Lieve wandelvrienden en vriendinnen

 

SAGAMBIARA-WALK 2009 gaat de boeken in als een koude, prachtig witte en zeer geslaagde tocht.

 

Het is half 6 in de ochtend, als de eerste vrijwilliger bij ons op de bel drukt. Het is de mandarijnenkerstman. Al snel volgen ook de andere vrijwilligers.

De eerste bus was gisterenavond al geladen, deze ochtend, zooooo vroeg en zooooo koud, gingen Sebastiaan, Henk, Raymond en Wesley de tweede bus vullen met alles wat nog in ons huis lag opgeslagen. Ik was even vergeten dat ik zo’n grote kamer had, wat een ruimte nu alles in de wagens lag. Ook de kar van Alexander werd gevuld met stoelen, voor de post van kees.

Raymond heeft inmiddels Nieske, Carla en Hermien (met de soep) opgehaald.

Het is 6:25 uur. We gingen, in konvooi, 7 auto’s op rij, op weg naar Putten.

 Daar aangekomen, mocht ik de deur van het “Denksportcentrum” openen                 

                                                                 

En al snel werden de bussen uitgeladen en de spullen voor deze dag naar binnen gebracht. Voor een deel, want de tenten en stoelen moesten naar de rustposten op Krachtighuizen, Koudhoorn en naar de Arnhemsekarweg gebracht worden. En wat ze op de laatste post aantroffen?

In de zaal ging de telefoon, Henk belde met het bericht, “ze hebben het hele toilet opgeblazen”. (lees voor meer hierover op onze voorpagina)

Vrijdag had de firma Boels voor ons deze bio-box gesponsord. Wat waren we weer gelukkig. We konden hen, die op de kortere afstanden zaten, weer een toilet aanbieden. De chauffeur van vrijdag was al slippend en glijdend naar de Arnhemsekarweg gereden. Daar bleek het toilet een gebarsten pot te hebben. In de middag had een tweede chauffeur een ander toilet afgeleverd. Wat een servies, wat waren we blij. Helaas verstompte die vreugde toen het telefoontje op de vroege ochtend van zaterdag 19 december ons meedeelde dat het toilet was opgeblazen. Er is inmiddels aangifte gedaan bij politie. Wat erg dat er mensen zijn die niet van andermans eigendommen kunnen afblijven.

Het was bijna 9 uur, toen ik achter de Marty en Wim aanging. Ik mocht de eerste wandelaars een hele fijne 4e SAGAMBIARA-WALK toewensen.

Bij de oude post, de Peppelhoeve, staat een man, in de kou, hen die niet op de website hadden gekeken, stuurde hij door naar de nieuwe startlocatie. Het was Raymond, die de wandelaars veilig over de kruising hielp. Helaas trof hij voor het vierde jaar de boze overbuurman in zijn roodwitte lint aan. De man trok met geweld aan de afzetting. Helaas heeft de man na vier jaar nog niet begrepen dat wij dat doen, ter bescherming van de bewoners van de Peppelerweg. Jammer dat sommige mensen vol agressie zitten. Wie weet verrassen wij hem volgend jaar vooraf met een bezoekje en leggen hem het waarom uit. En wie weet helpt het.

Achter de tafel zaten drie lieve medewerksters, Truus, Ans en Carla. Met een glimlach hebben zij u ontvangen bij de inschrijving en later, bij terugkomst, bij het afmelden. Zij hebben u een hoesje met een wandeldiploma en wandelboekplaatje gegeven, voorzien met een lijst van onze sponsoren en hebben u uw herinnering, ons symbool, de druppel overhandigd. Ik hoop dat u hem mag zien als die arm, die schouder, dat gebaar. Hij hoeft niet groot te zijn, hij hoeft niet duur te zijn. Wilt u liefde aan elkaar doorgeven en wij hopen dat u de boodschap van KERST mocht en mag begrijpen. Elke herinnering, elke druppel op de gloeiende plaat, een cent, heel weinig, heel klein, mocht ik weer zelf maken. Niet uit mijzelf, maar door een droom. Kijk en geef die liefde door aan elkaar en we hebben een warme Kerst.

In de zaal wandelde een verse opa. Heel trots, want hij was vandaag voor het eerst opa geworden. En achter de El Seibo tafel zat een verse oom, want ook voor hem was er een klein wondertje geboren. Wij feliciteren Stoffel, zijn vrouw Maria en Johan van harte met de geboorte van hun eerste kleinzoon/oomzegger.

In de zaal kon u kennis maken met de ambassadeur van de Cliniclowns. Zij waren van harte welkom om hun geweldige werk te promoten. Wij hopen dat u ook even langs deze tafel bent gelopen. Kijk voor meer informatie op hun website en steun dit grote werk. Want ook zij laten kinderen weer een heel klein beetje kind zijn.

Naast de inschrijftafel mochten we welkom heten meneer B. Huisman. Hij zat als bondsofficial bij ons aan tafel namens de SGWB.

 

Helaas…………

Wederom gaat de telefoon. Er klinkt een lichte paniek in de stem. Er was een wandelaar gevallen en het zag er niet zo goed uit.

Gelukkig waren er nog vrijwilligers die niet naar hun posten waren. Een van hen, Jack, heeft de auto genomen en is gereden tot bij de mandarijnenkerstman. Daar werd de gevallen wandelaar in de auto geholpen en naar de startlocatie gereden. Omdat niemand nog wist hoe het met de man gesteld was, ben ik alvast met mijn rolstoel naar de voordeur gereden. Hoewel ik een voormalig (lange afstand) wandelaar ben en nu me per rolstoel voortbeweeg, was ik vandaag even blij met diezelfde stoel.

Eenmaal uit de auto en in mijn stoel, zei de man, wiens naam Jaap is, “Gerrie, wie had ooit gedacht dat ik van jou stoel nog eens gebruik zou maken”. Binnen werd al snel duidelijk dat het niet goed zat. Jaap is door een vrijwilliger van El Seibo, Johan, naar het ziekenhuis gebracht, waar hij geopereerd is en een plaat met 6 schroeven in zijn been heeft gekregen. “s Avonds hebben Raymond en ik Jaap daar weer opgehaald, daarna zijn wagen in Putten opgehaald en hem naar zijn huis gebracht. Daar stond zijn vrouw al op hem te wachten.

 

Meneer Zijp zou het heel erg fijn vinden een kaartje van u te ontvangen.

Zijn adres is:    Dhr J.J. Zijp, Leidekkersdreef 9, 7328 AT, Apeldoorn.

 

Al vrij snel na de start, ontving u een mandarijn van mandarijnenkerstman, Frank en zijn knecht, Jonathan. Een ware verrassing, zo aan het begin van, wat later bleek, stevige wandeling. Het gaf u als wandelaars de eerste vitamines voor deze winterse tocht.

Wat u misschien nog niet wist, de mandarijnenkerstman en zijn knecht zijn er, net als de enige echte kerstman, al vanaf de eerste SAGAMBIARA-WALK bij. Maar de eerste twee jaar waren voor deze mandarijnkerstman het zwaarst, want die heeft hij met prikken en steken moeten doorstaan. In het derde jaar van de SAGAMBIARA-WALK, vraagt de eigenaar van het pak, Sebastiaan, mij of ik even het pak wilde maken, want er zat een scheur in. Dat was prima, geef maar hier. Ik neem het pak en wilde het kruis, waar de scheur in zat, naar buiten keren. Nou, zo snel als ik mijn vingers daar uitgehaald heb. Het bloed aan mijn vingers. Wat had de eigenaar nou gedaan? Bij de aanvang van de eerste SAGAMBIARA-WALK, had hij bij grap het pak uit de mottenballen gehaald. Echter, het pak vertoonde vreemde openingen en die moesten gedicht worden. Dus besloot Sebastiaan het kruis zelf te dichten. Niet schrikken nu, hij deed dit niet met naald en draad, zoals je zou verwachten, nee, hij deed dit met nietjes. Dus u begrijpt natuurlijk wel, buiten het feit dat die krengen in het tweede jaar bevroren waren, staken ze ook nog onze goede mandarijnenkerstman op een wel heel vervelende plaats. Dan kun je toch beter door een mug gestoken worden.

 

Dat het een dag was vol bijzonderheden, bleek wel in de middag. Willem aan de telefoon, of wij iets weten van een hond, die als vermist was opgegeven. “Nee, daar weet ik nog niets van, maar zal je laten weten als ik iets weet”. Als de telefoon opnieuw gaat en een jongeman vraagt mij of wij een witte hond missen, ben ik wel heel verrast. Dat was ook het geval, er werd een hond vermist. De jongen, Robbin van Beek, had goed nieuws voor ons. Hij had de hond aan een ketting gedaan. Robbin vroeg waar hij met de hond heen kon gaan. Ik gaf hem het adres van onze startlocatie door. En samen met zijn moeder en zussen kwam hij naar ons toe. Robbin verdiend een beloning. Dat hebben wij hem gegeven door aan de zaal een luid applaus voor hem te vragen en wij gaan hem als held plaatsen op onze website. Want een held is hij zeker wel. De hond bleek niet van een wandelaar te zijn, maar was wel met wandelaars mee het bos in gelopen. Het baasje van de hond, die ook naar de startlocatie was gekomen, was wat blij haar hond weer te zien. En zo werden baasje en hond, dankzij Robbin van Beek, weer herenigd. Ik hoop dat het baasje van de hond deze held heeft beloond, want dank zij Robbin heeft zij haar lieve hond terug gekregen. Robbin, bedankt, je bent een kanjer. 

                                                

Onderweg vonden jullie een klein rood mannetje, Eén met een witte baard en ondeugende oogjes. De bril op het puntje van zijn neus. Misschien ook dat jullie iets uit de kerstzak hebben gekregen. Een heerlijk schuimkransje. Wat is het toch bijzonder dat de kerstman ons ieder jaar weer verblijd met een bezoek. Met zijn grote bel en zonder rendieren, (Op het journaal was net een bericht dat er 4 rendieren in Groningen zijn gesignaleerd)  liep hij door de prachtige, dit jaar witte bossen van onze mooie Veluwe. Ho ho ho, daar hoorde je hem al van verre, als hij tenminste niet achter een boom verstopt zat en met zijn kerstbel ineens tevoorschijn kwam. Hij is door lieve vrijwilligers rond gereden, zoals ik net schreef, hij was zijn rendieren kwijt. En waar zijn arrenslee was? Geen idee. Hij ging van post naar post. Dus, vast dat u hem ergens onderweg wel bent tegen gekomen. Wij hopen dat u genoten heeft.

Na het middaguur, kwamen de eerste wandelaars terug. En wie herinnerd zich die SAGAMBIARA-WALK van 2 jaar geleden niet.Toen kwamen de mannen met baarden vol ijspegels binnen gewandeld. Ook dit jaar was dat weer het geval. Toen was de wereld wit van rijp, nu was dat door de sneeuw. Het vroor en zo ontstonden er opnieuw witte baarden. Ik kon het niet laten er even een foto van te nemen. Het is werkelijk een prachtig gezicht.

Om 3 uur is een vrijwilliger, Raymond, naar Cafetaria “Het Eethuis”gereden. De eigenaar heeft ons met overdaad getrakteerd op een bittergarnituur. Vele wandelaars mochten ervan mee genieten. Met schalen vol zijn vrijwilligers door de zaal gegaan. En ook bij de bar is genoten van de heerlijk warme hapjes. En ik kan je zeggen, dat ging erin als……………

Zoals u heeft kunnen zien, doen wij er van alles aan zoveel mogelijk euro’s, samen met u, de wandelaars, binnen te halen. Daarom hebben we naast het wandelen, ook een boetiek, waar Gysèlla u allerlei met de hand door mij vervaardigde werken/werkjes liet bekijken. Daarnaast zijn er lootjes verkocht, door Jonathan, waarmee u ons ondersteund hebt. Achter de bar stonden lieve vrijwilligers, Maja en Hermien, die u voorzagen van warme en koude dranken. En er was verse soep. Heerlijk om weer mee warm te worden. Terwijl u een plaatsje in de zaal nam, was uw tafeltjes keurig opgeruimd. De achtergelaten bekertjes werden verwijderd en een doekje heeft de tafel voor u weer omgetoverd tot een schoon plekje. Dat was het werk van iemand die nieuw was binnen ons team, Nieske. Het was een hele klus, want naast de tafeltjes, heeft zij er ook voor gezorgd dat u naar een schoon en fris toilet kon gaan.

Op de posten..........

Gelukkig had ik twee weken voor de tocht twee vuurkorven gekocht. En dat die goed van pas kwamen, dat heeft u kunnen voelen. Heerlijke warmte, als je zo uit het bos kwam. Even de handen opwarmen. In de tent konden de vrijwilligers het een beetje warm houden, door het vuur van hun kooktoestellen. Lammie, Willem, Monique en kleine Rosalien, voorzagen u van heerlijke koffie / soep. Er stond een tent en daarin kon u even bijkomen. En natuurlijk genieten van uw koffie of soepje. Voor de chocolademelk moest u nog even een stukje wandelen. Daar stond Kees. Later afgelost door Yvette en Marcel. Ook daar was een vuurkorf en was het genieten van warme chocomelk en een broodje knakworst. We waren te gast bij de familie Kieft. Als u op de 25 of 30 km heeft gewandeld, bent u vast ook op post “medicaal onthaal”geweest. Daar was het genieten van een slokje Puttense Kruidenbitter. Daar werd u warm ontvangen door Chris en Jack. Hier waren we te gast bij de familie Wentsel.

Onderweg heeft u een dropje of spekje gekregen, daar stonden onze tentenbouwers, Alexander, Henk en Wesley. Helaas moest er ook brandstof voor de aggregaten gehaald worden, zodat de post jammer genoeg pas later is opgestart.

En wat te denken van de mensen op het parkoers. Daar was als fotograaf, Sebastiaan. Er zijn leuke plaatjes gemaakt. Ook Marcel en Yvette waren tot in de middag als parkoersbewakers voor u onderweg. Maar er waren ook mensen die vrijdag al zijn wezen pijlen. Nog maar net opgewarmd, laat klaar en dan zo vroeg alweer op het parkoers, pijlen controleren, mensen opvangen. En na u, alle pijlen er weer afhalen. Wat een enorme klus. Wat waren ze koud. Wat was het bar. Op de fiets, te voet. Het was heel heel erg zwaar. Enorme bewondering mogen we hebben, voor deze mannen, Wim, Henk, Marty, Ger en later ook Kees. Zij hebben alle pijlen verwijderd. En wisten toch nog voor het donker terug te keren op de startlocatie. Een van onze mannen kreeg ook nog griepproblemen, maar is doorgegaan tot de laatste pijl. Bikkels zijn het, alle mensen die buiten gewerkt hebben, om er een geslaagde vierde SAGAMBIARA-WALK van te maken, bedank voor jullie inzet. En ook voor alle mensen die binnen hebben meegewerkt voor een geslaagde vierde SAGAMBIARA-WALK, ook zij allen grote dank.

                                                     

Ikzelf, Gerrie van den Brink, mocht ik weer het vele werk vooraf voor u doen, soms geholpen door andere en deze zaterdag de coördinator zijn op het startbureau. (En dat was bij deze SAGAMBIARA-WALK meer nodig dan bij de voorgaande drie.) Ook mocht ik de vele groeten, schouderklopjes, die natuurlijk voor ons allemaal waren, in ontvangst nemen. Een warm gevoel. Ook al was het weer een hele klus en wist ik soms niet eens hoe groot mijn woonkamer werkelijk nog was, ik heb het weer met heel veel plezier en alle liefde gedaan. Wat voor maar één maal bedoeld was, (je wordt immers maar één keer 50 jaar,) is uitgegroeid tot een echte winterwandeltocht. Het parkoers was weer in handen van Wim Freriks. Aan de vele reacties te horen, is het weer een prachtig parkoers geweest. Natuurlijk zijn we enorm geholpen door een prachtig witte natuur.

 

Maar wat is een SAGAMBIARA-WALK, zonder u? Dank zij u is de vierde SAGAMBIARA-WALK weer een prachtig succes geworden. Daar zijn wij u heel dankbaar voor. Wij hopen dat u weer genoten heeft en wie weet, zien wij terug te zien op een andere wandeltocht. Wij wensen u een heel gelukkig en gezond 2010.                                                      

 Ons eerste lustrum van de SAGAMBIARA-WALK is op 18 december 2010. Noteert u deze alvast in uw agenda! Want wandelen voor de kinderen van Serrekunda Gambia en El Seibo Dominicaanse Republiek, dat doen we toch samen.  
Deze mag u niet missen. 

Gerrie van den Brink.

Wim Freriks, Kees de Groot en Gerrie van den Brink, wensen u allen een gelukkig, gezond en vrolijk 2010

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.