Nieuws SW

 

Lieve wandelvrienden en vriendinnen

 

SAGAMBIARA-WALK 2009 gaat de boeken in als een koude, prachtig witte en zeer geslaagde tocht.

 

Het is half 6 in de ochtend, als de eerste vrijwilliger bij ons op de bel drukt. Het is de mandarijnenkerstman. Al snel volgen ook de andere vrijwilligers.

De eerste bus was gisterenavond al geladen, deze ochtend, zooooo vroeg en zooooo koud, gingen Sebastiaan, Henk, Raymond en Wesley de tweede bus vullen met alles wat nog in ons huis lag opgeslagen. Ik was even vergeten dat ik zo’n grote kamer had, wat een ruimte nu alles in de wagens lag. Ook de kar van Alexander werd gevuld met stoelen, voor de post van kees.

Raymond heeft inmiddels Nieske, Carla en Hermien (met de soep) opgehaald.

Het is 6:25 uur. We gingen, in konvooi, 7 auto’s op rij, op weg naar Putten.

 Daar aangekomen, mocht ik de deur van het “Denksportcentrum” openen                 

                                                                 

En al snel werden de bussen uitgeladen en de spullen voor deze dag naar binnen gebracht. Voor een deel, want de tenten en stoelen moesten naar de rustposten op Krachtighuizen, Koudhoorn en naar de Arnhemsekarweg gebracht worden. En wat ze op de laatste post aantroffen?

In de zaal ging de telefoon, Henk belde met het bericht, “ze hebben het hele toilet opgeblazen”. (lees voor meer hierover op onze voorpagina)

Vrijdag had de firma Boels voor ons deze bio-box gesponsord. Wat waren we weer gelukkig. We konden hen, die op de kortere afstanden zaten, weer een toilet aanbieden. De chauffeur van vrijdag was al slippend en glijdend naar de Arnhemsekarweg gereden. Daar bleek het toilet een gebarsten pot te hebben. In de middag had een tweede chauffeur een ander toilet afgeleverd. Wat een servies, wat waren we blij. Helaas verstompte die vreugde toen het telefoontje op de vroege ochtend van zaterdag 19 december ons meedeelde dat het toilet was opgeblazen. Er is inmiddels aangifte gedaan bij politie. Wat erg dat er mensen zijn die niet van andermans eigendommen kunnen afblijven.

Het was bijna 9 uur, toen ik achter de Marty en Wim aanging. Ik mocht de eerste wandelaars een hele fijne 4e SAGAMBIARA-WALK toewensen.

Bij de oude post, de Peppelhoeve, staat een man, in de kou, hen die niet op de website hadden gekeken, stuurde hij door naar de nieuwe startlocatie. Het was Raymond, die de wandelaars veilig over de kruising hielp. Helaas trof hij voor het vierde jaar de boze overbuurman in zijn roodwitte lint aan. De man trok met geweld aan de afzetting. Helaas heeft de man na vier jaar nog niet begrepen dat wij dat doen, ter bescherming van de bewoners van de Peppelerweg. Jammer dat sommige mensen vol agressie zitten. Wie weet verrassen wij hem volgend jaar vooraf met een bezoekje en leggen hem het waarom uit. En wie weet helpt het.

Achter de tafel zaten drie lieve medewerksters, Truus, Ans en Carla. Met een glimlach hebben zij u ontvangen bij de inschrijving en later, bij terugkomst, bij het afmelden. Zij hebben u een hoesje met een wandeldiploma en wandelboekplaatje gegeven, voorzien met een lijst van onze sponsoren en hebben u uw herinnering, ons symbool, de druppel overhandigd. Ik hoop dat u hem mag zien als die arm, die schouder, dat gebaar. Hij hoeft niet groot te zijn, hij hoeft niet duur te zijn. Wilt u liefde aan elkaar doorgeven en wij hopen dat u de boodschap van KERST mocht en mag begrijpen. Elke herinnering, elke druppel op de gloeiende plaat, een cent, heel weinig, heel klein, mocht ik weer zelf maken. Niet uit mijzelf, maar door een droom. Kijk en geef die liefde door aan elkaar en we hebben een warme Kerst.

In de zaal wandelde een verse opa. Heel trots, want hij was vandaag voor het eerst opa geworden. En achter de El Seibo tafel zat een verse oom, want ook voor hem was er een klein wondertje geboren. Wij feliciteren Stoffel, zijn vrouw Maria en Johan van harte met de geboorte van hun eerste kleinzoon/oomzegger.

In de zaal kon u kennis maken met de ambassadeur van de Cliniclowns. Zij waren van harte welkom om hun geweldige werk te promoten. Wij hopen dat u ook even langs deze tafel bent gelopen. Kijk voor meer informatie op hun website en steun dit grote werk. Want ook zij laten kinderen weer een heel klein beetje kind zijn.

Naast de inschrijftafel mochten we welkom heten meneer B. Huisman. Hij zat als bondsofficial bij ons aan tafel namens de SGWB.

 

Helaas…………

Wederom gaat de telefoon. Er klinkt een lichte paniek in de stem. Er was een wandelaar gevallen en het zag er niet zo goed uit.

Gelukkig waren er nog vrijwilligers die niet naar hun posten waren. Een van hen, Jack, heeft de auto genomen en is gereden tot bij de mandarijnenkerstman. Daar werd de gevallen wandelaar in de auto geholpen en naar de startlocatie gereden. Omdat niemand nog wist hoe het met de man gesteld was, ben ik alvast met mijn rolstoel naar de voordeur gereden. Hoewel ik een voormalig (lange afstand) wandelaar ben en nu me per rolstoel voortbeweeg, was ik vandaag even blij met diezelfde stoel.

Eenmaal uit de auto en in mijn stoel, zei de man, wiens naam Jaap is, “Gerrie, wie had ooit gedacht dat ik van jou stoel nog eens gebruik zou maken”. Binnen werd al snel duidelijk dat het niet goed zat. Jaap is door een vrijwilliger van El Seibo, Johan, naar het ziekenhuis gebracht, waar hij geopereerd is en een plaat met 6 schroeven in zijn been heeft gekregen. “s Avonds hebben Raymond en ik Jaap daar weer opgehaald, daarna zijn wagen in Putten opgehaald en hem naar zijn huis gebracht. Daar stond zijn vrouw al op hem te wachten.

 

Meneer Zijp zou het heel erg fijn vinden een kaartje van u te ontvangen.

Zijn adres is:    Dhr J.J. Zijp, Leidekkersdreef 9, 7328 AT, Apeldoorn.

 

Al vrij snel na de start, ontving u een mandarijn van mandarijnenkerstman, Frank en zijn knecht, Jonathan. Een ware verrassing, zo aan het begin van, wat later bleek, stevige wandeling. Het gaf u als wandelaars de eerste vitamines voor deze winterse tocht.

Wat u misschien nog niet wist, de mandarijnenkerstman en zijn knecht zijn er, net als de enige echte kerstman, al vanaf de eerste SAGAMBIARA-WALK bij. Maar de eerste twee jaar waren voor deze mandarijnkerstman het zwaarst, want die heeft hij met prikken en steken moeten doorstaan. In het derde jaar van de SAGAMBIARA-WALK, vraagt de eigenaar van het pak, Sebastiaan, mij of ik even het pak wilde maken, want er zat een scheur in. Dat was prima, geef maar hier. Ik neem het pak en wilde het kruis, waar de scheur in zat, naar buiten keren. Nou, zo snel als ik mijn vingers daar uitgehaald heb. Het bloed aan mijn vingers. Wat had de eigenaar nou gedaan? Bij de aanvang van de eerste SAGAMBIARA-WALK, had hij bij grap het pak uit de mottenballen gehaald. Echter, het pak vertoonde vreemde openingen en die moesten gedicht worden. Dus besloot Sebastiaan het kruis zelf te dichten. Niet schrikken nu, hij deed dit niet met naald en draad, zoals je zou verwachten, nee, hij deed dit met nietjes. Dus u begrijpt natuurlijk wel, buiten het feit dat die krengen in het tweede jaar bevroren waren, staken ze ook nog onze goede mandarijnenkerstman op een wel heel vervelende plaats. Dan kun je toch beter door een mug gestoken worden.

 

Dat het een dag was vol bijzonderheden, bleek wel in de middag. Willem aan de telefoon, of wij iets weten van een hond, die als vermist was opgegeven. “Nee, daar weet ik nog niets van, maar zal je laten weten als ik iets weet”. Als de telefoon opnieuw gaat en een jongeman vraagt mij of wij een witte hond missen, ben ik wel heel verrast. Dat was ook het geval, er werd een hond vermist. De jongen, Robbin van Beek, had goed nieuws voor ons. Hij had de hond aan een ketting gedaan. Robbin vroeg waar hij met de hond heen kon gaan. Ik gaf hem het adres van onze startlocatie door. En samen met zijn moeder en zussen kwam hij naar ons toe. Robbin verdiend een beloning. Dat hebben wij hem gegeven door aan de zaal een luid applaus voor hem te vragen en wij gaan hem als held plaatsen op onze website. Want een held is hij zeker wel. De hond bleek niet van een wandelaar te zijn, maar was wel met wandelaars mee het bos in gelopen. Het baasje van de hond, die ook naar de startlocatie was gekomen, was wat blij haar hond weer te zien. En zo werden baasje en hond, dankzij Robbin van Beek, weer herenigd. Ik hoop dat het baasje van de hond deze held heeft beloond, want dank zij Robbin heeft zij haar lieve hond terug gekregen. Robbin, bedankt, je bent een kanjer. 

                                                

Onderweg vonden jullie een klein rood mannetje, Eén met een witte baard en ondeugende oogjes. De bril op het puntje van zijn neus. Misschien ook dat jullie iets uit de kerstzak hebben gekregen. Een heerlijk schuimkransje. Wat is het toch bijzonder dat de kerstman ons ieder jaar weer verblijd met een bezoek. Met zijn grote bel en zonder rendieren, (Op het journaal was net een bericht dat er 4 rendieren in Groningen zijn gesignaleerd)  liep hij door de prachtige, dit jaar witte bossen van onze mooie Veluwe. Ho ho ho, daar hoorde je hem al van verre, als hij tenminste niet achter een boom verstopt zat en met zijn kerstbel ineens tevoorschijn kwam. Hij is door lieve vrijwilligers rond gereden, zoals ik net schreef, hij was zijn rendieren kwijt. En waar zijn arrenslee was? Geen idee. Hij ging van post naar post. Dus, vast dat u hem ergens onderweg wel bent tegen gekomen. Wij hopen dat u genoten heeft.

Na het middaguur, kwamen de eerste wandelaars terug. En wie herinnerd zich die SAGAMBIARA-WALK van 2 jaar geleden niet.Toen kwamen de mannen met baarden vol ijspegels binnen gewandeld. Ook dit jaar was dat weer het geval. Toen was de wereld wit van rijp, nu was dat door de sneeuw. Het vroor en zo ontstonden er opnieuw witte baarden. Ik kon het niet laten er even een foto van te nemen. Het is werkelijk een prachtig gezicht.

Om 3 uur is een vrijwilliger, Raymond, naar Cafetaria “Het Eethuis”gereden. De eigenaar heeft ons met overdaad getrakteerd op een bittergarnituur. Vele wandelaars mochten ervan mee genieten. Met schalen vol zijn vrijwilligers door de zaal gegaan. En ook bij de bar is genoten van de heerlijk warme hapjes. En ik kan je zeggen, dat ging erin als……………

Zoals u heeft kunnen zien, doen wij er van alles aan zoveel mogelijk euro’s, samen met u, de wandelaars, binnen te halen. Daarom hebben we naast het wandelen, ook een boetiek, waar Gysèlla u allerlei met de hand door mij vervaardigde werken/werkjes liet bekijken. Daarnaast zijn er lootjes verkocht, door Jonathan, waarmee u ons ondersteund hebt. Achter de bar stonden lieve vrijwilligers, Maja en Hermien, die u voorzagen van warme en koude dranken. En er was verse soep. Heerlijk om weer mee warm te worden. Terwijl u een plaatsje in de zaal nam, was uw tafeltjes keurig opgeruimd. De achtergelaten bekertjes werden verwijderd en een doekje heeft de tafel voor u weer omgetoverd tot een schoon plekje. Dat was het werk van iemand die nieuw was binnen ons team, Nieske. Het was een hele klus, want naast de tafeltjes, heeft zij er ook voor gezorgd dat u naar een schoon en fris toilet kon gaan.

Op de posten..........

Gelukkig had ik twee weken voor de tocht twee vuurkorven gekocht. En dat die goed van pas kwamen, dat heeft u kunnen voelen. Heerlijke warmte, als je zo uit het bos kwam. Even de handen opwarmen. In de tent konden de vrijwilligers het een beetje warm houden, door het vuur van hun kooktoestellen. Lammie, Willem, Monique en kleine Rosalien, voorzagen u van heerlijke koffie / soep. Er stond een tent en daarin kon u even bijkomen. En natuurlijk genieten van uw koffie of soepje. Voor de chocolademelk moest u nog even een stukje wandelen. Daar stond Kees. Later afgelost door Yvette en Marcel. Ook daar was een vuurkorf en was het genieten van warme chocomelk en een broodje knakworst. We waren te gast bij de familie Kieft. Als u op de 25 of 30 km heeft gewandeld, bent u vast ook op post “medicaal onthaal”geweest. Daar was het genieten van een slokje Puttense Kruidenbitter. Daar werd u warm ontvangen door Chris en Jack. Hier waren we te gast bij de familie Wentsel.

Onderweg heeft u een dropje of spekje gekregen, daar stonden onze tentenbouwers, Alexander, Henk en Wesley. Helaas moest er ook brandstof voor de aggregaten gehaald worden, zodat de post jammer genoeg pas later is opgestart.

En wat te denken van de mensen op het parkoers. Daar was als fotograaf, Sebastiaan. Er zijn leuke plaatjes gemaakt. Ook Marcel en Yvette waren tot in de middag als parkoersbewakers voor u onderweg. Maar er waren ook mensen die vrijdag al zijn wezen pijlen. Nog maar net opgewarmd, laat klaar en dan zo vroeg alweer op het parkoers, pijlen controleren, mensen opvangen. En na u, alle pijlen er weer afhalen. Wat een enorme klus. Wat waren ze koud. Wat was het bar. Op de fiets, te voet. Het was heel heel erg zwaar. Enorme bewondering mogen we hebben, voor deze mannen, Wim, Henk, Marty, Ger en later ook Kees. Zij hebben alle pijlen verwijderd. En wisten toch nog voor het donker terug te keren op de startlocatie. Een van onze mannen kreeg ook nog griepproblemen, maar is doorgegaan tot de laatste pijl. Bikkels zijn het, alle mensen die buiten gewerkt hebben, om er een geslaagde vierde SAGAMBIARA-WALK van te maken, bedank voor jullie inzet. En ook voor alle mensen die binnen hebben meegewerkt voor een geslaagde vierde SAGAMBIARA-WALK, ook zij allen grote dank.

                                                     

Ikzelf, Gerrie van den Brink, mocht ik weer het vele werk vooraf voor u doen, soms geholpen door andere en deze zaterdag de coördinator zijn op het startbureau. (En dat was bij deze SAGAMBIARA-WALK meer nodig dan bij de voorgaande drie.) Ook mocht ik de vele groeten, schouderklopjes, die natuurlijk voor ons allemaal waren, in ontvangst nemen. Een warm gevoel. Ook al was het weer een hele klus en wist ik soms niet eens hoe groot mijn woonkamer werkelijk nog was, ik heb het weer met heel veel plezier en alle liefde gedaan. Wat voor maar één maal bedoeld was, (je wordt immers maar één keer 50 jaar,) is uitgegroeid tot een echte winterwandeltocht. Het parkoers was weer in handen van Wim Freriks. Aan de vele reacties te horen, is het weer een prachtig parkoers geweest. Natuurlijk zijn we enorm geholpen door een prachtig witte natuur.

 

Maar wat is een SAGAMBIARA-WALK, zonder u? Dank zij u is de vierde SAGAMBIARA-WALK weer een prachtig succes geworden. Daar zijn wij u heel dankbaar voor. Wij hopen dat u weer genoten heeft en wie weet, zien wij terug te zien op een andere wandeltocht. Wij wensen u een heel gelukkig en gezond 2010.                                                      

 Ons eerste lustrum van de SAGAMBIARA-WALK is op 18 december 2010. Noteert u deze alvast in uw agenda! Want wandelen voor de kinderen van Serrekunda Gambia en El Seibo Dominicaanse Republiek, dat doen we toch samen.  
Deze mag u niet missen. 

Gerrie van den Brink.

Wim Freriks, Kees de Groot en Gerrie van den Brink, wensen u allen een gelukkig, gezond en vrolijk 2010

 

Waarom? Is mijn vraag aan de vandalen van………….
In de zaal ging de telefoon. Het was Henk. “Gerrie, het hele toilet is opgeblazen”. “Jij maakt een grapje zeker”, zeg ik.Maar nee, het was bittere ernst. De hele bio-box was kapot geblazen. De binnenpot lag buiten, omringt door blauwe, gelukkig biologisch afbreekbare vloeistof.
 
Direct, nog in het donker, zijn er foto’s gemaakt en ook later, bij daglicht, zijn er foto’s genomen. Ook direct is de firma Boels gebeld.
Wat een schande is het. Wie doet er nu zoiets? Wat een ongemanierde mensen zijn dit geweest, spullen vernielen die van een ander zijn. En ze hebben heel goed geweten van wie het toilet was. De naam staat er immers met grote letters opgeschreven. Vrijwilligers, die op andere plaatsten zo nodig waren, hebben alles ter plekke opgeruimd. Zodat u, de wandelaar, niet over blauwe sneeuw, maar over mooie witte sneeuw bij de rustpost kon komen.
De firma Boels heeft de box nog dezelfde morgen opgehaald. Helaas, we weten niet wie het gedaan hebben en zullen de consequenties zelf moeten dragen, er hing geen briefje met een naam van de daders en een sponsor voor de kosten van het toilet € 395,00, hebben we niet.
Daders, bedankt. Dank zij jullie is er minder te besteden voor de kindertjes van Serrekunda en El Seibo. Ik hoop dat jullie van een fijne kerst genoten hebben.
 
Gerrie van den Brink.

 

18 december 2009 Laatste voorbereiding Sagambiara Walk 2009.

Door: Gerrie van den Brink.

 

 

Een druppel op de gloeiende plaat.

Maar vele druppels maken een plasje

En plasjes groeien uit tot een meer

 

80 % van de opbrengst is voor de kinderen van Serrekunda in Gambia en El Seibo in de Dominicaanse Republiek

 

Dank u wel voor uw bijdrage aan onze goede doelen

 

SPONSOREN VAN “SAGAMBIARA-WALK 2009”

 

Boni supermarkt Putten

Plus Dee Putten

Albert Hein Putten

Doeland Wagensveld Hoevelaken

WS78

Hema Putten

Boels Nijkerk

John Groenten en fruit specialist

Westermolen

Westermolen

Restaurant ’t Katshuis Putten

Cafetaria het Eethuis Putten

Slijterij “Het Witte Schuurtje”Hoevelaken

Slijterij Mitra, Putten

Slijterij Rikkers, Putten

Het Gelderslandschap

Wim Freriks

Kees de groot

Stoffel Bos

Sebastiaan Grevengoed

Alexander Grevengoed

Henk Bouwmeester

Wesley van den Bor

Nieske Huijskes

Reneé

Johan Bos

 

 

 

SAGAMBIARA-WALK 2009 werd mede mogelijk gemaakt door:

 

Denksportcentrum Putten

Gerrie van den Brink, organisator

Wim Freriks, parkoers-inrichter

Kees de Groot, parkoers

Ger van Hattum, Parkoers

Martie Dolman, parkoers

Henk Dikken, parkoers, Kerstman

Sebastiaan Grevengoed, parkoersbewaker, fotograaf

Marcel Mulder, parkoersbewaker

Raymond van Erp, parkeer begeleider

Lammie Dikken, WS78

Willem Ruis, WS78

Monique Vogel, WS78

Henk Bouwmeester, doorlooppost

Alexander Grevengoed, doorlooppost, Wesley van den Bor, doorlooppost

Jack Verschuren, medicaal onthaal

Chris Woerden, medicaal onthaal

Kees de Groot, rustpost

Frank Pot, doorlooppost, broertje van de kerstman

Jonathan Grevengoed, doorlooppost

Maja, Rötgers, Catering

Hermien van den Heuvel, Catering

Nieske Huijskes, catering

Gysèlla Grevengoed, boetiek, lootjes, grabbelton, evt. catering

Truus Zwart, inschrijfbureau

Ans Woerden, inschrijfbureau

Carla de Jong, inschrijfbureau

 

 


 

De laatste voorbereidingen

 

Het is bijna zover, nog slecht enkele uren zijn we verwijderd van de 4e SAGAMBIARA-WALK.

 

Alle voorbereidingen zijn gedaan. In ons huis is het weer als bij de vorige 3 tochten, een klein pakhuis. Alles staat gesorteerd om morgen, al heel vroeg, naar Putten gebracht te worden. De mensen van de bussen /  kar, staan al in de stijgbeugels. Alle herinneringen zijn gereed, 600 in totaal. Het was weer een hele klus. Maar na eerste 400 kwam er toch iemand die alle 1e herinneringen op een kaartje heeft gespeld en een deel helpen inpakken. Dat scheelde me toch weer een avond werken. Het zijn late avonden geworden. Als iedereen allang lag te slapen, was ik nog bezig. Maar, lieve wandelaars, ik deed het weer met alle liefde.

 

Het parkoers was ook dit jaar weer geheel in handen van Wim Freriks. En ik kan jullie vertellen, het is weer een heerlijke verrassing. Al meer nieuwsgierig geworden?

 

En wat te denken van het prachtige weer. De hele week waren de ogen gericht op de weermannen en vrouwen van Nederland. “Zou het nu toch? Ja, even kijken, nou, ik weet het niet”. En zie, wat waren we gisteren verrast toen we opstonden en een witte wereld voor ons zagen. Hebben we allemaal ongelooflijk veel zin om in die prachtige witte bossen van de Veluwe te komen wandelen. Nou, u bent van harte welkom hoor. We gaan morgen om 09.00 uur van start. Zorg dat u erbij bent. Dit mag u niet missen.

 

Even nog een herinnering, helaas konden we niet terecht op onze vorige startlocatie, maar een lid van het “Denksportcentrum” Putten heeft ons geholpen en wij mogen vanuit daar starten.

 

Het adres is: Jac. Catsstraat 76, Putten.

 

Hebben jullie nog vragen, bel mij gerust even.

 

Mijn nr is nog altijd, 06-21271654

 

Ik zeg, tot morgen. Dan gaan we genieten van het mooie bos, de mooie buitenplaatsen, Garderen en wat niet meer.

 

En let op, er loopt een vreemd rood mannetje in het bos. Dus, wees gewaarschuwd.

En verder is er een heel bijzonder wezen, heel lief, dus wees niet bang.

 

Groetjes, Gerrie van den Brink.

 

 De laatste lootjes zeggen we meestal. En, inderdaad, we zijn bezig met de laatste voorbereidingen voor de vierde SAGAMBIARA-WALK. Opnieuw met veel enthousiaste vrijwilligers, wordt er ook dit jaar weer flink achter de schermen door gewerkt.

Binnen in de huiskamer beginnen zich wederom de vele kratten, vol met alles wat we nodig hebben, om voor u, maar zeker voor de kinderen van Serrekunda en El Seibo, er weer een gezellige en goed verzorgde SAGAMBIARA-WALK van te maken.

Dit jaar hebben we weer een verrassende route. Naast onze mooie bossen afgewisseld door heidegebieden, komen we door Koudhoorn en Krachtighuizen. En natuurlijk mogen we weer genieten van het gezellige rastaurant "De Bonte Koe".                                    

                                 

 Zaterdag 21 november j.l. zijn Wim en Kees, samen met Martie, Henk en Ger, de route gaan voorlopen, zodat u zaterdag 19 december weer een ware verrassing wacht.

Maar........dat dit toch voet op aarde had, of liever gezegt voeten op de Veluwe had, dat kunnen we wel stellen.

Het is 09.00 uur geweest. Daar gaan ze, vijf mannen, vrienden, een gezellig clubje vrijwilligers voor onze SAGAMBIARA-WAL. Alles gaat goed, maar dan............

Daar zit Gerrie, rustig op het parkoers, te wachten totdat........Waar blijven ze nu? Tijden zit ik daar, rustig in mijn stoel. Op mijn schoot een schaal met heerlijk afgepelde manderijnen en een smakelijke koek. Geen spoor van onze SARA-mannen. Ondertussen geniet ik van de prachtige vogelzang. Een enkele wandelaar groet mij vriendelijk. Maar hoe ik ook kijk en tuur, geen spoor van de vijf.

Ik bedenk me dat, of ze zitten heerlijk aan de koffie, of ze wandelen inmiddels nog geen twee kilometer per uur meer. Beide gevallen sluit ik eigenlijk uit. Dan gaat de telefoon, het is Wim. "Waar zijn jullie"? vraag ik. Het antwoord is duidelijk, ze waren ergens anders dan ze hadden moeten zijn. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag, te wachten. Met nog altijd die heerlijke manderijnen. "Vindt je het erg"? vraagd de stem aan de andere kant. Wat moest ik zeggen, natuurlijk was het even anders dan verwacht, maar alles is op te lossen. "Wij zijn......". Dat was duidelijk, ik moest helemaal naar de andere kant.

Eenmaal daar aangekomen, zag ik een prachtige picknickbank, tijd voor koffie, dacht ik. En dat hadden ze wel verdiend, is het niet. Zo gezegt, zo gedaan. Voor ze bij mij aankomen, staat er al een heerlijke kop koffie op hen te wachten. En ik kan zeggen, dat smaakte hoor.

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen, een verrassingstocht. En de rustposten? Ja, die moetsen even omgegooid worden. Gerrie ging op rustpostenjacht. En zie, we komen een oude bekende tegen. Zij hadden al naar ons uitgekeken. Wat is dat toch fijn als je welkom wordt geheten op de rustposten. Wel moest er een nieuw adres gevonden worden. Naa een paar keer een nee, werden we welkom geheten voor een nieuwe rustpost. Wat voel je je dan gelukkig, als alles uiteindelijk toch nog goed komt.

Na afloop hebben we even genoten van een glas drinken bij een gezellig café om de hoek.

                                                 

Wij kijken weer uit naar u. En wij hopen u ook naar de SAGAMBIARA-WALK. Neem gerust uw buurvrouw, buurman, vriendin, vriend, uw dochter, uw zoon, of gewoon gezellig uw kleinkind(eren) mee. Na afloop is er voor de kinderen een gezellige kleurplaat en een grabbeton, waarvan de opbrengst bestemd is voor onze beide doelen. (kijk voor dezedoelen op deze site)

Dus, kom gerust en wandel met ons mee, Samen Op Pad, voor de druppel op de gloeiende plaat, ons symbool, want vele kleintjes maken toch die ene GROTE.

U allen, groot en klein, bent van harte welkom, a.s. zaterdag, 19 december 2009, bij het Denksportcentrum, Jac Catsstraat 76, Putten. LET OP, op de Veluwe

 

 

                                        

 

 

 

                  Allen Samen Op Pad voor

  

                                

                                                Serrekunda, Gambia                       en                     El Seibo, Dominicaanse Republiek

 

 Putten op de Veluwe “SAGAMBIARA-WALK” 2009

We hebben er weer zin in! U ook?

De vierde SAGAMBIARA-WALK begint weer vorm te krijgen. De voorbereidingen zijn in volle gang. Wim is bezig om de nieuwe route vorm te geven. Dat is nog een hele klus. Daarna gaan Wim met meerdere medewerkers de route voorlopen. Laten we hopen dat ze mooi weer hebben. Wij wensen hen in ieder geval veel succes met de route.  Ja, er moet toch gecontroleerd worden voor wij jullie “Samen Op Pad” sturen.

Gelukkig mag en kan  ook ik weer bezig zijn met de voorbereidingen voor onze 4e tocht. Het geeft mij altijd een warm gevoel als de telefoon gaat en er iemand belangstellend vraagt hoe ver we met de voorbereidingen zijn, en de vele hartverwarmende reacties van vrienden van Samen Op Pad.

Ook deze zomer ben ik weer begonnen met het realiseren van de (vol  liefde)  met de hand gemaakte herinneringen, medailles en Standaards. Er werd gezaagd (gelukkig met een machine), geschuurd, geplakt, geschilderd, gelakt en tot slot nog alle herinneringen van een stikkers voorzien. De laatste worden binnenkort afgemaakt. Dan liggen ze weer op uw komst te wachten.

We zitten nu november.

Thuis zijn de voorbereidingen in volle gang. Op het programma liggen nog zaken die hun aandacht nodig verdienen, dus nog genoeg werk aan de winkel. Inmiddels zijn de flyers gereed en worden door Stoffel gedrukt en kunnen we weer vouwen. Ondertussen ben ik bezig met het draaiboek en liggen er sponsorlijsten klaar voor winkels, bedrijven e.d. Kortom, nog genoeg werk aan de winkel dus. We hopen dit jaar meer “€€uroos ” binnen te halen.

 

Wat was de opbrengst van voorgaande jaren?

In het eerste jaar, 2006, welke in eerste instantie ook het enige jaar van deze wandeling zou zijn, (leest u er alles over op onze website www.wc-samenoppad.nl) mochten we voor de kinderen van Serrekunda, Gambia, een bedrag van € 635.= ophalen.

In het tweede jaar, 2007, heeft u allen een bedrag van € 776.14 bijeen gewandeld.

In het derde jaar 2008 mochten we € 670.= per doel, samen goed voor € 1340.= samen bijeen wandelen.

Dit jaar hopen we op meer sponsoring van winkels en/of bedrijven en daarmee hopen wij dat het “Samen Op Pad” gewandelde € bedrag hoger mag liggen. Gaan we er met z'n allen voor.

 

Wat is er in Gambia met deze bedragen gedaan?

Nadat, (drie jaar), het bedrag door Adrie, Mela en Vera aan de school werd overhandigd, is er, samen met de school en bewoners van het dorp Serrekunda, materiaal gekocht voor het opknappen van het hok, waar de kinderen van de St.Theresaschool tot op dat moment nog les in kregen

(Weet u nog? Voor € 50 kon het lokaal geschilderd worden.) En zie, vele kleuters hoeven niet meer op de grond te zitten. Het lokaal is geschilderd en er zijn tafeltjes gekomen.

2009

Ook in 2009 gaan Adrie, Mela en Vera naar Serrekunda, Gambia. Binnenkort vertrekken zij om met de €uro's van de vorige tocht te kunnen besteden aan o.a. lesmateriaal . Als zij terug komen, willen zij u graag foto's van hun reis naar Serre Kunda laten zien. U kunt tijdens de wandeltocht kennis maken met de mensen die achter de schermen andere mensen helpen een beter bestaan op te bouwen.

                                                                             Helpt u mee helpen

 

Maar ook ons tweede doel is net terug van hun doel, El Seibo, Dominicaanse Republiek. Johan is met een aantal vrijwilligers naar hun projeckt geweest. De lange muur, die verplicht is gesteld, voor er verder gebouwd mag worden, wordt gerealiseerd. Want bouwen is anders niet toegestaan. Het is de bedoeling dat zij in 2010 op het terrein van start gaan met de eerste fase van een medisch centrum. Zij zoeken nog vrijwilligers voor, datum: 19 juli t/m 7 augustus 2010. Heeft u intresse, kijk dan op http//www.kerknetputten.nl/seibo

 

                                   Heeft u nog vragen, u kunt mailen naar onze website of naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Bellen mag ook, met het nummer 06-21271654.

                                                                                                  Wij zien u graag bij de vierde SAGAMBIARA-WALK 2009, tot dan

 

 

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.