Afdrukken

De Lange Duinen Soest

Soest was Zoys.

Zoys is een vroege benaming voor ons dorp, die voorkomt in oude aktes.  De oudst bekende vermelding dateert van 1028, toen in een schenkingsakte van bisschop Ansfridus hij veertien hoeven schonk aan het Benedictijner Klooster in Amersfoort. In andere geschriften van Latijnse oorkonden van de Sint-Paulusabdij in Utrecht wordt de naam ook gespeld als Soys terwijl in een oorkonde van 1254 Sose geschreven wordt.

De huidige gemeente Soest is ontstaan uit de vòòr het jaar 1000 bestaande nederzettingen Soest en Hees, die na de stichting van de Paulusabdij onder het bestuur van de abdij vielen. Uit de grafheuvels kan worden opgemaakt dat het gebied al sinds 2000 voor Christus was bewoond.

De naam Soest zou kunnen betekenen “bron op de grens van hoge en lage gronden ”maar zeker is dat niet.

Soest is een uniek dorp, want het heeft bijna alles dat je maar kunt bedenken op natuurgebied: waters, bossen, heide en duinen

Tussen Soest en Soesterberg liggen bossen en stuifduinen, elk gebied met een eigen karakter. De lange Duinen bestaat uit een grote zandvlakte omgeven door bos, terwijl de Korte Duinen een wat meer besloten karakter hebben.

De weidse uitzichten zijn hier spectaculair.

Na in het voorjaar De Korte Duinen te hebben bezocht zijn nu De Lange Duinen aan de beurt.

Vanaf de startplaats steken wij de spoorlijn Baarn-Utrecht over en lopen direct naar de duinen. Allereerst wandelen wij langs de duinen om vervolgens een oversteek te maken dwars door de duinen naar de beroemde blauwe paaltjes route.

WR1:Na ongeveer 5,5 km hebben wij onze eerste wagenrust.

Vervolgens wandelen wij in de richting van de kruising Staalwijklaan-Turfweg.

De naam Staalwijklaan verwijst naar huize “Staalwijk” aan de Biltseweg, gebouwd door Jacob Staal in 1834. Hij was ook de eigenaar van de daarachter liggende gronden.                 De Turfweg is een oude afvoerweg waarover gestoken turf vanuit het Hezerveen via de Zoesterdijk met wagens werd afgevoerd naar de Grote Melm, een overslagplaats bij de Eem.

Na het oversteken van de provinciale weg volgen wij het Trekvogelpad en wij na 13 km te hebben gewandeld arriveren wij bij het dorpshuis “De Furs” ook wel het “huis van het dorp” genoemd. Aldaar worden wij opgewacht door de beheerder Hendrik-Jan de Boer en zijn moeder, die voor ons eigen gemaakte soep serveert.

Lage Vuursche trek meer dan 2 miljoen bezoekers per jaar vanwege de bosrijke omgeving, gezellige restaurants. De pannenkoek vindt nog steeds grote aftrek.

Na de lunch wandelen wij richting Hilversum en vervolgens in de richting van natuurgebied

“De Stulp”.

De Stulp is een natuurgebied van 120 ha. in boswachterij De Vuursche in de gemeente Baarn. Het terrein ligt tussen de tuinen van Paleis Soestdijk en de Lage Vuursche. Het heuvelachtige terrein is onderdeel van boswachterij de Vuursche (1106 ha) en wordt beheerd door Staatsbosbeheer.

De Stulp wordt in de 14e eeuw reeds genoemd. Al in de eeuw daarvoor werd het aanwezige hoogveen gebruikt voor turfwinning. In het landschap bevinden zich nog restanten van 'wijken' die door turfgravers werden gegraven om te turf af te voeren.

In de Middeleeuwen was het gebied eigendom van de heer van Drakenburg, schout van Utrecht. In 1346 werd hij tot ridder geslagen. De oorspronkelijke heidevelden leenden zich goed voor de jacht. Zo'n verhoging is bijvoorbeeld de Konijnenberg dicht bij Lage Vuursche. Op de heidegebieden graasden schapen die de heide in stand hielden. De schapendrift langs de Zevenlindeweg herinnert nog aan die tijd. In een ver verleden was het gebied een zandverstuiving, die ontstond toen schapen het gebied te intensief begraasden en de wind vrij spel had. In de loop der jaren is de meeste hei door bos verdrongen. Staatsbosbeheer heeft vanaf de tachtiger jaren in de twintigste eeuw de zandverstuiving tot staan gebracht. Door houtkap en begrazing door Charolaiskoeien ontstond een open heidegebied van ongeveer     59 hectare. Via doorsteken met overstaphekjes is de begraasde vlakte toegankelijk. Een deel van het terrein bestaat nog uit stuifzand. Een stuifdijk met eikenhakhout voorkwam vroeger dat de akkers onderstoven.[1] Meerdere grafheuvels liggen in het bosgedeelte.

Nadat wij “De Stulp” hebben verlaten wandelen wij weer in de richting van Soest.

WR.2Na ongeveer 20 km is er opnieuw een wagenrust.

Na deze rust wandelen wij in de richting van de AV Pijnenburg. Voordat wij daar arriveren brengen wij nog een bezoek aan Het Herinneringsbos ook een uniek bosgebied in Soest.

Het Herinneringsbos bevindt zich op het prachtige landgoed Hees, iets ten westen van Soest. Dit bos biedt een nieuwe bestemming voor crematieas. Hier kunt u op een zelfgekozen plekje in de vrije natuur de as van een dierbare laten begraven of verstrooien. Heel speciaal is de mogelijkheid een Herinneringsboom te laten planten. U mag, in overleg met de beheerder, zelf een locatie bepalen. Er is veel keus want het Herinneringsbos is een gevarieerd natuurgebied en beslaat circa 200 hectare. Misschien vindt u een licht en zonnig plekje het meest passend of geeft u juist de voorkeur aan een rustig afgelegen bosperceel waar de reeën veel vertoeven. Om praktische redenen kan het zijn dat u juist een locatie vlakbij de parkeerplaats en de hoofdpaden verkiest. Ook is het mogelijk om alleen een Herinneringsboom te planten, als de as in het verleden al verstrooid is.

Na Het Herinneringsbos hebben wij nog enkele honderden meters te gaan naar onze startplaats / finishplaats van de AV Pijnenburg in Soest.

Ik hoop dat u genoten heeft van deze wandeling en misschien tot de volgende keer.

Hette Smedema