Afdrukken

Vanaf thuis zijn we een aantal provinciegrenzen gepasseerd om in een voor ons onbekend gebied te gaan wandelen ergens in Noord-Brabant dat sinds 1996 samen met de plaatsen Rosmalen, Kruisstraat en Maliskamp deel uitmaakt van de gemeente 's-Hertogenbosch.


De startlocatie van de SOP-tocht nr. 233 is in het verpleeghuis Vivent Mariaoord in Rosmalen wat verpleeg- en thuiszorg biedt aan verschillende doelgroepen voor zorg met welzijn en woonmogelijkheden in appartementen en seniorenwoningen en ook voor ontspannings- mogelijkheden zoals recreatieruimten, dierenweide en een beweegtuin. Het restaurant waar de inschrijftafel staat heeft een luxe uitstraling en creatieve wandversieringen en met een ruime uitgifte bar voor alles wat je lekker vindt en worden voor de lunch al heel wat bruine bonensoep bestellingen gedaan. Bij de entree is een decoratieve vitrine met vrolijke vogelkastjes en herfstukjes en een paar rijmzinnen over het bos. Tevens is dit de werkplek van onze Hoedjes-Dame Myriam die zeer zeker van daaruit een educatieve herfstkleurentocht heeft bedacht
We gaan met 80 deelnemers een achtje lopen om voor de lunch hier weer terug te komen voor ons soep en snacks en gaan direct op stap het bos in met al snel een echte heuvelrug met smalle slingerende bospaadjes waar we doorheen moeten om via een avontuurlijke sluip/kruiproute door een graffiti vrije tunnel te gaan om aan de andere zijde van de snelweg te komen in een bosgebied met waterlopen met waterpartijen en proeven hier de herfst die in een rijke kleurschakering en een gezonde uitstraling ons tegemoet treedt. We gaan over landerijen en langs Brabantse boerderijen en passeren de grote stuw in de Wetering en een markant torentje siert de pachtboerderij Eikenlust. De naam doet eer aan want het is gelegen in een gebied waar machtige eikenbomen hun bladeren verliezen en wij zonder met elkaar afspraken gemaakt te hebben heerlijk door de bladeren schoppen ( het kind zijn komt weer naar boven) en ritselend ons parkoers volgen en terloops worden hier en daar herfstvruchten verzameld om er een herfst-stukje van te maken.
Op afstand zien we de vervallen boerderij van Boer Peer Smulders. De verstokte kluizenaar boerde op de plek waar hij geboren was en leefde en werkte er tot zijn dood. De tijd leek geen vat op hem te krijgen. Energieaansluitingen en moderniteiten als koelkast, WC, douche, radio en televisie gingen aan hem voorbij, mobieltjes en internet, hij kon zonder. Jaar in jaar uit leefde hij hetzelfde leven, zijn eigen leven. Tot hij op een zaterdagmiddag in juni 2017 een ongeluk kreeg die hem op 97-jarige leeftijd fataal werd. Menselijk gezelschap boeide Peer Smulders niet zo en had ook geen contacten, alleen een jonge filmproducent wist enkele jaren geleden bij hem te binnen te komen en mocht filmopname maken over zijn manier van leven. Boer Peer heeft in die periode de filmopname gezien en gaf toestemming om deze film na zijn overlijden openbaar te maken en deze draait momenteel in diverse filmhuizen.
Niet alleen een parkbos op landgoed Wamberg met eiken maar ook de honderdjarige roodbladerige beuken en platanen en de esdoorns waarvan het handvormige blad die als Maple Leaf in de vlag van Canada is opgenomen en langs de waterkant staat een watercipres. Een mooi natuurlijk gebied met een woud van verschillende soorten loof-en naaldhout.
Op de eerste wagenrust proeven we de Brabantse krentenbol, ontbijtkoek en een fruitdrankje op een parkeerstrook waar een bijzonder huisje staat, uitgevoerd in een rode baksteen die in alle gevels is voorzien van siermetselwerk. Vlechtingen in de schuine topgevel,
verticaal gemetselde rollagen op trasraamhoogte en de randafwerking van de tuinmuur en mooi gebogen metselwerk boven de kozijnen. Vakmanschap is meesterschap.
Na de lunch gaan we de andere kant op naar een gebied van zandgronden met hei en bos. We ontdekken een kleine kudde grote en bonte schapen die een herkauwings-rust hebben gevonden onder een paar bomen.. Onze fotograaf maakt een lelijke smak en moet even zijn pijn verbijten om bij thuiskomst in het ijs te kunnen gaan.
We krijgen onze tweede wagenrust met een banaan in een park met woonflat waarvan de gevel is voorzien van gebroken platen Solnhofer-steen. (Duitse kalksteen) We volgen nog wat bos en gaan ook nog door een gemaaid maisveld om uit te komen bij een drukke verkeersweg en een ommetje moeten maken om veilig op onze startlocatie uit te komen.
Met dank aan onze parkoersbouwster Myriam die er een prachtig mooi geheel van heeft gemaakt en zoals de rijmtekst al zegt;


                                                                       Het is herfst en de wind gaat tekeer
                                                                                    zo hard zo wild
                                                                   Ik zie door de bomen het bos ineens weer.

Plaatje Rosmnalen 233