Afdrukken

Volgens de informatie zit Maarten van Rossum bij zijn kasteel al te wachten op de 73 deelnemers aan de SOP-tocht 234 met de naam van “Kasteel de Cannenburch-tocht” uitgezet en in kaart gebracht door Rina met haar secondanten. Het kasteel ligt aan de noordkant van de Gelderse gemeente Vaassen in een gebied dat in vroegere tijden begroeid was met een ruige rietachtige grassoort met de naam canna waaruit de naam van het kasteel is ontstaan.
Maarten zit eenzaam op een bankje maar helaas was er geen tijd om hem de hand te schudden door het tempo wat was ingezet door de organisatie, anderzijds was hij een gevreesde legeraanvoerder en behoorde niet tot de liefste en moest je bij een eventuele begroeting wel je vingers natellen als je hem een hand had gegeven. Hij liet dit kasteel in opdracht bouwen als een zomerverblijf maar heeft helaas zijn opdracht nooit voltooid gezien en overleed in 1555 aan een besmettelijke ziekte. Aangezien hij geen nazaten had heeft zijn zus het bouwwerk geërfd en afgebouwd. Op de poorttoren naast de brug staat de maarschalk van Gelre afgebeeld op een gevelsteen. Het origineel van de gevelsteen, daar aangebracht door zijn neef Hendrik van Isendoorn, staat in het kasteel om het te beschermen tegen weersinvloeden. Het huidige kasteel is te bezichtigen en zijn er diverse mogelijkheden voor dag-evenementen.
We gaan om het kasteel heen via een landweg met schuin staande bomen en komen langs een watermolen die de energie haalt uit een snelstromende spreng en komen terecht in een groot recreatiegebied met de naam Kievitsveld. Een ideale mogelijkheid voor dagrecreatie en nu na 1 oktober en wintertijd zijn ook honden welkom die hier volop van het water kunnen genieten. We gaan door het natuurgebied Vossenbroek. Broekgebieden zijn vaak onbebouwd en door de hoge waterstanden niet of nauwelijks als grasland te gebruiken en waarbij de elzen hier heel goed gedijen en waarbij elzenbroekbosjes ontstaan, hierdoor wisselen natte hooilanden, weiland en elzenbroekbos elkaar af en waar tussen toch prachtige boerderijen te zien zijn met zelfs een nieuwbouw houten skeletbouw met in het midden een verhoogde opbouw wat de vorm heeft van een hooiberg die vaak op schuren worden gezien.
Een opvallend element is de A50 en de hooggelegen Enk tussen de houtwallen waar ook een dassenburcht blijkt te zijn. De das behoort tot de marterachtige en valt onder de roofdieren en is een nachtdier en schuifelt met zijn neus aan de grond op zoek naar langzaam bewegende prooien en plantaardig voedsel en is in principe een alleseter. Overdag verblijft hij in een burcht met een netwerk van gangen en kamers die generaties lang bewoond blijven.
We gaan over echte polderweggetjes, verhard, onverhard en graspaden door een agrarisch gebied en komen uit in Emst, van oorsprong een buurtschap wat uitgegroeid is tot een kerkdorp en waarvan de kerkklok door de bezetters in WO2 naar de smeltkroes is vervoerd. De nieuwe klok van 250 kg is voorzien van een tekst wat herinnert aan die periode;
De vorige werd naar ’t vuur verwezen, in haar plaats ben ik verrezen, ‘k Nood als zij mij sterke klanken. Kom dan om God te danken.
In Emst hebben wij ook onze grote rust waar we ons eigen lunchpakket nuttigen en de vooraf bestelde snacks aangeboden krijgen. We gaan verder om terecht te komen in een gebied met veel grafheuvels, een prehistorische begraafplaats die in diverse afmetingen en afhankelijk van de periode uit verschillende materialen zijn opgebouwd en waarbij ook de maatschappelijke positie van de overleden persoon een rol speelde. De plaats van de grafheuvels werd toen al op een “wiskundige” manier bepaald, het blijkt dat deze over een groot gebied in een rechte lijn zijn aangelegd en verbonden waren met een “Heilige weg” voorzien van rituele overgangen.
Bij de ingang van het sprengen gebied Het Loo is de wagenrust om daarna het bosgebied in te gaan waar de evers de grond en de herfstbladeren hebben omgewroet om aan hun eten te komen. Het is ook het gebied van de sprengen, dat zijn waterstroompjes door mensen gegraven voor aandrijving van watermolens voor de kleinschalige papierindustrie en wasserijen. We zijn terug op weg naar Vaassen en komen nog even bij het geboortehuis van Rina voor een versnapering die door jeugdige bewonertjes worden aangeboden en dan nog even door het speelbos waar zij volwassen is geworden.
Rest ons nog een stukje bebouwde kom om dan op de Woestijnweg haar te bedanken voor deze mooie natuurlijke wandeltocht. We zijn mooi op tijd binnen om voor diverse deelnemers aan de lange terugtocht van 100 of meer kilometers de donkerte van de wintertijd en de file in te gaan.

Aangezien ik vanuit de meeste startlocaties al één of meerdere malen een wandelverslag heb gemaakt, wil ik voorlopig hier mee stoppen maar wel met de SOP hoog in het vaandel. Mocht er iemand zijn die dit graag wilt behouden en voort te zetten dan is de SOP u dankbaar.
Groet Chris Woerden.

Extra wandelboek plaatje Vaasen