verslag GW 2017

Wat gaat het worden de 230ste Sop-tocht onder de naam “Rondje Garderen”. Er was geen info beschikbaar dus we gaan onvoorbereid op pad, alles is een verrassing en die zijn er genoeg. Onze startlocatie is in de Bilderberg Residence Groot Heideborgh op een steenworp afstand van de Beeldentuin en de Zandsculpturen met dit jaar het thema “Erop uit in eigen land”, waaronder ook de wandelaar staat afgebeeld. Het is als een afgebeelde reisgids weergegeven in zand met alle mogelijke uitjes voor jong en oud.
Garderen is een plaats in Gelderland onder de gemeente Barneveld en ligt in de groene omgeving van het Speulderbos, het bos met de dansende bomen. De omliggende dorpen en buurtschappen Speuld, Stroe, Kootwijk, Houtdorp, Meerveld, Nieuw-Millingen en Koudhoorn hebben een culturele en economische oriëntatie met Garderen
Het wapen van Garderen met 4 afbeeldingen; De bijenkorf die verwijst naar de heidevelden en de imkerij en samenwerking. De Lutherroos staat symbool voor de Kerkhervormer Anastatius Veluanus. De kerk voor de oudheid van het dorp en de bomen aan het vroegere Wardlo-bos.
Met 93 ingeschreven wandelaars gaan we van start en volgen even de provinciale weg langs de beeldentuin om dan langs en door een woonwijk te gaan waar diverse woningen qua detaillering en ontwerp opvallen. We gaan de hei op die deels nog overwoekerd is met vegetaties die de schapen hebben laten staan. De zandpaden staan vol met de pootafdrukken van herten waarbij de hoefafdruk van de kleinere achterpoot precies op de grotere voorpoot terecht komt, dus een dubbelprint. We komen langs boerderijen en woningen die nu in beheer zijn van het Geldersch Landschap en voorzien zijn van luiken in een groene kleur met daarop een logo van een gele ruit met daarin een rode mispelbloem. De mispelvrucht behoort tot de roosachtige en is rijk aan vitamine C.
Na een wagenrust op een open plek in het bos komen we uit in een 17de-eeuwse prachtige kasteeltuin en theehuis van het Landgoed Staverden, bestaande uit een brasserie met serre en orangerie en sinds 2012 is dit officieel uitgeroepen tot de kleinste stad van de Benelux met maar enkele tientallen inwoners. Het kasteel, De Witte Pauwenburcht genoemd, heeft een legende over Leonora van Barchem als de Zwarte Vrouw van Staverden die stierf door liefdesverdriet en haar geest schijnt hier nog steeds rond te dolen. Het kasteel staat ook bekend om de grote populatie van witte pauwen en met een prachtig beeld is dit weergegeven in de tuin.
Onze grote rust is in “De Zwarte Boer” dit was een voormalige herberg die herbouwd is door gebruik van de gesloopte bakstenen van het oude “Huis te Leuvenum” wat door een kunstenaar is uitgebeeld op een groot schilderij en waar menige wandelaar dit idyllisch in beeld heeft gebracht. Het was druk, niet alleen van de SOP maar ook door veel dagtoeristen die hier een lunch gaan gebruiken. Je eigen lunchpakket nuttigen is hier niet bij aan de orde op straffe van Spitsroede Lopen onder een paraplu.
Naast het restaurant staat een opstal met op twee gevels een oud bord met de sierlijke tekst “Bensdorp’s Cacao”, vermoedelijk is hier een voormalig Chocolade-Garderen SOP 230verwerkend bedrijf in gevestigd geweest en de oude Cacaobussen hebben nog steeds een verzamelwaarde.
Na een lunchtijd gaan we weer op pad door het bos en heidevelden met de ontelbare bijzondere en verschillende paddenstoelen in alle mogelijke kleuren en variaties, van eetbaar tot zwaar giftig. Nog even door de dorpskern waar diverse dieren zijn uitgebeiteld in boomstronken en een leuke decoratie zijn in het dorpsbeeld, het is vandaag 4 oktober en de nationale dierendag, misschien een herinnering om deze dag niet te vergeten om uw huisdieren en alle vrije dieren hun eigen waardigheid te geven.
We komen nog even langs de beeldentuin waarbij enkele wandelaars daar nog even een bezoek gaan brengen en zich vergapen aan de creativiteit die daar te zien is.
We zijn weer terug in de startlocatie met dank aan de parkoersbouwer en zijn secondanten die ons weer heel veel moois van dit stukje Gelderland hebben laten zien.

 

Onze start is in Xiejezo, een wijkcentrum voor jong en oud in het centrum van Zwijndrecht dat een wapen voert van een Heerlijkheidswapen met 3 afgebeelde Vuurijzers of Heugels. De Blazoenering is als volgt;
                                                      Van goud beladen met 3 staande vuurijzers van sabel.
De herkomst is niet bekend maar is vermoedelijk overgenomen uit het wapen van de ridder Engelbert die een bezit had van een Heerlijkheid in de 13de eeuw
Bij het van start gaan van de 229e SOP-tocht vanuit Zwijndrecht doet onze parkoersbouwer Quirinus (ook bekend als de wandelaar met het oranje petje en de Hollandse leeuw) een warm welkom aan de 58 ingeschreven deelnemers en waarbij zijn echtgenote en het gezin met de kleinkinderen alle moeite hebben gedaan en nog gaan doen om er een verwachtingsvolle wandeltocht van te maken. We gaan het zien en beleven.
Direct na de start gaan we door een mooie laan die aangeplant is met talloze Ginko- of de Japanse notenboom, deze staat voor het symbool van onveranderlijkheid, hoop, liefde toverkracht en tijdloosheid en een lang leven. We laveren ons door het stadsdeel met een aantal voetgangerslichten die qua tijd net geen aanleiding gaven om daar wortel te schieten en via opgaande en afdalende trappen bij viaducten komen we over de stadsbrug, een verbinding tussen Zwijndrecht en Dordrecht met ruim zicht over het water. We komen terecht op de Dordtse-dijk met kleurige dijkhuisjes met daar tussen sterk afdalende trappen of taluds om de achterzijde van de percelen te kunnen bereiken.
Op het einde van deze dijk staat onze parkoersbouwer ons op te wachten om ons te loodsen naar de wagenrust waar de mond van open valt. Werkelijk het is Tea-Party met diverse soorten belegde sandwiches, cake en vers gebakken koeken in diverse smaken, hartige taart alles bereidt onder een bezielende leiding van een familie-chef-kok. Hier snap ik waarom Quirinus bij de start het betreurde dat hij een aantal wandelaars niet kon begroeten, er was nu zoveel over dat er een tweede rondje moet plaatsvinden om deze lekkernijen aan de wandelaar te brengen en met nog wat drinken en een snoepje toe gaan we toch verder.
Door een mooi park, stadswijk en een natuurgebied verlaten we de stad en komen uit in de Amstelwijck en gaan over een lange fietsbrug over de snelweg en die aan de afdalende zijde weer aansluit op een loop-fietsbrug over het water. We komen uit langs een drukke verbindingsweg waar de automobilist tol moet betalen om wat verder op via een tunnel in een ander gebied te kunnen komen. Wij als wandelaars behoeven geen tol te betalen en kunnen ervaren hoe het is om zonder oordoppen en mondkappen door een tunnel te gaan met het oorverdovende autogeluid en door de wolken fijnstof die ons omringen.
Quirinus doet niet moeikijk en haalt alles uit de kast om ons zijn woongebied te leren kennen we gaan over verharde en onverharde wegen en schapenpaden, en voert ons zelfs ondergronds en onder het water door waar grote vrachtschepen een waterweg hebben. En wat denk je, hij laat ons ook kennismaken met een elektrische roltrap en we beleven ook nog een boottochtje. Vrij snel naar de tunnel beleving komen we bij de grote rust in een sportkantine waar we de inwendige mens kunnen versterken. We gaan weer terug naar de dijk langs het water met aan de andere zijde nieuwe en vervallen woningen. De bewoners hebben wel een periscoop nodig om het watergebeuren te kunnen volgen. Na wat machine lawaai verlaten we het graspad om daarna weer een groen gebied in te gaan waar diverse hekken voor wat vertraging zorgen, gelukkig zijn de hekspijlen wat ruim zodat veel wandelaars tussen de spijlen doorheen kunnen.
Er volgt een lang slingerend graspad waar de schapen hun domicilie hebben en wij de hoevenkrabber moeten gebruiken om weer met schoenen-schoon thuis te komen. We komen uit in Puttershoek een dorp aan de rivier en bekend van “Keessie” Quirinus zou de Quirinus-schipper niet zijn om ook een stukje met ons te gaan varen en dat gaat gebeuren met de Putter, niet te verwarren met het kleurrijke vogeltje wat zich te goed doet aan zaden en de vele bessen die in dit gebied te vinden zijn. Onze Putter is een pont die zet ons over de Oude Maas brengt en ons naar het vasteland van Zwijndrecht en hier vinden wij onze tweede Tea-Party nu ook nog aangevuld met vers fruit van een banaan. Het kan niet op vandaag. We hervatten onze route en worden voorbij gereden door een stinkende ophaalwagen met open klep van de boeren-kadaver ophaaldienst, wat een lucht!!
We gaan de Bebouwde Kom in en langs wat opvallende bouwwerken en gaan we het spoor en de snelweg onderdoor om weer uit te komen in de planetenwijk bij de startlocatie.
We hebben het gezien en ervaren en kunnen terug kijken op een mooie wandeltocht die de naam van “Verzorg, Verwen en Traktatie” zou kunnen hebben maar ook wel “De Hoogland-route” genoemd mag worden.
Rest ons nog om Quirinus met zijn echtgenote en hun gezin te bedanken voor deze georganiseerde SOP-tocht.

Extra wabndelboekplaatje Zwijndrecht

                                                   '4e MOOI ZWIJNDRECHT' 27 SEPTEMBER 2017
Eindelijk is het zo ver. Wat heb ik er tegenop gezien. Tegenover de buitenwereld hield ik mij groot, maar inwendig ontplofte ik bijna van de zenuwen. Ondanks mijn lichamelijke tegenslagen, in het afgelopen jaar, was ik er toch in geslaagd om een volwaardige tocht aan te bieden. Maar......hoe wordt het ontvangen? Afwachten.
Al vroeg ben ik op en loop ik wat heen en weer om de tijd te doden en tegen half negen rijd ik naar de Grote Beerstraat en bij aankomst zie ik dat ik niet de eerste ben. Dat Henk en Bert er zijn stelt mij enigszins gerust, want bij het nieuws heb ik gehoord dat de mist elders hardnekkig is en ik vrees dan ook dat velen erdoor worden opgehouden of hebben doen besluiten om niet te komen.
En er zijn er meer die mij niet in de steek laten en gewoon iets eerder van huis zijn gegaan. Natuurlijk is daar mijn Olijfje, die ik een heel jaar niet heb gezien. We hebben elkaar veel te vertellen, want behoudens een app een enkele keer, is er niet veel contact. Maar tijd om dieper op onze gezamenlijke herinneringen in te gaan, krijgen we niet, want steeds zijn er weer nieuwaangekomenen die mij de hand willen schudden. Ook Ingrid stapt binnen met haar altijd lachende gezicht. In haar armen een grote pot met bloemen. Wat een opluchting om haar weer te zien. Mijn 'wandeldochter', zoals een meerderheid altijd gedacht heeft. Het hele land hebben we doorkruist en over onze avonturen zijn boeken vol te schrijven. Even schiet ik vol en de tranen van geluk springen in mijn ogen. Het geluk wordt compleet als ook Martha met vier kleinkinderen over de drempel stapt. Een reis van twee uur hebben zij ervoor over gehad om erbij te kunnen zijn. Zij krijgen nauwelijks de kans om op verhaal te komen, want het klokje van gehoorzaamheid tikt voort.
De inschrijving wordt om tien uur met 58 personen gesloten.
Buiten in een stralend, zomers aandoend, zonnetje krijg ik als organisator de eer om aan enkele jubilarissen, namelijk Peter Lissenberg voor deelname aan 144 SOP-tochten en Henk van de Sanden voor deelname aan 44 SOP-tochten een certificaat uit te reiken. Als dit ceremoniële gedeelte voorbij is, heet ik de deelnemers van vandaag welkom en betreur de afwezigheid van de vele anderen. Hoewel ikzelf ervan overtuigd ben dat het een mooie tocht is, hoop ik ook dat een ieder zal genieten van het 'Mooie Zwijndrecht'. Nadat ik allen een fijne dag heb toegewenst, zet de groep zich in beweging en mag ik toekijken, want lopen met de snelheid van hen is er voor mij niet meer bij.
De route gaat dit jaar via de kortst mogelijke weg naar de Zwijndrechtse Brug, waar Zwijndrecht dus verlaten wordt. Deze keer heb ik gekozen voor een deel van een vroegere WS'78-tocht, die ik jaren geleden heb uitgezet. Het was destijds iets minder fraai weer dan nu. Maar laten we bij vandaag blijven. Ik rijd over de Jeroen Boschlaan en moet snelheid inhouden voor onze wandelaars, die oversteken. Menigeen is al bezig om zich van jasjes en dergelijke te ontdoen. Ook valt het mij op dat de kleinkinderen, Vince, Summer, Gaby en Angel, zich kranig weten te meten aan de meer ervaren lopers. Natuurlijk mis ik onze Conny en Trudi. Zij hebben het verleden jaar erg moeilijk gehad en durven het niet aan om weer pijn te lijden. Omdat onze Trudie op vakantie in Portugal is, neemt Conny graag de taak van verzorgster bij de wagenrusten op zich. De andere Trudi, die met een e minder, steekt hierbij een helpende hand uit. Het lopen kan zij missen, maar de gezelligheid trekt haar aan.
Na de brug is het even doorbijten, maar als eenmaal de Hugo de Grootlaan is overgestoken komen we in een gezellig buurtje van Dordrecht dat begint met de Viottakade en zich voortzet op de Zuidendijk. Je hebt hier niet de indruk dat je door een stad loopt, maar vooral de rechterzijde geeft de indruk of de tijd even stilgestaan heeft in de 50er jaren van de vorige eeuw. Hierna volgt de verrassing van de eeuw. Conny heeft van de wagenrust iets speciaals gemaakt. En zoals één der wandelaarsters zegt: “Het lijkt wel een high tea”. Onbeperkt sandwiches en zes verschillende soorten cake sieren de tafel op. Zij heeft er veel energie ingestoken en Oma heeft ook haar steentje bijgedragen in de vorm van een snoepje. Het is moeilijk om al het lekkers achter te laten, maar Henk en Bert houden de tijd in de gaten. De show must go on.
Naar wat ik gehoord heb uit de verhalen van verschillende deelnemers komen de tongen nu pas goed los. Natuurlijk de verwennerij met de heerlijkheden, maar ook de route werkt inspirerend op loslippigheid. Angel en Gaby hebben andere dingen om over te praten. De ongetraindheid slaat toe en zij voelen spieren, waarvan zij niet eens wisten dat ze bestaan. Ook Summer bijt zich op de lippen, maar laat verder niks los. De lange Smitsweg doet er geen goed aan. En dan lopen ze ook nog voorbij de McDonald's waar ze even hadden kunnen zitten. Daarna nog die ellenlange tunnel, een unieke wandelroute in onze sport, maar voor de meiden een overbodige luxe. Dan slaken zij een zucht van verlichting als ze de roltrap op mogen. Een weelde die zij niet voor mogelijk gehouden hadden. Bert heeft er schijnbaar zin in en loopt net iets sneller dan anderen leuk vinden. Maar dat zijn de regels. Ik heb ook vaak voor het dilemma gestaan; opgeven of pijn lijden en afzien. Na nog wat mooie plaatjes van de Dordtse Kil en dan de trap af met de verlossing in de vorm van de ruime voetbalkantine van de voetbalclub, 's Gravendeel. Natuurlijk was ik er ook en luisterde naar de verhalen van de diverse deelnemers. Over het algemeen kon geconcludeerd worden dat er tevredenheid heerste. En het mooiste moest nog komen.
En terwijl wandelaars zich opmaakten voor een mooi stukje Hoekse Waard reed ik rond om de schipper van het Putterhoekse veer op de hoogte te stellen van hun komst en betaalde ik de overtocht. Annarina belde mij over lichamelijke problemen en vroeg of zij opgehaald kon worden. Op mijn aandringen beloofde zij het nog even vol te houden tot aan de overtocht. Vol ongeduld zat ik in een heerlijk zonnetje te wachten op de komst van de groep. Ik zie dat zij over de Molendijk gaan en roep naar de schipper dat het binnen twintig minuten zo ver zal zijn. Op afstand zie ik dat mijn gasten aan boord gaan. De Putter steekt van wal en enigszins scheef hangend komt zij op mij af. In enkele minuten wordt de overtocht volbracht en worden de wandelaars ontscheept om op Zwijndrechtse bodem verder te trekken. Annarina stapt bij mij in en samen rijden we naar de volgende wagenrust aan de oever van de Oude Maas. Ook hier pakt Conny weer breed uit. Zij schenkt met gulle hand en vele handen graaien naar de overige lekkernijen. Het is weer een waar paradijs van heerlijkheden.
Ik help nog even met het opbreken en inpakken van deze rustpost en rijd dan met Annarina naast mij naar Xiejezo. Onderweg zien we enige malen de groep voortgang maken langs de Zwijndrechtse dreven. Gaby en Angel lopen voorop en het is aan hen niet te zien dat zij nieuwelingen zijn op wandelgebied. Parmantig stappen zij voort. Ook Vince weert zich goed, maar moet er menig zweetdruppeltje voor inleveren. Summer toont zich een echte crack en vertrekt geen spier. Toch duurt het nog tot even over half vier als de groep zich neer laat vallen op de gereedstaande stoelen. Het karwei is volbracht en met veel genoegen wordt erop terug gekeken. Tevredenheid straalt van de gezichten. En ik....ik heb niet meegelopen, maar meegeleefd en kan niet anders bedenken dan ook tevreden zijn. En ik herhaal dat de wegblijvers spijt zullen hebben dit niet meegemaakt te hebben.

SOP-tocht nr. 228 onder de naam van “3de Market Garden tocht” gaat van start vanuit Oosterbeek en laat ons al gauw denken dat we het oorlogsgebied weer ingaan maar dan wel in vredestijd. Onze gewijzigde startlocatie is in het centrum van Oosterbeek nabij het gemeentehuis met toch nog vrije parkeerplaatsen aan de achterzijde hiervan.
Oosterbeek is een van de 6 dorpen die de Gemeente Renkum vormen met “Bernulphus van Utrecht” als de patroonheilige. Het gemeentehuis met een sierlijk gemeentewapen in de gevel en op het plein een monument van gevallen oorlog-slachtoffers.
Nadat enkele wandelaars beloond zijn met een oorkonde voor de gelopen tochten gaan we met 90 personen op stap op het moment dat donkere wolken onze kant op komen en de regenspatten al voelbaar zijn en menigeen zich nog even gaat verhullen in het plastic of paraplu, De weergod Pluvius laat van zich spreken.

oos

We gaan langs het Museum Hartenstein met in het aangrenzende park direct al een monument met de klaproos waarvan we er nog diverse te zien krijgen maar ook vervallen oorlogstuig van geschut van een punt .30 of .50 en een drie-of een vijf-tonner. Het daagt nog wel maar of dit de juiste benamingen zijn dat heeft zijn twijfels. We komen door een prachtig aangelegd park met een verscheidenhuid van naald- en loofbomen en waterpartijnen met overloopbeekjes en houten loopbruggentjes.
We verlaten het park en onze route voert ons naar het Oude Kerkje waar een ware veldslag is gestreden en was tevens een van de laatste steunpunten van de geailleerden en gedwongen voelde om zich terug te trekken. De kerk was tevens ook een toevluchtsoord voor de vele gewonden en diende ook als verzamelpunt voor de gealieerden. De kerk werd totaal verwoest maar is na de oorlog weer hersteld en trekt nu nog steeds veterianen met hun familie naar deze plaats en herinnering en ook hier weer een monument met klaprozen en een houten bank waarin enkele internationale regimenten met hun wapen staan afgebeeld.
Een smal wandelpad onder de kastanjebomen door brengt ons over een aangelegd natuurlijke trap met eindeloos veel treden naar de uitspatting Westerbouwing, een huidige ontspanning met uitkijktoren en een speelgelegenheid voor de jeugd. Ook hier speelde de slag om Arnhem een rol, het was een strategich punt omdat men goed zicht had over de Betuwe en de Rijn. Jaarlijks gaat de Airborn-wandeltocht in September ook hier langs.
We verlaten de top en volgen wat verharde paden door het bosgebied, ook hier weer een rijke flora en mooie vergezichten over het rivierengebied. We worden op de proef gesteld door over smalle paadjes af te dalen, over gevallen boomstronken te stappen en nog wat heuveltjes te beklimmen. Als we het bos uitkomen staat er de wagenrust met een keuze uit drinken en iets eetbaars. Pluvius is tussentijds uitgeregend en kan het plastic weer in de tas.
We blijven nog even in bos en komen uit langs de spoorlijn waar ook het onderduikers tunneltje is en gaan we rechtstreeks naar onze grote rust in Wolfhese en waar de betaling en bestelling een eigen protocol heeft en wat toebehoort aan de instelling die hier gevestigd is.
Nog ca. 10 km te gaan, we gaan het spoor onderdoor om weer de natuur in te gaan waar een monument van een zweefvliegtuig staat van het gebied van de luchtlandingen. In het bos komen we uit bij een Mariakapel die toebehoort aan de Kloostergemeenschap van Mill Hill en waar nog een versnapering op ons wacht en even de tijd wordt genomen voor wat persoonlijke informatie en een fotosessie.
We gaan weer door en komen uit op de Airborne War Cementery een militaire begraafplaats waar 1754 militaire van de land-lucht en zeemacht zijn begraven en ook enkele burgers die geneuveld zijn tijdens de WO2.
De begraafplaats is nog rijk voorzien van bloemen bij het monument met het “Cross of Sacrifice” en op de individuele graven en waar ook aan de buitenrand Duitse militaire een rustplaats hebben gekregen. De eigenaar van deze begraafplaats is de Staat de Nederlanden en dient deze begraafplaats in ere te houden.
Vanuit een stichting zijn er steeds meer scholen die met hun leeringen individueel een graf onderhouden.
Met deze indrukwekkende beleving verlaten wij de herdenkingsplaats en gaan we terug naar onze startlocatie waar Bob van Rijn namens ons goede doelen project informatie gaat geven over de projecten die zij namens onze donatie beheren.
Met dank aan Casper kunnen we weer terug kijken op een mooie en educatieve wandeltocht die ook wel wat inspanning vroeg voor een gezonde en sportieve ontspanning.
De volgende tocht start in Zwijndrecht en waar Qurinus een tocht heeft uitgezet die volgens zijn zegge wel bijzonder mooi moet zijn, we zullen het zien en beleven en dan gaan we vergelijke of deze kan wedijveren met de reeds gelopen tochten.
Xiejezo
-----------------------------------------------------------------------

Sop 228 Oosterbeek

De 227e SOP-tocht is met de naam “Maasdorpentocht” van uit Ravenstein met een stiltemoment en herinnering aan Frits Spanjer die jaren lang een wandeltocht voor de SOP in het Brabantse landschap heeft uitgezet en na diens zijn overlijden is deze voortgezet door zijn toenmalige secondanten en waarbij Henk Pashouders als de nieuwe parkoersbouwer staat genoemd. Bij inschrijving is de naamstempel en het plaatje ook een herinnering aan Frits.
Onze startlocatie is in het centrum van Ravenstein met verworven stadsrechten en is een vestingstadje aan de Maas en waar de kanonnen nog op de verdedigingsdijken staan opgesteld. Sinds 2003 behoort het met nog een aantal omliggende kerkdorpen tot de gemeente Oss. Het voormalige stadje heeft een aantal historische monumenten die ook afgebeeld staan in onze startlocatie.

rav 1

De blazoenering van het wapen luidde als volgt:
"Van zilver, beladen met een raaf van sabel, staande op een steen van lazuur.
Het schild gedekt met een kroon van goud en vijf fleurons van het zelfde.

We gaan van start met 55 wandelaars en met een weersvoorspelling van storm, wind en regen, er blijken deze dag nog al wat stormschade te zijn geweest. Het is nu droog en met een fris zonnetje en de wind in de rug gaan we snel naar de Maasoever waar schapen en pinken in de uiterwaarden hun voedsel moeten vinden. Aan de landzijde van de dijk komen we langs grote veeteeltbedrijven waar geen koe te zien is op de graslanden en alleen maar een grote hoeveelheid ganzen. Zij zorgen direct voor het maaien en bemesten van de weilanden. Het ziet er naar uit dat de roomboter straks plaats moet maken voor ganzeneierenboter en dan niet te hopen dat er vogelgriep uitbreekt.

Bij enkele monumenten die een herinnering zijn van de WO2 gaan we een streekbrug over zonder verkeer en gaan het nog jonge natuurgebied in van Keent waarbij diverse runderen het gebied zelf moeten inrichten en een eigen bestaan moeten opbouwen en waar voor grote velden met brandnetels nog een oplossing gevonden moet worden. Als we het gebied verlaten staat de wagenrust klaar waarbij volgens de Frits-traditie koffie of thee met een koek wordt uitgereikt. Hier sluiten we aan op een deel van de Walk of Wisdom, een Pelgrimsroute vanuit de Stevenskerk in Nijmegen en die met een afstand van 136 km langs en door een aantal kerkdorpen is uitgezet.

We gaan terug naar de brug en komen door het dorp Keent en tellen daar 2 boerderijen en verder niets en tornen ons tegen de wind in en lopen over paden en wegen die bezaaid zijn met afgewaaide eikels, tamme- en paardenkastanjes en walnoten. We komen langs uitgestrekte maisvelden die behoudens de buitenste rand zijn plat gewaaid. Een landbouwdeskundige weet te vertellen dat de buitenranden altijd sterker zijn omdat deze meer zijn bloot gesteld aan de weersomstandigheden en hierdoor meer gehard zijn en ook beter bestand zijn tegen slagregen en wind. Zo leer je nog eens wat!.

Onze grote rust is in Herpen in een dorpscafé en waar de eerder bestelde versnaperingen klaar staan om genuttigd te worden. We moeten weer verder en waarbij onze route gaat door het Brabantse landschap met een aantal kerkdorpen met sierlijke kerkjes en een kerktoren die om renovatie vraagt. Langs kleine oude boerderijtjes met rieten daken en creatief gevelmetselwerk met verzorgde erven. We komen weer uit op de Maasdijk waar bewoners de gevallen walnoten verzamelen en met een stevige wind in de zeilen komen langs een aangegeven kunstwerk van een vervallen bunker waar een trap en uitzichtplateau is op gemaakt. Na de spoorlijn dalen we af naar Ravenstein en door de stadspoort komen we uit in het oude stadsgedeelte met historische monumenten.

We bedanken Henk voor deze SOP-tocht en waarbij we hebben kunnen genieten van het Brabantse landschap.

rav 2

 

 

oeg 1SOP-tocht 226 start onder de Toekan in Sassenheim van een bekende horeca familie- ondernemer en voert ons via Warmond en Oegstgeest door de bollenstreek naar de Universiteitsstad Leiden met een historisch verleden. De tochtnaam is gelijk als een bekende roman “Terug naar Oegstgeest” van Jan Wolkers waarin hij terugkijkt op zijn jeugd. Hij was niet alleen een schrijver maar ook een veelzijdig kunstenaar o.a. ook van het herdenkingsmonument van de “Gebroken Spiegels” in Amsterdam. Jan was een eigenzinnig mens en had duidelijk altijd een eigen mening. Toegekende prijzen weigerde hij soms en woonde zelfs een periode in een hutje op een onbewoond eiland in de Waddenzee.
Wij treden in zijn voetstappen en ontdekken en beleven een nieuw wandelgebied. Even naar de andere kant van de snelweg langs een bewaarplaats voor de ontspoorde jeugd en via een fietspad met overstekende tamme kippen in het wild en waar voor de veiligheid van kip en mens een verkeersbord in de maak is. We komen langs een weiland met alpaca’s die ons nieuwsgierig nakijken. De natuur laat ook al van zich spreken en waarbij de eerste tekenen van de herfst zich laten zien. Gevallen tamme kastanjes worden stilletjes opgeraapt en als medisch amulet in de broekzak mede gedragen.
oeg 2In de buitenwijken van Warmond gaan we langs en door landgoederen met prachtige bomen en waarbij een plataan met stekelige fruitzaden en eenoeg 3 knoestige stam in een militaire camouflage staat te pronken. In de dorpskern zijn voor de liefhebbers bijzondere bezienswaardigheden en onroerende goederen te bewonderen en waar ook Monique bij een plantsoen met pinguïns zorg draagt voor een wagenrust.
De route voert over verharde en onverharde paden en langs het water met de nodige arken en door plantsoenen en bospercelen en ook door De Leidse Hout om in Leiden aan te komen. We doorkruizen de stad door steegjes en straatjes met historische achtergronden van Rembrandt, Jan Steen en Boerhave. Monique laat ons los in het centrum waar een ieder een eigen rust- en of lunchplaats kan op zoeken of om de markt af te struinen.
We verlaten de stad door de buitenwijken tussen de schapen door en langs een groot waterrad en waterplas met zon-drogende aalscholvers en gakkende ganzen. We maken nog een rondje over het landgoed Huys te Warmond met veel opvallende grote zwammen op de boomstammen en langs kleurende bloemenvelden komen we uit van waar we gestart zijn.
Ik denk, weet wel zeker, dat we kunnen zeggen dat deze tocht zeer educatief was en ook het prachtige wandelweer hier een bijdrage aan heeft geleverd.
Monique bedankt voor het verwezenlijken van deze SOP-tocht.

oeg 4

Terugblik wandeltocht De ronde hoeptocht Uithoorn 16 augustus 2017
Door Myriam van den Berg
Na de zomerstop leidt de 223e SOP-tocht ons naar Uithoorn, waar in het historische Rechthuis het een treffen is van 79 SOP-pers. Leuk om elkaar weer te zien en ervaringen uit te wisselen: Vierdaagse, glibberen in Limburg, vakantie.
Andere gezichten achter de inschrijftafel....
Voor het vertrek moet Wim ons helaas melden dat Frits Spanjers ons ontvallen is. Ook meldt hij dat Rolf Craanen een herseninfarct doorgemaakt heeft. Op de inschrijftafel hebben we een kaart kunnen ondertekenen waarin we hem een voorspoedig herstel toewensen.
Het Rechthuis vormt onderwerp van het meest bekende Uithoornse volksverhaal van het spook Roselinde, dat rondwaart in het Rechthuis en op het Jaagpad tussen Vrouwenakker en Uithoorn. Het rechthuis is gebouwd op de grondvesten van een burcht; in de kelder is Rosalinde de hongerdood gestorven. Haar jammerlijke zuchten zijn er ’s nachts nog te horen; Rosalinde zuchtte om haar verloren liefde. Wil je meer weten: Zoek dan op Google naar de Spokerijen in Amsterdam en Amstelland.....
Dan vertrekken we voor een hele mooie wandeldag. We lopen aan de rand van de Ronde Hoep, een polder en stiltegebied in het zuidoosten van Noord-Holland. We kunnen volop genieten van de Amstel met plezierbootjes en -boten, van mooie historische panden en boerderijen, van pittoreske dorpjes. Dit alles onder een mild zonnetje en een heerlijke windje, perfect wandelweer.
Al snel maken we een eerste oversteek, met een pontje. De veerbaas heeft zelden zoveel voetgangers op de boot, we passen er net op! Direct hierna bij de Nessersluis wacht de eerste wagenrust en worden we verwend met fris en koek.
De Nessersluis was een schutssluis, gebouwd in 1675 om het overtollige water uit de omliggende polders af te voeren naar de Amstel. Het buurtschap heeft zijn naam aan de sluis te danken.
We vervolgen onze route en genieten van het weidse polderlandschap. Een groep van 11 (!) ooievaars voelt zich er goed thuis. We zien tal van watervogels: futen, waterhoentjes, op de terugweg kunnen we zelfs een lepelaar spotten. Ook is het genieten van de bloemen langs de waterkant en in de bermen. Het is nazomer, de bessen van de meidoorn kleuren, her en der lokken bramen, de paarse kattenstaarten steken af tegen het groen.
fig 1We krijgen een fraai zicht op het plaatsje Nes aan de Amstel en de fotogenieke Urbanuskerk, liggend aan de overkant van de Amstel.
Over een mooie ophaalbrug komen we in Ouderkerk aan de Amstel, een plaatsje met prachtige oude pandjes, maar ook met een bijzondere Joods-Portugese begraafplaats met eeuwenoude zerken. Onder de grote rust gaan we een kijkje nemen en zien o.a. de bijzondere marmeren grafstenen uitfig 2 de Gouden Eeuw.
Deze begraafplaats is een rijksmonument, 4 ha groot met ongeveer 28.000 graven en wordt onderhouden door vrijwilligers. Er rusten bekende personen: Sarphati, Caransa, de ouders van filosoof Spinoza.
Het bezoekje was het opgeven van een deel van de rustpauze meer dan waard!
Na de pauze gaan we weer op stap, de brug over en langs de oude kern van het dorp met een aantal horeca-terrassen. We volgen de Amstel terug naar Uithoorn. De parcoursbouwers hebben de route aangepast vanwege het drukke verkeer langs de Amsteldijk. Dit betekent ongeveer 2 km extra. We lopen hierdoor langs en door de rand-plantsoenen van Amstelveen. Dat is absoluut geen straf, we lopen nu in alle rust over mooie paden. Onderweg volgt nog een lekkere chocoladetraktatie. Uiteindelijk komen we wel weer op de Amsteldijk en passeren de Urbanuskerk met plantsoen aan de achterzijde en een kleine woonwijk. Hier is de 2e wagenrust. Chris heeft voor een lekkere banaan gezorgd, dat smaakt!
Wat verderop komen weer uit bij de pont waar we op de heenweg zijn overgevaren. We gaan over dezelfde weg terug tot aan De Rode Paal en blijven daarna het water volgen langs de Thamerkerk uit 1834 en het Stiltemonument als ontmoetingspunt bij de nationale gedenkdagen. In het oude dorpsgedeelte van Uithoorn passeren we tal van terrassen en aanlegsteigers voor de pleziervaart. Met een handdruk van twee kooplieden verlaten wij deze voormalige marktplaats en steken we over naar De Schans waarmee we de tocht in Uithoorn afsluiten.
Een prachtige tocht op het grensgebied van Utrecht en Noord-Holland, heerlijk wandelweer en een prima verzorging.
Chris en Ans, hartelijk dank!

Dag wandelaars.

Bij deze even een terugblik op onze eerste SOP-tocht na de zomerstop.

Een van onze wandelaars heeft toegezegd om een verslag te maken van deze wandeltocht.

Zelf kunnen wij terug kijken met hulp op een geslaagde organisatie, hiervoor onze dank.

Er moeten alleen niet meer uitvallers bijkomen want dan moeten we aan een bezemwagen.

Er wachten in Ouderkerk nog 3 broodjes kroket van de bestelling, koud en alvast afgerekend.

Graag tot ziens op onze volgende tochten.

Groet Ans en Chris Woerden

 

1. De Ronde Hoep Tocht 2017

Utrechtse Heuvelrugtocht 21 juni 2017
De laatste SOP-tocht nummer 222 voor het zomerreces heeft een startlocatie in Woudenberg en is een plaats en een zelfstandige gemeente met een gemeentewapen voorzien van een kroon met de beschrijving;


Zijnde van goud, beladen met drie hanen van sabel met kam en lellen van keel, staande twee en een.
Het schild gedekt door een gouden kroon van drie bladeren en twee paarlen.

Voor de vaste wandelkern is het gebied niet helemaal onbekend omdat meerdere tochten in dit gebied elkaar deels overlappen. Uit het aantal ingeschreven deelnemers van 60 hebben vermoedelijk er toch een aantal gekozen voor de 4-daagse van Laren of Alkmaar of zijn thuis gebleven voor de zomerse temperatuur die voorspeld zijn. Volgens onze sop-regels is de beslissing om deel te nemen altijd op eigen verantwoording.

Met een ruime voorkennis uit de flyer weten we wat er zoal te zien en te beleven valt op deze wandeltocht, een ruime omschrijving verteld ons over het ommetje van Woudenberg en het Henschoter-meer wat met dit zomerse weer meer eerder nijgt naar zonnebaden dan naar wandelen, En dat blijkt nu dat wij dit geplande rondje vergeten en ons niet wagen op het hete zand en de vele badgasten die we moeten omzeilen en ook nog minder gekleed zijn dan wij en als wandelaar moeten wij ook nog een rugtas sjouwen,
De flyer omschrijft ook het gebied van de Utrechtse Heuvelrug, het valleikanaal, gegraven tijdens de werkverschaffing en ook de plannen voor het opnieuw aanleggen van een spoorlijn. Een stukje geschiedenis en topografie over de Hollandse Waterlinie en de Grebbelinie is bij vele wel bekend en ervaren wij zelf dat de huidige bezetters van de bunkers vredelievend zijn gewijzigd.
Ons parkoers gaat door bossen met verharde en onverharde zand- en graspaden. We gaan langs de genoemde kanalen met veel bloeiende waterlelies en begroeide oevers en zien vanaf een brug een grote slang al zwemmend die de andere kant van het kanaal wilt bereiken. We zouden de SOP niet zijn als we zonder overstaphekjes een wandeltocht belopen. Het is een afwisselende tocht met polder en bosgezichten langs een grote kudde melkgeiten die al blèrend met een volle melkuier ons volgen en op een boerderij-erf een echtpaar herten hun jong proberen te beschermen tegen zoveel nieuwsgierige voorbijgangers. De grote rust met een consumptie bij je eigen lunch is voor de bezoeker ook bezienswaardig, een voormalige boerderij waarin ook een streekmuseum is ingericht.
Klederdrachten, gebruiksvoorwerpen uit Grootmoeders tijd, een grote collectie kaasstolpen, landbouw- en speelgoed attributen tot zelfs een voormalige fiets met groot en een klein wiel. Te veel om te beschrijven, ga het zien en geniet ondertussen van een diner in het weiland of in een van de verschillende voormalige stallen.
Een mooi afwisselend parkoers brengt ons bij de wagenrust en waarbij onze Co een handje helpt en ook verteld heeft dat onze parkoersbouwer Frits uit Schaijk in een afscheidsfase is terecht gekomen en ons allen nog wilt bedanken voor de vele reacties en kaarten die hij ontvangen heeft en wenst ons allen een fijn wandelplezier.
Er is besloten om het Henschotermeer over te slaan, een wandelaarster maakt een opmerking dat of nu het laatste deel van de tocht nog 5 of 6 km is maakt niet uit, als ze het maar niet hoeft te lopen, (een kleine zonnesteek ?)
Het gaat goed, we komen heelhuids met elkaar binnen en voor de meeste even het wandelzweet wegdrinken en in de hete auto stappen en thuis onder de koude douche. We kunnen terug kijken op een mooie wandeltocht en met dank aan Bert met zijn secondanten sluiten wij dit deel van onze serie af en gaan op 16 Augustus weer door met het tweede deel.
Allemaal een fijne vakantie toegewenst, lopend of uitrustend, maak niet uit als je er maar van geniet.
Groet Chris Woerden.

wandelplaatje woudenberg

Niet in Overijssel maar Della en Gerrit zijn nu uitgeweken voor de 221ste editie van de sop-tocht naar Zijderveld, gelegen in de provincie Utrecht op de grens tegen het “Groene Hart” en voor de SOP een geheel nieuw open gebied met daarin de rivier De Lek.

Onze startlocatie is in het Dorpshuis De Krooswijk en behoort met de dorpen Hagestein, Everdingen onder de gemeente Vianen. Het huidige wapen van Vianen vormen 3 zuilen met een kroon met 5 bladeren en de beschrijving luidt;

“Van zilver beladen met 3 zuylen van sabel”


In 2019 worden Leerdam en Zederik hier aan toegevoegd en vormen dan met elkaar de Gemeente Vijfherenland.

Met 83 wandelaars gaan we door Zijderveld en op het viaduct over de A2 worden wij al direct claxonnerend begroet alsof wij de 4-daagse lopers zijn. We zwaaien terug en laten ze in hun waan en vinden onze route naar de polder Autena, een mooi open gebied met smalle slootjes waar de gele plomp haar uitkomende bloemknoppen boven water steekt en de lisdodde met hun mannelijke- en vrouwelijke delen al weer zorgen voor het jeugdsigaartje en die bij een tuinfeest ook de muggen kunnen verjagen. Op de gemaaide grasvelden vinden de ooienvaars hun voedsel. Een rijk begroeide flora langs de polderwegen met daarin de berenklauw met hun grote bloemknoppen waarop vlinders en insecten hun voedsel vinden maar wij als mens en dier hier vanaf moeten blijven om brandplekken te voorkomen.
Een prachtig natuurgebied wat bekend staat als een binnendijkse griendcomplex tussen de hooilanden, weilanden en populierenbossen met een bijzondere flora en fauna van eikvarens en mos-begroeiing op de holle wilgen waarin ook de holenbroeders zoals de steenuil hun nesten bouwen en waarbij de insecten een voedingsbron zijn voor de roofvogels. We passeren het ecoduct over A2 en verbindt de beide kanten van de polder Autena waardoor de dieren, waaronder ook reeën, een groter leefgebied hebben.
We komen uit in Hagestein een schoon en vriendelijk dorp waar we onze wagenrust hebben op een erf waarvan de eigenaar de toilet openstelt voor de hoognodige behoeftes. En hier begint de verwentocht met een kruidkoek opgefleurd met een eetbaar viooltje en een keuze tussen een frisdrankje of een glas koude karnemelk, hoe lekker kan je het krijgen. Even de mogelijkheid om een kijkje te nemen in de opengestelde kerk waarbij de voorganger het nodige weet te vertellen.
We verlaten het dorp en vinden een wandelpad rondom een zandwinningsplas en sluiten aan op de Lekdijk, een opnieuw verhoogde dijk met weidt uitzicht over de rivier met de uiterwaarden met daar in diverse eilandjes waar de vele watervogels hun domein hebben. Op afstand zien we de grote stuw- en sluizencomplex in de Lek bij Hagestein. Binnen de dijk de vele dijkhuisjes en boerderijen die in diverse bouwstijlen en uitvoeringen te bewonderen zijn. Landbouwers zijn druk in de weer om de graslanden kort te maken en waarbij de maaimachines bijna een steile wand moeten nemen om de dijk te bewerken. We komen uit op onze grote rust in de nieuwe sportkantine van Everdingen met een mooi zonnig buitenterras om ons lunchpakket te kunnen nuttigen met daarbij een bestelde consumptie. Uitgerust gaan we verder en passeren nog een even een hoogstam fruitboomgaard en op de zendmast voor ons mobiele netwerk staat een ooienvaar op zoek naar zijn kornuiten.
Even door het dorpsdeel om de uiterwaarden in te gaan, een mooi goed en beloopbaar wandelpad tussen de vegetatie en passeren een voormalig sluisje om daarna de dijk op te gaan waar we een fris smakend snoepje te verwerken krijgen en komen langs wat bunkerwerk uit de oorlogstijd wat bezienswaardig is en volgen een wandelpad door een open poldergebied waar midden in het weiland een gemetseld monument staat met twee poorten alsof hier in het verleden een waterweg stroomde, Wie kan het zeggen? We gaan door een poldergebied met wel of niet gesloten hekken en smalle loopplanken langs in gelid staande loeiende koeien en waar een pas geboren veulen bij haar moeder probeert te zogen. We zien tuinen waar de bomen in kubusvorm zijn geknipt en een tuin waarbij enkele goud-gelen iepen een juweel zijn rondom dit witte huis. Hier sluiten we aan op een viaduct waar we de A2 weer kunnen overbruggen met een aantal betonnen elementen naast de weg die als kunstwerk of als markering iets te betekenen hebben. Na de brug hebben wij onze tweede verwenpunt op het erf van een woning met bedrijfsschuur. Een beker fruitcocktail en dan nog kruidkoek of karnemelk, we hebben het voor het kiezen.
We gaan de dijk weer op en al snel dalen we af om door een doormidden gezaagde bunker met 1940 er op door heen te gaan. De zaagkanten waar we langs gaan zijn gepolijst en waarbij de grindkorrels als een sieraad je toe-glanzen. Twee vierkanten kamers in het midden waren de schuilplaatsen en de rest laat zich raden, er moet toch ergens een ingang zijn. We volgen een natuurpad waar veel ganzen hun behoefte hebben achtergelaten en al slingerend langs waterpartijen komen we weer bij een trap om de dijk op te gaan en vervolgen deze om afdalend via een slingerend begroeid pad uit te komen in de bebouwde kom van Zijderveld. We bedanken Della en Gerrit voor deze prachtige open tocht en deze VERWEN-tocht houden we er gewoon in.
Nog 1 tocht te gaan en dan gaan we op zomerreces.

wandelplaatje Zijderveld

wandelplaatje zijderveld 1

 

 

 

We zijn al weer toe aan de 220ste SOP wandeltocht en deze is uitgezet vanuit Huizen in Het Gooi door Cobie en Klaas onder de naam van De Erfgooierstocht. De plaatsnaam wordt toegeschreven dat hier de eerste stenen woningen zijn gebouwd die nog steeds in de oude woonkern door renovatie zijn te bewonderen. Het is een zelfstandig dorp met een eigen wapen en een blazoen omschrijving;


“Van Keel met een melkvrouw van Goud”


De naam “erfgooier” is van oorsprong een mannelijke bewoner uit Gooiland die in de 14de eeuw in een boerenzelforganisatie het verbruiks-en beheers-recht had over de bebouwbare gronden van het Gooi, bestaande uit heide, bos en stuifduinen. In de geschiedenis is er continu strijd gestreden tussen de erfgooiers en de geletterde- en rijke stadsbewoners die dit gebied voor bewoning wilde bezitten en sinds de opmars van de media zijn er ook steeds meer artiesten en radio/T,V. sterren die hier domicilie hebben en hun duur uitziende woningen met bijgebouwen hebben laten bouwen. We gaan het zien.

We gaan van start met 69 deelnemers vanuit de sportkantine van de plaatselijke korfbalvereniging met een weersverwachting die de te wensen overlaat en bij vertrek worden al de nodige voorzieningen getroffen om straks door de lange wasstraat enigszins op het lijf droog te blijven. De wasstraat komen we regelmatig tegen op de smalle bospaadjes met een regensproeier van boven met aan de zijflanken de zwiepende boomtakken en voor de onder besproeiing de regenplassen waar we doorheen moesten soppen. Helemaal schoon zijn we niet geworden je heb altijd te maken met opspattende modderspatten. De douche is er goed voor.
In de bebouwde kom van Huizen, Laren, Blaricum en Eemnes waar we door heen wandelen zien we kapitale woningen met rieten daken die half verscholen in het groen hun luxe uitstralen, opvallend is wel dat de toegang naar de villa vaak aansluit op een onverharde openbare weg. De natuur is prachtig met nog veel bloeiende bomen en heesters in de tuinen en ook de bermbegroeiing mag er wezen met de Berenklauw die ook de grote bloemknoppen laat zien.
We gaan naar de speeltuin met de toepasselijk naam “De Blokhut, mooi uitgebeiteld in een stamschijf van een grote boom. We hebben een mooie rustplaats voor onze eigen lunchpakket met de mogelijkheid om er nog wat lekkers bij te bestellen en dit alles voor een wandelaarsprijs. Er wordt geen gebruik gemaakt van de speelattributen we blijven binnenhuis want een grote stortbui laat dat niet toe. Klaas laat weten dat we nog 3 minuten hebben om ons weer reisvaardig te maken om te vertrekken,
Een wandelpad voert ons langs een groot tuincentrum met een rijke sortering van gekleurde tuinplanten. We komen langs paardenweiden en gaan door de tunnel en volgen daar een rustig asfalt-pad langs de snelweg en met aan de andere kant zicht op het polderlandschap met veel vrijlopend stalvee. We gaan weer terug naar de andere zijde, over de snelweg heen en volgen een smalle weg waarlangs nog al wat rijpaarden in de stalling staan, een grote bouwkeet is het onderkomen van een aantal scharrelkippen. Overstekend bij de verkeerslichten volgen we een smal wandelpad tussen het groen en waar een lint aangeeft dat er processierupsen zijn. Maar daarna komt de verrassing, want Cobie staat ons op te wachten met een heerlijke warme appelvlap en wat frisdrank die er gretig ingaan.
We vervolgen onze route en komen langs een aantal woningen die deels boven het water zijn gebouwd en komen uit op de boulevard langs het Gooimeer met een aantal terraswoningen. Het dijk-pad brengt ons langs het kunstwerk van het inschrijfplaatje over de brug weer in Huizen en gaan langs of over het speelstrand naar onze wagenrust voor een versterkende versnapering. Mooi zicht over het Gooimeer met de vele zwanen en watervogels en waarbij de zwaluwen rondom onze hoofden zoeven. Onder het overstek van een vogeltil hebben zij hun nest geplakt en jagen op de vliegende insecten voor hun zelf en hun kroost.
We zijn terug in het centrum, langs het Gemeentehuis en een zwembad met een springende dolfijn en met dank aan Cobie en Klaas voor hun georganiseerde SOP-tocht.

Volgende week hebben we de “Verwentocht” van Della en Gerrit, maar dat hadden wij vandaag ook.

wandelplaatje Huizen

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.