verslag GW 2017

Weer een nieuwe startlocatie van de SOP en dat is in Alverna op een camping waar onze organisator Bert met zijn gezin tijdens de vierdaagse zijn bivak opslaat om daar vandaan op de fiets v.v. naar Nijmegen te gaan. We hebben hier de 209de sop-tocht in een gebied wat bij de meerdaagse wandelaars niet onbekend is maar onze route gaat wel wat meer door het buitengebied van Alverna, een klein kerkdorp tussen Grave en Nijmegen en behoort tot de gemeente Wijchen.

Het wapen heeft de volgende blazoenering:

"In keel een schuinkruis, vergezeld van 4 omgekeerde droogscheerderscharen,

alles van goud.

Het schild gedekt met een gouden kroon van 5 bladeren

Het schild is rood van kleur, op het schild een diagonaal kruis met tussen de armen vier omgekeerde droogscheerderscharen, ook de scharen zijn goudkleurig. Het schild is gedekt door een kroon van vijf bladeren, dit is een zogenaamde markiezenkroon.

Het dorp is vernoemd naar het in 1887 daar gestichte klooster Alverna,dat op zijn beurt is vernoemd naar La Verna,de berg in Toscane, waar Franciscus van Assisi in 1224 de  stigmata ontvangen heeft, wat uit het Grieks vertaald Brandmerk of Schandvlek betekent. Dat zijn rode plekken, zweren of al dan niet  bloedende wonden die optreden bij christelijke religieuzen op de plaatsen van de verwondingen die volgens de Bijbel werden toegebracht aan het lichaam van Jezus tijdens zijn kruisiging. Deze wonden worden ook wel de kruiswonde(re)n genoemd.

Het Franciscanenklooster was gebaseerd op liefdadigheid voor zorg en onderwijsis nu  gesloopt en heeft plaatsgemaakt voor een verzorgingsflat. Het stenen beeld wat in gevel was verwerkt toonde een staande Christusfiguur met zijn armen gespreid en op zijn borst het Heilig Hart en heeft nu een plaats gekregen in de voormalige Kloostertuin.

We gaan van start met 97 ? wandelaars en direct genieten van de ontluikende natuur van de Overasseltse en Haterse buitengebied met glooiende heidevelden en vennen, een ware natuurlijke oase voor de daar levende fauna. We komen langs de ruïne van de Sint Walrickkapel met daar een zogenaamde “Koortsboom” Hierover zijn eindeloos veel verhalen geschreven en verteld, het ware verhaal is het geloof. In de kapel is ook een steen uit Lourdes waarop een Mariabeeld is geplaatst. Het is een historische legende en dat maakt dit alles zo nieuwsgierig en is mede hierdoor een bedevaartplaats geworden voor zieke mensen die door een eigen koortsdoekje of kledingstuk in de Koortsboom ongezien te laten bevestigen en daar door een geloofwaardige genezing krijgen.

Even terzijde, dit niet te verwarren met “Steet Art” of wild-breien genoemd waarbij op willekeurige plaatsen lapjes naaldkunst worden bevestigd aan lantaarnpalen, vuilnisbakken, bomen en kunstwerken of ander straatmeubilair sieren. Dit heeft soms een politiek of ideologisch motief,zo zou het wild-breien de leefomgeving vrouwelijker maken.

We genieten van dit prachtige natuurgebied met uitzicht over de vele vennen, waar deze tocht naar genoemd is, en als we na het bos nog een rondje maken door het agrarisch gebied dan snuiven we de geuren op van de make-up die de landbouwer gebruikt voor zijn akkers, het is zeker weten geen Chanel.

We krijgen nog een wagenrust waar we onze wandeldorst kunnen blussen en gaan daarna opgewekt weer verder om te genieten van dit prachtige lenteweer en komen weer uit waar we gestart zijn om hier in de camping kantine onze lunch te nuttigen en waar nog wat vooraf bestelde lunchhapjes te nuttigen zijn. Na de rust gaan we direct over graspaden langs een kreupelhoutbos, bosplantsoen en kerstboom kwekerij naar de Boskant, een buurtschap behorende bij Alverna, met een groot commercieel recreatiepark met veel verschillende activiteiten voor  dagrecreatie en veel zandstrandjes rondom een grote plas en waar men als principiële nudist ook een handdoek mag en kan uitspreiden.

Vandaag 15 maart is ook de dag waar we allemaal mee te maken krijgen of hebben en daarvoor onze stem gaan uitbrengen maar daar zijn nog al wat meningen over verdeeld want de stemwijzer weet het ook niet. Het is net als met wandelen het wordt gewoon links of rechts en laten we er dan vanuit gaan dat het gewoon een stap-rechts en een stap-links is en wij met ons allen hierop verder kunnen gaan.

De parkoersbouwer heeft  met zijn secondanten ons een prachtige SOP-tocht geboden en er is al intern besloten om deze volledig toe te voegen aan de volgende wandelserie.

TOP  !!!! 

                                                                 

 

Beste Soppers,

Dit verslag is samengesteld uit informatie die Casper in zijn flyers heeft omschreven en ook wat directe informatie van wandelaars die deze tocht wel hebben gelopen en er zijn ook wat foto’s die een beeld geven van dit wandelevenement.

 

Na de laatste SOP-tocht in 2016 zijn we weer terug in Renswoude niet om dat we wat vergeten zijn maar wel voor de Grebbelinietocht omdat wij volgens onze organisator nog niet alle dijkjes hebben gezien en belopen, we gaan het zien en ervaren. Gek op het verleden schept hij in de info en flyers een historisch beeld van de geschiedenis van dit fenomeen en waar menig oorlogsverleden heeft plaatsgevonden. Maar eerst even waar we zijn en dat is in een van de  kleinste dorpen van ons land in de provincie Utrecht en ligt in de Gelderse Vallei maar met een eigen wapen met de blazoentekst; Renswoude.

Ín zilver 2 beurtelings gekanteelde dwarsbalken van keel

met een smalle ingeschulpte schildzoom van azuur.

Het schild gedekt door een gouden kroon van 3 bladeren en 2 parels.

Van oorsprong is deze linie aangelegd in de 18de eeuw als verdedigingslinie van de Hollandse waterlinie. De eerste die dat uit kwamen proberen waren de Fransen en die hadden het goed bekeken want zij kwamen in de winter en staken zo met of zonder schaatsen het ijs over, weg verdediging van de waterlinie en de dijkjes kwamen in verval. Ook Napoleon heeft hier zijn sporen achter gelaten in een van de best bewaarde verdedigingswerken met de naam Fort Daatselaar en geeft een goed voorbeeld van de verdediging van de Grebbelinie. Een aarden wal met de schietsleuven voor de kanonnen met de opritten zijn in de oude staat terug gebracht. Zijn wachtposten heeft hij hier achter gelaten en hoe het met hem zelf is gegaan dat weten we nog van onze wandeltocht in Austerlitz.

Met de dreigende WO2 is de dijk weer hersteld en zijn er verdedigingswerken gebouwd zoals bunkers, loopgraven, schuttersputten tot kazemat en veel obstakels en heeft ons leger 5 dagen lang de bezetter kunnen weerstaan maar helaas toen was het vuur op. Dijkjes gesloopt, dijkjes hersteld, bruggetjes gemaakt en hekjes geplaatst die smaakvol zijn ontworpen en dan maar er een historisch rijksmonument van maken in een prachtig natuurlijk wandelgebied.

Onze grote rust is in het cultuurhuis in Scherpenzeel in de provincie Gelderland met heel veel disciplines, een gezellige zaal en vlotte bediening van de snacks. We gaan nu vreedzaam verder, genoeg over de oorlog want daar komen we toch nooit vanaf. Een verzetsmonument en een beeld van de wederopbouw zijn opgenomen in het straatbeeld en sluiten die periode af. Op een aantal plaatsen is de dijk al afgegraven om plaats te maken voor bouwterreinen waarvoor een monument is geplaatst onder de naam; 

Schaduw uit het verleden herrijst in zwarte stalen balken.

De balken zijn schuin geplaatst in de vorm van het dwarsprofiel van de verdedigingsdijk.

Na vertrek even de bebouwde kom bekijken. Een grote kerk met een gezellig centrum met enkele gebouwen die in de gemeente- en/of onder de Rijksmonumentenlijst vallen en ook een aantal bomen met historische, landschappelijke en ecologische waarde.

We passeren op onze route een prachtig wit buitenhuis het voormalig Gemeentehuis van Scherpenzeel maar nu omgebouwd tot een mooie trouwlocatie en partycentrum. We kunnen er niet lang bij stil staan want de romeinse oppergod Jupiter met de bijnaam Pluvius als regenbrenger heeft ons rijkelijk besprenkeld en ons niet omhoog maar omlaag laten kijken om te voorkomen dat dat je je schoenen niet zou overscheppen. Het was wel nat maar toch 85 wandelaars hebben Pluvius getrotseerd en hebben van deze 208ste SOP-tocht weer kunnen genieten van al het moois wat ons land te bieden heeft.

            

 

Voor de SOP-tocht nr.206 staat de startlocatie in Wolfheze, dat met Doorwerth, Heelsum, Heveadorp, Oosterbeek en Renkum tot de gemeente Renkum behoren  en toont een wapen van een gecarteleerd schild, gevierendeeld waarvan de omschrijving luidt;

I). in keel een omgewend springend paard van zilver,

II).  in azuur een dubbelstaartige gouden leeuw, gekroond van hetzelfde, getongd en genageld van keel,

III).  in azuur een dwarsbalk van goud, vergezeld van 6 liggende blokjes, 3 boven den balk in de richting daarvan   en 3 (2:1) daaronder,

IV). in goud een schuinbalk van keel. Het schild gedekt door een antiekegravenkroon.

Wolfheze, het vroegere  Wolvenbos, heeft in de loop der eeuwen heel wat te verduren gehad, Het dorp is tijdens de 80-jarige oorlog door de Spanjaarden verwoest en is het gebied later na historische vondsten en de vele grafheuvels tot archeologisch beschermd gebied verklaart. Tijdens de WO2 zijn in dit gebied grootscheepse luchtlandingen geweest waarbij ook het plaatselijke ziekenhuis per abuis is gebombardeerd maar nu is uitgegroeid tot een psychiatrische  zorginstelling  wat behoort bij  De Gelderse Roos.

Voor veel wandelaars was de startlocatie een bekend terrein want we hebben al diverse keren met onze organisator Casper al zwervend deze omgeving afgestruind maar toen lag het accent wat meer op operatie Market Garden.

Direct na de start maken we een rondje over het terrein van de zorginstelling langs nieuw gebouwde paviljoens en leegstaande oude gebouwen die vermoedelijk nog op de nominatie staan om verbouwd of vervangen te worden. Ook langs een sierlijke watertoren uit 1907 met een hoogte van 27 meter en met inhoud van 40 M3 die haar functie verloren heeft en nu wacht op een projectontwikkelaar die er heil in ziet om er een nieuwe functie aan te geven.

We verlaten het terrein  en duiken we de bossen in en volgen we een route die Casper eigen is en laat ons in het mistroostige weer aanmodderen en werpen tussendoor snel bij het passeren nog even een blik op de neergestreken duizendjarige Den die geheel doorboord en uitgevreten is door insecten en waarbij de vogels er wel een wormpje uit peuteren. Of deze Den wel duizend jaar oud is, dat is een fabeltje, dit is gewoon bedacht door de Nederlandse kunstschilder Johannes Warnardus Bilders  die in Ca. 1850 er een mooi schilderij van heeft gemaakt omdat hij het een geliefd model vond voor het schilderen en weergeven van het rustieke landshap. Deze boom met een stam omtrek van 4.30 m. is in 2006 omgevallen en uit onderzoek, door het tellen van de jaarringen, wordt deze maximaal geschat op 400 jaar.

We verlaten dit bos-deel zonder een wagenrust  om daarnastruinend verder te gaan over  de grote stille heide met heel veel kristal helderen beekjes en boomstam bruggetjes. Nederland is een bezongen land want over dit gebied is het bekende liedje  “uit de bundel, kun je nog zingen zing dan mee”

Dwaalt een herder eenzaam rond Wijl zijn witgewolde kudde Trouw bewaakt wordt door zijn hond En al dwalend ginds en her Denkt de herder; "Och hoe ver Hoe ver is mijn heide Hoever is mijn heide, mijn heide".

We gaan op weg naar de grote rust in Heelsum waar we in het kerkzaaltje met de naam REHOBOTH wat behoort bij “het (hervormde) kerkje op de heuvel” onze eigen lunch mogen nuttigen maar wel met die verstande dat iedereen daar een consumptie erbij bestelde, logisch zij moeten de boel na ons bezoek ook alles weer in orde brengen en onze schoenen waren ook niet al te schoon. Bij vertrek wordt door de koster/beheerder het laatste roggebrood met spek uitgedeeld wat over was gebleven van de erwtensoep die daar geserveerd werd.

Rehoboth is een oud Hebreeuws/Aramees woord en komt in de Bijbel in het Oude Testament voor. In Genesis 26:22 wordt omschreven dat Izaäk, de zoon van Abraham, een waterput aanlegde op de plaats van een bron en die plek Rehoboth noemde.

Het is tussentijds gaan regenen, regenjassen worden te voorschijn gehaald en dit geeft aanleiding om de route wat aan te passen. We gaan even rondom het Kerkje op de heuvel en volgen het bospad over de Noordberg om daarna af te dalen naar de uiterwaarden van de Rijn waar we al glibberend en glijdend op een niet te belopen graspad deze al snel weer verlaten en volgen een nieuwe route  door de bebouwde kom van Hoog-Heelsum om bij het golfterrein onze wagenrust te vinden. Een goed beloopbaar wandelpad brengt ons naar een bosdeel waar we al snel om de modderige plassen heen moeten sluipen.

Er zijn werkzaamheden in het bos waarbij de wortelstronken verzameld worden en wij niet de weg maar wel de graskanten moeten volgen. We verlaten het terrein en steken het spoor over om daarna weer het bos in te gaan en als verrassing krijgen we nog een ongerept stukje grasveld met heel veel molshopen en horen de trein langs komen en  volgen de spoorbaan om uit te komen bij de startlocatie. We sluiten af van een SOP-tocht met 75 ingeschreven wandelaars en vanaf de grote rust nog 2 extra deelnemers die alleen het zwaarste deel wilde doen.

Het was weer leuk en wij, met dank aan de organisatie, weer huiswaarts keren maar wel even van schoen verwisselen om geen moddersporen achter te laten.

 

                                                                         


Alvorens wij van start gaan voor de 205de SOP-tocht laat onze organisator weten dat Hermien van der Heuvel al onze wandelaars een fijne wandeltocht toewenst en dat zij helaas voor onbepaalde tijd hiervan moet afzien. Afgelopen zaterdag op de WS78 tocht is zij dusdanig gevallen en heeft hierdoor haar pols gebroken,

Van onze kant uit wensen wij haar een spoedig herstel toe en dat zij weer gauw onze gelederen mag versterken.

------------------------------------

De organisatoren en parkoersbouwers Bert en Henk met hun secondanten van  deze Pyramide-tocht hebben nu zoveel info gegeven dat het te veel is om mee te nemen maar we weten wel hoe deze tweedelige wandelroute in elkaar is gezet. Wandelen is niet alleen lopen van A naar B maar het is ook het willen zien en genieten van al het moois wat ons land te bieden heeft. Rijk aan natuur met daarin de flora en fauna, kunst en cultuur en heel veel historische achtergronden en met verschillende overtuigingen.

Onze startlocatie is in het dorpshuis Het Rechthuis van Austerlitz en behoort met de dorpen Bosch en Duin, Den Dolder en Huis ter Heide tot de gemeente Zeist, ook wel Slot Zeist genoemd.

De blazoenering  van het wapen van Zeist luidt als volgt:

Van zilver en chef gebretesseerd van sabel.

Het schild is geheel zilver met een zwart schildhoofd dat gekanteeld is.

        Het wapen wordt niet gedekt door een kroon of gehouden door een of meer schildhouders.

Zelfs hier gaan we terug naar een ver verleden tot in de 18de eeuw en ook Napoleon wordt er bij gehaald. Dat kleine manneke uit Corsica kwam hier de boel even op stelten zetten en liet er nog een monument voor achter ook. Onze Toon Hermans heeft wel eens verwoord waarom deze man zijn hoofddeksel dwars op zijn hoofd droeg, dan hoefde hij niet zijn “steek” af te zetten als hij zijn minnaressen wilde knuffelen en dan was hij ook wat groter, maar waarom hij altijd zijn rechter hand onder zijn jas had daar kunnen we zelf over fantaseren, daar zijn veel theorieën over. Tegenwoordig kom je ook wel mensen tegen die hun pet achterstevoren dragen maar hun handen wel vrij hebben.

Het eerste deel van deze tocht gaat naar het slot Zeist met een prachtige historische tuin waar binnen en buiten regelmatig exposities  worden gehouden en waar ook menige bruid digitaal is vereeuwigd en misschien nu wel ergens zwerft op internet. Er is op onze route veel te zien, het sportcentrum van de KNVB met een aantal beelden die voetbal spelen en waarbij menig voetbal liefhebber best daar even binnen zou willen kijken, we komen langs een karper vijver voor de geduldige visser, een hertenkamp en langs het gemeente monument van de gerestaureerde herten en weten nu ook waar de boswachter woont. Onze grote rust is in het Dorpshuis waar het goed toeven is en waar tevens  ook onze start en finish locatie is gehuisvest en waar Napoleon in vol ornaat  ons verwelkomt.

Na vertrek gaan we een mooi bos weer in en als je dan weet dat er in ons land Ca 67 verschillende soorten hout op eigen bodem  groeien van naald- tot loofboom dan hebben wij nog heel veel landschappen te bezoeken. We hebben prachtig weer en volop zon en de eerste korte broeken zijn al weer verschenen. Onze route loopt over  de Utrechtse heuvelrug en met wat klimmen en dalen over verharde en onverharde bospaden met de restanten van plat gelopen sneeuw komen we soms glibberig en glijdend langs de Pyramide van Austerlitz. Deze Pyramide is gelegen op het landgoed Henschoten van de zelfstandige gemeente Woudenberg, met het gemeentewapen van een gouden wapenschild voorzien van een gouden kroon en drie zwarte hanen. Deze Pyramide met een obelisk is uit verveling gebouwd door het leger van Napoleon. Na verval en herstel is dit nu tot een  Rijksmonument verklaart als herinnering aan het wel en wee van de zich zelf gekroonde keizer van Frankrijk die in eenzaamheid op Sint Helena terecht is gekomen.

We kunnen met 124 paar ogen terug kijken op een geslaagde SOP-tocht in het gebied van de Utrechtse Heuvelrug met heel veel bezienswaardigheden die een wandeltocht boeiend kan maken.

Bedankt jongens

                                                               

Bertus en Hans die de organisatie hebben van deze 204de SOP-tocht vanuit Voorthuizen, een voormalig dorp in de gemeente  Barneveld in de Gelderse Vallei, schrijven in hun voorwoord heel weinig over het geen wat ons te wachten staat alleen maar de trefwoorden dat de “spanning op zal lopen” en dat nabij de grote rust ook  buiten  “iets te zien” is ?

Het voormalige wapen van Voorthuizen is toegevoegd in het wapen van de gemeente Barneveld en bestaat uit een blauw schild met drie rode zuilen, een vlinder met bloem op een veldterras en een kwart zonnedeel, de omschrijving luidt;

"Van lazuur beladen en chef met een schildje van zilver met 3 zuilen van keel,

                      en pointe met een begroeid terras waarop eene kapel gekeerd naar het vierde deel eener zon,                   

komende uit den regter bovenhoek, alles van goud.

We kunnen verwachten dat deze tocht ons ook brengt in het Speulderbos, ook wel het  Bos van de dansende bomen genoemd. Deze naam is ontstaan omdatdit bos een oerwoud is met kromme en in wonderbaarlijke bochten gegroeide bomen en dat het in de schemer net lijkt of deze bomen bewegen. Met een beetje fantasie zie je in de bomen de vele verschillende danshoudingen zowel van klassiek tot modern en van het in gelid staande Militaire parade en de Engelse wals, het uitbundige zwieren met de armen van de Rumba, Jive en de Cha-Cha op zijn Zuid-Amerikaans en de in lucht zwevende benen en armen van de Rock en Roll, voor vele onze jeugdidolen uit de jaren 50. Helaas hebben we het grote evenement gemist wel wat oefenles.

We gaan de tocht in winterse temperaturen ervaren met wat sneeuw die op sommige plaatsen een  mooi contrast geeft in deze bosrijke omgeving en kan iedereen op haar of op zijn manier er van genieten. Onze route gaat grotendeels over ruime bospaden zonder hindernissen langs een ruime ven en door een heidegebied  waar ook een lange afstandsroute is uitgezet. We komen uit op onze grote rust in het restaurant van de beeldentuin in Garderen waar de bediening grotendeels wordt verzorgt door onze medemens met een beperking.                     

Hier treffen we dan het eerste trefwoord want er is buiten wat te zien. Het begint al met samen op de foto met Mr. Obama, diepzinnige teksten en wijsheden van kabouters, een grote verzameling van gegoten tuinbeelden en wandelementen van alle soorten huis- en knuffeldieren en ook nog een aantal Engels uitziende winkeltjes met heel veel leuke hebben-dingetjes. In een nevengebouw worden momenteel alweer de zandsculpturen gemaakt voor het komende seizoen.

We gaan weer verder klimmend en dalend over verharde en onverharde paden door het bos en komen terecht bij het tweede trefwoord en  begrijpen direct wat de betekenis hier van is, je moet bukken om onder 2x een spanningsdraad door te gaan van een hoge afscheiding voor bescherming van de fauna. We krijgen nog eenmaal een wagenrust, helaas blijkt dat er wat er mis is gegaan met de verscheping van de versnaperingen, deze staan nog thuis in huis.

Het laatste deel van het traject gaat door de buitenwijk van de bewoonde wereld en door een mooi bos-deel met een hoge zandduin waar de jeugd takken aan het verzamelen zijn om er een hut van te bouwen. Wij zijn weer terug op onze startlocatie en moeten toegeven  dat we niet zo modderig zijn geworden en dat de energiebedrijven geen extra energie behoeven te leveren.

Met dank aan de organisatoren voor deze SOP-tocht.

                                                                  

 

3e Rondje Voorthuizen

 

Na eerste keer echt om Voorthuizen, vorig jaar richting Putten, gaan we deze keer richting Garderen. Mijn bijdrage aan de wandeling wordt steeds kleiner. Nu doe ik alleen nog het voorlopen en maak ik het plaatje.

 

Het eerste route ontwerp van Hans was dermate goed, we kwamen uit op 25,11 kilometer, dat we daar niets meer aan hebben veranderd. Op dinsdag 7 februari 2017 de wandeling nog een keer voor gewandeld. Deze keer geen onaangename verrassingen, zoals plassen die opeens veel groter en dieper blijken te zijn. De wandeling kan op woensdag gewoon worden gewandeld. De weersvoorspelling was goed.

 

Op woensdag op tijd naar Amersfoort om Hans op te halen. Ik was ruim op tijd weg gegaan. Gelukkig maar, iets na 7 uur waren op de A12 een paar ongelukken gebeurd. Resultaat: ellenlange files. Ik had daar geen last van. Hans en ik waren ruim op tijd bij de kantine van VVOP. De kantine had een metamorfose ondergaan. Deze was erg mooi geworden. Ook de tafels waren vervangen. Zelf gemaakt, van een zeer stevige kwaliteit. Bij het behalen van het kampioenschap kan rustig op de tafels worden gedanst.

 

Nico van Ee kreeg een certificaat uitgereikt voor het behalen van 4 * 24 wandelingen. Kokkie Vermaas was bereid gevonden de bijbehorende kussen te geven. Een stuk beter dan dat ik dat zou doen. Om 10:00 uur stipt ging de groep van start. Buienradar was ook nu niet goed op de hoogte. Er viel een soort miezer sneeuw, terwijl droog weer was voorspeld.

 

Vlak na het vertrek werd met behulp van een stoplicht (officieel een verkeerslicht, maar ik moet altijd stoppen..) de drukke N344 overgestoken. De groep telde 100 deelnemers, geen slechte opkomst, gezien de drukte op de weg en het voorspelde koude weer. Na een klein stukje buitengebied het eerste stukje bos. Goed op letten, maar zonder kleerscheuren daar door heen gewandeld. Nu volgden een paar asfaltwegen. Het lokale verkeer was van mening dat bij een groep wandelaars geen gas hoefde te worden terug genomen. De eerste auto's reden behoorlijk hard langs. Later verbeterde dat gelukkig.

 

We doken het bos weer in om daar, met wel een oversteek van de N344, bij de Beeldentuin weer uit te komen. Er waren de nodige smalle paadjes en hier en daar moest modder worden ontweken. Bij de Beeldentuin werd de deur al voor ons opengehouden. Gelukkig was er voor iedereen een plekje. Het opnemen van de consumpties gebeurde snel, terwijl ook de vooraf bestelde soep en broodjes kroket vlot volgden. De drank liet even op zich wachten, maar al met al ging het snel. Op de geplande tijd werd het vertreksignaal gegeven.

 

Nu waren de bossen rond Boeschoten aan de beurt. Ook nu weer een paar smalle paadjes. We gingen door een hekje, waarbij gebukt moest worden. Boven het hekje was schrikdraad gespannen. De spanning waarover in de informatie was geschreven. Na een stukje akkerland, weer bos met het 2e hekje. Ook nu daarboven schrikdraad. Bukken was het devies. Een klein stukje verder was de wagenrust. De vrouw van Hans, Henny, was met de auto hier naar toegekomen. Helaas waren de voorziene pakjes frisdrank niet aan boord (Een misser van Hans). Wel heerlijke koekjes. De drank dachten we erbij.

 

Na de wagenrust nog een klein stukje bos. Vervolgens een asfaltweg, de welbekende Hunnenweg. Het laatste stuk wandelden we door het Wilbrinkbos. De heuvels lieten we links liggen. Mooi op tijd bereikten we weer de kantine van VVOP.

 

Casper heeft voor de Sop de 3de “De blauwe kamer” wandeltocht vanuit Rhenen in de aanbieding, Bij een blauwe kamer denk je al snel aan een kasteel, maar dat is niet het kasteel van het gemeentewapen van Rhenen dat omschreven staat;

"In een schild van zilver met een gouden kroon een drie-torenig kasteel van keel (rood),

en rond-gedekt van azuur (blauw) met daarboven een zwarte sleutel en aan de zijkanten de Hollandse leeuw.

Voor een bezoek aan De Blauwe kamer moeten we eerst de grens over van de provincie Gelderland om dat te ervaren maar zover zijn we nog niet. Onze start is in restaurant Cunera, een naam die in Rhenen tot de verbeelding spreekt want Cunera is als maagd en martelares de beschermheilige van Rhenenen ook tegen Vee-en keelziekten. (Vergelijking; Halsdoek-Keel, Stal-Vee.)Het verhaal gaat dat zij is gewurgdmet de mooie halsdoek die zij als meisje van haar ouders had gekregen. Zij werd door de moordenaar begraven in een veestal en werd daar door een wonder ontdekt. Omstreeks haar gedenkdag op 12 juni wordt er een bedevaart wandeltocht uitgezet.

Na de gebruikelijke info gaan we op weg in een nog besneeuwde omgeving naar het buitengebied waar de klimmende paden ons  brengen naar de Grebbenberg met de vele restanten van WO2 en gaan we ook langs de achterzijde van Ouwehands dierenpark die momenteel in het nieuws is. Er komen dit voorjaar twee reuze panda’s uit China die een mooi bouwkundig  Aziatisch onderkomen krijgen waar menige woningzoekende jongeren jaloers op zullen zijn. Deskundige zijn speciaal overgevlogen om het onderkomen te controleren voor het verkrijgen van een tijdelijke verblijf- en woonvergunning voor Wu Wen en Xing Ya. Gelukkig is het bamboe een Hollands kweekproduct.

We volgen verharde en onverharde wegen en paden en niet te vergeten klompenpaden met overstapjes waarbij het prikkeldraad met zorg genomen moet worden. Gelukkig is de ondergrond nog enigszins bevroren en wij niet direct met de schoenen in de modder weg zakken. We komen langs een kangoeroe-farm waar de buideldieren al springend door de sneeuw huppelen. Een paar wandelaars beginnen direct te zingen van “op een kangoeroe eiland” een hit uit de vorige eeuw van het Cocktailtrio. We krijgen nog een wagenrust om daarna door te stomen naar onze grote rust en dat is dan De Blauwe kamer, met een restaurant onder dezelfde naam, en in het gebied met nog  restanten van een ringoven en wat bijgebouwen die nog blijven staan omdat ze niet weten naar welke kant zij om moeten vallen en tot zolang een schuil- en broedplaats zijn voor vele dieren, vleermuizen en vogels.

Een  prachtig natuurgebied wat door het doorsteken van de zomerdijk bij hoog water ook een overloopgebied is en de grazende runderen en Konikpaarden het hoger op moeten zoeken. Op onze route passeren we grote hopen paardenuitwerpselen, het blijkt dat deze paarden hun behoefte doen op plaatsen waar al meerdere paarden dat hebben gedaan. We volgen wat loopplanken en een smalle brug over een meer met veel watervogels en gaan door een tunneltje wat ook door de runderen als schuilplaats wordt gebruikt en waarbij de schoenen niet schoon kunnen blijven. De hoog opgroeiende kaardenbollen geven sfeer aan het landschap en worden door de dieren vermeden wegens de harde stekels maar waar wel de vogels de laatste zaden er uitpeuteren.

We gaan met de pont naar de overkant en volgen daar de dijk langs de rivier maar maken nog even een ommetje rondom een wachttoren volgens model uit de Romeinse en Germaanse tijd. Kinderen genieten met hun slee door het afdalen van de besneeuwde dijk en laten ons zien wat wij niet meer zouden doen. We naderen Rhenen en met wat klim en klauterwerk naar en over de brug bereiken we onze startlocatie. Een mooie tocht met daarbij prima wandelweer waar we met plezier op terug kunnen kijken.

Cas bedankt, het was de moeite waard.

 

                                                                         

 

 

 

 

 

Met wat voorkennis uit de flyer van de dames Rina en Kobie gaan we op weg naar een geheel nieuwe startlocatie van de SOP in Vaassen, een dorp op de Veluwe die behoort tot de gemeente Epe. Het blazoen van het gemeente wapen van Epe luidt als volgt:

Van lazuur beladen met een hert, staande op een gouden terras en omgeven door een krans van eikenloof.

Vaassen heeft een historisch verleden, in de 16de eeuw was dit de woonplaats van de gevreesde Gelderse legeraanvoerder Maarten van Rossum die daar zijn kasteel liet bouwen met de naam Cannenburch, de naam is ontleend van het Middelnederlandse woord riet, in vroegere tijden was dit een gebied  begroeid met de grassoort canna. Onder de naam Maarten van Rossum is ook een wandelpad uitgezet vanaf Den Bosch v.v. naar Steenwijk, maar dat heeft niets te maken met de huidige goed(h)aardige brombeer en historicus Maarten van Rossum die regelmatig in Tv-programma’s hilarisch zijn zegje weet te doen.          

Tussentijds is het gaan regenen en zijn de paraplu’s en regenjassen te voorschijn gekomen. Al snel na vertrek vanuit de kantine van de sportvereniging komen we terecht in een natuurgebied, ook wel de Nederlandse Ardennen genoemd, met daarin veel sprengen met  helder bronwater. Wij zijn zelfs verder dan de Belgen want hier is het bronwater in diverse kleuren leverbaar. We vervolgen onze route door een prachtig bos-deel met veel Jeneverbesbomen, deze boom is in Nederland wettelijk beschermd en in de Middeleeuwen was deze boom het symbool van de kuisheid, maar hoe en waarom dat verteld het verhaal niet. De bes-vormige kegelvruchten en ook de bladnaalden worden verwerkt in badolie, kruiden voor marinades en voor het aromatiseren van Genever. In de volksgeneeskunde worden de vruchten  ook medicinaal toegepast.                                                          

We passeren nog een visvijver waar de vliegvisser op forellen jaagt en de forellen op de visvlieg. Onze route gaat ook nog door het Kroondomein over smalle paden met klimmetjes en dalen met overstapstenen en loopplanken met hier en daar voetsporen van herten. Een verrassende wagenrust midden in het bos met een traktatie met een keuze uit drie soorten zelf gebakken cake.  We komen terecht op onze grote rust, de voormalige Triangel met nu met een toepasselijke naam van Gewoon Gastvrij waar de consumptie aan tafel geserveerd wordt en je met een verbruiksbriefje bij het buffet mag afrekenen. We vervolgen onze route over klompenpaden met smalle loopplanken en bruggetjes met boomtak leuningen. We passeren een watermolen waar  de energie wordt opgewekt door de samengevoegde en snelstromende sprengen. We krijgen nog te maken met een deel van het Maarten van Rossumpad en al slingerend door een mooi open gebied met diverse Veluwse boerderijen en een molen, waarbij de ronddraaiende wieken een rustgevend gehoor geven. We naderen onze startlocatie en daar sluiten wij onze SOP-tocht af met de verloting van de overgebleven cake en bedanken we onze organisatie die letterlijk en figuurlijk er een prachtige wandeltocht van heeft gebakken. We doen niet aan cijfers maar heeft er wel een zeer hoge waardering voor gekregen

                                                                                   

 

Een terugblik op onze eerste SOP-tocht in 2017 met een weersverwachting die veel te wensen open laat maar dat blijkt achteraf best mee te vallen.

De start locatie is in de kantine van het sportpark in Laren en daar begint op de parkeerplaats al de eerste nieuwjaarswensen met handen schudden met hier en daar een knuffeltje of een zoen en dit zet zich door binnen in de kantine.  We zijn met 100 wandelaars en een vluchtige wiskundige berekening geeft aan dat er 4950 handen zijn geschud, een  mooiere begroeting van al onze wandelaars is niet mogelijk die met frisse moed en goede voornemens even de restanten van de feestdagen er uit willen lopen.

Na wat ceremonie met uitreiking van een oorkonde en fotovastlegging gaan we langs de sportveldlijnen naar een geheime uitgang die door onze Coby wordt ontsloten en wij al snel onze paden vinden in de bosrijke omgeving met loofhout en de groen blijvende naaldbomen en over en door een schitterend heidegebied waar helaas de schaapskudde ontbreekt. Je kan ook niet alles hebben. Hier en daar wat zichtbare bosbewerking met houtkap die weer een voedingsbron gaan geven aan de flora en fauna. We kunnen genieten van de bijzondere en luxe onroerende goederen die we op onze route passeren. We gaan door Amerspoort, een wooncentrum  voor mensen met een verstandelijke beperking.

Na het verlaten van het terrein komen we terecht een mooi natuurlijk gebied met waterpartijen en aangelegde tuinen met rododendrons die in het komend voorjaar weer met pracht en praal kunnen pronken. Na het passeren van een prachtig landhuis met slotgracht en smeedijzeren hekwerk  hebben wij onze eerste wagenrust waar een koek en frispakje, heel toepasselijk,  zonder suiker in de aanbieding is. De eerste halve lus hebben we gehad en vervolgen we onze route door een afwisselend gebied terug naar de startlocatie voor de grote rust.

Een half uurtje pauze en krijgen daarna een route grotendeels door een bebouwde omgeving.   We gaan langs de grote kerk van Sint Jan, bekend van de Sint Jans optocht in de maand Juni. We komen terecht in Blaricum met oude en historische monumenten en passeren een opvallende kerktoren. Onze tweede wagenrust komt er aan en daar is er een heerlijke mandarijn onze traktatie. Even rust en dan weer verder, grotendeels door bewoond gebied met onroerende panden die wel meerdere stuivers waard zijn. Er wordt al gefluisterd dat deze bewoners niet in gelegenheid zijn om mee te doen aan een wandeltocht omdat er in de tuin gewerkt moet worden.

Daar kunnen we niet over oordelen. Ik, wij hebben genoten van deze prachtige wandeltocht en zijn de eerste stappen gezet van onze goede voornemens en met dank aan de organisatie en met alle goede wensen en voornemens voor 2017 kunnen we terugkijken op een sportieve SOP-dag.

                                                                          

Vandaag op 4 januari 2017 vond alweer de eerste Nieuwjaarstocht van ‘Samen op Pad’ plaats.
De startlocatie was vanuit de kantine van Sportvereniging Laren. Ook in het nieuwe jaar begonnen we met het uitreiken van twee oorkondes. Eén oorkonde was voor Henk ter Velde voor het lopen van 144 tochten en één oorkonde was voor Peter Lissenberg voor het lopen van 120 tochten. Ook namens Heopa gefeliciteerd met deze prestatie. Het was droog en het zonnetje scheen toen we op pad gingen. De route bestond uit twee lussen. De eerste lus ging door heide en bos en de tweede lus via de dorpen Laren en Blaricum. We startten met de eerste lus en liepen via de heide en bos richting Sint Anna’s Hoeve/Heidebloem waar we onder de A27 doorgingen naar landgoed Groeneveld. Na 7 km hadden we hier een autostop. Er werd koek en fris uitgedeeld. Na een korte pauze liepen we langs kasteel Groeneveld weer richting de sportkantine in Laren. De eerste lus zat erop en we hadden nu de grote pauze waarin we tijd hadden om te lunchen. Na de lunch startten we met lus twee. Via het dorp Laren liepen we naar Blaricum en weer terug naar Laren. Onderweg liepen we langs diverse oude monumentale huisjes en we kwamen langs de grote Sint-Jansbasiliek in Laren. Laren en Blaricum staan ook bekend om de vele bekende Nederlanders (artiesten) die daar wonen. Je komt dan ook prachtige villa’s tegen. Er zijn ook zeer oude winkeltjes die erg klein, maar heel gezellig zijn. Zo liepen we langs ‘d’Ouwe Tak’. Aan de buitenkant lijkt het een gewoon woonhuis, maar aan het uithangbordje kun je zien dat het een café/eetgelegenheid is. Er werd mij verteld dat je hier goedkoop en lekker kunt eten.We liepen langs de Sint-Vituskerk (1871).
Hierna kwamen we Coby tegen die midden op de weg ons stond op te wachten met een krat lekkere mandarijnen. Geweldig hoor! We liepen verder Blaricum door en kwamen langs de Hervormde kerk   
uit 1581. Zo kwamen we weer in Laren aan en liepen we langs het hertenkamp waar ik nog een paar leuke foto’s kon maken. Op weg naar de finish passeerde we nog de Laarder molen
De eerste 25 km van 2017 zijn weer gelopen.
Dank aan de parcoursbouwer Henk Dikken en het bestuur van ‘Samen op Pad’. Het was weer een pracht wandeling met veel beter weer dan voorspeld was.
Tot de volgende keer.
Gr. Heopa

 

 

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.