Verslagen GW

De 200e Samen op Pad wandeling 3e Wintertocht Renswoude

Almere, 28 december 2016


Vandaag heb ik de 3e Wintertocht wandeling gelopen van Samen op Pad.
Deze wandeling had een bijzonder tintje. Samen op Pad vierde vandaag haar 200e wandeltochtverjaardag! Dit keer had Casper de eer gehad om de tocht uit te zetten. Het was zijn 3e Wintertocht wandeling. De wandeltocht begon met een toespraak. 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (15)_1600x1200.JPGNa de toespraak kreeg Joost Egberts zijn 7e certificaat uitgereikt omdat hij 168 wandeltochten gelopen heeft. Wandelaar Ben las nog een klein gedichtje voor en overhandigde het bestuur een cadeautje (zie foto’s).

Nu kon de wandeltocht beginnen. We vertrokken met 135 wandelaars. Het was mistig en koud. Nadat we het dorp uitgelopen waren, liepen we direct een Grebbelinie dijkje De Grebbelinie – 200 jaar     was een voorverdediging van de Hollandse Waterlinie, een Nederlandse verdedigings- linie, gebaseerd op Inundatieinundatie  De Grebbelinie is vrijwel geheel aangelegd in de 18e eeuw (vanaf november 1744 tot de tweede helft van 1799). In de tweede wereldoorlog heeft de linie nog dienst gedaan bij de inval van de Duitsers in Nederland. Nu is het een mooi recreatie- en wandelgebied en een prachtig natuurmonument.

Na een mooi wandelpad langs de Lutherse beek gingen we via diverse boerenlandweggetjes weer een Grebbelinie dijkje op richting Ederveen. In Ederveen namen we het nieuwe  Klompenpaden -Turfvelderpad. Na 6 km hadden we een wagenrust. 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (44)_1600x1200.JPGHier stond Rolf pakjes fris en roze koeken met het getal 200 (i.v.m. de 200e wandeling) erop uit te delen (zie foto’s).

2016-12-28       Renswoude 24 Km   (53)_1600x1200.JPGWe gingen weer verder door het boerenland en hier en daar moesten we over balkjes lopen en over prikkeldraad stappen (ja, ook dit hoort bij de wandelingen). Doordat de groep best groot was, konden we niet zo snel doorlopen. Je kon b.v. alleen maar één voor één door een hekje lopen of over het prikkeldraad stappen. Op de foto’s kunt u zien hoe dit ging. Het was een prachtig pad over onverharde paden en boerenerven en soms dwars door weilanden heen. Het is zeker de moeite waard om hier eens te gaan wandelen. Weer terug in Ederveen hadden we onze rust in snackpoint cafetaria ’t Trefpunt. Hier konden we heerlijk uitrusten, wat drinken en eventueel een snack eten.

Als je hier een consumptie kocht, mocht je hier ook je brood opeten. Na de rust ging de route verder over Landgoed Roodselaar Landgoed-Roodselaar. Het landgoed en omliggende natuur is in de periode 2000 – 2005 geheel opgeknapt en in oude glorie hersteld. In 2005 is het landgoed weer open gegaan voor de recreatie. Wij wandelden hier over de mooie paden en langs de waterpartijen. Na Landgoed Roodselaar liepen we naar een ander landgoed. Dit landgoed 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (101)_1600x1200.JPGhoort bij kasteel Renswoude. We liepen langs het Grand-canal van het kasteel en we hadden een mooi uitzicht op het kasteel. Ondanks de soms natte wandelpaden was het de moeite waard om hier te wandelen. Er zijn hier leuke bruggetjes en vlonders om overheen te lopen.

De wandeltocht ging verder over een Grebbedijkje en we kwamen uit op een parkeerplaats van het kasteel waar weer een wagenrust was. Hier kregen we ter ere van de 200e wandeltocht een verrassing aangeboden van Samen op Pad. 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (137)_1600x1200.JPGDe verrassing bestond uit een heerlijke oliebol en pakje frisdrank naar keuze. We wandelden verder langs de oude kasteelhuisjes en de Koepelkerk Koepelkerk -(Renswoude) die gebouwd is tussen 1639 en 1641. Er zijn maar twee van deze koepelkerken in Nederland. De architect was Jacob van Campen. Hij is o.a. bekend door het paleis op de Dam en paleis Noordeinde. We gingen weer verder naar kasteel Renswoude Kasteel-Renswoude. Kasteel Renswoude is een schitterend landhuis dat geheel in de oude stijl gebleven is. In 1400 is dit kasteel gebouwd als versterkt Ridderhof. In 1654 werd het gesloopt en vervangen door het huidige landhuis. In 1985 brandde de bovenverdieping en zolder af. Het gehele kasteel liep ernstige rook- en waterschade op. Bewoner baron van Taets heeft het herstel voortvarend aangepakt en alles volledig laten restaureren.
We liepen door de mooie tuinen met zijn vele bruggetjes en waterpartijen. We zijn de huidige bewoners dankbaar dat dit mogelijk was. Na de kasteeltuinen liepen we via wat leuke boerenland- weggetjes naar de finish.

DSC03513.JPGBij de finish konden we onder het genot van een consumptie nog even wat napraten over deze jubileumtocht.  Heopa en veel wandelaars met hem, hebben weer enorm genoten van deze bijzondere tocht.
Via deze weg willen ook wij Stichting Samen op Pad feliciteren met hun 200e wandeltocht.
Bedankt voor de goede verzorging en lekkernijen die uitgedeeld werden. Dit was een mooie afsluiting van het wandeljaar 2016. We zien uit naar het nieuwe wandeljaar 2017 en hopen weer veel wandelplezier te mogen hebben. Dank aan allen die meegeholpen hebben om deze dag tot een succes te maken.

Casper, bedankt dat ik gebruik mocht maken van jouw verslag!
Gr. Heopa


 

Almere 30 november 2016

Dit keer heb ik de Lange-Duinentocht vanuit Soest gelopen. Doordat het zo koud was, werden twee wandelaars dit keer binnen gefeliciteerd met het lopen van 24 keer de Samen op Pad tochten. Dit keer waren het dame en jaja…..Henk v.d. Sanden oftewel Heopa.

 

Mijn eerste wandeltocht van Samen op Pad, de 3e kastelentocht Wijk bij Duurstede, liep ik op 24 februari 2016. Ik begon met deze wandeltochten op advies van mijn huisarts. Het was een prachtige route met heel mooi weer. De tocht was goed verzorgd en dit gaf voor mij de doorslag om vaker op de woensdagen te gaan wandelen. Ik kan u zeggen dat ik me echt beter ging voelen door het wandelen. Ik heb ook een aantal meerdaagse wandeltochten gelopen. Hierdoor zijn wandelkilometers flink omhooggegaan. Ik ben erg blij dat ik bij deze wandelgroep terecht gekomen ben.

Dan nu weer even terug naar de wandeltocht van vandaag. We vertrokken met 103 wandelaars en gingen door de duinen van Soest. Het was -4 graden en overal zag je rijp op de bomen en struiken. Dit gaf weer een heel ander beeld van de omgeving. We kwamen bij een open vlakte en ook hier kon je de rijp op het zand zien liggen. Het was een prachtig gezicht (zie foto’s). Ook de stoet was bijzonder. Het leek wel alsof we door een woestijn liepen. We liepen verder door de bossen en kwamen bij de autorust. Hier werd een heerlijk stuk speculaas en pakje fris uitgedeeld. Na de rust gingen we weer verder en kwamen we langs een gedenksteen. Op deze plek waren op 13-07-1982 zes mensen door een brand om het leven gekomen. We bereikten Lage-Vuursche en hadden de grote rust bij dorpshuis De Furs. Ik heb hier een kop soep genomen en mijn brood opgegeten. De soep was goed gevuld en erg lekker. In het dorp kwamen we nog een oude schandpaal tegen. Helaas kon ik niemand vinden die even op de foto wilde, dus liet ik mijzelf maar even op de foto zetten. We vervolgden de wandeling door de bossen. Hier en daar waren er toch nog mooie zwammen te zien. De grond lag bezaaid met bladeren en doordat de zon ook af en toe door de bomen scheen was het prachtig gezicht. Het was bijzonder om hier te wandelen. Zo kwamen we na 21 km bij de tweede wagenstop. Hier kwam de vrouw van Hette Smedema, de parcoursbouwer, met kleindochter ons tegemoet lopen. Verderop stond zijn zoon heerlijke mandarijnen uit te delen. We gingen weer verder, op naar de finish.

Het was een pracht wandeling die over heuvels, zandvlakten en door bossen ging. De rijp maakte het heel speciaal. Het was een topdag!

Bestuur van Samen op Pad en parcoursbouwer Hette Smedema: hartelijk bedankt voor deze mooie tocht!

Gr. Heopa


Gooimeertocht.

Met 86 ingeschreven wandelaars gaat deze 195e SOP-wandeltocht vanuit Huizen van start die is uitgezet door onze organisator Klaas en met zijn Coby die ook weer voor de inwendige mens gaat zorgen tijdens de wagenrusten.

Alvorens we vertrekken doet Wim even verslag over de medische situatie van Co die na een medische behandeling in het ziekenhuis met nare gevolgen momenteel weer thuis is om het te verwerken. We missen op onze laatste tochten ook onze razende reporter Henny die met mooie verslagen en foto’s  een wandeltocht wist weer te geven. Helaas heeft hij laten weten dat hij wegens gezondheidsreden moet afzien van onze SOP-tochten. Het tempo is vaak te hoog en soms ook de obstakels die hem parten spelen. Hij bedankt ons allemaal voor de gezellige tijd en wandeltochten die hij bij de SOP heb mogen ervaren.

Ook Klaas komt nog even aan het woord om aan 2 wandel jubilarissen een SOP-oorkonde uit te reiken. Het zou Klaas niet zijn om daar zijn eigen draai aan te geven. De een wil hij wel kussen maar bij de ander wordt het een knuffel.

We gaan van start met wat lichte regen die veel wandelaars aanleiding hebben gegeven om het plastic op te zoeken en onze Klaas gaan volgen die als een volleerde gids ons in de oude woonkern van Huizen laat zien de mooie gerestaureerde en ambachtelijke vissershuisjes en waarbij op/in een gevel een oven is verwerkt die aangeeft “Hoo’t vroger was “

Er volgt ook nog een verrassing, wie wat spaart kan trakteren en hij doet dit ook met een warme appelflap die door iedereen met smaak wordt genuttigd.

We komen terecht in het havengebied waar diverse plezier- en vissersbootjes wachten om uitgevaren te worden. We gaan langs de voormalige Kalkhoven waar een restaurant omheen is gebouwd en maken nog een rondje langs authentieke gevels met uitzicht op de haven. We verlaten de woonkern en komen langs de skibaan, trimbaan en speelvelden en volgen wat bospaden die ons via trappen brengt naar uitzichtpunten. We kunnen genieten van de kleurrijke pracht van de herfst en de vele paddenstoelen en volgen al slingerend onze route over paden door bos- en heidevelden.

We komen terecht in de bebouwde kom van Laren, voor vele bekend van de 4-daagse van ’t Gooi met de monumentale basiliek van Sint Jan, een krijgshaftig beeld siert het kerkplein en is ook bekend van de jaarlijkse Sint Jansprocessie.

We komen langs luxe winkels, villa’s en monumentale woningen en leuke eethuisjes, staatjes en steegjes met een historisch centrum en de vele kunstwerken die het dorpsbeeld sieren.

Onze grote rust is in de speeltuin waar de feestverlichting al ontstoken is en waar wij met een consumptie onze lunch kunnen nuttigen. Voldaan, opgewarmd en weer wat droog komen we door de buitenrand van Laren weer terecht op onverharde paden in het mooie open bos-en heidegebied van ’t Gooi waar ons ook nog een wagenrust wacht voor een hapje en drankje. Genietend van de natuur naderen we Huizen waar Coby ons alweer verrast met een mandarijn.

Nog een klein stukje door de woonkern waar we uitkomen op onze  startlocatie en wij onze “Klaassie” kunnen bedanken en terug kunnen kijken op deze mooie en verzorgde  wandeltocht.

 

 

 

De woensdag is ondertussen een vaste wandeldag geworden. Ik noem het de ‘Samen op Pad’ dag.
Vandaag vertrokken we vanaf Sportcentrum de Zandzee in Bussum-Zuid.
Dit keer geen uitreiking van een oorkonde voordat we vertrokken, maar een felicitatie. Corrie was jarig vandaag. Ook namens Heopa, van harte gefeliciteerd! Nadat we voor Corrie het ‘Lang zal ze leven’ hadden gezongen, gingen we op pad. Dit keer liepen er 101 wandelaars mee.
We gingen eerst voor een blokje Naardermeer. We liepen door een stukje Hilversumse Meent en vervolgens door een bos en moerasgebied. De route ging ca. 3 km lang over loopplanken die hier speciaal waren neergelegd. De planken lagen ongeveer 10 cm boven de grond en rusten op paaltjes.
 Hierna liepen we door weilanden en een natuurgebied waar ook grote runderen liepen.  We konden ze bijna aanraken. Wat zien ze er prachtig uit! Er waren wat hekjes geplaatst in dit gebied en hier en daar moesten we eroverheen klimmen. Na ongeveer 7 km lopen trakteerde Corrie alle 101 wandelaars op een kleine traktatie. We gingen hierna verder op weg naar de grote rust. Deze vond plaats bij Paviljoen Uit & meer. 
Bij deze rust was ook een oud fort (Fort Uitermeer) heeft een lange geschiedenis, die terug gaat naar het begin van de Tachtigjarige Oorlog. Al voor 1589 moet hier een schans hebben gelegen met de naam Uitermeer. Later kwam er een aarden fort en nog later het bomvrije torenfort. Het fort beschermde de schutssluis, de ’s-Gravelandse Vaart, wegen en spoorweg. Fort Uitermeer is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam (voor meer info klik hier). 
Na de rust gingen we richting Naarden. Ook nu weer door een weiland en natuurgebied.
We liepen over een weggetje en wat ik toen zag….. Wauw, het was een ringslangetje. Echt prachtig! Eindelijk heb ik zo’n slangetje eens in het echt gezien en op de foto gezet! Op ditzelfde weggetje zagen we ook nog diverse mooie paddenstoelen (zie foto’s). We liepen verder naar een rustpunt met een mooi uitzicht over het Naardermeer. Daarna gingen we verder naar Naarden. We liepen het spoor over en gingen via de wijk de Spiegel richting Bussum.
Zo kwamen we weer bij de finish uit. Hier stond ook de auto die tijdens de wandelroute een rustpunt moest verzorgen, maar ons helaas niet kon vinden. Ach, ik vond dit niet zo erg. Het was vandaag weer een mooie wandeltocht en daar gaat het toch om!!
Heopa en alle andere wandelaars hebben weer een schitterende wandeldag gehad.
Parcoursbouwer en bestuur van Samen op Pad, bedankt en tot de volgende keer!!


De eerstvolgende wandeltocht is op woensdag 9 november 2016 in Huizen.
Ik hoop u daar weer te zien.
Gr. Heopa

 

 

ZWIJNDRECHT   3e MOOI ZWIJNDRECHT  28 SEPTEMBER 2016

Hoewel ik de tocht zelf niet heb meegelopen, heb ik door mijn aanwezigheid op de rustpunten en de opmerkingen van de deelnemers een goede indruk gekregen hoe het tijdens het wandelen geweest moet zijn. In dit verslag zal ik proberen die indrukken weer te geven.

Het begon al vroeg met de bedrijvigheid bij Xiejezo in de Grote Beerstraat. Toen ik daar tegen half negen aankwam, hadden Coby, Klaas en Henk de inschrijftafels al gereed staan. Als gewoonlijk hadden zij op files gerekend, maar zonder oponthoud reden zij op Zwijndrecht aan en stonden om kwart over acht voor de deur van het wijkcentrum. Langzaamaan druppelden de wandelaars hierna binnen. Ik zal ze niet allemaal bij naam noemen, maar voor enkelen wil ik een uitzondering maken. Allereerst natuurlijk Martha, Angel en Nick, die helemaal uit Wormer waren gekomen. Angel en Nick keken wat verbaasd rond. Zo'n spektakel als een groepswandeling hadden zij nog niet eerder meegemaakt. Martha kende de klappen van de zweep al. Verder was daar Annarina uit Sassenheim, die wel eens een rondje door haar dorp liep, maar geen idee had wat 25 kilometer was. Conny, een andere dochter, was al eens eerder meegeweest en had toen de afstand ternauwernood overleefd. Alida, onze jongste, kwam kordaat binnenstappen en wilde maar zo gauw mogelijk beginnen. Heine, een man met ervaring voor wie zo'n tochtje een peulenschilletje was. Hij zou tevens, gehuld in een oranje hesje, als verkeersregelaar optreden. Als laatste noem ik nog Carla en Josema uit Amstelveen. Carla, een bijna dagelijkse hardloopster in het Amsterdamse Bos, is hiermee de vijfde dochter die ik noem.

Buiten de gezinsleden kwamen ook nog andere wandelaars die mee wilden lopen. Coby ontving de centen, Henk hield de telling bij en Klaas had het druk met stempelen. Wim, als afgevaardigde van de bond, besprak nog gauw de laatste details van de route met mij en toen naderde het uur van vertrek. Maar eer het zo ver was, kwamen Trudie, de oudste dochter en Ma, mijn vrouw, nog binnen om te bekijken wie en hoeveel zij er te verzorgen kregen op de wagenrusten. Trudi, een oomzeggertje had inmiddels gebeld dat zij de startlokatie niet kon vinden en of ik haar even de weg ernaar toe wilde aangeven.

Met mijn gedachten nog bij het telefoongesprek en de straat afspiedend naar haar komst op het laatste moment, mocht ik in een paar seconden mijn gasten, want zo noem ik de deelnemers, welkom heten en een mooie dag toewensen. De tijd was dermate beperkt omdat de waterbus op een vast tijdstip afvaart en dat het schema daaraan was aangepast. En hoewel Johan stond te popelen om in het zonnetje gezet te worden vanwege zijn deelname aan 120 SOP-tochten, kon ik maar een fractie van tijd aan dit heuglijke feit besteden. Henk stond al met zijn fluitje in de hand om de aftocht te mogen blazen.

Enkele minuten na tien uur vertrok de groep, nagezwaaid door Ma, Trudie en mij. De andere Trudi, die trouwens altijd ergens te laat aankomt of de weg niet weet, had alweer gebeld, nu van een andere plek in Zwijndrecht. Weer gaf ik haar aan hoe te rijden om in de Grote Beerstraat te komen. Twee andere laatkomers had ik intussen achter de groep aangestuurd, zodat zij zich ergens bij het ziekenhuis konden aansluiten. Trudi was nogmaals de weg kwijt. Dit maal stuur ik haar naar de parkeerplaats bij de Aldi en daar pik ik haar op om daarna als een razende Roland naar Hendrik Ido Ambacht te rijden en haar af te zetten, daar waar de groep net aan het oversteken is. Nu deze episode is afgesloten kan ik, dit maal rustiger, naar de eerste wagenrust rijden om daar de wandelgroep op te wachten. Ma en Trudie hadden alles reeds in gereedheid gebracht en de zon zette alles in een vrolijk licht.

Precies op schema, tegen elf uur, zijn de wandelaars ter plekke en het eerste dat gehoord werd, waren de complimenten over de ruim voorziene tafel met lekkernijen. Ook de tot nu toe afgelegde route werd uitbundig geprezen door de vrolijk uitziende wandelaars. De kinderen waren vol goede moed en de laatst bijgekomen Trudi had de lachers nu reeds op haar hand. Als dat zo doorgaat, heb ik er het volste vertrouwen in dat het allemaal goed gaat komen. Als de groep weer is vertrokken en de snoeptafel is opgeruimd, is het voor mij weer tijd om te vertrekken naar Papendrecht, waar bij de plaatselijke voetbalclub in de kantine iets langer gerust mag worden.

En daar stappen ze binnen met glunderende gezichten en nog vol van het avontuur met de waterbus. Echt iets bijzonders voor iemand die het voor het eerst meemaakt. Iets heel anders dan de gebruikelijke pont of ander varend object. De snelheid waarmee over het water wordt gescheerd en het comfort van een luxe touringcar. We zijn nu op ongeveer elf kilometer en er moet nog zoveel moois komen. Frieda verlaat hier de groep en gaat op eigen houtje verder. Zij neemt haar gezondheid in acht. Met graagte wordt eraan wat volgt begonnen. Na afscheid genomen te hebben van de kantinebeheerders, die uitermate tevreden zijn over het bezoek, ga ook ik weer verder. Mijn auto brengt mij naar Villa Augustus om daar weer op de wandelaars te wachten en te voorzien van een beetje drinken en een mandarijn.

Het duurt even eer ook Trudie de beoogde plek heeft gevonden, maar nadat ik nog een poosje argwanend ben opgenomen door een surveillerende politieman, is zij met Ma ook hier en kunnen de spulletjes worden uitgestald. Iets later dan gepland komt de groep aangewandeld. Er zijn er die moeite gaan krijgen, maar van ophouden niet willen weten. Vijf en twintig kilometer is gauw gezegd, maar om het te lopen is andere koek. Vooral voor hen zonder ervaring wordt het intussen een opgave. De mooie route maakt veel goed, want uit de opmerkingen van diverse mensen is het getoonde de moeite waard. Martha heeft een pleister nodig voor haar stukgelopen voet en daar wordt met vertrek rekening gehouden.

Als de 67 overgebleven deelnemers verder gaan, ruimen wij gedrieën de rustplaats op en brengen de spulletjes thuis, alvorens we naar de finishlocatie gaan om daar de wandelaars op te wachten. Om tien over vier stappen de eersten over de drempel en is de tocht ten einde. Lang wordt er nog nagepraat over het schitterende weer, de belevenissen onderweg en de gezelligheid tijdens de route. Conny klaagt over haar rug en Martha over haar voeten. Angel is net als ik dodelijk vermoeid, maar allen zijn goed gemutst. Niemand die klachten heeft over de route.

Als ook de laatste vertrokken is, gaan Ma en ik eveneens naar huis om daar verder te genieten van deze bewogen dag. Een dag waarop een tocht is gelopen waar nog lang over gesproken zal worden. Ik heb er een hoop werk aan gehad, maar de dankbaarheid van de wandelaars zijn voor mij voldoende bewijs dat het de moeite waard is geweest.

Mede namens mijn vrouw dank ik allen voor hun aanwezigheid en de vriendelijke woorden die gesproken zijn. Wij hebben er ook van genoten.

 

Annie en Quirinus Hoogland

 

De Vijf dorpentocht

Deze keer was de startplaats in Giessen. Bert Faro en zijn crew lieten ons de oostelijke kant van het Land van Heusden en Altena zien.  Dit gebied hoorde tot 1812 bij Holland. Helaas daarna is het ingedeeld bij de provincie Noord-Brabant. Een vreemde protestante eend in de verder katholieke kooi.

Bij de start werden er weer een paar certificaten uitgereikt voor het meermalig meewandelen met Samen op Pad. Het viel wel op dat de dame werd gekust en de heer het moest stellen met een handdruk.

Bert zei in zijn toespraak dat we een eenvoudige wandeling gingen maken. Via vijf dorpen in dit gebied. Hij had er zo 6 van kunnen maken, vertrek uit Giessen, even Rijswijk in en dorp zes was aangedaan. Rijswijk wordt voor een volgende gelegenheid bewaard.

Als goed organisator had Bert voor vermaak onderweg gezorgd. Twee gevechtshelikopters van de Luchtmacht draaiden rondjes boven de groep. Via Fort Giessen, deze keer niet bezocht, werd koers gezet naar het eerste dorp, Waardhuizen.  Nu vind ik dorp een grote naam voor deze cluster huizen, gehucht past in mijn visie hier beter bij.

Ik was uitgegaan van de hele tocht asfalt, maar gedegen kennis van het terrein bij Bert en kompanen zorgde er voor dat we via een grasstrook naar het Pompveld, een beetje bos, liepen.  Terwijl we daar liepen werd er door de Apaches geshowd dat ze heel laag kunnen vliegen. Ja, wel zonder neer te storten!

Het bos werd verlaten en we liepen over de verwachte asfaltweg richting Wijk en Aalburg. Bij de boorinstallatie voor het boren naar schalliegas was de wagenrust. Koek en fris verzorgd door Jeannette. Prima voor elkaar.  We liepen door naar Wijk en Aalburg. Via een aantal bloemenhandelaren c.q. kwekerijen werd de rust in d’Alburcht bereikt.  Binnen was het goed uit te houden en een ieder kon er zijn natje en, in dien gewenst, broodje bruin fruit bestellen.

Na de rust gingen we richting dijk. Niet er over de dijk, maar richting de Afgedamde Maas. Wederom een stukje onverhard. Zelfs het gras was voor ons gemaaid. Een kleinigheid, het gemaaide gras, was nog niet weg gehaald. Een kniesoor die daar op let.

Het volgende dorp wat werd bezocht is het beruchte Veen. Bekend van de autobranden in Oudjaarsnacht. De ME is daar een niet graag geziene gast. Er is schijnbaar genoeg geld, want er staan daar niet onaardige huizen. We liepen langs het lokale fort, intussen omgebouwd naar energie zuinige woningen.  Bij de molen had Jeannette weer keurig in de schaduw positie gekozen voor de volgende wagenrust. Ook nu werden we verwend met koek en fris.

Na deze pauze op pad naar Andel. Hier was bij de kerk de eerder genoemde Apache gevechtshelikopter te wonderen. Ja, mits we op tijd zouden zijn. Langs de dijk en later op de dijk, in een fris windje werd Andel bereikt. De inwoners hadden een soort wedstrijd van wie de straat van de mooiste verlichting had voorzien. Leuke dingen gezien.

Bij de kerk werd het “graf” van Jan Claessen bekeken. Volgens overlevering is hij in 1634 vermoord en bij de kerk van Andel begraven.  De Apache was net vertrokken, een kleine tegenvaller, en ook tijd om een ijsje te kopen was er niet. De rij was veel te lang om daar op te wachten. Via de vestiging van Hak in Giessen werd de finish weer bereikt.

Het was een mooie dag, waar 51 personen van hebben genoten.  Bert en crew bedankt!

Bertus van Ginkel

 

NUMANSDORP  SOP-TIENGEMETENTOCHT 17 AUGUSTUS 2016 22 KM

 

Eindelijk is er een SOP-tocht in de buurt en heb ik de kans om mijn vrienden van die club weer te zien. Meelopen is er voor mij niet bij, want de snelheid die zij lopen, is voor mij niet haalbaar. Tegenwoordig moet ik het met iets minder doen, want de jaren gaan tellen en zoals het spreekwoord zegt : “Ouderdom komt met gebreken”. Maar om deze dag nuttig te maken, heb ik er iets op verzonnen. Daar vertel ik in het volgende verslag over.

Om mijn plan ten uitvoer te brengen, gaan we al vroeg van huis. Heine heeft speciaal voor vandaag een vrije dag opgenomen en zit naast mij. Het is nog maar amper half negen als we voor het muziekgebouw geparkeerd staan. De organisatie staat mij buiten reeds op te wachten. Arie, als medeorganisator, Truus en Els, als verzorgsters en Hennie, als hoofdpersoon in het gebeuren driftig heen en weer rennend.

Heine vertel ik wat er staat te gebeuren en rond tien over negen, na uitgebreid door Hennie geïnformeerd te zijn over de te volgen route, ga ik aan de uitvoering van mijn plan beginnen. Natuurlijk, zou ik haast zeggen, gaat het fout en raak ik verdwaald. Een oudere inwoner van Numansdorp, eentje waarvan ik mag verwachten dat hij het weet, vraag ik om raad. De man in kwestie mompelt iets binnensmonds, waaruit ik opmaak dat ik op koers lig. Voor alle duidelijkheid maak ik met mijn hand nog een gebaar in de richting die ik van plan ben verder te gaan. Instemmend knikt de man naar mij.

Na een poosje gewandeld te hebben, heb ik nog geen enkel besef van mijn positie en ben ik nog steeds op zoek naar de Burgemeester de Zeeuwstraat. Een vriendelijk ogende dame met een iets minder vriendelijk ogende hond aan de lijn weet mij te vertellen dat ik een eind uit de richting ben. De hond, niet gewend aan vreemdelingen, rukt de lijn bijna uit haar handen, terwijl zij mij uitlegt hoe verder te gaan. En net op het moment dat de hond mij tot op korte afstand is genaderd, heb ik voldoende uitleg en kan ik zonder onbeleefd te lijken mijn pad vervolgen.

Uiteindelijk strekt de Hallinxweg zich in zijn volle lengte voor mij uit en ben ik uit de perikelen. Het weer ziet er veelbelovend uit met een strakblauwe hemel die zich van kim tot kim laat zien. Een bries uit het oosten brengt genoeg verkoeling om de temperatuur beheersbaar te houden. Een bijkomend voordeel is dat deze wind mij enigszins voortstuwt en dat lijkt mij ook wel nodig, want met dwalen en zoeken ben ik veel tijd verloren. Als het kan, wil ik toch minstens de grote groep voorblijven.

Veel volk is er nog niet op de been, een enkele auto die de maximumsnelheid aan zijn laars lapt en enkele fietsende echtparen die geen oog voor zo'n oude zwerver als ik over hebben. En... niet te vergeten het snelverkeer dat onder mij doorraast als ik de snelweg A29 kruis. Boven op het viaduct blijf ik even stilstaan en prijs mij gelukkig dat ik nog lopen kan. Inmiddels is de zon aan het klimmen en wordt steeds feller. Ik met mijn tropenervaring weet ermee om te gaan en heb er geen last van. Voor mijn gevoel is het heerlijk weertje en hebben Hennie en Arie het getroffen met de datum voor hun tocht.

Na de Molendijk, waar verdwalen uit de boze is, komt de Buitendijk en uiteindelijk nog de Nieuwendijk, die mij naar mijn voorlopige bestemming voert. Het jachthaventje van Hitsert komt in zicht, maar het duurt nog even eer ik er langs loop en aan het laatste traject tot aan het veer begin. De wind neemt met de minuut in kracht toe en met een voor mijn gevoel recordsnelheid steven ik op mijn voorlopige einddoel af. Terwijl ik zo loop en af en toe achterom kijk of ik al ingehaald word, malen mijn gedachten om het feit wat er verder staat te gebeuren. Ga ik mee het eiland op. Betaald is de overtocht al. Of ga ik terug en maak er een 20-km tocht van, Het laatste lokt mij het meest. Het eiland, hoe bijzonder ook, ken ik intussen wel. Beiden, eiland en terugweg lukt mij niet zonder problemen.

Het is twintig vóór twaalf als ik bij Els en Truus aankom en op een stoeltje kan neerzijgen. Het flesje dat ik aangereikt krijg en opdrink, komt als stoom mijn oren weer uit. We babbelen samen tot ook de groep gearriveerd is. Heine glundert, want hij bevindt zich in aangenaam gezelschap, want tot mijn verbazing is mijn wandelmaatje uit de gloriejaren helemaal uit Enkhuizen naar hier gekomen. Jammer genoeg moeten we het bij een vluchtige groet en kus laten, want ik heb mijn besluit al genomen en ga niet met de pont mee.

Eerst om kwart vóór een sta ik op en waag ik mij aan de terugweg. Het stuk Nieuwendijk trekt mij niet aan en ik sla dan ook bij het dorp, Nieuwendijk, linksaf. Hoewel ik hier heg noch steg ken, vind ik mijn weg door een uitgestrekt bos in de richting van nowhere. Ik heb geen idee waar het pad mij voert, maar na wat omzwervingen ligt er een weg voor mij waar ik rechtsaf ga. Zonder mankeren beland ik daarna op de Molendijk van de originele route. Trots als een pauw over het beleefde avontuur vervolg ik de route.

Terwijl het alsmaar warmer wordt, loop ik stevig door. Maak af en toe een fotootje van iets opmerkelijks en doorkruis Zuid Beijerland, de woonplaats van Arie, één der parkoersbouwers. De heersende temperatuur houdt de mensen binnenshuis en dus heb ik het rijk alleen. Zo nu en dan zoek ik een plekje om te rusten. Ik probeer het wel, maar veel lust hebben de inwoners niet om een praatje te maken. Al met al schiet ik aardig op en kom ongemerkt steeds verder.

Het is nog niet eens drie uur als ik Numansdorp van de andere kant dan vanochtend weer binnenloop en nog geen twintig minuten later ben ik terug bij het Muziekgebouw. Ik maak het mij comfortabel in de auto, want er is verder geen levende ziel te bekennen en wacht tot ook de anderen terug op honk zijn. Volgens de GPS heb ik ruim 22 km afgelegd.

Als de hele groep bijéén is wordt er nog heel wat afgekletst eer iedereen naar huis is. En terugkijkend is het een dag om te zoenen geweest. Een hartelijk weerzien met mijn vrienden, een schitterend mooie dag en een eerste klas tocht door de Hoeksche Waard.

 

 

1e Tiengemetentocht 2016

Hennie van der Burg en Arie van der Eijk organiseren voor het eerst een tocht naar Tiengemeten.

Een eiland in beheer bij Natuurmonumenten.  Om er te komen heb je een pont nodig.

De kosten hiervoor bedragen € 6,00. Sommigen mensen maakten zich daar vreselijk druk over. Veel te duur! Als je dat vindt, prima, gewoon niet mee wandelen.

 

In de week voor de tocht ontving iedereen een mailtje over het parkeren. Het parkeerterrein bij de startlocatie werd gebruikt voor huttenbouw. Huttenbouwen en auto’s gaan slecht samen, alternatieve parkeergelegenheid werd aangewezen. Wel advies: op tijd zijn!

 

Ik heb daar braaf naar geluisterd en was ongeveer gelijk met de organisatie bij de start. Diverse mensen die ik normaal nooit op een SOP zie waren present.

 

Stipt om 10:00 uur (op mijn horloge stiekem 2 minuten vroeger) werd er gestart. Doel de pont van 12:00 uur halen. Ik moest even wachten want Casper Seijn en Diny Meurs waren te laat.

De groep was net weg toen zij aankwamen. Snel achter de groep aan. Ik mopperen op Casper, jij bent altijd te laat! In dit geval (een uitzondering!) had Diny zich verslapen.  Stevig door wandelend haalden we de groep bij.

 

De route naar de pont was 10,1 kilometer. Veel dijk en rechte wegen. Iets anders kennen ze in de Hoekse Waard bijna niet. Bij de pont stond Truus, vrouw van Hennie, al gereed met een flesje drinken en een koek. Direct de pont op. Na een vaart van een minuut op tien kwamen we op de hoofdattractie van deze tocht. Tiengemeten!

 

Landbouw grond terug gegeven aan de natuur. De oostelijke kant, daar liepen wij, is nog droog. Aan de westelijke kant zijn de dijken doorgestoken heeft het water weer vrij spel. Mooi om te zien hoe de natuur zijn gang gaat. Nu is het eiland in beheer bij Natuurmonumenten. Dat betekent dat de natuur niet zijn gang kan gaan, maar dat de mensen volgens een beheerplan regelmatig ingrijpen. Nu was men bezig jonge boomopstand te verwijderen. 

 

Langs een kudde paarden werd de grote rust bereikt. Op het uiterste punt van het eiland staat aan de oostkant de Herberg. We hadden een mooie plek op het terras, in de schaduw. Wij wandelaars werden niet bediend. Zelf drank binnen op halen. Voor de gebruikelijke portie bruin fruit was geen tijd. De pont van 14:10 uur moest weer worden gehaald. Via een mooie natuurroute weer terug naar de pont. Voor het landbouwwerktuigenmuseum en het Rien Poortvlietmuseum was geen tijd.

 

Dankzij de, voor SOP begrippen, strakke leiding werd het geheel volgens planning uitgevoerd. Goed nadenken van met name de voorzitter had er voor gezorgd dat alles binnen de planning werd gehaald. Dit betekende dat de route was omgedraaid en er nog een klein stukje was gewijzigd.

 

Na de pont liepen we via een andere route, met nog steeds lange rechte wegen, weer terug naar Numansdorp. Bij de kerk in Zuid Beijerland kregen we weer te drinken en een chocoladereep of iets dergelijks. Ook konden we hier, indien nodig, gebruik maken van de toilet.

 

Wat later dan normaal te doen gebruikelijk, om 16:30 uur, werd de finish bereikt. Logisch, de afstand was ook wat langer, namelijk 28 kilometer.

 

Vooral het stuk op het eiland was prachtig. Bij tocht nummer 2 graag daar wat meer tijd voor uittrekken. Mede dankzij het mooie weer heb ik en denk velen met mij van deze tocht genoten.

 

 

Met een groot parkeerterrein konden we met gemak alle auto’s parkeren voor sporthal ’De Camp’’ in  Woudenberg.  Zoals altijd komen van heinde en ver weer de wandelaars (67 stuks). Een groot aantal gaat eerst aan de koffie thee of frisdrank na een inspannende reis. Het blijft altijd spannend of je op tijd bent. De klok loopt al tegen tienen als we ons verzamelen voor het gebouw. Bert Farao neemt de microfoon en heet ons allemaal welkom. Ook is Rolf Craanen vandaag in ons midden, die het stokje overdraagt aan anderen voor het organiseren van de tochten. Maar wel verzorgen hij en Co Stam de catering vandaag. Bedankt mannen,  wat jullie allemaal voor de club hebt gedaan en nog doen. Ook worden de twee anderen bedankt voor het uitzetten en alle organisatie er omheen. Ga er maar eens aanstaan; er komt heel veel bij kijken voordat het de goedkeuring krijgt van het bestuur. Normaal doet Klaas vaak het woord ,maar deze  keer niet daar hij wordt gehuldigd voor 120 wandelingen bij Samen Op Pad. Er wordt hem een certificaat overhandigd. Maar dan gaan we van start met een mooi zonnetje en heerlijke temperatuur.

Al heel snel zijn we de bebouwde kom uit en passeren we wat boerderijen in het buitengebied.  Al gauw gaan we landgoed  ’Den Treek Henschoten’ op; een prachtig bos met vele bomen. Ondertussen zie ik al struiken staan met bosbessen. Inderdaad zitten er al lekkere, rijpe bessen aan. Snel even proeven. Na een stuk of tien bessen moet ik verder, want heel lang stil staan kan niet. Voor ik het weet ben ik de groep kwijt. Het tempo is ’moordend’, zeker in het begin. Ter hoogte van de Zeisterweg  wachten we totdat we gegroepeerd zijn en met behulp van de mannen in de fluorescerende hesjes, die het verkeer tegenhouden, steken we snel over.

Dan komen we bij een van de mooiste plekjes  van de dag ’Het Henschotermeer’; een recreatieplas van 70 hectare, waarvan 13 hectare water is. Jaarlijks komen hier zo’n 600.000 bezoekers. Tot 1895 was het een zandverstuiving. Begin jaren 30 van de vorige eeuw is er zandwinning voor de aanleg van de A12 geweest. In 1972 is de plas uitgediept en kun je er zwemmen. En als het water ’hard’ is schaatsen. Wij wandelen tot ongeveer de helft van de plas (zo’n 400 meter) en maken dan gebruik van een van de voetbruggen naar het eiland. Even later gaan we een tweede brug over naar het de andere kant van de plas. Zo  te zien is er nog weinig recreatie vandaag. Eén enkele school met kinderen die in het water zitten,  heeft een zee aan ruimte.  Dat zal in de loop van de dag, als het warmer wordt,  wel veranderen. Topdagen van 30.000 bezoekers staan in de statistieken vermeld. Er zijn voldoende toiletten en de bacteriologische waterkwaliteit is uitstekend.

Na wat klimmen en dalen over de Heuvelrug naderen we landgoed ’De Hoogt’. Een rijke bankier had hier zijn optrekje laten bouwen in 1826. Later liet hij er ook een mooi theekoepel bouwen in de volksmond ’De koepel van Stoop’ genoemd. Hier is dan ook de eerste wagenrust en medeoprichter van Samen Op Pad,  Rolf Craanen, en ook lid van verdienste, Co Stam, staan hier koeken uit te delen en hebben pakjes en blikjes drinken uitgestald op hun kraam. Uitstekend is de verzorging geregeld. Aan alles is gedacht: vuilniszakken en dozen voor de lege drinkpakjes en blikjes, zodat er niks in het bos kan blijven liggen. Na deze korte,  geriefelijke onderbreking is het: op naar Austerlitz.  Vanuit de verte horen we het verkeer van de snelweg Utrecht-Arnhem. We passeren een oud tennishokje en een soort half ondergronds kippenhok, of stal en het oude dienstgebouw Noordhout met zijn heel apart balkon. Nadat we de Traayweg zijn overgestoken, wandelen we parallel aan de snelweg. Gelukkig buigen we snel af en gaan de bossen van Austerlitz door  langs heidevelden en over zandverstuivingen en bereiken we uiteindelijk het kleine plaatsje. In het centrum is bij ’Dorpshuis

’t Trefpunt’ is de grote middagpauze. Het dorpshuis biedt onderdak aan veel verenigingen en is dus ook bijna iedere avond bezet. Maar ook wij zijn er welkom en kunnen er onze boterham en een drankje of broodje met beleg of iets van frituur nuttigen. Inmiddels is iedereen vol lof over de tocht, maar ook over  het weer.

Nadat we weer wat zijn bekomen van het geklauter op de Utrechtse Heuvelrug wacht ons nog een pittige beklimming. Maar zover is het nog niet. Eerst lopen we langs wat korenvelden en dan wat slingerpaadjes (en daar zijn er wat van). Ook vind je hier heel veel uitgezette wandelroutes. Ook langeafstandspaden, zoals het bekende ’Trekvogelpad’ , vind je in deze omgeving.. Wederom steken we de drukke Woudenbergseweg over en wandelen  het Landgoed ’Wallenberg’ op. Menigeen is wel eens bij de bekende put geweest die ooit is gegraven in 1797 op een diepte van 14 meter.  In de oorlogsjaren is de hofstede in puin geschoten, maar de put is bewaard gebleven. Deze is zelfs in 1989 gerestaureerd. Aan de omtrek van beukenhagen is nog te zien hoe het vroeger was. Dan, na menig zweetdruppeltje, komen we aan bij de ’Pyramide van Austerlitz’; een 36 meter hoge berg van aarde. De heuvel is. om verveling tegen te gaan, gebouwd door de Franse militairen. Die klaarden dat in 27 dagen. Op de top kwam een 13 meter hoge obelisk. Het geheel heette de ’Marmontberg’. In 1805 gaf de nieuwe koning van Holland de plek de huidige naam. Tegen een kleine vergoeding is hij te beklimmen via een trap aan de voorkant.  Driekwart wandelen we er omheen richting de Trekerweg. Vlakbij de ’Leusderheide’ buigen we af.  Als we bij pannenkoekenhuis ’Bergzicht’ de drukke Doornseweg oversteken, wandelen we net als vanmorgen weer in het landgoed ’Den Treek’.  We passeren een ondergewerkte Duitse bunker waarbij, in de oorlogsjaren, ook een schijnvliegveld lag. Dit was allemaal bedoeld om de aandacht af te leiden van vliegveld ’Soesterberg’. Hier is  weer een wagenrust. Een heerlijke koek wordt ons aangeboden door Rolf en Co. Ook hier genieten we weer even een welverdiende rust. Nadat we de mannen bedankt hebben is er nog een paar kilometer te gaan.  Nog even beklimmen we een uitzichtpunt bij een veenplas, ook wel ’Treekermeertje’ genoemd.  Het hele gebied vormt een prachtig natuurreservaat. Als we weer in open landschap komen, zien we in de verte de kerktoren van Woudenberg al staan. We wandelen nog even langs de voetbalvelden en de ’Wipperveldvijver’,  waar ik nog enkele kiekjes neem  van de waterplanten. Dan komen we aan bij het eindpunt sporthal ’De Camp’. Er is nog tijd om even na te praten en afscheid nemen van Rolf. Ik wens alle wandelaars een  fijne vakantie toe en/of een  fantastische wandel- vierdaagse .

Hennie Roelofsen

 

 

Daarle ligt in de gemeente Hellendoorn op de grens tussen Salland en Twente. Het dorp kent een lange historie. Al in 933 wordt Daarle genoemd vandaag de dag wordt Daarle gekenmerkt door de hoge es, met een afwisselend landschap van weilanden, bos en water. Moderne boerenbedrijven spelen een belangrijke rol voor de lokale economie en het ruikt er, net als bij ons, naar varkens en gier. Soms is het zichtbaar op de weg. Hier hadden Gerrit Oskam en Della Kleinjan een heel mooie route uitgezet met behulp van het comité. Aad de Bie had hem voorgelopen vanuit eetcafé ’n Tip. In het restaurant, waar ook de start en inschrijving is, wordt Henk onze voorloper toegesproken door Gerrit. Vanwege zijn prestatie, 168 tochten van 25 km lopen, krijgt hij een certificaat en een wild applaus.

Dan gaan we van start. Gelijk worden de paraplu’s en capes te voorschijn gehaald, daar het licht begint te regenen. De vooruitzichten zijn slecht voor de gehele dag. Richting buurtschap Piksen en De Kolonie passeren we een kleine camping, die ook een bed & breakfest heeft. Inmiddels worden we behoorlijk nat. Maar we zien toch ook wel dat het wat lichter wordt. We naderen de eerste wagenrust bij de modelvliegtuigenclub. Hier staan twee dames met een poncho in de regen ons op te wachten, met warme koffie en een heerlijk stuk kruidkoek. Bedankt, lieve mensen. Het was heerlijk! We vervolgen de weg langs akkers en weilanden. Zowaar begint het droog te worden. We naderen de kronkelige Regge. Na een dikke vijfhonderd meter gaan we een bruggetje over en lopen nu aan de andere kant. Als je linksaf zou slaan, kun je hem via een fietspad volgen tot Diepenheim, waar hij ontstaat als aftakking van de Schipbeek. Bij Ommen mondt hij uit in de Overijsselse Vecht. Maar wij gaan dus rechtsaf en wandelen het gebied in met de naam ’De Preekstoel’. In 1894 schijnt heel Twente blank te hebben gestaan. De Regge is door de waterschappen met      20 % verkort door kanalisatie. Eenentwintig bochten zijn er uitgehaald, wat de weilanden droger maakt. Ook hebben ze er een aantal stuwen gebouwd. Ter hoogte van het buurtschap Schuilenburg wijken we even af van de Regge tot aan de stuw. Daar steken we hem weer over en komen aan bij het ’Pannenkoekenhuus Marle’,  zoals men daar zegt. Aad de Bie en Gerrit Oskam hadden met de eigenaar al van te voren afgesproken dat voor een Sop-prijsje er een pannenkoek zou worden geserveerd. Ik waagde me er ook aan. Heerlijk snel werden we bediend. Ook werden we uitgenodigd om in het blikkenmuseum, dat er aan vast zit, even rond te snuffelen. Het is de moeite waard. Allemaal oude blikken …..wie kent ze niet van Verkade, Droste en de Baroniechocolade. Maar ook zijn er tegeltjes met oude spreuken en een oude weegschaal. Er is een rek met snoep. Wie kent ze nog die grote rode wijnballen? Als kind stak je hem in de mond en leek net of je de bof had. Ook zijn er een aantal koffiemolens, die nog met de  hand bediend moeten worden. En er zijn nog veel meer bezienswaardigheden. Maar zoals altijd, is er nog een stukje te gaan. Wat heel erg opvalt aan deze wandeling is de rust die hier heerst. Bijna geen auto zie je en je hoort ook geen ander lawaai. Dan naderen we buurtschap Marle met zo’n 600 inwoners. We hebben hem niet gezien, maar ik weet hem te staan een ’haandwiezer’ op het kruispunt van Hellendoorn naar Daarle. Zon heel oude van de A.N.W.B. Uiteindelijk wandelen we door tot het Zwols kanaal en gaan de Kanaaldijk op. Na een kilometer is er plotseling weer een wagenrust. En wat voor een voor een! Ieder krijgt een glas met een heel verfrissende cocktailfruit. Ook nu weer is er een stuk heerlijke kruidenkoek. Na de verzorging bedankt te hebben is er nog een klein stukje te gaan. We buigen af van het kanaal en wandelen op de Kerkallee langs het kerkhof. Spoedig komen we bij het punt aan waar we vanmorgen begonnen zijn. Een aantal dames staan rozen uit te delen voor alle binnenkomers. Het was een schitterende tocht met wat regen. Het taaltje dat ze er spreken is voor mij niet te verstaan.

 

 Eigenlijk als je het ’volkslied’ leest, begrijp je het hoe mooi het er is.

Darloe, eiland van zand en leem in het darrig en moerig ven.

Oen ontstoan begint in duustre tied.

Datis noe drie iestieden geleen geschied

Refrein:

Doarle, mien dorp ie ligt doar zo mooi tussen Twente en Salland.

Langs de raand van mooien ech doar leve wie vredig en best.

                                                                                            

  Hennie Roelofsen

 

 

Hans van der Goes had voor de laatste maal een tocht uitgezet zo vernamen we in de aankondiging. Het zou de 12e Backfieldtocht worden vanuit Achterveld.  Jammer eigenlijk, want het is zo dichtbij voor mij. Toch is er een grote opkomst; ook vandaag weer meer dan 80 deelnemers. Wat heel leuk is dat Hans zijn 120e tocht  wandelde met Samen Op Pad.  Hij krijgt hiervoor uit handen van Klaas  zijn welverdiende certificaat. Dan gaan we van start  richting  het centrum van dit leuke dorpje, Achterveld,  met een heel rijke geschiedenis. Enige bekendheid heeft de jaarlijkse carnavalsoptocht die georganiseerd wordt door de C.V de Puupenkoppen. Ook een wielerwedstrijd ’Tour de Junior Week’,  die gehouden wordt met deelnemers uit 25 landen is een trekker.  Verder is er de jaarlijkse Vredesloop. De loop start in Wageningen bij hotel ’De Wereld’ met hardlopers die een vreugdevuur naar Achterveld brengen. Al snel wandelen we op de Kerkdijk en steken de Hessenweg over naar  het buitengebied. Eerst passeren we nog wooncentrum Stichting  Sint Joseph dat daar al 110 jaar ligt. Vrijwel gelijk pikken we een stukje klompenpad mee dat de naam Snorrenhoefpad heeft. Eigenlijk is het een buurtschap van huizen dat die naam draagt. We passeren statige boerderijen, maar ook midden op het platte land restaurant/partycenter ’De Klaveet’,  waar voor de jeugd van heinde en ver komt om te feesten in de weekenden te vieren.  Ook hier weer zo’n bekende oude naam op de route: de Postweg. We komen ter hoogte van de Elferink Hoeve, een zorgboerderij voor jeugdigen die begeleid worden door jeugdzorg.  Je kunt als hulpboer of- boerin helpen met het zorgen voor dieren, de stallen uitmesten of werken in de moestuin of gewoon weekenden of vakanties houden om bv. het thuisfront te ontlasten. Dit allemaal in het rijke Nederland, waar Achterveld toch wel een bijzondere plaats inneemt, voor mensen die hulp nodig hebben. Dan naderen we Scherpenzeel. Maar eerst is er een wagenrust. Inmiddels is de zon er ook bijgekomen, dus wat vocht innemen kan geen kwaad.  Zelfs een koek wordt er aangeboden.  Na dit heerlijks wandelen we over de oude schietbaan van stichting landgoed Scherpenzeel.  Deze was tot 2000 in gebruik. Na  restauratie is het nu allemaal recreatiegebied met veel fietspaden, maar ook diverse klompenpaden. Je kunt ze makkelijk aan elkaar koppelen. Dan naderen we  Scherpenzeel. In het hartje van het dorp staat de oude volkspomp naast de kerk. We lopen over de weekmarkt waar de marktkooplui hun waar te koop aanbieden. Erg druk is het nog niet. Via de Marktstraat verlaten we het centrum weer. Net voordat we de drukke rondweg de N224 oversteken, zien we links het Kulturhus ’De Breehoek’, waar een enorme grote voetbal ligt.  Dit voor aankomende  Europese voetbalkampioenschappen, waar ons land zich niet voor kwalificeerde. Weer wandelen we in de natuur bij landgoed ’De Haar’. Wie herinnert zich niet het ’Kerstavondpad’ dat Wim Veerman in december had uitgezet. Maar nu oogt het heel anders in het voorjaar. Het gezegde: je waant je God in Frankrijk, is ook hier weer van toepassing. Misschien heb je het opgemerkt dat we langs  een beek wandelen, of er een oversteken. In dit gebied liggen heel wat beken met zijtakken. Ze dragen soms namen waarbij je denkt; hoe komen ze erop. Ik noem er enkele: de Rubberbeek. de Modderbeek,  de Nederwoudsche beek. Zo kan ik er nog tientallen opnoemen. Allemaal zijn ze aangelegd om  de waterstand, zoals afgelopen tijd wel nodig, een beetje beheersbaar te houden. Na enkele kilometers komen we bij de grote rust ’Allurepark De Lucht’ ter hoogte van Renswoude.  Het is een enorm grote camping. Er is voor ieder wat wils. Koffie,thee, maar ook bier en frisdranken worden hier verkocht.  Ik ga buiten zitten, want er staat een de lange rij voor de bar. Deze tijd kan ik wel even benutten om te rusten.  Dan gaat er ineens het een soort rolgordijn open en is ook de snackbar open. Heerlijk zie ik sommigen smullen van de een broodje hamburger of kroket. Ik geniet van een koud blikje fris. Na de rust , met nog zo’n acht kilometer te gaan, we gaan nu richting De Glind.  Wederom komen we langs grote boerderijen met enorme veeschuren met veel land erom heen Ook passeren we diverse poelen waar libellen vlinders en kikkers hun domein hebben. We gaan voorbij aan de begraafplaats en het zwembad van de Glind. We naderen jeugddorp ’De Glind ‘.   Omdat hier van oudsher uithuisgeplaatste kinderen opgevangen worden in een gezinshuis (net als Achterveld) zijn hier verschillende jeugdzorginstellingen van de Rudolphstichting actief.Wandelend langs dorpshuis ’De Glindster’ en het Rhudolpfpaviljoentje komen we bij een soort vijver waar de bloeiende waterlelies in grote getale te bewonderen zijn.  De officiële  naam is Nymphaea en betekent:  rijkdom.  Lopen door de weilanden volgen we  de Schoonderbeek en de Modderbeek. In de verte zien we de Sint Jozefkerk al staan. Zo komen we weer op de Klettersteeg bij voetbal vereniging Achterveld aan. We bedanken Hans en alle medewerkers. Maar ook het kantine- personeel wordt niet vergeten, want die waren er weer voor ons.

Hennie Roelofsen

 

 

Subcategorieƫn

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.