Verslagen GW

Tweeëntachtig trouwe wandelaars wisten van te voren niet wat voor mooie tocht  Cobie en Klaas in elkaar gezet hadden vanuit het oude vissersdorpje, uit de 14e eeuw, Huizen.  Vanuit de gezellige kantine van de korfbalvereniging was het vertrek gepland. Alle wegen rond het startpunt leken open te liggen, maar we konden toch tamelijk dichtbij parkeren. Na wederzijdse begroetingen had Klaas zich al voorbereid om de oorkonde aan Corrie Heijnekamp uit te reiken.

Dat voor het voor 72e  keer 25 kilometer mee wandelen. Het uitwisselen van de nodige zoenen en handen schudden was dus ook gelijk een plaatje waard. Hierbij nog gefeliciteerd.Dan wordt er gestart. Het is klam en drukkend. Er wordt ook in de loop van de middag wat regen voorspeld, maar daar denken we nog niet aan. Zigzaggend gaan we richting het oude dorp. En ja hoor, een hooitas(berg) met oude boerderij ligt midden in het oude dorp met daar rondom oudere en nieuwe huizen. Wat een nostalgie. Na een stukje door het centrum, waar net als in ieder dorp een Kruitvat, Hema en Jumbo staan, passeren we wat leuke terrasjes. Na een rondje om de Oude Kerk en het oorlogsmonument verlaten we het dorp langs het oude gemeentehuis met zijn opvallende fontein.

  Nu passeren we hier de plek waar vroeger de Gooise tram (ook wel de Gooise moordenaar genoemd vanwege de vele ongevallen) reed. In 2001 heeft hij nog een week gereden met al zijn prachtige gerestaureerde wagons. Dan komen we toch in het groen; Bikbergen een naoorlogs bos met een villawijk. Het is zo’n 55 hectare groot en vormt  samen met Crailo en IJzerenveld een aaneengesloten bos in het Gooi. Uitgestrekte velden met haver en koren geven ons een gevoel van rust. We zijn even weg uit de drukte. Regelmatig is het ook klimmen geblazen vanwege de bergjes, maar dat zijn we gewend. Ook Co Stam is gelukkig  weer van de partij, en niet te vergeten Aad de Bie die vandaag  een groot deel mee wandelt. Hij heeft de tocht mee voorgelopen enkele dagen geleden. We wandelen over de Tafelbergheide. Dan gaan we tussen het buurtschap Crailo en Bussum over op de Westerheide nabij Laren. In de verte zien we de zendmast van Hilversum. Nog steeds is het drukkend, maar de zon laat zich nu ook zien. We passeren het Geologisch museum Hofland; de moeite waard om eens te bezoeken. Hofland heeft 40 jaar als amateurgeoloog alles verzameld over de ontwikkeling van het leven op aarde.  Er net naast ligt  het Sint Janskerkhof van Laren met zijn prachtige kapel uit 1892. Ook nu zien we bij de Laarder Engh weer prachtige korenvelden met allemaal fiets- en  wandelroutes. Een heel bekende route is het ’Wasmeerrondje’. Dan bereiken eindelijk de grote rust bij de Sherpa Boshoeve, een plek waar iedereen welkom is. Het ruikt er heerlijk naar hout. Je ziet onder de houtmijt dat er gezaagd en gekloofd wordt om openhaardhout te maken. Het hout wordt zelfs voor een kleine vergoeding thuisbezorgd. Maar ook hebben ze er een sfeervolle winkel met tweedehands kleding,schoenen, boeken, keramiek en curiosa. Het is allemaal heel leuk om te zien. Maar wij komen om ons broodje en een drankje te nuttigen. We genieten vooral even van rust op het 13 kilometer punt. De broodjes met kroket zijn niet aan te slepen door de vrijwilligers, die ons ten dienste staan. Enkelen van ons doen de schoenen uit om vooral de voeten wat te ontspannen en rust te geven. Dan klinkt, zoals altijd, het sein van vertrek. Nadat iedereen zich weer opgetuigd heeft, groeten en bedanken we de bediening. We wandelen eigenlijk gelijk het  Gooi’s natuurreservaat de Zuiderheide op. Daar liggen de Witte Bergen waar naar ook het restaurant, dat iets verder aan de A1 ligt, is vernoemd. Dan volgen we op de parallelweg de A27 een stukje. We lopen door een tunnel naar de andere kant en gaan verder richting Eemnes. Eerst gaan we langs een  hoveniersbedrijf dat graszoden kweekt. Vervolgens lopen we langs de rand van Eemnes en buigen we net voor de rotonde linksom. We gaan weer door een tunnel en staan even later bij Klaas, die koeken staat uit te delen. Iets verder is een soort marktkraam waar de drank wordt uitgedeeld. Er is keuze uit een pakje of blikje. Even een korte pauze…. nog een vijf kilometer te gaan op weg naar Blaricum. Als we daar aankomen wacht ons een heuse verrassing. De groep wordt gesplitst. Een deel steekt over en gaat naar ijssalon ’De Hoop’ in.  Coby en Klaas trakteren ons op een ijsje en niet zomaar een. Allerlei heerlijke smaken zijn mogelijk. De ijssalon was niet voor niets in 2015 tot beste van het land uitgeroepen. Natuurlijk mag de laatste groep, na enig oponthoud, ook de salon in gaan om een lekker ijsje uit te zoeken. Ook hier weer even een korte onderbreking. Dan gaan we via de Blaricummer Eng verder. Even vangen we een glimp op van het aspergesteken. We wandelen langs een groot veld waar ook een heel grote tent staat om dit heerlijke goedje te proeven. Dan komen we het Warandepark door. Hier zie ik een  heel bijzondere grenspaal staan. Na wat naspeuringen krijg ik wat duidelijkheid. Het is een ’Leeuwenpaal’. In het Gooi moeten er nog zo’n 22 staan. Dan nog passeren we het gedenkmonument voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en latere oorlogen en vredesmissies. Even later komen we weer bij de korfbalvereniging aan. Als je naar de lucht kijkt belooft het niet veel goeds. Toch ik heb de hele dag mijn paraplu voor niets meegenomen. In de kantine neem ik afscheid van Coby & Klaas en het comité om snel naar huis toe te rijden. Maar het is helaas aansluiten in de file, zoals gebruikelijk de laatste tijd.

Hennie Roelofsen  

 

In Sint-Michielsgestel in Noord-Brabant  in de Meierij van ’s-Hertogenbosch, bij het party centrum ’Absoluut’, is de inschrijving van de Gestelse Ommelanden. Een tocht die Myriam v.d. Berg voor ons heeft uitgezet. Bij aankomst is het al gezellig.  Met het zonnetje erbij komen de wandelaars binnen druppelen. Na de inschrijving eerst nog een huldiging. Gerrit Oskam heeft 120 tochten voltooid; een heel knappe prestatie. Dan klink het startschot en volgen er een dikke 60 wandelaars de voorlopers. Natuurlijk zoekt iedereen zijn maatje en reken maar dat er wat afgebabbeld wordt. Al gelijk kunnen we genieten van de prachtige rododendrons, die in het park staan.  Heel snel zijn we het dorp uit en gaan een brug over bij de bochtige Dommel. We volgen hem een stukje en zien in de verte kasteel Nieuw Herlaer. Wederom gaan we een brug over en genieten even van een romantische plaatje. We maken we een ommetje door het landgoed Haanwijk. Hier zijn twee hangbruggen; heel apart alles hangt aan kettingen. Natuurlijk schommelt dat als een gek en een van ons beschadigde zijn hand tot bloedens toe. Even een pleister erop en dan weer verder.  Nu gaan we een  brug over en gaat het Essche stroom heten. We buigen af en de eerste wagenrust dient zich aan. Mirjam de parcoursbouwer,  heeft pakjes drinken en koek geregeld. Even zitten betekent dat voor sommigen. Dan, na al dit versterkende lekkers,is het op naar de grote rust. Maar dat is nog een heel stuk door het Halse Barrier; een dicht  bosgebied met schitterende bomen. O.a. een enorme grillige dikke beuk… zo mooi. Dan bereiken we de drukke snelweg A2 en gaan er overheen en komen in buurtschap Hall. Al snel wandelen we landgoed Eikenhorst binnen tussen de ….. ja alweer…. rododendrons in diverse kleuren. Het park is begin jaren 1800 aangelegd. Er staat een geweldige mammoetboom, maar ook zijn er mooie blauwsparren. De waterpartijen liggen er ook mooi bij met al hun kleurrijke beplanting. Dan is daar ineens de rustpauze bij ’De Groene Poort’  een Oertijdmuseum met een enorme dinosaurus ervoor. We gaan naar binnen waar we een soepje of broodje met drinken nuttigen. Zelf ga ik op het terras buiten zitten… lekker met dit weer. Overal zie je hennen en hanen, maar ook allerlei ander gevogelte rond- wandelen. Een prachtige pauw met zijn schitterende staart komt even een stukje brood pakken. Heel relaxed hier, een aanrader om eens met de kleinkinderen te bezoeken dit Oertijdmuseum bij Boxtel. dan krijgen we het teken om weer te vertrekken voor het laatste gedeelte van de tocht. Na de bediening bedankt te hebben voor hun gastvrijheid gaan we richting het buurtschap Selissen. Net ervoor  buigen af en gaan over alweer  een brug van de snelweg Den Bosch-Eindhoven over.  Als we er net over zijn, lopen we natuurgebied bij buurtschap De Heult binnen. Een prachtig stuk bos met een vennetje. Ook hier worden weer menige kiekjes geschoten. We verlaten de bebossing en gaan de Hooibrug over en wandelen  langs de Dommel. Een fraai gezicht vormen de vissersbootjes aan de kant. In de verte zie je de kerk van Boxtel staan. Bij buurtschap De Hogert verlaten we voor even de Dommel en gaan in open landschap naar buurtschap Wielsche Hoeven. Even verderop komen we bij de molen ’De Genenberg’. Vanuit de verte is het al een plaatje waard. Het een oudje; een beltmolen uit 1841, die tot 1964 dienst heeft gedaan. Tegenwoordig wonen er mensen al is hij nog wel intact. Hier is de laatste wagenrust en de vader van Mirjam en zijn buurvrouw, die twee jaar terug ook al in de catering zaten, zijn er gelukkig weer bij. Ze staan mandarijnen en appels uit te delen. Het is  een mooi gezicht zoals hij staat te genieten van zijn dochter en al die vreemde mensen. We nemen afscheid van hem en de buurvrouw. Er is nog een drie kilometer te gaan. Door het bos lopend bereiken we de stuw van de Dommel en volgen deze  nu aan de andere kant. We komen op het landgoed waar Kasteel Zegenwerp staat. Dit bouwwerk dateert  uit de 18e eeuw. Het kasteel wordt omringd door een mooie vijver en tuin. En dan het verhaal van het grafsteentje waarbij midden in de bossen een kindje begraven ligt. In de jaren ’70 van de vorige eeuw werd het ontdekt door een arbeider. Het zou nog jaren duren voordat het raadsel van het grafsteentje werd opgelost. In 2007 kwam dan eindelijk, na een oproep in de plaatselijke krant, via het stadsarchief van Den Bosch het antwoord. Het graf is van Catharina Louisa van Geusau: geboren op 25 september 1811 en overleden op 23 oktober 1811. Nadat we het landgoed verlaten over de Laantje Zegenwerp, bereiken we het centrum van Sint-Michelsgestel met de stompe toren op het Petrus Dondersplein. Heel apart met speklagen en tufsteen. Tenslotte lopen door het park waar kasteel De Kleine Ruwenberg aan ligt. Voor de laatste keer lopen we langs de rododendrons en komen bij het eindpunt waar het nog lang gezellig is. Ik neem afscheid en bedank Mirjam en natuurlijk het bestuur voor de mooie tocht.  Hopelijk volgen er nog veel van dit soort mooie tochten.

 

Hennie Roelofsen

18eAmersfoortse Keientocht

Vandaag was het de beurt aan Amersfoort om bezocht te worden. Rolf Craanen organiseerde weer een tocht langs de Amersfoortse Kei. De start was zoals te doen gebruikelijk bij vv Amersvorde. Een goede locatie. Bij de start vertelde Rolf dat hij deze tocht voor het laatst organiseerde. Volgend jaar wordt de tocht verzorgd door Hen Dikken en Bert Faro. Hij vertelde ook dat hij weer een nieuwe route had gemaakt.

Deze keer was Wim Freriks weer present, dus gelukkig geen taak.  We zouden eerst door het buitengebied gaan en daarna richting start. Het gebied waar we doorheen liepen wordt teruggeven aan de natuur. Weilanden worden afgegraven en er komen ondiepe watertjes voor terug.  De werkzaamheden waren nog volop aan de gang.  De paden waren we op liepen waren soms erg modderig en dat had weleens ontwijken lopen tot het gevolg.

We kwamen langs de camping van de YMCA met daarop een beeld van een man zitten in het zand. Slingerend door de bossen werd uiteindelijk de weg langs Oud Leusden bereikt. Hier links af en richting Kamp Amersfoort.  Net voor het kamp gingen we de bossen in. We kwamen langs het in 2015 onthulde schuilplaatsverlenersmonument. Iets verder wandelden we door gereconstrueerde stellingen welke in 1939 door het Nederlandse leger waren opgeworpen. De Duitsers hebben er in de periode 1940-1945 ook gebruik van gemaakt. 

Niet lang daarna waren bij Rolf thuis voor de wagenrust. Een suikerwafel en een fruitshot werd er uit gedeeld. Volgens de verpakking was de fruitshot goed voor 22 gram suiker dus maar goed dat we nog een flink stuk te gaan hadden.  Bij het vervolg van de tocht liepen we langs bomen welke prachtig in de bloesem stonden. Ook kwamen we het eerste stembureau voor het referendum tegen. Het was er niet druk.

Slingerend door de buitenwijken en parken bereiken we het oude centrum van Amersfoort. Na wat verkeerslichtperikelen (de groep kon niet in één keer over) linksaf de oude wallen op. Iets verder liepen we langs de naamgever van deze tocht. De Amersfoortse Kei. Daarna was het slingeren door de binnenstad. Eerst door winkelstraten, langs de Lange Jan, onder de poort door naar het hofje.  Hierna kwamen we op het bekende plein voor de rust.

De pauze was een half uur en we liepen verder. Gelukkig liep ik achteraan, de voorlopers hadden moeite de juiste route te vinden. Ik kan me dat voorstellen, volgens de track liepen we lusjes en die kwamen soms erg dicht bij elkaar. Na nog een stukje oude binnenstad liepen we via de Koepelpoort de stad uit. Eerst nog wel even een lusje maken, zodat we uitzicht hadden op de plek waar de Passion was opgevoerd. Niks meer van te zien, maar volgens de Amersfoorters die me liepen waren hier de opnamen gemaakt. Geen idee, ik heb niet gekeken. Zij normaal ook niet, maar nu het in Amersfoort was wel. Er werd direct nog een verkooppraatje aan vast geknopt van hoe geweldig het wel niet was om in Amersfoort te wonen. Ik moest er ook maar komen wonen. Konden ze gemakkelijk op visite komen. A ha, ik blijf zitten waar ik zit. Wel zo rustig.

Uit eindelijk verlieten we bijna bij de Kei, de binnenstad en zetten koers richting vv Amersvorde. Ook nu lukte het niet de groep in één keer over te krijgen.  We slingerden door een nieuwbouw wijk, waarbij we op een pleintje getrakteerd werden op een appel. De appel was zuurder dan Gerrit had gedacht. Helaas had ik de camera niet klaar, dus die grimas gemist. Wel at hij de appel helemaal op, dus na de eerste indruk, verder wel lekker.

Het laatste stuk liepen we door de poort in de Adolfkazerne. Deze kazerne maakte deel uit van de Juliana van Stolbergkazerne. Gebouwd in de periode 1889-1892 was dit eerst een infanteriekazerne. Later is deze gebruikt als Opleidingscentrum voor de Medische Dienst. In 1979 is de kazerne buitengebruik gesteld.  De meeste gebouwen zijn gesloopt, alleen de voormalige bataljonshoofdgebouwen zijn verbouwd tot appartementen. De achter vleugels aan deze gebouwen zijn gesloopt.

Na de kazerne had Rolf nog wat nieuwe stukjes gevonden. We liepen door de wijk waar we luid werden aangemoedigd door een tweetal dames. Na een klein stukje bos werd de finish bereikt. De eerste auto’s reden al weg voordat we er waren.

Rolf heeft er een waardige afscheidstocht van gemaakt. Uiteraard waren er de bekende mooie punten, maar de wijze waarop deze aan elkaar werden geknoopt was nieuw. Hetzelfde gold voor de wijk waar we doorheen liepen aan het eind.

Rolf, vrijwilligers en medewandelaars weer bedankt voor een plezierige dag wandelen.

Volgende week is er de tweedaagse van Lunteren. Let op! Dit betekent zowel dinsdag als woensdag SOPPEN.

 Bertus van Ginkel

 

 
 
 

De Korte Duinentocht

Na twee keer in Zuid-Holland vandaag weer terug op een bekende locatie. Soest, bij AV Pijnenburg. Gelukkig was ik daar al vaker geweest en wist dat je tijdens de spits daar bepaalde straten niet mag gebruiken. Parkeerplek is er ook in overvloed, dus wat dat betreft geen probleem.

Ik ga me aanmelden en het eerste probleem duikt op. Wim Freriks is door ziekte verhinderd aanwezig te zijn (Beterschap Wim!) Of ik de taak van slotloper op mij wilde nemen. Vooruit dan maar. Ik kreeg van Coby direct een SOP-hes. Ik had de route niet op mijn GPS gezet, maar Nico leende mij zijn GPS. Hij had de route wel geladen.

Het tweede probleem wat zich aandiende was dat de organisator, Hette Smedema, in zijn informatie bij de tocht ongeveer al het gras voor mij voeten heeft weg gemaaid. Als mensen willen lezen waar we zijn geweest, zoek even zijn informatie er bij.

Net voor het vertrek werden we getrakteerd op een flinke regenbui. Volgens buienradar was het droog, ik kan u echter verzekeren, het was nat! Maar ja, het verschil tussen een politicus en een weersvoorspeler is dat de laatste weleens de waarheid spreekt. Vandaag helaas niet.

Iets na tienen op pad. Vandaag was het veel bos, afgewisseld met heuveltjes, gelukkig langs de zandvlaktes in plaats van er overheen. Zoals gezegd waar we zijn geweest zie de info. Speciaal was wel het bezoek aan het openluchttheater Cabrio.

Op 8 kilometer hadden we de wagenrust, met heerlijke koeken, in mijn geval aangereikt door de organisator. Na ruim 14 kilometer bereikten we de grote rust. Ik ben even iets verder gaan rusten. Daar kon ik na 2 weken afzien, eindelijk weer genieten van een broodje kroket. Een Utrechtse kroket nog al liefst, al hoewel wat er Utrechts aan was moet u mijn niet vragen. Wel erg lekker. Hans bedankt!

Na de rust liepen we richting de voormalige vliegbasis Soesterberg. Deze keer liepen we voor het Nationaal Militair Museum langs. Op 20 kilometer was er weer een wagenrust, compleet met chocolade eitjes. Na nog wat omzwervingen door het bos, waarbij in verband met de slechte ondergrond werd afgeweken van de originele route (anders dan het opgegeven gps-spoor) kwamen we weer terug bij de start, nu finish.

Het was een mooie dag, een geslaagde tocht. Hette en uiteraard de wagenrustploeg bedankt voor de organisatie en de goede verzorging. SOP-comité en vrijwilligers bedankt. Hetzelfde geldt voor de medewandelaars. Wim, beterschap, slotloper zijn is best wel een redelijk geestelijk inspannend gebeuren. Lekker er op los kletsen en domme praat verkondigen is dan wat minder makkelijk.

Volgende week gaan we voor de 18e keer de Amersfoortse Kei bewonderen.  Zwerven door het buitengebied en de mooie oude binnenstad.

Bertus van Ginkel  

DORDRECHT  1e STADS- en LANDTOCHT 23/24 MAART 2016 25 KM

Ondanks de gezondheidsbelemmeringen wil ik er toch bij zijn. Joop heeft voor de SOP een tocht uitgezet vanuit Dordrecht. Heine heeft er speciaal een snipperdag voor opgenomen en ik ben vol verwachting wie ik van mijn oude wandelvrienden hier terug zal zien. Dordrecht is voor de meesten van hen niet naast de deur en over het fileleed op de A15 kan ik boekdelen schrijven. Het is afwachten dus. Wij zijn vroeg, maar mijn Olijfje is nog vroeger en zit ons al op te wachten. Het is een hartstochtelijk weerzien. Ook de andere vrienden laten blijken dat zij blij zijn mij weer te ontmoeten. En hoewel het zich in het begin niet laat aanzien, gaan we tegen tien uur met 80 personen naar buiten om daar te luisteren naar een ietwat schraal excuus van Bertus ten opzichte van Bert.

Het is inmiddels tien over tien als de groep zich formeert en we achter Henk en Joop aan vanaf de binnenplaats van Deetos/Snel de stad intrekken. Als een lang lint van wandelaars gaan we door de straten, eerst van Crabbehof en later van het oudere gedeelte van de oudste stad van Holland. Samen met Hennie sjokken we zo'n beetje achter de groep aan. Het tempo ligt mij algauw te hoog en ik ben dan ook bang dat ik spoedig zal moeten afhaken om in mijn eentje verder te gaan. Dordrecht is mij niet geheel vreemd en ik heb van Joop een routebeschrijving gekregen, dus ik zal mij wel redden. Maar zo ver is het nog niet en houd ik de groep in het oog.

Ik doe er alles aan om bij te blijven en neem dan ook wel eens onnodige risico's met door het 'rode licht' te lopen en voorrang te nemen waar ik er geen recht op heb. Bij één van deze gevaarlijke oversteken tref ik een automobilist die maling heeft aan mijn haast en mij bijna ondersteboven rijdt, ware het niet dat Olijfje zich met doodsverachting voor de auto werpt en de auto tot stoppen dwingt. Want wie kan zo'n actie van een heldin negeren? Natuurlijk ben ik flink geschrokken en vanaf hier laat ik de groep voor wat zij is en zoek mijn eigen weg door de stad. Ook Hennie voegt zich bij de groep en ik ben min of meer aan mezelf overgelaten.

Nog heel lang meen ik de oranje hesjes van de begeleiders in de verte te herkennen, maar bij het Hof raak ik ze toch definitief kwijt. Ik neem gas terug, blaas op het Hof al leunend tegen de pui van het voormalige klooster, even uit en trek verder volgens de papieren gegevens. Het Achterom herken ik nog wel van een sporadische boodschap, maar de van Godewijkstraat zegt mij niets. De eerste dame die ik ernaar wil vragen, loopt met samengeknepen lippen aan mij voorbij. De tweede kijkt mij schichtig aan en versnelt haar pas. En de derde zegt het ook niet te weten. Dus vraag ik het, tegen mijn zin, aan een groepje rokende dames van het Da Vinci College. De rook in mijn gezicht blazend zegt de één het niet te weten, maar een ander wijst resoluut naar de overkant en zegt dat het die straat moet zijn. Inderdaad is het ook zo en kan ik weer verder.

In de Spuiwegtunnel zijn twee mannen  aan het ruziemaken, waarbij de één, kennelijk de vader, de ander zijn mouw haast uit zijn jasje scheurt. De ander, die ik voor de zoon aanzie, wil niet luisteren en rukt zich met een schreeuw los. Niet dat ik tussenbeide wil komen, maar meer om er niet ongezien aan voorbij te gaan, vraag ik of ik op de juiste weg ben. Had ik maar niets gezegd, want nu keren zij zich beiden tegen mij alsof ik de aanstichter ben van het conflict. Ik doe er het zwijgen toe en loop langs hen heen naar de uitgang van de tunnel. Nageschreeuwd kom ik boven en weet niet hoe nu verder te gaan. Een vriendelijke dame raadpleegt samen met mij de beschrijving en wijst mij de richting naar de Krispijnseweg en het Merwesteinpark.

Hiermee ben ik voorlopig weer gered en kan ik rustig lopend om mij heen kijken naar de hier en daar tussen de bomen en gras staande bosjes narcissen als aankondiging van de lente. Aan het weer is het nog niet te merken. De lucht is meest grauw en af en toe miezert het. Eenmaal op de Nassauweg denk ik het verder wel te weten, maar het parkje geeft toch wat onzekerheid. Een dikbuikig persoon, net klaar met zijn lunch, schudt het tafelkleed uit, zodat de vogeltjes ook nog iets te bikken hebben en eer hij weer naar binnen kan gaan, vraag ik hem of hij mij kan helpen. Hij steekt een heel verhaal af en wijst mij wel drie mogelijkheden om op de Spirea te komen. Natuurlijk zijn er vele wegen die naar Rome leiden, maar of dat ook voor de Spirea geldt betwijfel ik, dus neem ik de route die mij het meest waarschijnlijk lijkt.

In ieder geval duurt het nog een hele poos eer ik het naambordje van de Spirea lees en de daaropvolgende Hugo van Gijnweg bereik. En een paar honderd meter verder ben ik terug bij Deetos/Snel en wijst de klok bijna één uur. En als de wandelaars een tien minuten later aan het tweede gedeelte van de tocht beginnen, ga ik naar huis.

Donderdagmorgen ben ik vast van plan om het 'landgedeelte' van de tocht te gaan lopen, maar Joop heeft geen geschreven parkoers voor mij, dus zit er niet anders op dan het 'stadsdeel' nog maar eens over te doen. Om negen uur ga ik de deur uit en ga te voet over de Zwijndrechtse brug naar Dordt en stap onder aan de trap in de route. Op de brug heb ik al gezien dat het knap nevelig is op de rivier en ik denk dat het in de stad niet minder zal zijn. Niet goed voor mijn ademhaling en ik moet het maar rustig aan doen.

Natuurlijk grijp ik vandaag de kans aan om waar het kan mijn route voor de volgende SOP-tocht hier en daar aan te passen, dus in plaats van de Buiten Kalkhaven neem ik de Binnen Kalkhaven en snijd ik een stuk af door van begin af aan de Voorstraat te nemen. Het is nog rustig in de stad. De meeste winkels openen pas om tien uur en winkelmeisjes lopen mij gehaast voorbij om op tijd op hun plek te zijn. Ik leg de nodige beelden vast om thuis met materiaal mijn verhaal te bevestigen. Bij de vestiging van V&D staat een lange rij mensen te wachten tot de winkel voor de uitverkoop haar deuren opent. Dus ondanks de heersende rust is er nog genoeg te doen.

Ongemerkt loop ik toch nog een stevig tempo en af en toe zoek ik een plekje om weer op adem te komen. Mensen kijken mij vreemd aan als ze mij zo zien zitten. Het is nou niet bepaald het weer ervoor. Vandaag heb ik geen moeite om de van Godewijkstraat te vinden en ook de Willem Dreeshof loop ik zo naar toe. Ik voel mijn krachten afnemen en ik weet dat ik het niet ga redden. Vooral in de straten waar het autoverkeer de overhand heeft, heb ik het zwaar. Door het rustige en nevelachtige weer blijven de dampen van de uitlaatgassen hangen en maken het ademen moeilijker.

Op de Burgemeester de Raadtsingel bij de Spuiwegtunnel komt het ineens in mij op om te stoppen en naar huis te gaan.

Ik maak rechtsomkeer en loop via de kortste weg naar de bekende brug die naar Zwijndrecht leidt en loop vandaar verder naar huis, waar ik om kwart over elf voor de deur sta met op de GPS een kleine tien gelopen kilometers. Gisteren waren het er ruim dertien, dus opgeteld zijn het 23 km. Voor mij voldoende om tevreden te zijn.

Quirinus.

 

1e Stads en Landtocht vanuit Dordrecht

 

Vandaag gaan we op stap voor een tocht die is uitgezet door Joop van den Dag. Mijn vorige verslag heb ik afgesloten met de vraag wat moeten we invullen op de puntjes van: Hoe dichter bij Dordt, hoe ........ het wordt.

 

Om iets over tienen gaan we op stap. Voor we op stap gaan maak ik mijn excuses voor het feit dat niet iedereen mijn cynische humor begrijpt. Ik schrijf mijn verslagen met een bepaalde saus. Het is niet de bedoeling iemand te kwetsen, verre van dat. Trouwens degene die mij kennen, weten dat je altijd een paar kilo (misschien een mud) zout moet gebruiken. Bert, mijn oprechte excuses als je gekwetst voelt door mijn verslag, dat was niet de insteek.

 

Genoeg over mij, over tot de orde van de dag. De start was vandaag bij Deetos Snel, een korfbalvereniging. Deze vereniging heeft een mooie kantine, waar we vandaag ook terugkomen voor de pauze. Bij de inschrijving kon direct de bestelling voor de pauze worden opgegeven. Helaas geen broodje kroket, maar wel lekkere broodjes gezond, kip-kerrie of brie.

Als veelvraat bestelde ik zowel een broodje gezond, als een broodje kip-kerrie.

 

Zoals de naam van de tocht al aangaf, gaan we eerst naar de stad. We lopen zoveel mogelijk via groen door of langs de wijken Crabbehof en Krispijn. We bereiken de Oude Maas en krijgen uitzicht op de brug waar vroeger de snelweg overliep (vervangen door een tunnel) en de spoorbrug. De spoorbrug heeft een flink aantal verbouwingen achter de rug. Het hefgedeelte stamt uit 1993. We lopen door en komen in het oude stadsdeel.

 

Dordrecht heeft sinds 1220 stadsrechten en is de oudste stad van Holland. Gertruidenberg kreeg deze al in 1213, maar die stad behoort tegenwoordig niet meer bij Holland. We beginnen met de Kalkhaven en een prachtig uitzicht op de Grote Kerk. We komen vervolgens langs de haven welke nu in gebruik is voor de pleziervaart. Aan beide kanten van de haven prachtige gebouwen uit het rijke verleden van Dordrecht. Je komt ogen te kort om alles te zien en te fotograferen. We lopen SOP en dat betekent wel volgen!

 

Iets verder bereiken we de Wolwevershaven. Hier ligt een behoorlijke vloot van het varend erfgoed. Er ligt onder andere de Rijnsleepboot Pieter Boele. Een boot welke in 1893 is gebouwd. Deze boot is sinds 1987 in beheer bij de Stichting Dordt in Stoom. We gaan door naar het drie rivieren knooppunt. Met de SOP hebben we dit punt al wel gezien van de Zwijndrechtse kant, nu dus van de Dordtse kant.

 

We komen aan het Groothoofd. Hier zijn de meerpalen ter ere van Koningsdag 2015 voor zien van de nationale driekleur met een oranje afdekking. We lopen door de Groothoofdpoort. Deze stamt oorspronkelijk uit de 15e eeuw maar is een paar keer ingrijpend verbouwd. Aan de poort hangt een gedenksteen ter herinnering aan het beleg van 1418 door de hertog van Brabant. Dordrecht bleef een bezetting gespaard.

 

De tocht wordt vervolgd en we schampen de winkelstraat met uitzicht op de Augustijnenkerk. We lopen door het Hof, een voormalig Augustijnen klooster, en krijgen zicht op een stukje nieuwbouw in de binnenstad. We slingeren door wat nieuwbouw tussen de oude binnenstad en het spoor. Via een tunnel gaan we onder het spoor door en komen in het Weizigtpark. Via wat groenstroken komen we weer bij de start. Deze dubbelt nu als pauzelocatie.

 

Na de pauze, de broodjes waren heerlijk, gaan we beginnen aan het Land gedeelte van de tocht. We lopen langs het spoor, ga dit over, onder de N3 door richting Sterrenburgpark. Onze slotloper, Wim Freriks, wordt duidelijk gemaakt dat het een stuk korter kan. Niet over de brug, maar door het water. Helaas, Wim was zo verstandig de brug te nemen. Ik had de camera al klaar.We komen op de Zuiderdijk en lopen langs paardenstallen. Volgens het bord op de schuur zijn er regelmatig garageboxen te huur. Mijn auto gaat daar niet in passen. We slaan rechts af en wandelen richting natuur in onderhoud.

 

We gaan naar Viersprong. Gelukkig zijn de wegen nog beloopbaar, in het zij terrein heb ik mij niet gewaagd. Het gebied wordt geschikt gemaakt voor recreatie en natuur. We hebben mooi uitzicht op de polders ten zuiden van de stad. Al snel komt de wagenrust inzicht. Uiteraard worden we verblijd met koek en wat te drinken.

 

Na de rust gaan we door de wijk Sterrenburg. Joop heeft weer prachtige parkjes en groenstroken gevonden. Het valt niet eens op dat je door "nieuw" bouw loopt. Na weer de N3 en het spoor te zijn gepasseerd is er nog een versnapering in de vorm van een chocolade paasei. Lekker. Voordat je er erg in had waren we al weer terug bij de start, nu dus de finish.

 

Het spreekwoord luidt: Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt. Oorzaak, het stapelrecht en de slecht te benaderen haven na de bouw van de spoorbrug. Voor de eerste lus van deze dag kunnen we invullen: Hoe dichter bij Dordt, hoe mooier het wordt. Voor de tweede lus: Hoe dichter bij Dordt, hoe groener het wordt.

 

Het is een leuke dag geweest. Joop bedankt, hetzelfde geldt voor de vrijwilligers en medewandelaars.

 

Volgende week gaan we naar Soest. Een bekende startlocatie, maar een nieuwe organisator. Hette Smedema neemt ons mee door de omgeving van Soest.

 

 

De heren van Arkeltocht

Het is weer een woensdag en deze keer mogen we naar Gorinchem. Bert Faro is vanuit Noord-Brabant Zuid-Holland binnen getrokken om ons een tocht voor te schotelen. Startpunt is bij Atletiekvereniging Typhoon. Het sportpark was vrij makkelijk gevonden, echter de eerder genoemde AV niet. Het clubgebouw lag aan een fietspad. Er was wel parkeergelegenheid aan de andere kant van het water geregeld, maar als je dat niet bekend stelt, weten wij dat niet. Eerste minpunt van de dag was binnen. Volgens Bert had hij bordjes neergezet. Ook hier geldt voor als je dat niet verteld, gaan we daar niet op letten. Er staan nooit bordjes.

De startlocatie was verder prima, op de bank kon je volgens Corrie heerlijk slapen, alleen was dat wel erg slecht voor je rug. Rond 10 uur zouden we op pad gaan, echter de meeste navigatiesystemen stuurde mensen naar de verkeerde kant van de Grote Schelluinse Kade. Je reed dan tegen het eerder genoemde fietspad aan. Ook Casper had dat probleem. Hij was dus één van de laatkomers.

Direct na het vertrek liepen we langs een paar mooie molens. Vervolgens onder de A27 door en via een parkje door een winkelcentrum naar het spoor.  Hier gingen we door een prachtig laantje van oude bomen. De route komt langs het station, we gaan over de gracht naar de oude vestingwallen. Gorinchem was met Naarden de grootste vesting in zowel de Oude als Nieuwe Hollandse Waterlinie. De wallen waar over we lopen zijn in 1600 voltooid. In de loop der tijd wel aangepast om aan de nieuw gestelde eisen te kunnen voldoen. De basis werd in 1600 gelegd.

We lopen langs de Waal met mooi uitzicht op de gisteren 50 jaar geleden geopende brug over de Merwede.  Al hoewel, je daar wel goed voor kijken. Door de vele foto momenten raakt de groep een beetje uit elkaar.  Moeilijk is de route niet, gewoon de vestingwallen volgen. Via de opstapplaats voor de veerpont komen we bij de haven waar we de sluis oversteken. Hier even wat oponthoud, we kunnen maar één persoons breed over de sluis. We vervolgens de wandeling over de vestingwallen naar de Dalempoort. Via deze poort verlaten we Gorinchem.

We lopen door de  uiterwaard.  We hebben nu uitzicht op wallen vanaf de buitenkant en zien ook nog wat oud geschut staan. We gaan de dijk op en komen langs een paal met de Visserij grens uit 1834. We lopen de dijk af en gaan langs de nieuwe wijk. Na wat sportvelden bereiken we Dalem. Voor een huis staat een beeld van Minnie en Mickey. Op verzoek van Cocky, of is het Kokkie, neem ik dit in mijn verslag op. Kokkie liep vandaag weer is een keertje mee.  Vandaar deze extra vermelding in het verslag, gaat ze de volgende keer misschien weer mee.  Als we de dijk weer oplopen zien we aan de overkant de vesting Woudrichem. Samen met Gorinchem en Loevestein dienden deze de Waal af te sluiten voor de vijand. Door het mooie weer, wel een koude wind, was slot Loevestein aan de overkant goed te zien. Een stukje verder bereikte we de rustlocatie voor vandaag, Fort Vuren.

Fort Vuren is gebouwd in de periode 1844 tot 1879. Het diende als voor fort ter verdediging van Gorinchem. In de tweede wereldoorlog heeft het nog een Duitse luchtaanval verwerkt. Na de tweede wereldoorlog verloor het zijn militaire bestemming. Tegenwoordig is het een herberg en B&B. We hadden pech, het restaurant werd verbouwd, in de herberg paste maar 30 personen, we waren met 102 deelnemers. Wel was er een terras, maar echt warm was dat niet. Een broodje kroket stond niet op het menu, dus moesten we genoegen nemen met een broodje bal. Tweede minpunt te pakken(Grapje!!!!).

Gelukkig voor de mensen buiten (de leiding zat in de herberg) werd er redelijk vlot weer doorgelopen. We maken nog een lusje door de uiterwaarden en komen aan de andere kant van Fort Vuren uit. Hier verdwijnen we in wat polderlandschap, om na een paar kilometer aan de ander kant van Gorinchem te arriveren.

Via een paar nieuwbouw wijken komen we bij de wagenrust. Helaas had Bert niet op zoveel deelnemers gerekend. Te weinig koeken, of te wel ik deed verplicht aan de lijn. Derde minpunt is binnen.

We lopen door en volgen weer de stadswallen, met leuke beeldjes er op.  Net voor we helemaal rond zijn gaan de we de binnenstad in.  Leuke winkels, maar helaas geen tijd om te shoppen. We komen langs de rechtbank, waar Bert van Soest zei dat hij in 1967 daar nog voor de rechter had gestaan. Nu is het een museum. Langs de kerk en een poortje uit 1391. Dit poort je gaf toegaan tot het middeleeuwse Gasthuis. We slingeren door de oude stad om de route van deze morgen te kruisen. We gaan langs het Stadhuis. Ik merk op tegen G.O te Z. dat dit niet geschikt is als trouwlocatie. Veel te modern.

We slingeren wat door de nieuwbouw aan de westkant van Gorinchem. De kilometers moeten wel kloppen. We komen langs een kerk met de toepasselijke naam Exodus. Gezien de uittocht uit de kerk hadden de naamgevers een vooruitziende blik. We krijgen nog een traktatie in de vorm van twee chocolade eitjes. Rolf, die de verzorging deed, had er nog genoeg.  Niet lang daarna komen de molens weer in het zicht en is het eindpunt van deze tocht bereikt.

Bert heeft er een mooi tocht van gemaakt, met prima weer.

Volgende week Dordrecht. We gaan kijken wat Joop van den Dag voor ons heeft gemaakt. Bedenk wel het spreekwoord zegt hoe dichter bij Dordt hoe ….. het wordt. De puntjes mag u zelf in vullen.

Bertus van Ginkel

 

1eLinge Waal tocht

Voorlopige is er ieder week een SOP-tocht. Deze week was het de beurt aan Casper vanuit Tiel. Start bij het vernieuwde Van der Valk Hotel. We werden bij de ingang al opgewacht door parkeerbegeleiders van het hotel. Een plekje aangewezen, niet te dicht bij de ingang, maar wat boeit dat, we komen immers om te wandelen.

Ruim over tienen gingen we van start omdat Casper eerst even wat brevetten voor goed SOP gedrag mocht uitreiken. Mensen die al  120 en 144 keer hadden deel genomen aan een SOP-tocht. Helaas voor Casper weer mannen. Volgens Casper liep tocht i.v.m. de wateroverlast voor het grootste gedeelte over verharde ondergrond.

We gingen eerst de A15 over en daarna de Betuwelijn. Daar reden zo waar wat treinen overheen. De route ging richting Zoelen. Net voor de imposante kerk draaiden we links af, vlak daarna rechtsaf de boomgaard in welke behoort bij kasteel Soelen. Hier hadden we enige vertraging omdat een plank over een sloot moest worden gepasseerd. Daarna over lekker drassige grond richting kasteel. Hier werd een rondje omheen gelopen, waarna we verder over modderige paden van het langgoed liepen. Op 7 kilometer was de wagenrust. Het was intussen wel duidelijk dat de definitie verharde ondergrond van Casper een andere is dan die van de gemiddelde SOP-loper. Na de gebruikelijke fris en koek (keuze uit 3 soorten) werd de tocht voortgezet.

We liepen richting Kerk Avezaath over een lekker modderig pad. Leuk gevonden, ik was hier nog nooit over heen gelopen. Na de kerk mag je naar de kapel en dat deden we ook, Kapel Avezaat was nu ons volgende doel.  We liepen we anders dan de route aangaf, maar ach dat zijn we bij Casper wel gewend. De A15 werd weer gepasseerd en op ruim 13 kilometer waren net voor Wadenoijen bij onze café rust.

Eetcafé De Tol bood ons vandaag gastvrijheid. De broodjes kroket werden vlot geserveerd. De eigen gemaakte soep was heerlijk. Alleen met 87 deelnemers was de ruimte wat aan de krappe kant. Aan alle goede dingen komt een einde en we werden gemaand de tocht te vervolgen.

Al hoewel we de Linge in begin al even hadden gezien, liep de route nu een stuk langs de Linge. Deze werd een stukje gevolgd, waarbij we langs Station Tiel –Passewaay liepen.  Na een stukje Tiel liepen we langs het inundatiekanaal. Hierna gingen we via de Kruisstraat, waar één van de jongere deelnemers van vandaag woont, naar de dijk.

We liepen langs een kunstwerk, een grote boog met daarop huizen, kerktorens enz als in een skyline. Dit kunstwerk is in 1997 gemaakt door Cor Litjens.Hier werd ook een versnapering uitgereikt. Een mini marsje, volgens Klaas B moesten we uitkijken voor stukjes plastic. De bedoelde lus door de uiterwaarden, Wetlands Passewaay, ging niet door. De uiterwaard stond voor het grootste gedeelte onder water. Gelukkig bleven de voeten op de dijk droog en hadden we mooi uitzicht op de Waal.

Vervolgens naar het beeld van Flipje, waar de nodige foto’s werden gemaakt. Ook de oranje hesjes brigade moest er aan geloven. We liepen door het winkelcentrum, waarbij opviel dat er best wel wat zaken leeg staan. Voor iemand die interesse heeft, 306m2 winkelvloer te huur voor € 2.850 per maand. Daarna werd via de haven weer koers gezet richting de dijk. In de haven lagen blusboten van de brandweer Gelderland.

Via een industriegebiedje kwam hotel Tiel weer in zicht. Dankzij het extra lusje kwamen we volgens mijn GPS uit op 25,02 kilometer. Netjes gedaan.

Casper, helpers en medewandelaars bedankt. Het was een mooie tocht met goed weer.

Volgende week mogen we naar Gorinchem. Kijken of Bert Faro ook buiten Noord-Brabant een mooie tocht kan maken. Ik heb er alle vertrouwen in.

Bertus van Ginkel

 

9e Sponsertocht Nieuw-Unicum

Op de eerste woensdag van maart organiseren Johan Hut en Jos Stam al weer een flink aantal jaren een sponsortocht ten voordele van Nieuw-Unicum. Voor degene dit hier niet mee bekend zijn, een verzorgingshuis in Zandvoort. Deze editie, onder de vlag van Samen-Op-Pad, kende een aantal afwijkingen ten opzichte van de vorige uitgaven.

Start niet meer bij Nieuw-Unicum, maar bij de hockeyclub in Bloemendaal.  Parcoursbouwer niet meer Johan Hut, maar Gert Hoezee had de route gemaakt. Bij mijn vorige verslag al geroepen dat we zand gingen happen.  Daar bleek na afloop geen woord van gelogen. We lopen op de feiten vooruit.

Na het nodige ruiten gekrap,  de lente is begonnen volgens de geleerden, alleen niemand heeft ze dat daarboven ook verteld, op weg naar Bloemendaal. De Tom-Tom maar aangezet. Ik kom niet graag in de buurt van Amsterdam door de week. Veel te veel auto’s en dus kans op files. Dat zal ook wel de oorzaak zijn van een opkomst van 52 personen. De weersvoorspellingen waren ook niet bijster goed.

Een praatje was er vooraf niet, Henk Dikken blies op de fluit (wel weer te laat), iets over tienen doken we meteen de duinen in.  Voorin werden er direct camera’s gepakt. De plaag van de duinen, damherten, konden worden vastgelegd. Zie hiervoor het fotoalbum gemaakt door Peter Lissenberg.

In het begin waren het nog redelijke paden, maar hoe dieper het gebied in hoe vochtiger de ondergrond. Wel had men medelijden met ons. Als het wandelpad te ver onder water stond, mochten we er omheen.  De route slingerde langs mooie meertjes  naar een uitkijkpunt. De zee was al zichtbaar. Hetzelfde gold voor Zandvoort en IJmuiden. Weer naar beneden en via een strandopgang naar het strand. Bloemendaal is aan de kust, bij de kust heb je zee en dus ook strand!

We mochten enkele kilometers over het strand lopen. Dat viel niet tegen en het uitzicht was prachtig. Windje in de rug en opletten dat je niet een achter gebleven beetje water in liep. Vlak voor de strandtent waar we rust hadden waren ze aan het strand bezig. Dat stukje was best vochtig. (Zie foto P2030948)

De rust was goed geregeld en ze hadden lekker appelgebak. Ja, Hans Mulder was verhinderd, en dan krijg je afwijkend gedrag…. Uiteraard wel een cola gedronken. Zoals gebruikelijk wordt vijf minuten van te voren aangekondigd dat we weer op stap mogen. Rusten is leuk, maar er moet gewandeld worden.

We mogen nog een stukje strand lopen. Terug uit de richting waar we vandaan komen. Weten we wat tegenwind voor effect op je loopplezier heeft. Na een kleine 2 kilometer mogen we een strandopgang (of nu afgang) op. Leuke klim. Hé, deze ken ik van het Rondje Santpoort. Nu viel de lossingheid van het zand wel mee, maar in de zomer kan je schoen er behoorlijk vol mee zitten.

We werden weer getrakteerd op mooie heuveltjes en uitzichten over stukjes water. Op het pad lag een groot vlaai (niet de eetbare variant). Ik heb ze er altijd al van verdacht, maar nu weet ik het zeker! Een vrouwspersoon deed even voor hoe een dergelijk plakkaat wordt geproduceerd. (Zie foto P2030971) We liepen al pratende door de duinen en genoten.  Maar aan alle goede dingen komt een einde.

Via kasteel (of is dit een landgoed) Duin en Kruidenberg werd de wagenrust bereikt. Het werd tijd, want de klok ging al richting 15:00 uur. De geruchten waren dat we rond 15:30 uur binnen zouden zijn. Dat laatste zou niet geval zijn, maar dat kwam door een wandelaar die last had van een pees. Johan Hut naam deze persoon mee naar de finish. De frisdrank en traditionele koek smaakte prima.

Het laatste stuk liepen we over asfalt. Maar goed ook, want door verspelde regen kwam nu ook naar beneden. Henk Dikken vond dat schijnbaar vervelend of hij dacht dat hij nog aan zand duwen was, maar het tempo ging er behoorlijk in. Na een opmerking dat hij de groep zo in stukken binnen zou krijgen, werd er naar een SOP-waardiger tempo teruggeschakeld.

Het was weer een mooie tocht, met veel onverhard. De organisatoren, vrijwilligers en medewandelaars bedankt!

O ja, in Tiel gaan we door de uiterwaard las ik in het voor stuk. Gratis advies, houdt Casper in de gaten als u schone schoenen wilt houden.

Bertus van Ginkel

PS als Hennie Roelofsen weer mee kan wandelen, draag ik het verslag maken weer gauw aan hem over. Hopelijk is hij snel hersteld.

 

Wijk bij Duurstede 24-02-2016

Na een paar weken rust organiseerde Casper Seijn een tocht uit Wijk bij Duurstede. Door het mooie weer was de opkomst groot. Met 113 deelnemers werd er gestart. Eerst nog even een certificaat van uitmuntend SOP wandelgedrag uit reiken aan Bert Faro. Al 96 SOP tochten heeft hij mee gewandeld. Casper klaagde nog wel dat hij altijd aan mannen het brevet van goed gedrag mag uitreiken. Waar blijven de dames?

We vertrekken richting de dijk om naar Wijk bij Duurstede te wandelen. Via de vestingwallen en de molen wandelen door het centrum richting Cothen. Door de vele fotomomenten raken we de groep een beetje uit het oog. We blijken een smal straatje te missen. Iets wat ons op redelijk wat commentaar kwam te staan.

We lopen een stukje langs de Kromme Rijn en komen zo in Cothen. Langs de kerk en een oud slot lopen we weer naar de Kromme Rijn. We komen nog een cameraploeg tegen, maar wat ze aan het doen zijn is mij niet duidelijk. Lekker lopend in de zon bereiken we op 10 kilometer de wagenrust. Koek en wat fris. Daar zijn we wel aan toe.

De tocht wordt vervolgd en we lopen langs een van de vele buitenplaatsen waar we vandaag langs komen. Een mooi huis, wel voorzien van een donkere lucht. Even later valt er een beetje regen en wat hagel. De nattigheid van de laatste tijd heeft er voor gezorgd dat we de originele route niet kunnen wandelen. We gaan een alternatief lopen. Daar had Casper niet helemaal goed over nagedacht. We liepen het bos in, alleen we zakten weg in centimeters hoog gevallen bladeren. Wim Freriks leidde de groep naar de weg, maar Casper koos voor links in plaats van rechts. Uiteindelijk kwamen we op hetzelfde punt uit, als waar we het bos waren ingegaan. Foutje, bedankt!

De pauze werd na 17 kilometer bereikt. De Torbijn in Langbroek. Bij de start door kunnen geven of je soep of een broodje kroket wilde. Gekozen voor twee broodjes kroket. Dit bleek 2 kroketten met 2 sneetjes brood te zijn. Lekker, alleen de prijs van € 7,50 per portie was aan de stijve kant. Dat had ik liever van te voren gehoord. Na een wat langer dan geplande pauze, de bediening was niet even handig (ieder portie kroket werd apart besteld) weer op pad.

Casper liep niet meer mee en dat had een waarschuwing moeten zijn. Bij slot Sandenburg gingen we een stukje van een klompenpad doen. Voor dat zover was moesten een flink aantal mensen nog even een foto maken van het slot. Het waren er zoveel dat ik dacht dat we rechtdoor moesten. De nattigheid had ook hier de boel niet droog gehouden. Een aantal mede wandelaars had het over een WS78 waardig parcours. Of te wel modder, modder en nog eens modder. Om de boel nog gezelliger te maken waren er nog een drietal overstappen over glibberige planken met daaronder een slootje.

Gelukkig werd er door diverse mensen de helpende hand geboden. Net voor Wijk bij Duurstede zagen we een ooievaar in het weiland lopen. Mijn camera heeft te weinig zoom, dus die moet u er op de foto's maar even bij denken. Vlak daarna kregen we nog een versnapering. We liepen weer door het centrum (uiteraard wel andere straten) en moesten bukken om onder een oud poortje door te lopen. Langs de restanten van het kasteel ging het naar de pont. Een aantal slimmeriken hadden de auto aan de zuidkant geparkeerd. Ze waren naar de start komen lopen. Nu namen ze de pont weer terug.

Dankzij de oversteekjes en de lange pauze waren we wat later terug dan normaal te doen gebruikelijk is. Het was al met al een leuke tocht, met in doorsnee mooi weer.

Casper bedankt! Hetzelfde geldt voor de vrijwilligers en de mede wandelaars.

 

Tot volgende week in Bloemendaal, dan wordt het zand happen!

 

Bertus van Ginkel

 

Vandaag zijn we te gast bij voetbalvereniging D.O.V.O aan de Sportlaan in mijn geliefde geboorteplaats  Veenendaal.  Vandaag is de laatste wandeling van 2015; een jaar dat voorbij gevlogen is met veel verdriet in onze familie. Maar ook waren er heel veel  mooie dingen, waaronder dit wandelen: het genieten van de natuur, van vrienden van Samen Op Pad  en zijn medewerkers. We beginnen met koffie. Het is nog vroeg. In de ruime kantine druppelen de wandelaars binnen. Ik ben altijd benieuwd hoe groot de opkomst is. Dan, als de klok 10.00 uur aangeeft, neemt Casper het woord en wordt Hans Mulder een oorkonde uitgereikt van 125 wandelingen. Daarna belt Casper de zieke, maar ook jarige, Rolf Craanen op. En als Rolf opneemt wordt hij spontaan toegezongen. Dan vertelt Casper  een en ander over de tocht en starten we . We komen na een dikke kilometer door de bewoonde wereld met allemaal huizen al snel op de Slaperdijk; een oud stukje Veenendaal dat in 1652 is aangelegd en de plaats beschermen tegen een dijkdoorbraak van de  Rijn.  Zo werden de valleibewoners beschermd.  We steken de spoorwegovergang bij Overberg over en wandelen ’De Haspel’  in en gelijk ook weer uit. Bij het Landalpark gaan we het wandellaantje in. Normaal gesproken kan hier sneeuw liggen deze tijd, maar nu passeren we heidevelden. Al keuvelend wandelen we met 108 wandelaars de Utrechtse Heuvelrug op en beginnen met het  beklimmen van de Amerongseberg. Hier zie je  heel veel wandel-,  maar ook mountainbike- en ruiterpaadjes liggen. In het verleden heb ik ook menige hardloopwedstrijd in dit gebied gedaan. Er liggen veel campings in dit mooie gebied. Dan naderen we de rust. De middagpauze is bij het Pannenkoekenrestaurant ’t Berghuis’.  Met z’n allen proberen we een plaatsje te bemachtigen. Velen blijven buiten, omdat het prima weer is.  Hier nuttigen we de boterham met thee of koffie of iets degelijks. We praten we over de mooie tocht.  Ik spreek mensen uit Pijnakker, die met het openbaar vervoer hier heen gekomen zijn om eens in een andere omgeving te wandelen. Dat is  heel gezellig. Gelijk hebben we een klik als het gesprek over voetbal gaat.  Maar na rust beginnen we aan het tweede gedeelte van de wandeling. Als we net op gang zijn, staan we even stil bij ’De Naald’ waarover Casper in zijn vooraankondiging schreef . Een tuinman zou een kippenhok bouwen en net op die plek. Daarom sloopte hij de reusachtige naald en verstopte hem in de grond. Jaren later zou deze weer opgegraven worden en in ere hersteld op de plek  waar hij nu staat . Het monument is ter nagedachtenis aan de overwinning (in 1813) op Napoleon en zijn troepen. Dan, nadat menig kiekje genomen is, zet de stoet zich weer in beweging. Zoals gebruikelijk dalen en klimmen we. Maar je moet goed uitkijken waar je loopt.  Je ligt zo op je snufferd wat ook dan spontaan bij Lia een van onze wandelaars  gebeurt. Gelukkig is de ondergrond zacht en kan de lieftallige dame verder. De beloofde reeën of ander wild zoals Casper beloofde, zien we niet.  Misschien straks nog. Nu komen we in open terrein en passeren de reusachtige tabaksschuur; een informatiecentrum waar regelmatig excursies worden gedaan. Dan steken we de drukke N 225 over om de Amerongse Bovenpolder in te gaan; een 45 ha groot natuurgebied. Het is een uiterwaard die omgevormd is tot kwelmoeras. Hier lopen een aantal laarzenpaden doorheen en zie als je geluk hebt de kwak, de zwarte ooievaar, roerdomp, waterral en grote zaagbek. Ik heb ze nog nooit gezien. Ook allerlei planten zijn hier te bewonderen; kortom een prachtig gebied. In de verte zien we de Amerongse Andries-kerk  en een deel van het kasteel. Dan beklimmen sommigen nog even de uitkijkpost  om de polder van bovenaf te bekijken. Ook zie je en de Neder-Rijn die hier zo’n kilometer vandaan ligt. Als alles weer naar beneden gekomen is, maken we ons op om voor de tweede keer de Amerongseberg over te gaan. De route gaat door het bos over de toepasselijke  naam Veenseweg naar Veenendaal. Ongeveer op het hoogste punt hebben we nog even een wagenrust met een heerlijke oliebol en een pakje drinken. Reken maar dat het smaakt na al de inspanning.  Als we ’Kasteel Prattenburg’ passeren, verlaten we het bos en komen in open gebied waar we aan de rand van Veenendaal staan. We lopen nog met wat slingertjes om de finish weer te bereiken. Met weer een mooie tocht rijker (de laatste van 2015). Bedankt Casper!  Jammer is dat we de beloofde reeën niet hebben gezien. Ik wens allen een voorspoedig 2016 toe.

 

Hennie Roelofsen

Subcategorieƫn

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.