Verslagen GW

Vandaag was het dan weer zover. Na een akelige blessure, waardoor ik vijf keer verstek moest laten, gaan eindelijk weer met SOP op pad. Wel een tocht  met een randje, want nooit meer kan ik met Jaap carpoolen, die mij altijd kwam ophalen als we richting Huizen gingen.

Als ik aankom zijn er de gebruikelijke handelingen van handen schudden en leuke begroetingen. Eerst ga ik inschrijven. Nico heeft inmiddels al een glaasje fris gehaald voor me. We zijn ruimschoots op tijd. Toch wordt de start, vanwege wat ongelukken op de snelweg, even uitgesteld.

Dan als we denken compleet te zijn, neemt Klaas even het woord en bedankt iedereen voor de kaarten telefoontje en bezoeken tijdens zijn ziekte.  Gelukkig is hij weer wonderbaarlijk hersteld.  Hij is tevens samen met zijn vrouw , dochter en klein kinderen de organisator van deze tocht.  Ook Wim neemt het woord en spreekt alle 72 wandelaars toe en overhandigt enkele bijzondere certificaten. Onze voorloper, Henk, krijgt een oorkonde met daarop vermeld: 40 keer 80 kilometer volbracht te hebben. Ik snap niet hoe deze Paashaas, Kerstman en kleine rat dit voor elkaar krijgt. Petje af voor deze alleskunner. Maar ook Fred krijgt een oorkonde voor het volbrengen van 72 stuks SOP-tochten; ook een prestatie. Inmiddels komt er beweging in de groep. Als een lang lint verlaten we het clubgebouw van de korfbal vereniging, waar we Veronica en kinderen bedanken voor de bediening. Toch zullen ze ons de gehele dag achtervolgen met lekkers. Eerst maken een slingertje door de bebouwing met hier en daar wat opvallende gebouwen, zoals de mooie moskee ’An Nasr’ (liggend aan wat waterpartijen met hele mooie sculpturen). Even verder staat er weer een ’The Iron Man’; een prachtig beeld. Wandelend door het stadspark komen we nu bij een soort stuifzand waar allerlei soorten zwammen zijn te vinden volgens de beschrijving. Even wachten we op elkaar als we de drukke randweg oversteken en weer lopen we volop in de natuur ter hoogte van Blaricum; de ‘Groeve Oostermeent ‘ een overgang van Gooise stuwwal naar Eemvallei. Onlangs is besloten dit allemaal om te vormen naar een waterparel, waar kwel en regenwater worden opgevangen en zo een biotoop te vormen. Hoe dat moet, gaat nog allemaal onderzocht worden. Dan verlaten we dit gebied en wandelen we langs de rand van Blaricum ook de grens van Utrecht en Noord-Holland met heel in de verte de Sint Vituskerk. Nu wandelen we parallel aan de A27 en gaan richting Laren via Eemnesserweg. Aangekomen op ’de Brink’ van Laren zien we de mooie Sint- Jansbasiliek. Even sta ik stil en neem wat kiekjes. Ondertussen vertelt Veronica dat ze even met haar collega aan het babbelen was op de plaats waar ze werkt, als ze niet wandelt. Dan gaan we een heel oud stukje Laren in en al gauw zien we de statige korenmolen uit 1773. Een juweeltje om het zo maar eens te noemen. Ernaast ligt een winkeltje waar een etalage is met diverse zakjes met allerlei soorten meel. Toevallig staat de vrachtwagen met zakken meel ook nog op de stoep om het geheel compleet te maken. Het is iets dat allang uit het gewone straatbeeld is verdwenen. Oh en niet te vergeten de hooiberg, die zo midden in de woonwijk is gelegen. Bij sportpark ’De Laarder Engh’ buigen we af naar de Lage Vuurscheweg. Alweer een natuurreservaat ’Zuiderheide’.  Heel opmerkelijk zijn hier de vele grafheuvels. Ze strekken zich uit over de hele ’Zuiderheide’ en de aangrenzende d’Westerheide’. Deze laatste is  beter bekend als ’De Zeven Bergjes’. Op ’De Zuiderheide’ zijn wat vennetjes te vinden waar vroeger de schapen werden gewassen; vandaar ook de naam ’Laarder Wasmeer’. Ook ligt hier de bekende ’Anna`s Hoeve’ die ooit in de dertiger jaren diende als werkgelegenheidsproject. Na bijna twaalf kilometer bereiken we de grote middagpauze bij ’ Sherpa De Boshoeve’;  een prachtige gerestaureerde boerderij, waar mensen met een beperking aan dagbesteding doen. Ze klaren er klussen, zoals: het kloven van hout, inzamelen van kleding , papier en curiosa. Het is mooi om te zien. In de kantine zijn enkele lieftallige dames, die ons van natje en droogje voorzien tegen een schappelijke prijs.  Even doe ik mijn schoenen uit om mijn voeten wat doorbloeding te geven. Niemand zegt er wat van, dus de sokkengeur valt wel mee.

Natuurlijk ga ik buiten zitten met vele anderen, genietend van een heerlijke rust die als geroepen komt. Een van de wandelaars zie ik de ogen sluiten en zet hem op de kiek. Gelijktijdig schrikt hij wakker.  Maar zoals altijd is het ook nu weer spoedig tijd voor het tweede gedeelte. Nadat een ieder weer is ’opgetuigd’ bedanken we de bediening en vervolgen de route. Henk staat alweer te trappelen. Even nog een kiekje waarop vermeld staat ’De Blokhut’. Tot ziens…. leuk dat je er was. Langs ’De Zuiderheide’ en ’De Wittebergen’ (grote oppervlakten van stuifzand en aangrenzend aan de snelweg A1) vervolgen we de route. Aan de overkant van de A1 ligt hotel  ’De Witte Bergen’ van Van der Valk. Weer wandelen we over en door de zandverstuivingen; nu op ’De Hilversumse heide’. Bij het Geologisch museum en het Sint Janskerkhof gaan we onder een tunnel door en komen op ‘De Westerheide’,met in de verte de zendmast van Hilversum. De heide staat vol met bloeiende bremstruiken waar we tussendoor wandelen. Even is er nog  een wagenrust. Een van de wandelaars is met behulp van Wim even in de auto gezet. Hij voelt zich niet lekker. Achteraf horen we dat het weer goed gaat met hem….. gelukkig. We naderen Crailo, een buurtschap waar net het snijpunt van wegen bij elkaar komt. Het is  ook bekend vanwege de opvang van asielzoekers  Het centrum is inmiddels opgeheven. Nu komen we op de rand van ‘De Tafelbergheide’. Wederom een lustoord om van te smullen…… wat een rust en stilte.  De schapen staan ons rustig na te staren, koeien liggen in de schaduw en herkauwen gewoon door. Niets verandert er aan hun gedrag als we ze passeren. Al pratend naderen we ‘Huizerhoogt’ een buurtschap van Huizen.  Met enkele grote stappen zijn we er doorheen en slingeren we door de woonwijk Huizen weer binnen. Even nog een kiekje schieten van de ’Gooische moordenaar’ de stoomtram, die afgebeeld is op een groot monument. Dan komen we weer aan bij de sporthal  ’De Meent’. Even ga ik de organisatie bedanken en in het bijzonder de familie Bunschoten.  Maar ook de rest van de SOP-medewerkers verdient weer alle lof. Het was weer fijn om erbij te zijn. Hopelijk tot volgende 

Hennie.Roelofsen

EEMLANDTOCHT     27 MEI 2015

                     

Zoals afgesproken gaan we vandaag naar Soest en kunnen we ervaren wat Wim voor ons gebrouwen heeft. De reis verloopt voorspoedig, want niettegenstaande dat het druk is, kunnen we flink opschieten en komen op de plaats van bestemming zonder in de fuik van een file te belanden. Het is nog maar amper half tien als we het startlokaal binnenstappen en ons als deelnemers laten registreren. De tijd die ons rest gebruiken we voor een babbel met deze en gene en in bijzonder met mijn vriendin, Olijfje.

Na een korte toespraak van Wim verlaten we de kantine en scharen ons achter hem en Henk in een lange stoet van 81 deelnemers om na het verlaten van het terrein in een grote zandbak terecht te komen. Gelukkig draag ik hoge schoenen en heb ik er geen last van, maar degenen die een lagere soort aan zijn voeten heeft, wordt gelijk al geconfronteerd met een concurrent in de vorm van zand, hetgeen één der deelnemers tot de olijke conclusie brengt dat je zo stevig op je voeten komt te staan.

Vervolgens klauteren we door een soort van bos, waar ik mij afvraag of Wim de weg is kwijtgeraakt, want een pad is niet te bekennen en takken versperren ons de doorgang. Na de krakende takken achter ons gelaten te hebben, belanden we op meer begaanbare paden, sommige onverhard en andere van beton en meer bedoeld om fietsers ook van deze omgeving te laten genieten. Hoewel het weer een zomers karakter heeft en er oerhollands uitziet met stapelwolken en af en toe een glimp van zon, kunnen we er niet omheen dat het goed wandelweer is.

En daarna komen we op de vroegere vliegbasis Soesterberg, een enorm  complex van elkaar kruizende startbanen en munitiedepots half in de grond verzonken. En het op afstand niet als zodanig te herkennen, maar bij het naderen zich ontpoppend als een museum van ongekende grootsheid. Het aanschouwen van de originele vliegtuigen ontlokt Heine tot een opmerking dat hij de dag van zijn leven beleeft. Natuurlijk wil hij hierbij gefotografeerd worden om ermee thuis te kunnen komen  als de held van de dag. De noodzaak van deze vroegere vliegmacht wordt iets verderop benadrukt door ons een stukje uit de Berlijnse muur te tonen om ons erop te wijzen dat er een dreiging bestond.

Na alles van alle kanten bekeken te hebben, lopen we in het rustige tempo dat ons vandaag is toebedacht naar de 'grote rust' in de Sterrenberg, waar de stoelen weliswaar hard, maar de prijzen van een vooroorlogs niveau zijn. Het is de mensen aan te zien dat de tocht van vandaag als uniek en met voldoening wordt ervaren. Als het sein van vertrek wordt gegeven, formeert de groep zich weer en lopen we naar Huis ter Heide, dat zich laat voordoen als één groot park vol bloemenpracht en

 waar de rhodondendron zich uitgebreid laat fotograferen. Maar voordat we zo ver zijn, mag ik niet vergeten te vertellen dat Heine zich heeft laten vereeuwigen naast een grote en van veel glanswerk voorziene slee van Amerikaanse origine. En steeds weer, elke keer dat hij mij ziet, herhaalt hij dat zijn dag niet meer stuk kan.

Via weer een ander stuk van de oude vliegbasis en een slingerende route door een bos bereiken we weer de bewoonde wereld en kunnen we opgelucht ademhalen dat we het zonder bottenbrekerij hebben doorstaan. Het hek bij de atletiekvereniging staat uitnodigend open om ons binnen te laten en dit brengt tevens de wandeling ten einde. Volgens mijn GPS hadden we nog een kilometer verder gemoeten, maar omdat ik geen zin heb om het in mijn eentje te doen, sluit ik mij bij de overigen aan. Mijn medereizigers willen meteen naar huis, dus het afscheid nemen laten we dan maar achterwege. Wel wil ik hier nogmaals benadrukken dat we en ik spreek dan ook voor de andere deelnemers niet alleen verrast, maar buitendien ook genoten hebben van deze dag onder leiding van Wim.
Quirinus
.

SOP 5eEemlandtocht

Op woensdag 27 mei 2015 organiseert Wim Veerman de 5eEemlandtocht. Dankzij ons geweldig Landelijk Wandelprogramma wordt alleen het adres van de parkeerplaats genoemd, niet dat van de startlocatie. Niet getreurd, ik ben er al meer geweest, dus die wel gevonden.

Aangekomen blijkt Wim, vaste waarde Hans Mulder bereid gevonden te hebben om zijn auto weer ten behoeve van de wagenrust ter beschikking te stellen. Deze hoefde maar een 3 kilometer verderop geparkeerd te worden, of ik even voor chauffeur wil spelen. Weer terug naar de auto en achter Hans en Wim aangereden. Je kan zien dat Wim geen auto rijdt, de weg waarover we reden was verboden voor auto’s. Gelukkig was de slagboom op en weer zonder problemen de gewenste locatie bereikt. Terug naar de start en nog even op een stoel zitten.

Iets voor tienen begon Wim met de mededeling dat de tocht wel de 5eEemlandtocht heette, maar dat we de Eem vandaag niet gingen zien. De tocht ging over de Utrechtse Heuvelrug en door Park Vliegveld Soesterberg.  Ook goed, we zullen wel zien wat er op ons afkomt. GPS gestart, wachten op satellieten en op de gebruikelijke positie, helemaal achteraan, gestart. Ik had zowaar een keer de route van de site gedownload en in het apparaat geladen. Van het weekend 24 uur achter elkaar gewandeld en mijn rechtervoet had daar nog wat naweeën van.

Het eerste stuk was niet nieuw, wel erg zanderig. Het stuifzand wordt weer een beetje terug gebracht (bomen weg gehaald) en wij mochten daar overheen ploeteren. Leverde wel mooie plaatjes op. Vervolgens als voetganger een stukje over de weg die ik vanmorgen ook al had gezien. Langs een voormalige militaire locatie, waar ik in het verleden op oefening menig uurtje de wacht heb gehouden. Niets meer van over. De auto van Hans kwam al in zicht, maar eerst werd er een rondje over Landgoed De Paltz. Dit is in 1876 ontworpen landschap is sinds 2014 opengesteld voor het publiek. Je moet wel weten welk hek je moet hebben, een smal toegangshekje aan de zijkant van de poort geeft doorgang. Met een groep van 80 man heb je dan een beetje file. Wel een mooi landschap met veel heuveltjes. Na 7 km eindelijk de wagenrust, met roze koek (ja die uit mijn schooltijd) en frisdrank.

Na de rust liepen we richting Park Vliegveld Soesterberg.  Eerst langs de munitiebunkers, goed voor 1.000 kilo explosieven per vierkante meter, langs de opstelplaatsen voor helikopters en vervolgens naar het Nationaal Militair Museum.  Dit meuseum vervangt het  legermuseum te Delft en het Militaire Luchtvaart Museum te Soesterberg. Het is op 13 december 2014 open gegaan voor het publiek en er zijn al ruim 100.000 bezoekers geweest. Wij liepen om het museum heen. Langs een Fokker Troopship, een Brequet Altantic en een Lockheed Neptune. De laatste 2 zijn maritieme patrouille vliegtuigen. Iets verder, buiten op de plaat staan een F-86 Sabre en een F-102 Delta Dagger. Deze hebben dienst gedaan bij het 32nd Fightersquadron van de Amerikaanse Luchtmacht, welke van 1956 tot en met 1991 mede het Nederlandse Luchtruim hebben bewaakt.

De collectie wordt na verder uitgebreid, als vliegtuigen die bij het depot liggen behandeld zijn om buiten te kunnen staan. Dat kan nog wel even duren.  We liepen op SOP snelheid door (jammer) want door al het fotograferen raakten we behoorlijk achterop. Nog even langs een paar Nike Hercules raketten, die in Duitsland in de NATO-raketgordel hebben gestaan, door naar een commando-bunker van de Duitsers uit de Tweede Wereldoorlog. Iets verderop ligt het monument voor de gevallenen van de Luchtvaartafdeling uit de meidagen 1940. Op dezelfde plek ook het monument voor alle mensen die zijn omgekomen in dienst van Militaire Luchtvaart.  Vliegen doen we in Nederland militair vanaf 1913, de Luchtmacht is pas na de Tweede Wereldoorlog een zelfstandig krijgsmacht onderdeel geworden. Voor die tijd was het een onderdeel van de Landmacht.

Ook nu was de tijd om te kijken weer wat beperkt, maar we waren er om te wandelen! Niet om een museum te bezoeken. Zeker aan te raden, maar dan wel in eigen tijd! We verlieten de basis via de hoofdingang en liepen even later via een nieuwe toegang de startbaan op.  In het verleden mocht je er omheen lopen, een behoorlijke tippel. Ik weet dat ze ,midden jaren negentig, met de Amersfoortse 2 daagse ook over het terrein gingen. Had je geen inschrijfbewijs, jammer, geen toegang. Omlopen was dan het devies. Wij hadden hier geen last van. Via enkele mooie oude auto’s, onder andere een Jaguar E-type ging het naar de rust in de Sterrenberg te Soesterberg. Goed geregeld, hier waren broodjes kroket.

Na de rust door het bos, langs een favoriete rustlocatie van Kokkie, de MacDonalds, de weg over en langs het beroemde witte kerkje van Huis ter Heide. We vervolgde ons weg door het park, met een mooie fontein en kwamen langs een weide met pony’s. De baas was tegen het voeren van zijn dieren en had een aantal leuke spreuken op gehangen. Nieuwsgierig, kijk bij de foto’s. We volgden het hek en ging weer langs de start- en landingsbaan. Uitzicht op het depot, met onder andere een Mig 21, F-100 Super Sabre , F-104G Starfighter en F-86K Sabre bijgenaamd Kaasjager.

We kwamen vervolgens in het shelterpark. Na de Israëlische verrassingsaanval in 1967 waarbij de Egyptische Luchtmacht op de grond werd vernietigd zijn op alle vliegvelden Shelters gebouwd die een bomaanval kunnen weerstaan. Bij één van deze shelter kregen we een kleine versnapering.  Gerrit wilde weten hoe de deuren bewogen, na onderzoek bleek dit door kleine wieltjes.

Het restant van de tocht liepen we door de bossen, onder andere over het beruchte kamelenbultenpad, bekend van de WS78 uit Bilthoven. De track gaf aan dat de voorloper er genoeg van had, we liepen weer anders (korter) of zou het toch onkunde zijn…. De finish werd bereikt en operatie stofwolk (letterlijk) werd in gang gezet.

Hans vroeg we direct zijn auto konden ophalen. Wim adviseerde nog dat hij moest gaan wandelen, maar Hans had een voorkeur voor de auto. Dezelfde route als vanmorgen (inclusief stuk verboden voor auto’s) alleen was nu de slagboom dicht. Mijn auto is niet breed, maar deze doorgang was echt te smal. Moest Hans toch een stukje gaan wandelen. Terug op de finsih nog wat gedronken en op Hans gewacht.

Wim bedankt voor de mooie tocht, Hans bedankt voor de medewerking aan de verzorging. Tot groot genoegen van de heer Klaas Bunschoten ben ik volgende week woensdag niet in Huizen. Hopelijk is Hennie Roelofsen dan wel van de partij.

RONDJE ODIJK”    20 MEI 2015   25 KM

 

Ik moet mezelf ervan overtuigen dat ik er klaar voor ben. Het is immers al twee keer gelukt om het SOP-tempo gedurende vijf en twintig kilometer vast te houden. Doch dit was niet met een groepswandeling en kon ik zelf bepalen waar en hoelang ik wilde rusten. Toch nog met twijfels in mijn hart reis ik af naar Odijk om mij daar te bewijzen. En nadat ik daar Olijfje heb aangehoord, wordt mijn onzekerheid er niet minder op. Zij ziet iets van mijn twijfel in mijn ogen.

Het vertrek, dat is vastgesteld op 10.00 precies, wordt logischer wijze  met tien minuten uitgesteld omdat Henk door pech met zijn auto niet op tijd kan zijn. Maar om tien over tien  geeft Gerard het sein dat we kunnen gaan. Zelf, hij heeft de tocht voor ons uitgestippeld, loopt hij vanwege een blessure niet mee. Door een sanitaire behoefte op het laatste moment moet ik hollen om mij te kunnen aansluiten bij de groep. Henk, onze kopman, zet er van meet af aan flink de pas in alsof hij de verloren tijd wil inhalen, maar omdat ik nog fris ben, houd ik het tempo toch bij. De route leidt ons in de richting van Houten, waar de eerste wagenrust staat gepland. Eer het zo ver is, moeten er nog heel wat lange rechte stukken overbrugd worden. Henk denkt er misschien ook zo over en laat mij hijgen en smachten naar een rustig moment om op adem te komen.

Voor mij uit zie ik Engeltje vrolijk voortstappen. Zij heeft ons voor aanvang van de tocht medegedeeld dat zij met haar Frans de grote stap gaat wagen om in het huwelijk te treden. Graag had ik met haar over deze prachtige gebeurtenis van gedachten willen wisselen, maar ik zie geen kans om bij haar in de buurt te komen. En Olijfje, enkele meters voor mij, is alle interesse in mij schijnbaar verloren. Dus ik moet mijn aandacht aan de omgeving, die ook niet echt boeiend is, wijden. Af en toe schiet ik vluchtig een foto in de hoop dat de sluiter snel genoeg is om het beeld vast te leggen.

Na acht kilometer komen we op onze rustplek, een met puinresten bezaaid terrein, met als enige mogelijkheid om te zitten een betonvlechtwerk gevuld met stenen is. Gelukkig kan ik tegen mijn Engeltje aan zitten, zodat er enige warmte van haar in mij overstraalt die mij doet besluiten hoe dan ook deze wandeling voort te zetten. Na twintig minuten, niet lang genoeg om tot rust te komen, klinkt het snerpende fluitje van onze leidsman en moeten we hem volgen op het volgende traject. We volgen nu een parkoers door een gecultiveerd natuurgebied met afwisselende schelpenpaadjes, veel groen, maar nog steeds met een tempo dat het water tot aan de lippen doet stijgen. De paar druppels water die een dreigende bui over ons uitstort, zijn niet in staat mijn verhitte gemoed af te koelen. En hoewel ik als laatste bij het fortrestaurant binnenkom, is aan mij niet te merken dat mijn gekneusde ribben mij met pijn eraan herinneren dat ik het eigenlijk rustig aan moet doen. Monique regelt een zitplaats voor mij en dankbaar neem ik van Bert een glas thee aan. Er wordt toch nog op mij gelet en voor mij gezorgd.

Precies na een half uur klinkt weer de fluit, die mij doet denken aan slaafse volgzaamheid in het verleden. Getrouw gaan we naar buiten en worden verrast door stralende zonneschijn die weldadig aanvoelt op mijn getobde lijf. We formeren een groep en hup daar gaan we weer de volgende verrassing tegemoet. Kort na ons vertrek komen we langs de oever van een riviertje te lopen waarvan ik, met mijn aardrijkskundige kennis, vermoed dat het de Kromme Rijn is of misschien de Oude Rijn zal zijn. Welke het ook is, zal mij verder een zorg zijn, maar het is prachtig hier. Mooie landhuizen uit een ver verleden met schitterend aangelegde tuinen ontplooien zich voor onze ogen. En het slingerende smalle voetpad geeft ons de gelegenheid om er de nodige aandacht aan te besteden, omdat het noopt tot een iets rustiger tempo. Een nadeel is dat je als eenden achter elkaar aan stiefelt en niet kunt stil staan, daar de volgende wandelaar dan tegen je aan botst. Maar hoe dan ook is dit het mooiste gedeelte van de lange wandelroute.

Ook deze keer is het de sanitaire behoefte die mij achterop doet geraken, zodat ik enigszins verhit op de laatste rustplaats voor het einde en weer als laatste aankom om mijn banaan in ontvangst te nemen. Chris biedt mij zijn plek aan de lange tafel, zodat ik niet hoef te blijven staan. Ik zit naast Ans, die ik vandaag voor het eerst zie en wissel een paar woorden met haar. Als ik mijn banaan binnen heb en de schillen zijn opgeruimd, staat Henk alweer gereed om het signaal voor vertrek te geven. Al met al heb ik toch een kwartiertje op mijn billen kunnen zitten. Geen overbodige luxe, gezien het tempo dat hierna gevolgd wordt. Met de wetenschap dat ik niet in de steek gelaten zal worden, volg ik op afstand de massa en val om half vier over de motorkap van de auto. De puf om nog naar binnen te gaan ontbreekt mij. Ik doe geen stap meer en het duurt wel een kwartier eer ik zo ver ben dat ik de contactsleutel kan omdraaien en de reis naar huis aanvaarden. Gedurende de reis van drie kwartier naar huis denk ik terug aan de ervaringen van de afgelopen dag en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik mijn blessure nog niet te boven ben gekomen en dat ik nog veel zal moeten afzien. Maar de eerste stap is gezet en al ben ik dan niet helemaal tevreden, ben ik blij dat ik mee heb mogen lopen.
Quirinus
.

 

5e Rondje Odijk

 

Zo als de titel al vermeld, Odijk was aan de beurt voor een SOP-tocht.

Gerard de Langen organiseerde voor de laatste maal een tocht.

Na vijf keer hadden we alle hoeken van Odijk wel gezien.

 

Ruim op tijd bij de startlocatie, op een plek zo dicht mogelijk bij de ingang.

Wandelaars hebben een hekel aan lopen van meters die niet kunnen worden bijgeschreven in het wandelboekje. Binnen lagen de inschrijfkaarten al klaar, helaas ontbrak de bemensing van het startbureau nog. Coby en Henk namen deze taak dan maar even waar, zodat we konden inschrijven en uiteraard heel belangrijk een stempel in het wandelboekje in ontvangst nemen.

Klaas gaf er heel luxe 2 plaatsjes bij.

 

Vlak na het inschrijven verscheen een groep mensen, met daarbij de bemensing van het startbureau. Het was gelijk een stuk drukker. De tijd gaat altijd sneller dan je denkt en al vlot moest ik mijn wandelboekje opbergen en de paraplu meenemen. Helaas was het vertrek ook deze keer niet om 10:00 uur. Klok kijken was niet deze keer het probleem, maar een vaste SOPper met autoproblemen. Nu komt deze persoon wel meer aan de late kant, maar meestal wel net voor de juiste starttijd. Om 10:06 uur kwam het geheel in beweging.

 

Bij het vertrek bleek dat organisator Gerard de Langen niet meeliep. Hij was letterlijk van de trap gevallen. Nee, niet die van de kapper, maar een echte. Hij kon maar een paar kilometer lopen en deed nu met Co en echtgenote de verzorging.

 

Eerst liepen een stukje langs de Kromme Rijn, om daarna richting Werkhoven te gaan. Mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje. We gingen door een tunneltje onder de Provinciale Weg en lieten zoals al aangegeven Werkhoven links liggen. Wie dat spijtig vindt, in Werkhoven is op 29 en 30 augustus 2015 de Leientocht, georganiseerd door Peter Lissenberg. Uit eigen ervaring weet ik dat dit een leuke tocht is.

 

Na een aantal lange rechte wegen, met mooi uitzicht op vers gemaaide weilanden, kwamen we aan de rand van Houten. We liepen door wat nieuwbouw en langs prachtige zogenaamde Noorse schippershuizen. Een kleurrijk geheel. We bekeken zowel de voor- als de achterzijde.

Vlak er na was er de eerste wagenrust. Zoals gebruikelijk een koek en een pakje fris. Terwijl we dit aan het consumeren waren werd er op dezelfde plek vakkundig een schaftwagen geplaatst. Er was niet veel ruimte tussen de vrachtauto en de rand van de parkeerplaats, maar het ding werd netjes geparkeerd.

 

Na een fluitje zette de groep zich weer in beweging. Gelukkig liep ik achter aan! Henk ging links af en Aad rechts af. Aad bleek de betere track volger, hij ging volgens Wim de juiste kant op. We liepen verder. De intussen pikzwarte lucht liet het even regenen en dit werd vergezeld van een paar klappen onweer. Het duurde niet lang. De tocht ging naar Nieuwe Wulven. Een nieuw bos in beheer bij Staatsbosbeheer. Het ligt op een heuvelrug in het terrein. Het lag te hoog om onder water te worden gezet en werd daarom afgesloten door Fort bij Vechten. Het terrein mocht niet worden bebouwd, het schootsveld van het fort mocht niet worden belemmerd. Een leuk stukje nieuwe natuur.

 

Vlak erna kwam de grote rust in zicht, Fort bij Vechten. Dit 17 ha grote fort is het een na grootste van de Nieuwe Waterlinie. Het ligt op de plek van een oud Romeins fort, Castellum Fectio. Men is bezig om de plattegrond van het Castellum zichtbaar te maken. Ook liepen we langs een nagebouwde wachttoren uit de Romeinse tijd. Fort bij Vechten wordt omgebouwd tot het Waterlinie Museum. Jammer is dat men de oude omwalling het doorbroken om de toegang te verbreden. In 1989 ben ik tijdens een oefening met de Natres nog op het fort geweest. De toegang was een kleine stenen onderdoorgang in de omwalling. Wat toen nog kon en nu niet meer denkbaar zou zijn, de toegangsweg van het fort liep via de snelweg A12. Met een hoek van 90 graden. Om weg te komen moest eerst een rijbaan worden afgezet. Het gevolg laat zich raden.... File!

 

Na de pauze, met het enige minpunt van deze tocht, geen broodje kroket, liepen we door een tweede nieuw gemaakte doorgang richting Rhijnauwen. De trein (spoorbomen gaan dan dicht) deelde de groep in tweeën. Dit duurde niet lang, we liepen langs Nieuw Amelisweerd, onder het poortgebouw en langs Huize Rhijnauwen. Daar werd de Kromme Rijn weer bereikt. We volgden een stuk het jaagpad en liepen naar de sportvelden. Daar werden we verblijd met een banaan. Een klein stukje jaagpad, met wel een moeilijke onderdoorgang, Odijk werd bereikt.

Een kilometertje door het dorp en het eindpunt was gehaald.

 

Ondanks de afwezigheid van vaste waarden (Hans en een broodje kroket) een leuke tocht.

Gerard bedankt de route en verzorging, comité bedankt voor de uitvoering en wandelaars bedankt voor het gezelschap

 

3e Belmontetocht

 

Vandaag kan er worden gesopt in Wageningen.

De 3e Belmontetocht om precies te zijn.

De eerste twee had ik gemist, dus voor mij nieuw terrein.

De start was op een sportpark, bij voetbalvereniging Wagemingen.

Geheel tegen de verwachting in bleek het clublokaal een flink eind van de parkeerplaats verwijderd. De eerste tegenvaller was te pakken. Nadat de locatie was gevonden, de tweede tegenvaller. We hadden vandaag geen broodje kroket! Wel een behoorlijk minpunt!

De keuze was nu appeltaart of tomatensoep. De laatste maar aangestreept. De inschrijving liep voor mij voorspoedig, voor de organisatie wat minder, om half tien pas 15 deelnemers.

Normaal zitten we dan op de 50, zo werd mij door het hoofd stempelen meegedeeld.

De volgende tegenvaller was dat hij en zijn vrouw niet meewandelden. De driedaagse van Goes stond op het programma. Eerst wandelen en dan pas naar Goes, dat ging niet. Als je bovenstaande leest zou je tot de conclusie kunnen komen dat het wel een erg negatief verhaal gaat worden met heel veel minpunten! Het valt mee, positief: mooi weer, de aanwezigheid van mijn bijna vaste wandelsopmaat Hans, prima kantine (met democratische prijzen) en een leuke groep van ongeveer 60 man/vrouw. Dat laatste maakt de boel wat beheersbaarder voor de organisatie.

Zoals gebruikelijk, werd er na het uitreiken van een diploma voor 24 maal X SOP-tochten, werd er iets te laat gestart. Klok kijken blijft moeilijk. We liepen niet over de parkeerplaats, maar verlieten het sportpark via de achteruitgang. Direct de bossen in, via een aantal smalle paadjes werd uiteindelijk asfalt bereikt. We liepen langs de rand van Wageningen en draaiden door een parkje met kunst. Mooie bloeiende bomen. Aan het einde van het parkje gingen we rechtsaf richting centrum Wageningen. Voor we daar kwamen, werd koers richting uiterwaarden gezet. Als dat maar goed zou komen. De laatste keer met Casper door de uiterwaarden bij Amerongen stond nu niet als een groot genoegen in mijn geheugen. Wel om de vele modder die we daar te verwerken kregen. Nu hadden we mooi weer en een lekker droge ondergrond. Voor niets zorgen gemaakt!

Na de uiterwaarden werden we getrakteerd op een mooie klim richting Belmonte. De tuinen waaraan deze tocht zijn naam dankt. Na de inspanning om boven te komen werden we verrast op bloemen pracht. De rhododendron (een pracht woord voor het dictee...) stond in bloei. Daar is een hele collectie van aanwezig, in allerhande kleuren. De collectie is opgebouwd in twee tijdvakken, het eerste deel in 1950, het tweede deel in 2003. Overuren voor de camera en de fotograaf. De tocht vervolgde zijn weg langs de kam, om langzaam af te dalen naar rivierniveau. Op een parkeerplaatsje stond de auto met daarin de gebruikelijke limonade en koeken. Van de laatste waren er teveel, waarover later meer.

Henk Dikken was achter een hek gaan staan... Ja wel, we moesten daar over heen en weer een stukje uiterwaarden lopen. Net als het vorige stuk, prima te doen, lekker harde grond. Vervolgens liepen we door de winkelstraat van Renkum. Een paar dames, welke aan het trainen zijn voor de Vierdaagse (van Nijmegen), vonden een gelegenheid waar ze gebruik mochten maken van het toilet. De grote rust was pas op 18 kilometeren de limonade was waarschijnlijk al doorgezakt. Slotloper Wim bleef wachten om ze verder de weg te wijzen.

Wij liepen verder, al hoewel een andere dame wilde eigenlijk ook wel naar het toilet, maar hield dapper vol tot de grote rust. Wel maakte ze een foto van een benzinestation om naar haar vriend te sturen met de vraag waar ben ik? Zijn ouders wonen hier vlakbij. We gingen weer richting een uiterwaard. Deze kende ik, hier hadden we al gelopen tijdens de tweedaagse van Wolfheze. Nu liepen we in tegengestelde richting. Renkum werd weer bereikt. Daar het bos, afzakken naar de beek. We liepen een stukje bekend van WS78 uit Ede. Ook nu was de modder keurig opgedroogd.

De grote rust was op dezelfde plek als bij WS78 de soep- en koffiepost. Hans haalde de tomatensoep en ik regelde een plekje op de bank. Niet goed genoeg naar zijn zin, hij pakte een krukje... De soep was lekker al hoewel de verstrekte lepel van hout wel iets meer vorm had mogen hebben. Elke nadeel heeft zijn voordeel, je doet wel lekker lang met een bordje soep. Ik ging 2 cola halen, maar dankzij de lepel, viste ik achter het net. Paul H. kocht de laatste cola, zodat wij het met witte cola, ook wel 7 Up genoemd, genoegen moesten nemen.

De klok tikte verder en mede kopman Bert Faro gaf aan dat we over vijf minuten door zouden gaan. Pech, ik had me net geinstalleerd in een prima schommelstoel. Helaas, geen ontkomen aan. Eerst richting beek, een stukje volgend, waarbij opviel dat er wel veel bomen waren afgeknapt of om gevallen. Een brugje over en via een ruime bocht weer terug langs de rust. Nu ja, langs, er zat een behoorlijk stuk drassig grasland tussen. We liepen over een plankier (ook bekend van WS78), nu zonder vorst, terug naar de eerder gelopen bosrand. Alleen liepen we nu onderlangs terwijl wij de eerste keer op niveau liepen.

We slingerden nog wat door de bossen en gingen net voor de inrichting, bij twee leeuwen rechtsaf. Hier kwamen de overgebleven koeken uit diverse rugzakken te voorschijnen. Casper had pas in september weer een tocht en de koeken bleven niet zolang goed. Correct, mijn koek had een houdbaarheidsdatum van 19-05-2015. September ging deze koek inderdaad niet halen. De koek smaakte er niet minder om. Daarna liepen we het bos weer in. Onverwachts was daar de achteruitgang van het sportpark weer en ook deze SOP-tocht was weer gedaan.

Volgens mijn GPS iets korter dan normaal, waarschijnlijk compensatie voor de verre afstand die we naar de parkeerplaats moesten lopen.

Na het nuttigen van een cola, ja de reguliere variant, richting eten bij Hans.

Gelukkig is onze normale verslaggever en fotograaf hopelijk in Huizen weer hersteld.

Ik ben er dan niet, kan hij direct weer aan de slag.

Organisatie bedankt voor het mooie weer, mooie route, versnaperingen en drank.

 


Paleis Het Loo Wandeling

Na een weekje geleden richting Twente moest de auto vandaag weer die richting op worden gestuurd.  Gelukkig niet zo ver, in Apeldoorn organiseert Wim Veerman een wandeling rondom Paleis Het Loo.

Omdat ik een weekje een wandelpad in Duitsland had gedaan, zag ik op dinsdag de door Aad de Bie toegestuurde route. Veel gedraai door de tuinen, als ik dat maar wat ging vinden. Woensdag toch maar op pad gegaan. De start was bij een voetbalvereniging opgericht in 1882. Robus et Velocitas  (Kracht en Snelheid) is de oudste voetbalclub uit Gelderland. Ze spelen in 3B na vorig jaar gedegradeerd te zijn uit 2. Nu gaan ze waarschijnlijk weer naar 2. De kantine was wel een hele klim naar boven, met als toegang een schuifdeur. Een hoop wandelaars hadden daar wat problemen mee.

Rustig begonnen met een cola en met Gerrit een gesprek gehad over de tocht in Daaro. Ik was van mening dat de meeste mensen uit Hiero kwamen, Gerrit dacht meer van Daaro. Zoek hij nog uit. Corrie was ook weer hersteld van haar blessure, ging dus ook een stukje wandelen.  Het liep lekker vol, zo vol dat de wandelboekplaatjes op waren, terwijl er nog mensen binnen kwamen. De familie Bunschoten zorgde voor een flinke verlaging van de gemiddelde leeftijd. De jonge dames hadden vakantie en kwamen opa en oma begeleiden.

Na een korte toespraak van Wim en het wederom uitreiken van een oorkonde ging we van start. Paleis het Loo was vandaag het doelwit. Gebouwd in 1686 was het tot 1975 de zomerresidentie van de Oranjes. Prins Margriet verliet in 1975 als laatste bewoner het paleis. Vervolgens volgde een ingrijpende restauratie waarbij het paleis in de 17eeeuw staat werd terug gebracht. Nu is het een museum, met een tentoonstelling over Sisi.

Na een kort stukje door de straten richting paleis was het even wachten, het hek moest voor ons worden opgedaan. Wim voerde ons langs Kasteel Het Oude Loo, de dierenbegraafplaats (paarden en honden) en de schietbaan. Daarna kwamen we bij de vijvers.  Wim deelde hier een versnapering uit.  We waren bij de mannenkleedgebouwtje. In het water grote karpers. In het vervolg liepen we langs een vijver met volgens kenners forellen. In het land zagen we ganzen met jongen.

Verderop in de tuinen liepen we langs de gedenkzuil Jong Nederland. Deze zuil is als huwelijks geschenk van Nederlandse HBS-en aan Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik. Amersfoort was in die tijd dus niet een plaats met HBS. (Corrie vroeg zich af waarom het wapen van Amersfoort niet op de zuil aanwezig was). Via nog meer tuin werd uit eindelijk de Koninklijke Stallen bereikt. Hier was op 12 kilometer de grote rust. Mooie locatie, wel druk daar de op dat moment los barstende regenbui. We hadden extra lang pauze om ook de tentoonstelling in de stallen te bekijken.

De tentoonstelling bestaat uit vervoersmiddelen van de Oranjes. De auto welke Prinses Beatrix en  Prins Claus als huwelijksgeschenk kregen aangeboden. Een grote Fiat coupe. De koets waarmee voormalig Koningin Wilhelmina is begraven, de Fords welke zijn gebruikt door Koningin Beatrix enzovoort. Ook een pauw kwam bedelen om wat eten. Joost voerde het beest wat brood.  De pauw hadden we al wat eerder in de boom zien zitten.

Net nadat Wim verder wilde werden we weer vergast op een flinke bui. Nu was het landgoed aan het westen van het paleis aan de beurt. Eerst langs de damherten, daarna slingerend door het bos. We kwamen langs voormalig fort Wiesel (aangelegd in 1854-1855) en vervolgens langs een wildobservatiepunt. Hier mochten de liefhebbers een trap op om daar te wild waar te nemen.  Achter de schutting waren inderdaad reeën of damherten te zien. Dat de beesten er niet vandoor gingen met al dat lawaai verbaast me nog steeds. Daarna werd de wagenrust opgezocht. Overigens constateerde Nico dat we wel erg vaak van de track afweken. Geen probleem, zolang Wim de weg maar wist kwam dat we goed.

Net voor de wagenrust werden we weer bezocht door een flinke regenbui. Ook deze duurde niet lang. Hier stond de auto van Hans en kregen we een Mars, Snicker of Twix, met een pakje drinken. Hans zou hierna direct naar zijn werk gaan en verkneukelde zich dat wij in de regen zouden lopen terwijl hij in de auto zou zitten.

We liepen via een lange laan richting uitgang. Ook nu viel er weer een forse regenbui, welke Hans dus mistte.  Via wat andere straten werd de voetbalclub weer bereikt. Al met al een mooie tocht die zeker voor herhaling vatbaar is, alleen wel graag zonder de regen!

Wim, bedankt voor de tocht, Hans bedankt voor de verzorging. Overigens nog een rectificatie voor mijn verhaal over Daarle,  Cockie is onjuist, dit moet zijn Kokkie, waarvan akte.

1e Watertorentocht Daarle

Op woensdag 29 april 2015 was er een SOP vanuit Daarle. Eerst maar eens gekeken waar dat wel niet lag. Erg uit het midden van land, je moet daarvoor naar Twente. Ook wel Daaro genaamd.

Om de reiskosten nog binnen de perken te houden afgesproken met Hans, Cockie en Corrie om samen te reizen. Corrie liet het afweten, ze had na de Kennedymars van Emmeloord een blessure aan de knie. Zelf mijn mededeling dat pijn fijn is kon haar er niet van overtuigen toch mee te doen. Min één naar Daarle afgereisd. De reis was al een hele belevenis. Eerst waren er reeën in het land, daarna de GPS gevolgd, want Daarle is dermate klein dat het pas na de tweede rotonde van de rondweg van Wierden op de wegwijzers verschijnt.

Het startpunt, een café, was vlot gevonden. Dat hadden al meer mensen gedaan, het was al een beetje druk. Aan de start kon je opgeven of je soep of een broodje kroket wilde. Beide aangestreept. Alleen is het dan wel handig als de persoon die dat door zou bellen het briefje niet vergeet. 

Om 10:00 uur, na het uitreiken van een oorkonde aan Gerrit Oskam (heb ik gemist, was al buiten) met 81 personen op pad. Er waren er niet zoveel van Daaro als wel een behoorlijk aantal van Hiero. Terwijl we al even aan de wandel waren werden er 2 personen na gebracht. Deze dachten dat het om een normale wandeltocht ging, niet om een groepswandeling.

Het eerste stuk via wat onverhard en later rustige wegen naar Hoge Hexel. Bij de plaatselijke schaapskooi werden we door de zus en zwager van Gerrit vergast op verse koffie of thee vergezeld van kruidkoek gebakken door Della. De kruidkoek is overigens zeer aan te bevelen, alleen daarvoor ga ik de volgende keer weer terug.  Het is trouwens ook wel handig een kopje onder de koffietap te zetten als je de tap opendoet. Vanaf de tafel drinkt dat een stuk lastiger.  Nadat de dames bijna allemaal de toilet met een bezoek hadden vereerd werd er weer doorgelopen.

We gingen een rondje in de buurt van Hoge Hexel doen. Via het waterwingebied (water voor de watertoren verderop?), om de es, weer terug naar het Kulturhus voor de grote pauze. Daar kwamen we de gevolgen van het vergeten briefje tegen. Geen kroket meer, terwijl je wel hebt besteld! Even geduld en we kregen een prima kroket geserveerd. Ook nu tikte de klok braaf door, we mochten aan het laatste stuk beginnen.

Hoge Hexel werd nu via de andere zijde verlaten en we gingen op weg naar de watertoren waaraan de tocht zijn naam te danken heeft. Via een landelijk gebied kregen we uit eindelijk zicht op de watertoren. Vlak bij de toren werden we weer verrast met kruidkoek (deze keer de gember variant) en bowl. Dat laatste is wel zeer gevaarlijk van wege de overvloedig aanwezig zijnde vitaminen. Dat ben ik helemaal niet gewend!

De watertoren ligt vlak bij Daarle, maar met zicht op het plaatsnaambord werd er rechts af gegaan i.p.v. links af naar de finish. We hadden nog niet genoeg kilometers. Iets verder was er even iets verwarring over de te volgen route, maar Della nam de groep mee over de juiste weg. GPS track volgen is soms moeilijk. Iets verder kwamen we langs een wei vol paarden. Eén van de paarden was niet tevreden over het gedrag van een veulen, deze kreeg een beet  en snelde naar moeder. Iets verder kwam na de kinderboerderij, met lama’s eindelijk Daarle weer in het zicht. Via een nieuw stuk en een speelplein met kinderen kwam de finish in zicht. Overigens zijn de kinderen niet op de hoogte dat er naast voetbal ook zo iets als wandelen bestaat. Zendingswerk voor Della is aan de orde.

Na een drankje en bezoek aan de toilet weer terug richting Amersfoort. Geen files of zo iets, dus Cockie op tijd op de trein gezet en Hans thuis voor de deur er uit gegooid.

Ondanks de redelijk verre reis voor 25 kilometer wandelen was het een leuke dag, wel slecht voor de lijn!  Gerrit en Della (en uiteraard zus en zwager) bedankt voor de mooie tocht en goede verzorging. Hans en Cockie bedankt voor het gezelschap.

 

Bertus van Ginkel

Op een wat ongebruikelijke dag, de dinsdag beginnen we in Wolfheze aan de eerste dag van de tweedaagse. Natuurlijk is, zoals gebruikelijk, de inschrijving en start bij café restaurant ’De Tijd’.    Zoals altijd ben ik ruim voldoende op tijd aanwezig, bij ’De Tijd’. Het is al gezellig druk. eerst maar een glaasje fris bestellen. Het belooft warm te worden, dus vocht is een belangrijke factor vandaag. Na wat heen en weer gebabbel wordt het tijd om naar buiten te gaan. Even wordt Klaas in het zonnetje gezet en wordt een bloemetje overhandigd. Hij zal vandaag weer mee wandelen zover het gaat.  Dan nog een overhandiging van een oorkonde voor 24 tochten aan Deliana en we gaan van start. Al snel verlaten we het prachtige dorpje. We nemen de parallelweg. Als we afbuigen, lopen we tegen ’De Boschoeve’ aan; een kwekerij met een theeschenkerij, een tuinwinkel, een pluktuin en een stel modeltuinen. Eigenlijk te veel om op te noemen. We wandelen richting Renkum/Heelsum langs een immens groot golf terrein. Voor de kenners onder ons …drie lussen van negen hols. Op de vlakte staat een behoorlijke bries, maar lekker in de rug.  Het zal steeds wat warmer worden volgens de weermannen. We naderen Heelsum een dorp in de gemeente Renkum bekend om zijn papier- industrie. In 1738 stonden er  acht papiermolens.  Bekende papiermakers waren Pannekoek en Schut. In 1895 brandde de laatste molen af en werd een nieuwe, machinale verwerkingsmogelijkheid gebouwd door Schut. Die bestaat nog steeds en maakt hoogwaardig papier voor kunstenaars. Natuurlijk is Renkum ook bekend door zijn Airbornwandeltocht. Een jaarlijks terugkerend evenement, dat duizenden mensen trekt. Ook het droppen van parachutisten op de heide trekt altijd veel publiek. Dan naderen we de uiterwaarden langs de Neder-Rijn. Steeds zie je dat er meer natuurgebieden ontwikkeld worden voor de wandelaar. We gaan de Jufferswaard door waar aan het einde de eerste wagenrust in zicht komt. Gedisciplineerd wacht iedereen zijn beurt af, als Co en Henk koek en drank uitdelen. Een ieder zoekt even een plekje in de luwte om bij te komen. Na deze korte onderbreking vervolgen we de weg. We zijn niet zo heel ver van de middagpauze verwijderd. We verlaten de uiterwaarden en steken de N225 over. Dan naderen we Heelsum met zijn prachtige kerkje. In 1517 was de eerste steenlegging. Pas in 1519 kwam de dakbedekking erop. Het ligt helemaal op een berg… zo mooi. Het heeft ook een bijzondere geschiedenis. Er staan diverse beschrijvingen van bekende plaatsgenoten, ook graven van de notabelen zijn te bewonderen. Nabij de kerk, die uitvoerig op de kiek gezet wordt vanwege zijn prachtige ligging, is vlakbij in het zalen complex Reoboth de middagpauze. De bediening loopt gesmeerd. Zo te zien, is de uitbater van alle markten thuis van het inschenken tot het overhandigen van kaartmateriaal om de kerk te bezichtigen. Deze duizendpoot is neem ik aan ook koster van de kerk, maar ook heeft hij met meerdere verenigingen te maken, zoals de fanfare en de sjoelvereniging. Dan, als iedereen genoten heeft van zijn hapje en sapje, komt de stoet weer in beweging. Nu gaan we door het buurtschap Kievitsdel. Nadat we wat prachtige boerderijen gepasseerd zijn, komen we bij een natuurgebied waar ook de Wolfhezerbeek zich bevindt. Die loopt daar al slingerend en soms uitmondend in poeltjes en hoogteverschillen overbruggend. Het is heel zuiver water. Dan passeren weer stukken heide afgewisseld met wat ruigere stukken. We komen over een aantal bruggetjes… langs Hotel de Bilderberg.  Een stuk van het ’Klompenmolenpad’ leidt ons uiteindelijk naar pannenkoekenhuis ’De Tijd’in Wolfheze. Na een mooie tocht nemen we voor één nacht afscheid, want morgen volgt de tweede dag .

Dag 2……… Uitgerust en wel verschijnen we aan de start. Sommigen kunnen maar een dag deelnemen, zodat ik weer andere wandelaars tref. De teller stond gisteren op 76 liefhebbers, maar vandaag gaan we richting 100. De teller blijft steken op 97 wandelfanaten. Ik zie de penningmeester gniffelen. Vandaag ook weer twee huldigingen een certificaat voor Joost voor 120 wandelingen en Hans kreeg er een voor vieren twintig keer 25 km.  Ik zelf neem voor de 100-ste keer deel. Dan gaan we van start. Van te voren wordt aangekondigd dat het een zware toch wordt met veel klimmen. Ook zal de temperatuur nog enkele graden hoger komen dan gisteren. Kom maar op, denk ik. Via het terrein van een stichting van GGZ, met prachtige gebouwen in oude stijl waaronder een watertoren, een kerk en vele paviljoens (veel inwoners verdienen hier hun geld), komen we in een gebied met vele sprengkoppen en poeltjes. Wandelend door bossen en lanen komen we uiteindelijk in Doorwerth. Het ligt dichtbij op een stuwwal langs de Rijn. Net als we het dorp uit zijn, is er een korte wagenrust met een koek. De zon doet al aardig zijn best en het klimmen moet nog beginnen. En ja hoor, daar komt hij de Boersberg met een stalen uitzichttoren waar menigeen opklimt natuurlijk. Ook ik al rammelt het ding tijdens het naar boven klimmen, het is wel de moeite waard.  Tot ver in de Betuwe kun je kijken. Ook richting  Nijmegen en het Reichswald. Dan na al dit wonderschone komen we na wat slingertjes aan bij Kasteel Doorwerth waar de middagpauze zich aandient. Een betere plek had niemand kunnen bedenken.  Lekker zitten we in het zonnetje buiten op de binnenplaats. Ook hier wordt menig kiekje geschoten. In 1260 bestond het al, maar is door brand verwoest en in 20 jaar weer hersteld. Het is een waterburcht. De bekende Erik Hazelhoff Roelzema schreef hier in het restaurant zijn bekende boek ’Soldaat van Oranje’. Ook ziet men er regelmatig terugkerend spookverschijnselen. Er dwaalt een geest in de vorm van een meisje rond, die ooit er is verhongerd. Dan is het weer tijd om te gaan. Als een ieder weer is opgestaan, volgt het tweede gedeelte van de tocht. Met in de verte het sluizencomplex Driel verlaten we het kasteel, nadat we de catering hebben bedankt. Spoedig beginnen de klim- en daalpartijen. Niet een, maar te veel om op te noemen. Soms zie je een helling met zicht naar beneden vanaf de stuwwal. Nu wandelen we op Landgoed ’Duno’ een landschapspark met een prieeltje, theekoepel, rosarium, kassen maar ook rotspartijen. Via de mooiste weg van Doorwerth, de Italiaanseweg, komen ter hoogte van Heveadorp aan. Dit dorp herinnert ons aan de rubberindustrie. Alleen de arbeidershuizen staan er nog. Verder is er veel nieuwbouw. Telkens zijn er mooie vergezichten over de Rijn. We arriveren bij de Westerbouwing, in 1760 al genoemd als huis en schuur. Het ligt op een berg met boomgaarden. Het is nu een uitgaansgelegenheid. Tevens was het in de oorlog een strategisch punt. We schieten er een aantal kiekjes. Mijn maatje ziet een vogeltje dat dood op een bank ligt. Ik maak een kiekje. Het is het vrouwtje van de zwartkopmees. Die zie je niet iedere dag. Als we verder gaan, zijn we de groep kwijt. Natuurlijk gaan we net de verkeerde kant op. De groep is onderlangs gegaan en wij  lopen, dankzij onze GPS  boven. Als we op het kerkpad nabij Oosterbeek komen, zien we de anderen weer. Na een korte tempoversnelling komen we weer bij de groep. Natuurlijk worden bij de kerk die uit tufsteen is gebouwd weer wat foto’s genomen. Dat doe ik ook van de mooie acacia die er staat. Op weg naar het centrum lopen we weer een stukje van het parkoers van de Airbornmars. Licht stijgend komen we in het centrum met z’n prachtige, historische gebouwen o.a. de St. Bernulphuskerk. Ervoor staat een prachtige beeld. Iets verder is de tweede wagenrust. Die is na alle inspanning niet overbodig. Het is warm. Na deze korte onderbreking, we klimmen nog steeds,  slingeren we door een oude arbeiderswijk. Dan komen we weer bij het groen en gaan weer bos en gedeeltes open landschap in. Wederom komen we langs een van de vele Airbornmonumenten.  Bij een ervan neem ik even de tijd om stil te staan. Hier worden 79 gevallenen van het  Air Despatch Squadron herdacht, die sneuvelden tijdens de slag van Arnhem. Met in de verte de begraafplaats wandelen we langs het Missionarissen-Sint Jozefhuis en de Johannahoeve.  Hier wonen rustende missionarissen van Mill Hill, Franciscaanse Missiezusters van de St.Jozef, een aantal Trappistinnen en enkele pastoors. Nog een dikke kilometer te gaan. We wandelen onder de A50 door en komen we aan bij het tunneltje van de spoorlijn Arnhem-Utrecht. Het is heel bijzonder om te zien, gelegen tegen een mooie achtergrond. Het tunneltje is veel in de boeken beschreven. Het is een bouwsel waar je met gebogen hoofd doorheen moet. Na de luchtlandingen van de Engelsen bij Wolfheze moesten ze de lange en zwaar bevochten weg naar Oosterbeek en Arnhem innemen. Al snel werd er echter door de Duitsers veel terrein teruggewonnen. Alle belangrijke overgangen van de spoorbaan werden bewaakt. De Engelsen vonden deze tunnel en kwamen erachter dat, als ze de ruiten van hun jeeps neerklapten, de antennes verwijderden en alles binnenboord hielden, ze voorzichtig door de tunnel konden rijden.  Nu hebben na twee dagen wandelen bij ons een aantal wandelaars geen zin meer om het hoofd naar beneden te buigen. Die vervolgen de route tot de spoorwegovergang in Wolfheze. De grootste groep buigt het hoofd, zakt door de knieën en neemt de hindernis soepel. Nog een vijfhonderd meter te gaan. We komen na een zware, maar prachtige tocht aan bij ’De Tijd’. Ook nu kunnen we weer terug zien op een schitterende tweedaagse. Comité, ontzettend bedankt. Daarna nemen we afscheid. Een paar deelnemers blijven nog even napraten en de rest gaat vlot naar huis.

Hennie Roelofsen  

 

Vandaag had ik de keuze om in Molenbeek de 20 km te wandelen, of naar Amersfoort bij SOP de 25 km te nemen. Na 97 wandelingen is er dan toch iets van de saamhorigheid dat de doorslag geeft.  Het altijd leuke weerzien, al is het maar een week geleden dat ik de meesten bij Samen Op Pad zag. Dat is natuurlijk ook bij bovengenoemde tocht in Molenbeek ook, maar dit voelt toch als iets extra’s. Zonder oponthoud arriveer ik binnen een half uur bij de kantine van Amsvorde.  Als ik mij inschrijf ben ik nummer 70. Eerst even enkele handen schudden en bijpraten over afgelopen week. Dan de zo onderhand de gebruikelijke rituelen, maar toch een heel bijzondere. Corrie, met een kort wandel -verleden van ongeveer 5 jaar. krijgt een medaille ( een zogenaamde award) opgespeld door Wim. Dit voor het uitlopen van vijftien Kennedymarsen;  15 maal 80 kilometer. Dan nog een kanjer die een oorkonde krijgt uitgereikt door Wim …. 72 keer 25km  SOP-wandelingen; ook een prestatie. Dan gaan we eindelijk opstap met 97 deelnemers. Als er plotseling nog drie aan komen hollen, hebben we een rond getal. Al zou er zich later nog een bijvoegen, dus 101 deelnemers. Het parcours kennende zitten we gelijk in het bos park Nimmerdor; van oorsprong een oud landgoed. In 1986 is het door de gemeente aangekocht en heeft nu als doel: natuur en recreatie. Na een klein slingertje gaan we over een loopbrug de snelweg over en weer wandelen volop in het bos ’Den Treek’. Spoedig wandelen langs een natte vegetatie het ‘Hazenwater’ genaamd, met wat stukken heide. Het geheel vormt van oorsprong ook een  landgoed met vele gebouwen. Al in het jaar 1334 wordt ’Den Treek’ beschreven. De naam stamt af van ‘treck’ of drift. Als ik zo om me heen kijk zie ik regelmatig dat mensen kleding uitdoen of verwisselen, en op menig hoofd zie ik al zweetdruppels. Heel voorzichtig komen de eerste zonnestralen door. Om ons heen zien we prachtige boerderijen met omliggende percelen, die omgevormd worden van landbouwgrond naar natuur. Al wandelend zie ik menigeen genieten van de prachtige dag.  We passeren de begraafplaats met zijn prachtige ornamenten en het crematorium en wandelen we een stukje Dodeweg. Weer gaan we de  snelweg over bij Oud Leusden. En als we de fietstunnel onder doorgaan, zien we in eens de bronzen ladder van 3,2 meter hoog, die ons herinnert aan de ladders van de wachttorens van Kamp Amersfoort, waar we spoedig zullen aan- komen. Maar eerst lopen we langs de begraafplaats van Leusden. Dan, als we de laan van 1914 opwandelen en afslaan, zien we met grote letters KAMP AMERSFOORT. Recht voor ons staat de wachttoren met zoeklicht.

Als je goed hebt opgelet, zie je de Appelklok en Klokkenstoel staan in de verte. Dan buigen we af en gaan de schietbaan op met aan het eind de ’Gevangene voor het vuurpeloton’.  In de volksmond  wordt dit monument de ’Stenen Man’ genoemd. Met gebalde vuist staat hij daar. Even lopen de koude rillingen me over de rug. Ook blijft een ieder even staan uit eerbied voor hen die voor ons vielen. Dan gaan we via een trapje, een flinke beklimming, de schietbaan af. Even verderop verlaten we het bos en komen aan bij de Stichtse Rotonde; een immens groot verkeersplein. Dan gaan we Klein Zwitserland, een prachtig bos gebied, in. Als we wat beelden passeren is ineens, achter de woning bij Rolf, de wagenrust. Op een lange zitmuur wordt even uitgepuft onder het genot van een koek en wat drinken. We genieten van de bomen die volop in bloei staan, maar ook de perken met narcissen. Na deze korte onderbreking bedanken we Rolf en ook Co die de catering verzorgden en gaan verder weer het bosgebied in. We loppen nu op 40 meter boven NAP, dus zijn op de Amersfoortseberg.  Een watertoren geeft aan dat dit een waterwingebied is. De waterputten zijn niet meer in gebruik. Wel hebben watervleermuizen en grootoorvleermuizen hier hun intrek genomen. Ook is hier de Galgenberg waar vroeger ter dood veroordeelden werden opgehangen. Als we het bos verlaten, zien we de Lichtenberg;  tegenwoordig het Meander Medisch Centrum. Dan passeren we een villa wijk ’De Berg Noord’ en het Thorbeckeplein. We lopen langs het Stedelijk Gymnasium ’Johan van Oldenbarnevelt’ en komen aan bij Amersfoort Centraal. We wandelen dwars door het station en via een passage bereiken we de Piet Mondriaanlaan met uitzicht op enorme grote gebouwen; torenflats voornamelijk kantoren huisvestend. Als we het Smallepad op gaan neem ik een kiekje van het oude station met ernaast een oude houten passagierswagon. Ineens zie ik een heel groot beeld in de vorm van een been. Ooit zei Godfried Bomans: “ Al had ik maar een zo’n been…” dat schoot me gelijk te binnen. Dan naderen we het ’Sint Pieters en Blocklands Gasthuis’. Vroeger was het voor oudere en arme mensen; tegenwoordig is het een verzorgingshuis. We naderen de Koppelpoort, gelegen aan de haven. Ook hier wordt menig kiekje geschoten; het blijft zo’n mooi tafereeltje. Even een stukje langs de haven en dan gaan we de Koopmansbrug over en lopen terug naar de Koppelpoort. Nu door een park plantsoen Noord Bij theater ’De Flint ‘ en buigen we af en gaan door een klein poortje het hofje ’De Armen de Poth’ binnen.

Ik neem heel veel foto’s, die ik later vanwege een storing,moet wissen helaas. Het is een hofje dat is ontstaan in de middeleeuwen en door een broederschap is opgezet. Het is heel mooi om door te wandelen.

Aan het einde staat nog de oude Rochuskapel uit de 16e eeuw. Dan naderen we toch het centrum van Amersfoort. Door de drukke straten met schitterende uithangborden en allerlei oude pandjes met geveltjes en met muurhuizen; de een nog mooier dan de ander. We gaan via  wat winkelstraten en staan ineens midden op het plein. Daar is de grote rust op het ’t Hof;  vlakbij de Sint Joriskerk. De terrassen zijn behoorlijk gevuld en dat op een doordeweekse dag . Café ‘De Blauwe Engel’ zit in een keer ook vol met 101 gasten. Vlot worden we bediend en het is heerlijk zitten in het zonnetje. Maar we kunnen niet blijven zitten. Als we na een half uurtje weer vertrekken rest er nog een stuk je door de stad met steeds de Langejan, die er bovenuitsteekt. Nog steeds zien we mooie trapgevels. Bij de Varkensmarkt wandelen we langs winkelend publiek. Ik neem een oudere dame met rollator op de foto, die van schrik een vreugdedansje maakt. Ik bedank haar dan ook spontaan. Bij de Amersfoortse kei gaan we het stadspark in. Drie dames zitten op een bank en ik vraag of het zusjes zijn.  Gelijk hebben ze schik. Even verder zien we de prachtige torens van Monnickendam ’De Waterpoort’ bij het oude klooster. Het is zo mooi .Ook dit bouwwerk laten we achter ons en wandelen park Randenbroek binnen. En ja hoor, daar staan onze trouwe verzorgers weer om een lekker stuk koek uit te delen. Even verder kunnen we nog genieten van ’Huize Randenbroek’; een prachtig oud landgoed vanuit de middeleeuwen. Het ligt zo dicht bij de stad. Laten we eerlijk zijn het is een prachtige stad waar je nooit op uitgekeken raakt.

Dan is er nog een klein stukje te gaan over het parkoers van de tweedaagse van Amersfoort en bereiken we de kantine van Amsvorde weer. Even nog bedank ik de mannen achter de bar en de organisatie voor de prachtige wandeling en wens een ieder wel thuis. 

Hennie Roelofsen  

De kalender geeft 1 april aan en het weerbericht heeft als vooruitzicht regen en hagelbuien met zelfs kans op sneeuw. Ik heb zelf alle weersites zitten te bekijken om toch maar een mooiere voorspelling te vinden, maar allemaal tonen ze hetzelfde trieste beeld. Het weer houdt me niet tegen om te gaan  wandelen. Even moet de cape aan vanwege een regenbuitje en daarmee valt het allemaal best mee. De zon komt er regelmatig aan te pas. Wel is er de hele dag veel wind, maar toch zou ik de wandeling niet willen missen. De organisatie is weer behoorlijk in touw geweest voor ons!

Na wat huishoudelijke mededelingen gaan we, zoals gebruikelijk, rond 10.00 uur van start. De opkomst is iets minder vanwege bovengenoemde weersvoorspellingen. Met 64 deelnemers vertrekken we bij de voetbal kantine V.V.Sparta Nijkerk waar we heerlijk worden bediend door het vrijwillige personeel. Er is koffie en thee, maar ook andere wensen worden vlot vervuld. Als we ons langs de vele sport -complexen wurmen, komen we al snel in het buitengebied.

Bij hotel & gasterij ’de Roode Schuur’volgen we de N301 richting Driedorp; een plaatsje met enkele huizen, een benzine pomp annex fietsenmaker en dan heb je het wel gehad. De bekendste inwoner was ooit Lex Harding. Na wat prachtige boerderijen en landgoederen gaan we toch de bossen in met soms wel heel modderige paden. Natuurlijk wil niemand met natte voeten, dus zie je dat de gekste capriolen worden uitgehaald om de voeten droog te houden. (Later op de dag zal het nog erger worden.) Dan gaan via een bruggetje het klompenpad ’Kruishaarderpad’ op. Als we de bossen verlaten, komen we bij de agrarische buurtschappen Gerven en Huinen. Dit laatste is heel oud. Al in het jaar 1313 wordt vermeld dat daar archeologische vondsten werden gedaan. Een grafveld uit de 8e of 9e eeuw werd blootgelegd. Inmiddels hebben we al een korte onderbreking, middels een wagenrust, gehad; met koek en drank uitgedeeld door Hermien. Na zo’n 12 kilometer komen we voor de middagpauze bij ’De Blokhut’ aan. Dat is een gezellig onderkomen waar je lekker kan bijkomen onder genot van heerlijke groentesoep en een broodje kroket of andere lekkernijen. Vanmorgen hadden we al erelid Co bij de inschrijving begroet en nu zijn Klaas en Coby er. Klaas, die hard aan zijn herstel werkt, is ook even in ons midden. Maar zoals altijd als je eindelijk lekker zit, krijg je het sein van vertrek. Als de stoet weer in beweging komt, passeren we de buurtschappen Huinerwal en Huinerbroek, dus ook het klompenpad ’Huinerpad’ nu met z’n blauwe markering. De uitzetters hebben zo’n gevarieerde tocht uitgestippeld. Een route met open landschap afgewisseld met  stukjes bos. Dat laatste betekent even wat minder wind. Ook passeren we een stuk bos en heide waar behoorlijk gekapt is om de oorspronkelijke heide weer te doen terug keren. Goh, wat is het daar nat. Onderweg genietend van de prachtige wolkenpartijen, die soms wat loslaten, zie je ook dat de lente is begonnen. Ondanks de wat minder aangename temperatuur staan diverse struiken en bomen in bloei. Ik zie Peter menig bloeiend plantje op de kiek zetten. Ook de vogels hoor je volop fluiten en niet te vergeten de kieviten, die overal druk bezig zijn met hun nesten. Het eerste kievitsei is al op 14 maart in Westsellingswerf gevonden. Nadat we in dit open landschap nog even worden getrakteerd op een paasei door Hermien en haar zus  wandelen we verder over de vele, bijna verkeersvrije, weggetjes.  Soms passeert een auto, die zich voorzichtig langs de groep wurmt. Nog even langs de grote kampeerboerderij  ’De Spochthoorn’, waar een van onze medewandelaars regelmatig kampeert. Dan lopen we een stukje langs de spoorlijn Amersfoort –Zwolle. We zien het kerktorentje van Nijkerk weer en we komen bij de sportkantine aan. Zoals ik al meldde viel het weer best mee. Alleen hebben we vieze schoenen, die behoorlijk nat zijn. Nog even ga ik naar binnen om de organisatie te bedanken en alvast een ieder fijne Pasen te wensen. Daarna rijd ik snel naar huis waar moeders al wacht met het avondeten .

Hennie Roelofsen

 

Subcategorieƫn

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.