Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

Verslagen GW

am 1Hoera, Hoera, Hoera.

Het is feest vandaag. 10 jaar “Samen Op Pad”. 10 jaar sportiviteit. 10 jaar gezelligheid.

Het loopt storm met inschrijven, want iedereen wil er bij zijn. 137 in totaal.

Maar we gaan niet eerder van start,  voordat een oorkonde is uitgereikt aan Yvonne Bos uit Gouda voor 72 SOP-wandelingen. Bravo.

Het organiserend feestcomité heeft een wandeling in elkaar gespijkerd met oude stukjes route van 10 jaar geleden, die ook vanuit de kantine van V.V. Amsvorde werd georganiseerd.

Allereerst gaan we het gebied Nimmerdor in, waar de herfstkleuren zo mooi tot hun recht komen door de zonnestralen. Ons geluk kan niet op: een feestje vandaag en dan ook nog mooi weer. Na een brug over de A 28 komen we in Den Treek. Een prachtig gebied met een gelijknamig landhuis.  Wandelroutes zijn er ook volop, voornamelijk over onverharde wegen door bos en heide.

Heel verrassend is het bij een waterplas-in-ontwikkeling.  Het is de bedoeling dat dit een leefgebied wordt am 2voor dieren en planten  van voedselarme vennen, hoogveen en natte heide. Deze plas krijgt een natuurfunctie:  dus je mag er niet zwemmen of je hond uitlaten. Dat komt mooi uit, want ik houd van geen van beide.

Vervolgens gaan we de A28 weer opzoeken, want aan de overkant in de wijk “Het Bergkwartier” is de 1e wagenrust. Bij het huis van Rolf Craanen staat de koffie klaar en daar krijgen we ook een Zwitserse tompouce met het opschrift “10 jaar Samen Op Pad WGW”. Dat allemaal uitgeserveerd door Diny, Ans, Jeannette en Hans.

am 3Het volgende stuk van het parcours is langs de tuinen van de Dahliavereniging. Een kleurrijk geheel. Via de Stichtse Rotonde komen we in het “Kamp Amersfoort” terecht. De geschiedenis van dit kamp zal u ongetwijfeld bekend zijn. We passeren de schietbaan, gaan door een loopgraaf en zien de Stenen Man.

De hoofdrust is ook nu weer in het startlokaal. Op een gegeven moment neem de voorzitter van het feestcomité, Hans Mulder, het woord en bedankt de 3 kasteleins van de kantine van V.V. Amsvorde, waar we al 21 keer te gast zijn geweest.  Voor hen  een  cadeaubon. Bij een jubileum hoort ook een terugblik. Hij bedankt alle vrijwilligers van de voorbijgaande jaren. Zonder hen geen SOP-tocht. Toch wil hij een paar mensen in het zonnetje zetten. Allereerst de pioniers van het eerste uur: Rolf Craanen en Co Stam. Zij ontvangen een boeket bloemen. Gerrie van den Brink krijgt een boeket voor het initiatief van de Sagambiarawalk, een wandeltocht die elk jaar in december plaatsvindt. Dan wordt Aad de Bie naar voren geroepen. Aad gaat zijn jarenlange taken zo zoetjes aan neerleggen en wordt benoemd tot Lid van Verdienste.

Dan neem Peter Lissenberg het woord en roept Voorzitter Wim Freriks naar voren. Ook Wim geeft al 10 jaar zijn beste krachten aan  “Samen Op Pad” en wel op vele terreinen. Zijn medebestuursleden hebben daarom gemeend om Wim te benoemen tot Erelid. Een hartelijk applaus volgt.

Na deze lange pauze beginnen we aan de 2e helft van deze jubileumtocht, richting de historische binnenstad  via het Leusderkwartier, dat momenteel heringericht wordt. We moeten daar niet alleen op elkaar letten, maar ook op spelende kinderen.

We gaan naar het Eemplein, het 2e stadscentrum van Amersfoort, waar in 2016 de 6e editie van “The Passion” plaatsvond.  am 4

Links van de Koppelpoort nemen we het pad in het Plantsoen-Noord. Als een wervelwind trekken we door de straten, een poort onder door, een hofje in, de Weversingel op, door de straat Muurhuizen, langs  theater Het Flint, over de Westsingel met het zicht op de Onze Lieve Vrouwetoren, over een plein met gezellige terrasjes………. Zelfs nu ik het opschrijf, kom ik weer adem te kort. We steken ook nog de winkelstraat Langestraat over en dan weet ik het niet meer. Maar één ding is zeker:  in de Matthijs Vermeulenstraat is de 2e wagenrust. Daar staan de verzorgsters weer met koek en sapje. We kunnen zitten in de naastgelegen speeltuin. Iedereen voelt zich daar thuis, want laten we eerlijk wezen, in ons hart blijven we altijd kind.

Voor het laatste stuk lopen we via het Park Randenbroek, met zijn grote verscheidenheid aan bomen, struiken, planten en dieren terug naar Nimmerdor.

Het is een latertje geworden vandaag, want om 16.10 uur loop ik het terrein van V.V. Amsvorde weer op.

Dank aan het feestcomité en verzorgsters voor deze historische wandeling. Ik hoop jullie de komende 10 jaar nog vaak te mogen ontmoeten.

Het had zo mooi kunnen zijn...... de jubileum tocht met een top aantal deelnemers. En dat werd met het toch wel respectabele aantal van 137 net niet bereikt.
Maar dat is het enige wat beter had gekund vandaag. Verder starten we vanuit de welbekende startlocatie, de kantine van VV Amsvorde op sportpark Nimmerdor, al voor de 21e maal.
Met een temperatuur van uiteindelijk rond de 23 graden kan het niet beter. De korte broek kan dus al direct aan. En zo begeven we ons de bossen in, de A27 kruisend. De bossen worden afgewisseld met stukjes hei, maar eerlijk gezegd zijn we zo geanimeerd met iedereen aan de praat dat we minder erg hebben in de omgeving.
FB IMG 1539254481005Langs een vennetje komen we bij het eerste boshuis en sluiten het eerste lusje bijna door onder de snelweg door te gaan langs het kunstwerk 'De Ladder'. Daar geplaatst als herinnering aan de gruwelen die plaats vonden in kamp Amersfoort tijdens WOII.
Langs jaren dertig huizen komen we bij het appartementencomplex waar Rolf Kranen woont, een van deFB IMG 1539254493541 oprichters van SOP. En voor het complex staat een lange tafel klaar voor koffie of thee met een jubileumtompouse met opdruk.
Het is even gezellig in het zonnetje dat inmiddels zo veel kracht heeft dat de jacks uit kunnen. We vervolgen langs een kleurige dahlia tuin waar ondanks het bordje 'verboden toegang' toch binnen foto's worden gemaakt. En 'maar we maken niets stuk' staat er écht niet bij!!!
Ook hier zijn geregeld fraaie paddoos vast te leggen en ik raap samen met Peter een zakje vol met tamme kastanjes, gaan we lekker puree van maken. 😋
Opeens zie ik een infobord staan..... van kamp Amersfoort dat we onverwacht binnen zijn gelopen. We maken een ommetje door een loopgraaf en komen bij het beeld 'De Stenen Man' en bij de wachttoren en het infocentrum. Maar voor dat laatste hebben we al helemaal geen tijd. Na nog een paar handjes tamme FB IMG 1539254532309kastanje lopen we helemaal achteraan......
Terug langs 'De Ladder' komen we op de horecarust bij VV Amsvorde. Daar genieten we voor nog geen 7 euro van drie consumpties en twee broodjes met een kroket/frikandel. Maar niet lang want we worden gemaand binnen te komen. Daar worden diverse mensen in het zonnetje gezet. De mensen achter de bar, Gerrie, Rolf, Co en natuurlijk Wim.
Maar we zijn pas op de helft dus op voor de volgende ronde gewapend met het jubileum SOP-pertje, en we krijgen ook een portomoneetje/sleutelhouder met jubileum opdruk. Jacqueline veegt iets uit haar nek dat kriebelt. Vorige keer was dat een steekbeest dat zijn naam eer aan deed, nu de rups van de mediaborstel, een onopvallende nachtvlinder die er als rups schitterend uit ziet.
Gerrie zwaait ons uit als we de rand van Amersfoort langs gaan wandelen, langs appartementen en jaren dertig huizen. Het lijkt wel of deze hele hoek van Amersfoort in die jaren neergezet is, aangevuld met nieuwe huizen in dezelfde stijl. Bij een bord 'PAS OP SPELENDE KINDEREN' merkt Bernard gevat op: het staat nooit anders om: spelende kinderen pas op.
Langs het spoor met een oude personen wagon gaan we de stad in bij De Koppelpoort.
In een stukje haven liggen prachtige vrachtschepen met op de achtergrond een industriële schoorsteen en het gebouw van Prodent. Een park voert ons over de oude stadswal en langs gedichten en leuzen van Loesje gaan we de oude stad door slingeren, oa door een opvallend hofje uit de 16e eeuw. Opvallend door zijn grootte en niet traditionele vorm. (Lees vierkante open binnenplaats.) Dan komt ook het nadeel van zo'n grote groep naar voren: het duurt even voor het hele peloton de smalste straten en poortjes door is. Wat dan weer gelegenheid geeft voor het maken van foto's.
We verlaten de binnenstad weer en inmiddels hebben we de wandelkalender al aardig ingevuld met voorgenomen tochten als de Waterpoortloop, KM Vijfhuizen, Cuijk, Hilversum, de 80 van 1 Altena, de Heuvelland vierdaagse, de Dodenmars, of vallen die laatste twee samen......
We stuiten op een wagenrust in een parkje waar we even lekker gaan zitten met onze koek en zopie. Opstaan voor het vervolg is een ander verhaal, maar we gaan weer door over landgoed Randenbroek en het Beekdal en langs struikelstenen voor gefusilleerden en vermoorde Joden. En dan staan we even over vieren weer op het sportcomplex waar we nog wat na drinken.
Het was weer een fantastische wandeldag waarvoor onze dank aan de jubileumcommissie en andere organisatoren van SOP en de medewerkers van VV Amsvorde.

Soptocht 274 Amersfoort

Op deze mooie woensdag rijden wij vrolijk naar Gasterij Zondag. Nabij Garderen wel te verstaan, een goede uitvalsbasis voor een mooie tocht op de Veluwe.

Nico van Ee is vandaag verantwoordelijk voor het Rondje Garderen. Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik meende te horen dat we 93 deelnemers hebben.

Het eerste stukje is richting het dorp langs de N 310, waar we langs de kant omgewoeld gras zien. Dat is het werk van wilde zwijnen, die overal aanwezig zijn op de Veluwe. We schieten de Oude Nijkerkerweg in en komen zo in de bossen. De voorlopers hebben ‘n behoorlijk tempo. Tjonge, tjonge. Men denkt waarschijnlijk dat we een beetje warm moeten draaien. Nou, dat geldt alleen voor de twee mannen, die in korte broek lopen.

gar 1Bij de hoeve Oud Milligen steken we de Apeldoornseweg over. Oud Milligen is een buurtschap rond de kruising van de wegen Deventer-Utrecht en Harderwijk-Arnhem. Het valt onder het dorp Garderen.

We vervolgen de route via de Oud Milligenseweg en zien veel bloemen aan de rand van meerdere weilanden. Een mooi gezicht.

We gaan het omvangrijke gebied Veluwe Kootwijk in, door het bos, over de heide, langs zandvlakten en hebben ook een wijds uitzicht over enorme velden met afgeknipte gladiolen. Hier en daar zie je nog een laatbloeier, die de dans ontsprongen is en probeert er nog florissant uit te zien.

En dan op een parkeerplaats van het Caitwicherzand is de 1e wagenrust. De gezusters Gerda en Bep hebben gezorgd, dat de koeken en de sapjes voor het grijpen staan. Het leuke is, dat ze ook de 2e wagenrust zullen verzorgen. Ik kijk nu al naar ze uit.

We steken de drukke weg naar Kootwijk over en vervolgen de route o.a. langs Kootwijkerveen, land dat bij hoge waterstand onderloopt.

De hoofdrust is in Eethuis Halte Assel in Hoog Soeren. De oorspronkelijke Halte Assel is een voormalige spoorweghalte, dat af en toe gebruikt werd door gar 2Koning Willem III en zijn gevolg, die vanaf daar per koets naar zijn jachtslot gingen.

Het huidige Eethuis waar Nico en zijn gevolg belanden, is een gezellig etablissement. Echter…. Nico vertelt mij, dat hij met de baas 2x alles heeft doorgesproken en vandaag weet men van niets. Raar, maar waar.

Om 13.10 uur is de pauze om. Op het lange pad, dat we volgen kruipt een Meriansborstel (rups). Ach, arme ziel, als je dit maar overleeft met zoveel wandelaars.

We passeren een stelletje huifkarren, die behoren tot de naastgelegen huifkarcentrum “De Kronkel”. De huifkar werd vroeger gebruikt door rondtrekkende lieden voor overnachting. Tegenwoordig wordt het  vooral gebruikt voor toeristische doeleinden. In menige landelijke streek kan men huifkartochten maken.  

Dan moeten we een gevaarlijke oversteek maken over de Kootwijkerweg, maar we worden als altijd veilig begeleid door de mannen met oranje hesjes.

Op de kruising Vossen – Kruisseltseweg zie ik de dames van de verzorging weer. Nu mogen we een verse mandarijn pakken en een mini-marsje o.i.d. Fijn toch?

Na het oversteken van de Amersfoortseweg lopen we langs die weg en gaan bij Boerderij “het Molentje” de Ouwendorperweg in. Vervolgens linksaf de Sleedoornweg in, langs de zonnebloemvelden en de Molen “De Hoop” uit 1852, weer linksaf de Oud Milligenseweg op, langs een Beatrixboom, die geplant is in 1988,  het gebied “Wilde Kamp” van het Geldersch Landschap in en als we tenslotte bij de Apeldoornsestraat komen is het weer Zondag.

Bedankt Nico, voor de organisatie en met jou de helpers en je familie. Je had een beetje tegenslag, maar deze tocht was in ieder geval heel mooi met prachtig wandelweer.

chris gar

 

ZWIJNDRECHT SOP-'5e MOOI ZWIJNDRECHT' 26 SEPTEMBER 2018  25 KM

 

Met spanning wordt de dag tegemoet gezien. Als organisator ben ik er een jaar lang mee bezig geweest. Tientallen keren ben ik erop uit geweest om te controleren of alles klopt, want er mag mijn gasten aan niets ontbreken. Menig schietgebedje wordt in stilte gedaan, want het weer is een belangrijke factor voor het slagen van een tocht. Aan alles wordt gedacht. En nu is de dag daar en moet blijken of het werk niet voor niets is geweest.

De dag begint vroeg, reeds om half zes lig ik te draaien en ook mijn vrouw, de lieverd, leeft helemaal mee. Het is nog donker als we de sponde verlaten en het dagelijkse ritueel van aankleden begint. Natuurlijk, ik had niet anders verwacht, moet het shirt uit en een ander aangetrokken worden. Een vlekje op de broek wordt niet opgemerkt, dus een andere broek ontsnap ik aan. Het ontbijt van muesli met yoghurt volgt en dan is het tijd voor de zon om boven de daken uit te komen. De weersverwachting is prima, daar mankeert het niet aan. Zonovergoten in deze contreien. Het moet lukken, denk je dan.

Om half negen is het tijd om van huis te gaan. Het is weliswaar nog geen tien minuten naar Xiejezo, maar ik wil de eerste zijn. Nog even checken of ik alles bij mij heb. Er ontbreekt nog wat, het stempel dat ik verleden jaar speciaal heb laten maken. Oké, een kus, een groet en een 'tot straks' en weg ben ik. Een lichte teleurstelling als blijkt dat Bert, Jeanette en Henk zijn er al zijn en druk bezig met het schuiven van tafels voor de inschrijving. Het duurt niet lang of de eerste deelnemers melden zich. Langzaam volgen de anderen, waaronder Summer, Gaby en Sigourney, kleindochters. En van de kinderen zijn er Heine, Trudie, Martha en Annarina. Onze Conny heeft de verzorging op zich genomen en komt straks aan bod.

Het aantal inschrijvingen valt enigszins tegen, maar met een gezellig ploegje van 65 kunnen we om tien uur van start gaan. Zelf loop ik niet mee, maar ben gedurende de gehele dag aanwezig om hand- en spandiensten te verrichten. Eventuele uitvallers op te halen en thuis te brengen en om te helpen opzetten en afbreken van de wagenrusten. Dat mag niet onderschat worden, zo'n wagenrust. Vooral niet zo Conny het doet. Pure verwennerij. De plekken zijn door mij tijdens de voorrondes uitgekozen en vastgelegd.

Bij de eerste wagenrust, nog enigszins kouwelijk, staan mijn vrouw, trouwe helpster, Conny en ik te wachten op de lopers. Volgens het schema kunnen zij hier om elf uur zijn en ja hoor, precies op tijd komen ze uit het Develbos te voorschijn. Hun monden vallen open van verbazing bij het aanschouwen van al het lekkers. Mooi uitgestald op schalen staan de zelfgebakken cakes van verschillende smaken te lokken om opgegeten te worden. Zelfs aan de veganisten is gedacht. Gretig wordt er toegetast. Ik vraag bij deze en gene naar de ervaringen tot nog toe. Hoe was het om zo vlak langs de Devel te lopen? En hoe was het pad? Gisteren nog, heb ik hier een laatste controle uitgevoerd. Het was vochtig, maar geen plassen, dus werd het als begaanbaar bestempeld. Gaby dacht er iets anders over en had natte voeten gekregen. Maar voor de rest was iedereen enthousiast over dit eerste traject. Wie had ooit gedacht dat 'Mooi Zwijndrecht' ook werkelijk zo mooi zou zijn? Het rimpelloze water met de talloze vogels zoekend naar voedsel. Het wuivende riet met pluimen die het geheel iets sprookjesachtigs geven. En dat met een zon die aan het klimmen is aan de blauwe hemel. Ze raken er niet over uitgepraat. Maar Henk, de baankapitein, is onverbiddelijk en laat zijn fluitje snerpen, waarop de groep zich hervormd en verder gaat op de route. Ons met lege schalen, flesjes en een blij gevoel achterlatend.

Als alles wat over is, is ingeladen, gaan Ma en Conny terug naar huis voor een vlugge lunch en om zich gereed te maken voor een tweede wagenrust, later in de middag. Ik ben nog maar amper op weg naar Rijsoord als Annarina belt en vraagt of zij opgehaald kan worden. Zij heeft last van een oude blessure, pijn in de heup en wil niet verder om haar gezin niet tekort te hoeven doen. Wegens enkele omleidingen in Heerjansdam duurt het even eer ik haar nabij de tennisvereniging, Heer Jan, kan oppikken. Zij geeft aan dat zij er wel bij wil blijven en met mij meerijdt. Hier vandaan gaan wij naar het sportpark in Rijsoord, waar de wandelaars rond half één verwacht worden.

Met blijde gezichten komen ze boven en verbazen zich over de mooie ruimte waarin zij mogen lunchen. Er zijn diverse onderhandelingen aan vooraf gegaan. Sportmensen onder elkaar zijn altijd bereid om te helpen, maar er zijn vrijwilligers voor nodig en die worden met onze 24-uurs economie steeds schaarser. Ik geniet als de mensen bij mij komen om te vertellen dat ze het zo'n mooie route vinden. Dit verwacht je niet. Sigourney heeft een beetje last van spierpijn, maar klagen doet zij niet en aan opgeven heeft zij nog niet gedacht. Het is hier precies de helft en het mooiste stuk moet nog komen. Het kan haast niet, maar ik verzeker dat het echt zo is. De kantine doet goede zaken, de wandelaars komen op verhaal en Henk kijkt doorlopend op zijn horloge. Zijn fluitje klinkt en langzaam gaan de wandelaars overeind om hem de trap af te volgen voor het volgende deel.

Nadat we de mensen bedankt hebben voor hun goede zorgen, gaan ook Annarina en ik op pad naar het Perenlaantje, waar de volgende stop is gepland. En weer ben ik benieuwd naar de reacties van de wandelaars over het parkoers. Eerst moeten de spullen nog gesjouwd worden, want Conny wil in het groen staan en ruimte geven aan de groep. Groen is er genoeg, maar we moeten wel een eindje sjouwen, want met de auto gaat niet. De tijd die over is, gebruikt Conny om naar walnoten te zoeken. Jammer voor haar is de oogst klein, want velen zijn haar kennelijk voor geweest. Van verre zien we ze aankomen, de lopers met blije gezichten. Wat hebben zij genoten. Wonderlijk dat zo weinig mensen weten van deze plek. Vooral het Perenlaantje heeft indruk gemaakt. Glunderend neem ik alle loftuitingen in ontvangst. En ook Conny is tevreden over de waardering die zij ontvangt voor haar prestatie als verzorgster.

Nu volgt het laatste traject van 5 kilometer. Een groot gedeelte hebben we eerder al eens belopen, maar nog niet in de middag met hoogstaande zon. Het oeroude Dordrecht aan de overkant schitterend in het felle licht. De scheepjes op de rivier, die schijnbaar kriskras door elkaar heenvaren, maar zich toch aan strikte regels houden op dit 'drie rivierenpunt'. Maar eerst nog het beeldenpark met kunstuitingen in metaal of beton van vaak onbegrepen kunstenaars. En daarna onze gerestaureerde watertoren en op het laatst, vóórdat de weg naar het einde wordt ingeslagen, het Veerplein dat een grote opknapbeurt binnenkort te wachten staat. Een mooie afsluiting van een prachtige tocht.

En als allerlaatste de binnenkomst om kwart vóór vier in Xiejezo van de blije gezichten, sommige vermoeid, maar allen vol tevredenheid over de belevenissen van deze dag. De weg naar huis met mogelijk fileleed moet nog even wachten. Eerst moeten ze hun emoties nog kwijt. Onder het genot van een drankje wordt er nagepraat en stuk voor stuk komen ze bij ons langs om ons te danken voor de mooie tocht en goede zorgen. Als laatste verlaten ook wij, als familie, het gezellige buurthuis en gaan voldaan naar huis. Wij hebben de dag van ons leven gehad.

Quirinus.

zwijn

In het kleine café aan de v.d. Boschlaan in Amerongen is het om half 10 al een gezellige drukte. De weerverwachting: zonnig en droog en de temperatuur zal aangenaam zijn, aldus Peter Kuipers Munneke gisteravond in het 8-uur journaal en ik vertrouw hem.

We gaan met 98 deelnemers van start. De organisator Casper Seijn is in zijn nopjes. We passeren het Tabaksmuseum, de Sint Andrieskerk en de kleine huisjes uit de Franse overheersingstijd. Daarna begint de route door het buitengebied. Eerst een trap op om de resten van de galg, ook wel ’t Gerecht genoemd, te zien. Ik kan niet zo gauw bedenken wie er voor de galg in aanmerking komt, dus we kunnen doorlopen.

Alvorens we weer een trap af moeten, ligt aan de rechterkant een platform, waar vandaan men uitkijkt op een 45 ha groot moeras- en plassenlandschap, omzoomd door weilanden en de Nederrijn. We kunnen hier o.a. de roerdomp, waterral, grote zaagbek en grutto verwachten.  Eventjes weer in de bewoonde wereld, mogen we door de tuin van de familie Borsje  gaan om enkele mini-molens te bekijken. Wat grappig is dat en hoe heeft Casper dit voor elkaar gekregen? 

amer 1Daarna weer de Bovenpolder in. Ja, we doen de naam van deze tocht vandaag alle eer aan. We gaan langs de overblijfselen van een voormalige steenfabriek. In Elst (Utr., niet te verwarren met Elst in de Betuwe!!) steken we de provincialeweg over en komen via via in een stiltegebied terecht. In zo’n gebied hoef je niet doodstil te zijn, zo erg is het nou ook weer niet. Maar we worden geacht onze geluiden beneden  de 40 decibel te houden. We stevenen inmiddels op de eerste wagenrust af en worden bij Sportpark De Burgwal getrakteerd op koeken en limonade/sapjes.

We volgen daarna eerst een stukje van het Cotlandenpad, langs de zoveelste tabaksschuur en zelfs een heus tabaksveldje. Met het veldje wil het Utrechts Landschap een stukje tabakshistorie laten zien hoe de tabaksvelden er vroeger uitzagen. Heel bijzonder.

Terug in Amerongen zien we de Molen Maallust uit 1830. Al heel gauw lopen we het dorp weer uit en komen terecht in het landgoed Zuylenstein. Nadat we exotische varkens hebben aanschouwd, mogen we ook een kijkje nemen in de moestuin. Mooie artisjokken zie ik daar; echt een plaatje waard. We steken de Rijksstraatweg over en volgen een pad langs de bosrand.

In Leersum is bij de Voetbalvereniging HDS de hoofdrust. Dat vind ik wel fijn, want het leuke van wandelen is het rusten.

Om 13.45 uur gaan we beginnen aan de tweede helft.  Boordevol natuur. Via de Vredeoordlaan is het een en al uitgestrekte weilanden .  Bij een boerderij zijn amer 2er verse eieren te koop. De vermelding dat de eieren vers zijn vind ik altijd zo komisch.

Natuurlijk moeten ze vers zijn, oude eieren koopt men  niet!

Bij het begin van de Ameronger Wetering gaan we weer een klompenpad op. Ik krijg opeens het gevoel dat dit wel eens een heel spannend paadje zou kunnen zijn. En ja, hoor, opeens een opstopping. Wat zou er aan de hand zijn? Oh, ik zie het al. We moeten een ‘bruggetje’ over van takken die verticaal gelegd zijn. Gerrit en Henk hebben een ‘leuning’ gemaakt  ter ondersteuning en Myriam steekt de helpende hand toe.   Wat een saamhorigheid , dus opluchting alom. Het vervolg van dit lange pad langs een sloot, is ook puur natuur.

Onder aan de dijk hebben we de tweede wagenrust en krijgen wederom een heerlijke versnapering.

Dan gaan we opnieuw de Ameronger Bovenpolder in. Het westelijke gedeelte. Staatsbosbeheer  noemt dit de grootste natuurparel in Utrecht. We hebben prachtige vergezichten en daardoor het zicht op de Utrechtse Heuvelrug.

In dit gebied moeten we echter  veel over hekken klimmen. Je kunt gelijk zien, wie er dagelijks mee doet met het televisieprogramma “Nederland beweegt”.

Tenslotte  lopen we langs het Kasteel Amerongen, wederopgebouwd in 1673 en thans in het bezit  van Stichting Kasteel Amerongen. Het behoort tot de ‘Top 100 van de Rijksdienst voor Monumentenzorg’ uit 1990.

Als laatste wil ik het nog even over die nieuwsgierige koeien hebben:  eerst staan ze je aan te staren en bezien de moeite die je hebt om over het hek te klauteren. Dan lopen ze voor je voeten en vervolgens gaan ze precies voor het hekje staan, dat je open wilt doen. Rare beesten, hoor.

Bij deze wil ik alle wandelaars bedanken voor deze gezellige dag, in het bijzonder Casper voor de organisatie en zijn helpers voor hun inzet.

Zeg nou zelf, we hebben het laag aan de grond en hoog in de lucht droog gehouden en dat is in dit landschap heel wat waard.

Ame

Voordat de kippen van stok komen, ben ik al op weg gegaan naar Ravenstein. Deze keer niet met de auto, maar met de trein. Heel goed te doen. De Maasdorpentocht wordt vandaag georganiseerd onder de bezielende leiding van Henk Pashouwer.
Ruim op tijd heb ik ingeschreven. Als ik aan de koffie zit, zie ik vele bekende gezichten, maar ook onbekende. Duidelijk mensen uit deze streek.
Henk heet ons om 10.00 uur van harte welkom. Hij is totaal overdonderd door de hoge opkomst (83 personen) en bedankt ons daarvoor. Hij vertelt wat de bedoeling is: vòòr de pauze de ene kant op langs de Maas en na de pauze de andere kant op. We laten ons verrassen.
Ravenstein is een vestingstad, met in 2012 ruim 3.500 inwoners. Een vestingstad is een met vestingwerken versterkte stad of nederzetting met als doel het controleren van strategische punten. We vertrekken vanuit het gemeenschapshuis met de mooie naam “Vidi Reo”.
rav 1Al gauw gaan we een dijk op en zien de Maas. Een prachtige rivier die 950 km lang is, in Frankrijk ontspringt, in Eijsden (L) ons land binnenstroomt en uitmondt via de Zuid-Hollandse Rijn-Maasmonding in de Noordzee.
Het eerste dorp dat we aandoen is Neerloon, dat benedenstrooms van de Maas ligt. Als we het weer verlaten, zien we het imposante Heilig Hartbeeld op de Maasdijk, uit 1943.
Trouwens, de hele dag gaan we dijkje op en dijkje af, dorpje in en dorpje uit. Elk dorp heeft zijn eigen karakter en zijn eigen kerk. En niet te vergeten mooie boerderijen met rieten daken.
Na Overlangel volgt het Sluiskespad en aan het eind daarvan wachten Felicia en Sjaak ons op met een bakkie koffie en een koek erbij. Erg lekker, bedankt. Hoor ik daar het Lang-zal-hij-leven weer? Inderdaad, deze keer is het voor Henk Dikken, die vorige week jarig was. Van harte Henk, en dat je nog vele jaren onze voorman mag zijn. Bij het begin van het dorprav 2 Herpen staat een kraam met kolossale pompoenen en kalebassen. Alles is te koop, maar mijn rugtas is te klein, dus gauw doorlopen. Als we ook dit dorp weer verlaten, gaan we de Hertogwetering over via een klein bruggetje. Deze wetering is een waterloop van 32,5 km lang en loopt van de Raam bij Grave naar het Gemaal Gewande in de gemeente Oss.
Het volgende dorp is Huisseling. Nou, daar heb ik werkelijk nog nooit van gehoord. We worden uitgenodigd om terug te komen, want op zaterdag 22 september is er een grote “Plee-bek Sjow”. Zullen er nog Soppers zijn die een toontje lager moeten zingen ?
Halverwege de route zijn we terug in Ravenstein voor de hoofdrust. Ik zit van gedachte te wisselen over de S.O.P. met Henk uit Wijchen. Hij vindt het leuk om met zo’n grote groep te wandelen. Echter, hij zou liever om 7.00 uur willen starten dan om 10.00 uur. Ik kan zijn mening niet delen!!!
Na deze pauze lopen we langs de stellingmolen De Nijverheid uit 1857, de R.K. begraafplaats waar zich 4 oorlogsgraven uit het Gemenebest bevinden, langs historische tuinhuisjes en het “Philips van Kleefbolwerck”.
In de Maasuiterwaarden grazen brandrode runderen. Momenteel niet, maar dat doet er even niet toe. Deze runderras stond op het punt uit te sterven. Omdat dit een officieel erkend zeldzaam ras is, zijn Natuurmonumenten, betrokken agrariërs en particulieren met hart voor het ras een fokprogramma gestart. Voorbij het buurtschap Neerlangel zien we er wel een stelletje lopen grazen. Dikke, dunne, grote en kleine, van alles wat.
We lopen het dorp Demen door met een boerderij uit 1745, waar de oogst van appels net is binnengehaald. Daarna het dorp Dieden. Het is daar in de Achterstraat op nr. 9 bij de familie Van Erp, dat we onze 2e wagenrust hebben. Wat een gastvrijheid. Er wordt royaal blikjes limonade uitgedeeld en zo lang de voorraad strekt ook een koek. Het kan vandaag niet op. Wat worden we verwend.
Na het laatste dorp Deursen-Dennenburg komen we via het Stationspad bij het station Ravenstein. Laat ik er nu vanuit gaan, dat we linea recta naar het eindpunt zullen lopen. Maar neen hoor, Henk heeft nog een leuk ommetje voor ons in petto door het Natuurgebied “Roesterd/Lange Del”, dat een onderdeel is van de historische Maasmeander.
Nog een paar straten en dan hebben we het er weer op zitten.
Bedankt, Henk en alle medewerkers, voor deze bezienswaardige en interessante tocht.
Ik ben een liefhebber van kleine dorpjes, polderlandschap en historie. Dus ook ik ben totaal overdonderd geweest, maar dan van zoveel moois.

Ravenstein

ZWIJNDRECHT      'VOORLOPEN'      5 SEPTEMBER 2018

sop 2018 1600x1200De een na de ander komen ze binnen. Vandaag is het de voorloopdag. Hoewel de route in mijn ogen van goede kwaliteit is, ben ik benieuwd wat anderen ervan denken. Dat zal ik later op de dag horen. Aad, Bert en Joop met Heine als meeloper gaan ernaar kijken. Het weer is niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het is zwaar bewolkt en het neigt naar regen, maar voorlopig is het nog droog. Dit in tegenstelling tot de zware buien die even ten noorden van ons gevallen zijn.

Doordat Bert zich verslapen heeft, wordt het aanvangstijdstip iets uitgesteld. Hij is zonder ontbijt van huis vertrokken, dus een punt appeltaart wil erbij hem wel in. De anderen hebben zich al eerder tegoed gedaan aan deze specialiteit van mijn hand. Maar omstreeks half tien is het toch zo ver dat we de deur uit kunnen. Voor het gemak lopen we naar het dichtstbijzijnde punt van de route, het wandelpad nabij de Pietermankerk, om daar te beginnen. Ikzelf ben van plan om in ieder geval tot Rijsoord met de voorlopers mee te lopen.

Hoewel vrouwen de naam hebben, kunnen mannen er ook een houtje van, kletsen. Menig woord wordt er onder elkaar gewisseld. We zien elkaar niet vaak en de wereld draait door. Er gebeurt van alles. Onderwijl wordt mij van alles gevraagd over het parkoers. Ach, de route mankeert niets aan. Ondanks dat Zwijndrecht een beetje ingeklemd zit tussen Rotterdam en Dordrecht, heeft het toch een geheel eigen karakter. Het heeft de naam van de groenste stad van Nederland, of wil dat althans worden. En na een paar kilometers lopen we door alleen maar groen. Natuurlijk is er het lawaai van langskomende of rangerende treinen. Uiteindelijk kunnen we er niet onderuit dat één der grootste rangeerterreinen, de Kijfhoek, zich op Zwijndrechts grondgebied bevindt.

Wij nemen afstand van dit gebeuren en zoeken onze weg door het Develgebied en wanen ons tussen het riet op een andere planeet. De rust die hier heerst is een weldaad voor de ziel. De enige geluiden zijn die van vogels die van grote hoogte het water induiken om een visje te verschalken als ontbijt. Ook de rietpluimen die door ons beroering komen, geven een licht ruisend geluid. Verder horen we een opmerking van deze of gene over de schoonheid van dit gebied. De druppels van de regen van afgelopen nacht strijken langs onze benen, maar deren ons niet. Wat ons zorgen baart, is de alsmaar donkerder wordende lucht. Houden we het droog is de vraag. Joop heeft er spijt van dat hij zijn jasje thuis heeft gelaten. Alleen ik ben optimistisch en huppel vrolijk in shirt en korte broek voort.

Maar bij het naderen van Heerjansdam en net als we bij 'Heer Jans', de tennisvereniging zijn, begint het te spatten. Ik stel voor om even naar binnen te gaan en daar de verdere bui af te wachten. We treffen het dat de kantinebeheerder aanwezig is en ons van een drankje wil voorzien. Intussen valt de regen recht naar beneden en lachen we om het geluk dat ons ten deel is gevallen. Als de bui is opgehouden en Bert zijn meegebrachte boterhammen heeft verwerkt, staan we op en vervolgen we onze route. We verlaten Heerjansdam en betreden het Ridderkerks territorium. De regen van afgelopen nacht en de bui van daarnet zijn niet te merken in het Waalbos en de weg naar Rijsoord. Af en toe prikt de zon door de grijze brij en het wordt voelbaar warmer.

Als we het 'Wapen van Rijsoord' voorbij zijn, zie ik dat 'mijn bus' over twee minuten gaat vertrekken. Met een vlugge groet neem ik afscheid en gaan zij verder op de tocht. Ik neem de bus naar huis, waar ik een half uur later ben. Na de lunch even douchen en dan de koffer in. Volgens mijn berekening zijn mijn makkers rond drie uur terug op honk.

Precies drie uur zien we Heine als eerste de straat inlopen en de anderen volgen er kort achteraan. Benieuwd naar hun oordeel kijk ik hen vragend aan. Als uit één mond klinkt het 'verrassend mooi', waarna het benodigde drinken op tafel komt, want in de loop van de middag is het steeds warmer geworden en zijn er zweetdruppels los gekomen. Van regen is geen sprake meer geweest. Voldaan keren mijn gasten huiswaarts en ik zak voldaan in mijn stoel.

Quirinus.

Verslag Stad- en Strandwandeling 5 september 2018

 

De informatie die Monique en Peter met ons deelden, maakten dat wij deze tocht in de agenda hadden gezet. Zoveel bezienswaardigheden, strand en stad, daar wilden we graag bij zijn.

Het werd een bijzonder dag met een enerverende start.

Vanuit Brabant verliep onze heenreis voorspoedig, maar medewandelaars hadden meer moeite om Den Haag te bereiken: wolkbreuken, lange files.... Uiteindelijk aangekomen kwam daar nog het parkeerprobleem om de hoek kijken. Menig chauffeur is de auto meerdere malen gaan verzetten of knoopte een kilometer aan de route vast om de auto op een plekje te krijgen waar aan het einde van de dag geen briefje onder de ruitenwisser zou zitten.

Dit maakt dat de klok van 10 nadert en we de start even uit moesten stellen. Dat vinden we niet erg, want inmiddels trekt de hevige regen ook over Den Haag.

Monique doet in de kantine van het volkstuinencomplex haar openingswoordje en mag een oorkonde uitreiken.

Daarna is daar onverbiddelijk het startmoment van onze wandeling: gewapend met poncho's en paraplu's stappen 42 dappere Soppers aan. Het duurde niet lang of onze voeten soppen in de schoenen, het water stroomt over de paden. Kortom: een twee uur durende bui, die je niet vaak meemaakt.

Hoe anders dan Jeannette in het vorige verslag opmerkte over de mooie nazomerdagen....

Maar het droogt  op en uiteindelijk komen we met zowaar een flauw zonnetje aan op de Scheveningse boulevard.

Ondertussen hebben we fraai gewandeld door het Haagse bos en konden we de bijzondere villawijk Marlot met de meest gelijksoortige voorbeelden van de Nieuwe Haagse School bewonderen.

Via Wassenaar, en na een aangename pauze voor een sapje en een wafel, komen we in de duinen. We passeren de Waalsdorper Vlakte met de Bourbonklok. Haag 1Deze klok wordt ieder jaar op 4 mei geluid ter nagedachtenis aan (zoals op de plaquette verwoord staat) de vele landgenoten die het offer van hun leven voor onze vrijheid brachten.

We staan een moment stil op deze plaats, die je vanzelf stil maakt.......

Op de boulevard van Scheveningen, met 16 km in de benen, hebben we een half uur pauze. Ieder kan kiezen waar hij/zij deze doorbrengt. Wij pakken een stevige kop koffie bij de Mac. Na de pauze volgt nog een bijzonder bezoekje, de Lourdeskapel, waar een getrouwe kopie op schaal van de Lourdesgrot te zien is. Ik kende het bestaan van deze kapel niet. Wie wil, bezoekt de kapel. Ik maak ook graag gebruik van deze mogelijkheid.

Via verschillende parken naderen we Den Haag. We lopen langs het fraai vormgegeven Indisch monument, bestaande uit 17 bronzen beelden. Het is op 15 augstus 1988 onthuld door (de toenmalige) koningin Beatrix ter nagedachtenis aan de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog slachtoffer geworden zijn van de Japanse bezetting.

Uit de 17 mensenfiguren spreekt de symboliek van het leed van de bezetting en de strijdlust voor een vrije toekomst.

Dan volgt een reeks van bijzondere plaatsen. Als eerste is daar het Vredespaleis. Hèopa pakt zijn kans en maakt een foto binnen de hekken, weliswaar onder toeziend oog van de bewakers. Alle auto's die het terrein op willen rijden, worden nauwkeurig met detectorenHaag 2 onderzocht.

We komen langs tal van bekende plaatsen, we zien paleizen, standbeelden,

lopen langs de Hofvijver en komen op het Buitenhof en Binnenhof. Helaas geen politici of cameraploegen te zien, wel staat er de altijd aanwezige ijscokar...

Via het park Koekamp en opnieuw het mooie Haagse bos met fraaie vijverpartijen lopen we terug naar het volkstuincomplex. Vlak voor aankomst is er nog een 2e wagenrust en krijgen we nog een drankje en een lekkere chocoladereep aangeboden. De normale eindtijd van 4 uur is inmiddels ruim verstreken en volgens mijn voeten, hebben we ook meer dan 25 km gelopen.... Maar het was de moeite waard!

Monique en Peter, dank je wel voor deze mooie wandeldag.

Myriam van den Berg

chris den haag

In de nadagen van de zomer is het vaak fraai wandelweer. We hoeven niet meer te puffen van de hitte en nog niet te bibberen van de kou. Zo is het ook vandaag. Ik zie vele blije gezichten, men schijnt er wel zin in te hebben.
De organisatoren Bert Faro en Henk Dikken hebben weer een mooie tocht uitgestippeld, die ze de naam “Gooise bloeiende heidetocht” genoemd hebben. Dat de startplaats Bussum in het Gooi ligt is een feit, maar of de heide momenteel bloeiende is, dat moeten we afwachten. Zeker na deze hete, droge zomer. Laten we maar beginnen, dan kunnen we het zien.
Na het openingswoord van Bert heeft voorzitter Wim Freriks nog enkele mededelingen. Weer moet hij ons er op attent maken, dat het normaal is dat men in de hoofdrusten minstens één consumptie bestelt. Ik persoonlijk vind het ronduit beschamend dat dat bij de 268e tocht toch weer onder de aandacht gebracht moet worden.
Bussum 1Om 10.05 uur gaan 86 deelnemers van start. Al gauw zijn we bij station Bussum Zuid, waar we de trap over de sporen nemen. Ik loop een stukje op met Willy uit Hollandsche Rading, die over haar Camino naar Santiago de Compostella vertelt. Heel boeiend. Na enkele straten komen we op de Bussumseheide, een gebied van 160 ha. Wat de heide hier betreft: geen kleur te bekennen, dorheid is troef. Dan gaan we toch verder kijken. Als we onder de A 1 door gaan komen we in de wijk Crailoo en wie dat wilt, kan zich vergapen aan prachtige villa’s. Bedenk echter wel, dat ieder huisje zijn kruisje heeft.
Na het oversteken van de Crailoseweg hebben we op de Tafelbergheide de wagenrust. Ook hier is de heide niet om over naar huis te schrijven. Wel staat daar Jeannette klaar met sapjes en koek. Maar ook HéOpaHenk heeft ook een traktatie bij zich, want hij was afgelopen maandag jarig. En zo spontaan als de SOP-groep is, wordt het lang-zal-hij-leven aangeheven en iedereen zingt uit volle borst mee.
Daarna komen we langs de Schaapskooi, maar er geen schaap te zien. De dames zijn zeker een dagje uit.
Al heel gauw zijn we aangeland in Laren en lopen via de Brink door heel veel straten naar onze hoofdrust, de kantine van SV Laren ’99. We vallen met de neus in de boter, want daar verblijven ook een 18-tal voetballertjes die bezig zijn met een voetbalkamp. Zij lunchen met housemuziek. Een klein jongetje vraagt heel ernstig of wij allemaal familie zijn of zo. Nou, daar moet ik even niet aan denken. Dus ik stel hem gerust en vertel hem dat we een wandelgroep zijn. O, dan begrijpt hij het!
Na deze rust krijgen we te maken met alleen maar natuur. We gaan door een hekje het begrazingsgebied van de Westerheide in. Dat hekje wordt heel galant opengehouden door Willem. Wat mij opvalt is, dat hij de lopers telt. Zou hij op deze manier willen weten of er zwartlopers in ons midden zijn?
Op deze Westerheide (344 ha en gevormd tijdens de ijstijd) bloeit wel de heide. Zelfs heel uitbundig. Prachtig. Heide is een benaming voor vegetatie vooral bestaand uit dwergstruiken uit de heide- en kraaiheifamilie. Heide komt in een beperkt aantal landen voor. Behalve in Nederland en België ook in de kuststrookBussum 2 van West-Europa, Groot-Brittannië en Ierland. Het is een typische vegetatie die zich thuis voelt in streken waar een zeeklimaat heerst, met een hoge luchtvochtigheid en niet al te warme zomers en geen strenge winters.
Bij de tweede wagenrust heeft Jeannette assistentie gekregen van Jan, die enthousiast lekkere versnaperingen uitdeelt.
We steken het spoor weer over via een luchtbrug en gaan een dijkje op langs de Zanderij Crailoo. Zo kunnen we neerkijken op de vlonders, die in het water liggen. Dan volgt de Franse Kamp, dat ook een natuurgebied en kampeerterrein is. Tenslotte nog de Fransekampheide, dat in een stuwwallengebied ligt en bestaat uit een heidecomplex met struikheide en veel dopheide. Moe, maar voldaan ben ik om 15.50 uur terug bij het Zwembad “De Zandzee”.
Bedankt, Bert, Henk, Jeannette, Jan en alle personen met oranje hesjes voor jullie organisatie en jullie inzet. We hebben met z’n allen weer een mooie en gezellige dag gehad.

Met dank aan Henk, onze fotograaf, wiens foto’s ik voor dit verslag mocht gebruiken.

 

Chris bussum


naarden chris

Al het voorwerk opgeborgen.

Het echte gaat gebeuren.

Al had ik nog wat zorgen.

Nergens meer over zeuren.

Blijde en heel verrast.

Dat veel wandelaars zich melden.

Zij zijn vandaag onze gast.

Wij hun wensen laten gelden.

Eiland in Haringvliet

Wij gaan alle in de boot

Naar voor vele onbekend gebied.

Nieuwsgierigheid is groot.

Kreeg de luister van Pelgrimstocht.

Dit gebied maakt mens stil.

Wordt daarom veel bezocht

Als men even iets anders wil.

 

Hartelijkdank voor jullie medewerking aan de "Tiengemeten tocht"

Wij dansen volvreugde daar getuigen deze vlinders van.

 

 

 

 

Gedicht ArieV Page 2

Groeten van :

 

Truus     Els

Hennie  Arie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tiengemeten

Chris lelystad

De Lingewaaltocht
Vandaag de eerste wandeling van Corrie Hoogweg en Sonja Hultzer, nieuwe routebouwers, maar ook trouwe SOP-wandelaars. En een wandeling in een onbekend gebied, niet ver rijden vanuit Brabant. Alle reden om te gaan!
Op weg dus naar de gemeente Lingewaal, voor de Lingewaaltocht.
Ik denk er zonder tomtom naar toe te kunnen rijden, maar de wegwijzer met de aanduiding Heukelum brengt me in verwarring. Zijn we er al? Zo rijden we even later door de mooie straatjes van het oude Heukelum. Wat een leuk plaatsje….
Na even zoeken vinden we de Krakeling, een gezellig dorpshuis. We zijn nog vroeg, maar het zit al aardig vol! Uiteindelijk blijken er maar liefst 75 mensen in te schrijven. En dat terwijl Sonja en Corrie wat zorgelijk waren, vanwege de Larense vierdaagse. Nou, daardoor zijn er misschien wat minder deelnemers, maar o, wat hebben zij een mooie wandeldag gemist!

Om klokslag 10 vertelt Sonja de bijzonderheden van de tocht en reikt een oorkonde uit aan Diny Meurs. Hierna stappen we in een rap tempo aan. Eerst lopen we door de sfeervolle straatjes, waar we zojuist met de auto doorheen kwamen. Maar nu meer tijd om te genieten van dit oude stadje met zijn vele 17- en 18-eeuse huizen en boerderijen. We lopen langs het oude stadhuis en zien de fraaie gerestaureerde kerk met zijn aparte torentje. Er wordt hard gewerkt aan het herstellen van de oude Middeleeuwse stadsmuur.
We komen langs de hofleverancier van de beroemde Heukelumse krakelingen. Daarover later meer….
Heu 3 1600x1200Dan komen we op een werkelijk prachtig pad langs het riviertje de Linge. Ik ken het stuk tussen Geldermalsen en Leerdam, maar hier ben ik nog nooit geweest. We horen van Gerrit dat de Kennedymars vanuit Leerdam ook over dit pad komt. Dan is het lopen in het donker, met een lampje, nu lopen we hier bij daglicht te genieten. In de talloze fruitbomen zien we de appels, peren en pruimen uitdijen. Ook de notenbomen voorspellen een rijke oogst!
Wat later lopen we over een tapijtje van houtsnippers, weldadig voor de voeten.
Sonja en Corrie hebben prachtige paadjes gevonden! Zo genieten we o.a. van een heel mooi stukje met een doorkijkje naar een wiel.
Via een paar rustige polderwegen lopen we naar het viaduct over de A15 en de Betuwespoorlijn, om verderop in Vuren aan te komen. Maar ondertussen nog wel een stukje bos!
In Vuren is onze grote rust in restaurant Oud Vuren, gelegen aan de Waaldijk.
We hadden hier al veel over gehoord, wat een leuk plekje! Er is een prachtige theetuin, maar helaas laat het zonnetje zich al de hele ochtend niet zien en is het net te fris. Wij zoeken een plekje op de gezellige deel en dat is geen straf! Hier is veel te bekijken: oude radio’s, een grappig zitje bij de kachel, theepotjes enHeu 1 1600x1200 klompen. Ook vallen de kisten met appels op. Die zijn vast en zeker voor de heerlijke appeltaart.
Ik hoor het Corrie nog zeggen: we hebben wel 4x voorgelopen en iedere keer weer genoten van de appeltaart, die steeds lekkerder leek te worden (en de route steeds mooier ). En dat klopt! Heerlijke appeltaart, niet zo zoet.
Inmiddels breekt de zon door! We nemen nog snel een kijkje in de verrassende theetuin, met z’n doorkijkjes. In een mand in een bolderkar zit een kip te broeden.
En dan mogen we weer. Al snel verlaten we de dijk en gaan een struingebied in. Wat is het hier mooi: De Waal links van ons, wielen met watervogels, bloemen… Het Vurense polderpad leidt ons langs fort Vuren, onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, aangelegd tussen 1815 en 1870. Maar ook recenter is dit gebied belangrijk geweest voor de verdediging van ons land. We zien heel wat bunkers. Ze bieden nu beschutting tegen de zon voor de schapen. En dat zonnetje is er nu goed bij, het is meteen flink aan de temperatuur. Maar het laat ook het landschap nog mooier zijn dat het al was: de blauwe lucht boven al het groen waar we doorheen wandelen! Een wat eng smal betonnen bruggetje zonder leuning, een stukje langs de A15, een volgende bruggetje en we komen op privéterrein waar we langs een grote boomgaard lopen.
Opnieuw passeren we het viaduct over de A15, uiteindelijk moeten we toch weer terug naar Heukelum. Maar nu leidt de route ons door het Lingebos, een kunstmatig bos van ongeveer 115 ha, eind jaren '60 vanuit de overheid aangelegd als recreatiegebied voor de randstad. Voor de aanleg van o.a. het klaverblad bij Gorinchem en de verbreding van de A15 werd er zand gewonnen uit het Lingebosgebied. Hierdoor ontstond de recreatieplas, waar we langs komen.
We lopen langs een aparte camping. Nadien lees ik dat deze inmiddels vrij ver gerealiseerd is om vele creatieve, originele en luxe vormen van onderdak aan te kunnen bieden. Indianen Tipi’s, Mongoolse Yurts, zigeuner caravans, legertenten en pipowagens. Nu kan ik dat plaatsen. Ik zag inderdaad bijzondere overnachtingsplekjes!
Het Lingebos is een heerlijk plekje om doorheen te wandelen, zeker bij deze temperatuur. De zon valt prachtig door het bladerdek. Op een stukje pad zweven talloze pluizen van de populieren. Dat, tegen het groene bladerdek met de zon erop, het is een prachtig plaatje!
Heu 2 1600x1200En dan is daar de wagenrust waar we zo naar uitgekeken hebben. Ralph, de man van Sonja, staat ons op te wachten met de echte Heukelumse krakelingen, vers van de bakker! Dat is een ware lekkernij!
Een sapje en zelfs water om de flesjes aan te vullen, een schaduwplekje…. Prima geregeld dames!
En dan breken de laatste kilometers aan. Een pad tussen het riet, zicht op een mooie plas, een stukje dijk, waar een aantal wandelaars kiest voor het asfalt , doch waar het merendeel benedendijks loopt, tussen de bloemenpracht.
We komen opnieuw op het Appeldijkje, het leuke kinderdagverblijf ligt er nu verlaten bij. De kindertjes liggen te slapen? En dan is daar de bebouwde kom van Heukelum en komt de (stenen) Krakeling in zicht. We zijn aan de einde van deze 1e Lingewaaltocht.
Sonja en Corrie, wat hebben jullie een schitterende tocht gemaakt! Dank je wel!

Myriam van den Berg

264 Heukelem

Mijn verwachtingen voor de tweede Verwentocht in Zijderveld zijn hoog gespannen, omdat het vorig jaar zo’n mooie tocht was met lekkere versnaperingen.
De organisatie ligt weer in handen van Gerrit en Della Oskam. Naast een woord van welkom aan 94 wandelaars heeft Gerrit nog een oorkonde uit te reiken aan Sonja Hultzer voor 96 SOP-wandelingen.
We gaan van start. Eerst langs de eenbeukig laat-gotische bakstenen kerk, gebouwd in de 19e eeuw. Daarna moeten we de snelweg A 2 over en dan komen we in mooi buitengebied. Voor ons en ook voor het verkeer, dat onverwacht geconfronteerd wordt met zo’n grote groep wandelaars op de weg, is het op landwegen altijd goed opletten en uitkijken. We volgen smalle klompenpaden, zo smal dat we als een gekleurd lint door het landschap gaan. Opeens ruik ik sigarenrook. Ik zie het al, de wandelaar voor mij rookt een sigaar. Hè bah, dit vind ik nou echt heel vervelend. Naast het feit dat roken ongezond is, is het ook geen combinatie: roken en sporten. Vorige week heb ik nog aan iemand verteld, dat ik in de 5 jaren dat ik SOP-tochten loop, nog nooit iemand heb zien roken. Dat kan ik dus nu niet meer zeggen.
Bij de gereformeerde kerk “De Ark” in Culemborg krijgen we de eerste verwennerij. Della en zwager Jan delen een plak zelfgebakken kruidenkoek uit en bij (schoon)zus Maaike kun je een sapje nemen of een beker karnemelk. Wat is het toch fijn als je zo bijgestaan wordt door je familie. Doordat veel dames van de aanwezige toiletten gebruik willen maken loopt de pauze een beetje uit.
20180613 121330 1 1107x1200Daarna gaan we de stad door. We maken een ware sightseeing en worden nagestaard door het winkelend publiek. Ik noem hier twee belangrijke gebouwen. Culemborg werd vroeger ook wel - en plaatselijk thans nog - Kuilenburg genoemd. Culemborg viert dit jaar 700 jaar stadsrechten. De Lanxmeerpoort (1318) is de enige nog staande stadspoort in deze vestingstad. Nog altijd zijn de sleuven zichtbaar waardoor een valhek kan worden neergelaten. De poort hoort bij de ommuring van het oudste stadsdeel rondom het grote marktplein. De muren boden bescherming tegen rondtrekkende bendes en het geweld van talrijke oorlogjes die werden uitgevochten in dit grensgebied tussen Utrecht, Holland, Gelre en Brabant. Alleen via de zeven stadspoorten kon men de stad in of uit. Om 21.55 uur luidt (nog altijd) de papklok. Een waarschuwing voor het sluiten van de poorten om 22.00 uur. Na een laatste bord pap is het tijd om naar bed te gaan, nietwaar?!!!!
We passeren ook het stadhuis, dat gesitueerd is aan de Oude Vismarkt. Het is een laatgotisch, rechthoekig bouwwerk en gebouwd tussen 1534 en 1539 naar een ontwerp van Rombout Keldermans. De opdracht tot de bouw werd gegeven door Elisabeth van Culemborg en haar echtgenoot Antoon I van Lalaing. Het gebouw heeft de status van rijksmonument. We maken nog een ommetje door het stadspark “De Plantage”. Ontworpen door Zocher en aangelegd in de Engelse landschapsstijl. Via de Achterweg komen we op de Beusichemsedijk en belanden als vanzelf in de Haven voor onze hoofdrust. Het vertoeven op het terras is een koude aangelegenheid. Ach ja, we zitten aan het water en de zon schijnt niet, dan kunnen we geen 25 tot 30 graden verwachten.
Het is mij geheel ontgaan of dat fluitje geklonken heeft, maar ineens zet iedereen zich in beweging 20180613 144231 675x1200en zijn we gestart richting de dijk. We gaan onder de spoorbrug door en komen in de uiterwaarden van de Lek. En daar is het zo ontzettend mooi. Veel gras, riet, berenklauwen, bloemen en dan ook nog een boot op de Lek. Kunnen we het mooier wensen?
We doen ook nog even fort Everdingen aan. Dit fort is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Bij het fort liggen drie sluizen voor de inundatie van de polder tussen de Diefdijk en Culemborg. De meest opvallende is de beersluis, een combinatie van een inlaatsluis en een beer, aan de oostzijde van het fort, die samen met de waaiersluis van Werk aan het Spoel werd gebruikt voor de inundatie. Het fort was in gebruik door de Explosievenopruimingsdienst Defensie (EOD), tot het in 2014 werd overgedragen aan het Ministerie van Economische Zaken.
Via een smal pad komen we tenslotte aan bij de Korte Meent. En daar krijgen we het klapstuk van deze tocht: de bowl. Lekker fris, lekker anders. Iedereen weer dolblij, het is een waar succes.
Nog een kleine 3 kilometer en dan zijn we weer terug in De Krooshof in Zijderveld.
Ik mag met twee aardige mannen uit Driebergen een stuk meerijden naar huis.
Bedankt lieve mensen, lieve familie Oskam, voor deze tweede Verwentocht. Het is fijn geweest dat we op deze manier met elkaar onderweg waren.

 


Zijdervald SOP 263

De omgeving van Woudenberg leent zich altijd voor fraaie wandeltochten, vind ik zelf. Aan de ene kant de weilanden richting Den Treek en aan de andere kant de bossen rond Maarn.
De organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro. Voor de route hebben Kees van Veluw en Piet Halff gezorgd, die deze omgeving kennen als hun broekzak.
Het zal vandaag warm worden, maar dat maakt 89 wandelaars niets uit.
Woudenberg is als het ware als een klaverblad gebouwd. Vanouds doorkruizen de Voorstraat en de Dorpsstraat het dorp van oost naar west en de Geeresteinselaan en de Maarsbergseweg van noord naar zuid.
2018.06.06 08 800x1200De gunstige ligging, volgens velen precies in het midden van het land, maakt het tot een redelijk bekend dorp. Het recreatiegebied Henschotermeer, een voormalige zandafgraving, is in de regio bekend bij zonnebaders en schaatsers, al naar gelang het jaargetijde is. Het Valleikanaal loopt dwars door de gemeente en de Utrechtse Heuvelrug en de Gelderse Vallei komen er samen. Een aangrenzende gemeente is mijn woonplaats Zeist.
Via de Griftdijk verlaten we het dorp, lopen over een leuk wandelpad langs een boerderij en komen op de 2018.06.06 05 675x1200Zeisterweg bij de Heiygraeff uit. Op dit terrein is o.a. een dagcentrum voor mensen met een beperking gevestigd.
Daar achter belanden we in het Allurepark Laag Kanje, waarvan de aardige eigenaar toestemming gaf over het terrein te lopen met zo’n grote groep.
We komen uit bij de Amersfoortsestraatweg, waar Jeannette – de dochter van Bert - staat met koeken en sapjes. Waar zouden we zijn zonder haar? Ze is van onschatbare waarde bij deze wandeltocht. Maar ook bij de tocht van b.v. in Werkendam onlangs was zij een goede verzorgster. Ik houd wel van zulke mensen. Bravo Jeannette.
Dan komen we in Maarn. Dat dorp heb ik al van jongs af aan een vakantiedorp gevonden. Rustige lanen, midden in de bossen, kleinschalig en met een heus treinstationnetje.
Via de Buurtsteeg en de Maarnse Grindweg komen we tenslotte in Maarsbergen uit. Bij “La Place” , onze hoofdrust, waar we onze meegebrachte sneetjes brood mogen nuttigen, mits we een consumptie nemen.
Vandaag ben ik uitgenodigd om aan te zitten aan de tafel van de “elitetroepen”. Ik voel me zeer vereerd. Trouwens, ik wil wel eens weten wat er zo al aan die tafel besproken wordt.
Nee, dat ga ik dus niet op dit papier verklappen!!!
Na een half uur wordt er stilletjes gemaand om het restaurant te verlaten voor de tweede helft van de tocht. Geen fluitje dit keer, want dan zouden de andere gasten zich een hoedje schrikken of b.v. allemaal mee willen lopen. Dat moeten we niet hebben.
Het is inmiddels behoorlijk warm geworden, 24 graden zie ik op mijn mobiel, maar voor mijn gevoel is het wel 30 graden. We komen langs het golfterrein Anderstein, waar ik een vrouw zie lopen met een gigantische parasol. Dat lijkt me niet zo handig, je kunt beter zo als ik een charmante hoed op zetten.
Aan het einde van de Monnickendijk staat Kees mini marsjes e.d. uit te delen en Jeannette staat met limonade. Dat is weer zeer welkom.
Met een grote omhaal om Woudenberg heen zijn we om 15.20 uur weer bij Sporthal “de Camp” aan de Bosrand.
Wat ik u wel wil verklappen is, dat we een stukje hebben afgesneden i.v.m. de hitte. Maar ik denk, dat u daar niet boos over zult worden. Ik tenminste niet!!!!
Alle organisatoren en helpers worden hartelijk bedankt. Mede dank zij jullie inzet is dit een prachtige tocht geworden en een mooie herinnering. Ook bedankt voor de consumptie.

chris woudenberg

Extra plaatje Wageningen 261

Zeist en Diever

Sint Michielsgestel is vandaag the place to be. In haar voorbeschouwing heeft Myriam v.d. Berg - de organisator van deze tocht - al gezegd, het wordt een tocht van dit en dat, van alles wat.
Ik ben erg benieuwd.
2018.05.16 01 675x1200Voordat we vertrekken neemt Rien Bosch het woord en vertelt dat Henk Dikken 250 SOP-tochten op zijn naam heeft staan. Hij overhandigt Henk een bos bloemen en een foto (in lijstje). Al heel lang is Henk ook een plichtsgetrouwe medewerker van het comité “Samen op Pad”. Klasse, hoor en petje af.
Daarna spreekt Myriam ons toe en heet ons welkom in het Brabantse land. Ze vertelt over de route, heeft nog een paar mededelingen van huishoudelijke aard en dan kunnen we starten. Er zijn 84 deelnemers.
We lopen door mooie landgoederen en langs fraaie woonboerderijen, die gerust mee zouden kunnen doen aan het televisieprogramma Binnenste Buiten. Het miezert een beetje, maar de stemming onder de wandelaars blijft opperbest.
Op de kruising Oud Herlaer-Sterrenbos hebben we de eerste wagenrust. Tot mijn grote verrassing worden er mini Bossche Bolletjes uitgedeeld. Hoe toepasselijk en ontzettend grappig.
Na de onderdoorgang van de A2 passeren we het Ir. A.J.A.M. Segers gemaal en komen in het Bossche Broek, een natuurgebied waar veel Bosschenaren graag vertoeven. Vanaf de paadjes tussen de rietvelden en de hooilanden hebben we fraai zicht op de 18e eeuwse stadswallen en de middeleeuwse Sint-Janskathedraal. Het weideland vormt een oase van rust aan de drukke stadsrand. Langs het water groeien allerlei moerasplanten en met enig geluk kunnen we een blauwborst of een kleine karekiet horen.
Via een vlonder over de Dommel lopen we onder klokgelui de stad binnen. Daar krijg ik altijd kippenvel van. We maken een ommetje door de binnenstad. Het is een leuk gegeven dat de straatjes in Den Bosch steeds verspringen op kruispunten. Dat is vroeger zo aangelegd voor de verdediging van de stad. Het was nl moeilijker voor soldaten een verspringend kruispunt met 2018.05.16 02 1600x900een bocht te nemen dan rechtdoor te gaan.
Als ik in Den Bosch ben, zijn twee dingen belangrijk voor mij: een kaarsje opsteken in de Mariakapel van de kathedraal en het nuttigen van een Bossche Bol.
Vanmiddag hebben we gelukkig 3 kwartier hoofdrust. Ik ga samen met zwager Rien in lunchroom Pilkingston’s zitten in de Torenstraat. Dat is een Engels etablissement. Ik bestel een kannetje thee en een Bossche Bol. Heerlijk, hoor. Ik geniet met volle teugen. “Laten de boeren maar dorsen”, zou mijn moeder gezegd hebben.
2018.05.16 03 675x1200Hierna heb ik weinig tijd over voor het kaarsje. Ik schiet de Kathedraal in voor een gebedje (een schietgebedje?) en steek een kaarsje op uit dankbaarheid, dat ik deze wandeltocht kan lopen met lieve mensen en in een goede gezondheid.
Dan is het verzamelen op de Parade. We verlaten de stad via de Jeroen Bosch Tuin en de Tuin der Lusten. Heel toevallig (?) is hier een blote dame op de zijmuur van een huis geschilderd. We komen al gauw weer in het Bossche Broek. Bij restaurant De Pettelaar moeten we een rondje lopen. Ik loop met 3 anderen helemaal achteraan. We gaan gek doen en lopen het rondje tegendraads. Ondanks het lawaai van het verkeer hoor ik de koekoek roepen. Via een brug over de A2 bereiken we het landgoed Pettelaer. Ook weer een mooi natuurterrein van 49 ha, dat eigendom is van de Stichting Brabants Landschap. Het landgoed kent een2018.05.16 05 675x1200 afwisselende bodemopbouw, met donken zoals Patersberg en Vossenberg, rivierduinen en lagere zand- en veengronden. De laatste zijn verkaveld in smalle percelen en de perceelsgrenzen zijn beplant met populieren, terwijl op de donken naaldhout, robinia en Amerikaanse eik is aangeplant. De bossen zijn verbonden door lanen welke beplant zijn met suikeresdoorn en zomereik.
We hebben de 2e wagenrust bij een boerderij, waarvan een schuur schade heeft geleden. De boerin heeft gezegd dat we er niet mogen binnengaan. Gelukkig houdt iedereen zich daar aan.
Nog een half uurtje en we zijn weer bij Partycentrum Absoluut in Sint-Michielsgestel.
Myriam, je voorbeschouwing was een heel uitnodigend geschreven. Ik ben blij dat ik naar het zuiden ben afgereisd. Het was een mooie tocht en een waardevolle dag. Dank je wel.

 

 

 

 bosschebol

werk 1Vandaag gaan we voor “de Noorwaardtocht Biesbosch” naar Werkendam. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar nog nooit ben geweest. Wel in de Biesbosch, maar dan vanuit Drimmelen om een boottocht te maken.
De Jachthaven Café Van Oversteeg hebben we spoedig gevonden. We zijn vroeg omdat we een file ingecalculeerd hebben, maar die was er niet. Wel aan de overkant van de A27!!!
Om 10.00 uur staan 64 deelnemers klaar en luisteren naar het welkomwoord van Bert Faro, de organisator van deze tocht. Hij vertelt, dat het vandaag een ware natuurtocht is en dat we goed om ons heen moeten kijken, want het is hier wonderschoon.
Al gauw gaan we de Brabantse Biesbosch in, dat het grootste gedeelte van de Biesbosch vormt, waartoe ook de Hollandse Biesbosch behoort. Ze ligt tussen de Nieuwe Merwede, de Amer en het Land van Heusden en Altena en heeft een oppervlakte van 3.638 ha. De Brabantse Biesbosch is eigendom van Staatsbosbeheer.
We gaan een graspad op en ik zie overal madeliefjes. Dat doet me denken aan Moederdag in mijn jonge jaren. We plukten dan madeliefjes, maakten er een krans van en hingen die aan een stoel in de woonkeuken. Als mijn moeder dan thuis kwam uit de kerk, dan kon ze op de “versierde” stoel gaan zitten. Schattig hè?
Ik kijk voortdurend mijn ogen uit, water, het frisse groen, watervogels, echt, ik ben helemaal overdonderd door zoveelWerk 2 natuurschoon.
We passeren een schrankkeet. Dat is een griendwerkershuisje, waar men heden ten dage zich kan ontspannen wanneer men snakt naar een beetje rust en ruimte. Het lijkt me echt iets voor overspannen wandelaars.
We passeren ook het nieuwe Biesboschmuseum, dat vooral laat zien op welke wijze de mens vanaf de St. Elisabethsvloed van 1421 tot heden zijn brood in het gebied verdiende en door zijn handelen het uiterlijk van de Biesbosch heeft bepaald.
Daarna gaan we naar rechts, naar een uitkijkheuvel, waar we de spaarbekkens kunnen zien. Deze spaarbekkens worden gevuld met water uit de Maas. Vanaf het WBB-bedrijfsterrein aan de Petrusplaat wordt iedere seconde meer dan 5500 liter natuurlijk gezuiverd water naar de afnemers gepompt. 24 uur per dag, 365 dagen per jaar, jaar in jaar uit. De spaarbekkens zijn vernoemd naar de landbouwpolders die voor de aanleg voor de bekkens moesten wijken.
In dit waterrijk gebied gaan we veel bruggen over met daaraan een ijzeren tak gemonteerd. Een wandelende tak? Wat dat te betekenen heeft weet ik niet.
De hoofdrust is weer in de startlocatie, waar velen buiten gaan zitten. Ik doe dat niet, ik wil even afkoelen, want 25 km in de zon is mij genoeg.
Na een klein half uurtje klinkt dat vervelende fluitje weer. Er wordt echter gezegd, dat de tweede helft van deze tocht nog mooier is. Dat kan bijna niet, dus laten we gauw vertrekken om het te beleven.
Werk 3We volgen het Jantjes pad. Dit laarzenpad loopt dwars door de nieuwste natuur die de Biesbosch te bieden heeft: de Jantjesplaat. Tot 2013 was dit een landbouwpolder, nu is het een uitgestrekt wetland met wilgenvloedbos, nieuwe natuur en verdronken polderland. Het gebied is erg vogelrijk en er zijn volop beversporen te vinden.
Op een gegeven moment moeten we een watertje over via een ijzeren boot. Echter, het water staat te hoog, zodat we de oever van de overkant niet geheel kunnen bereiken. Sommige mensen denken dat het wel zal gaan, maar Bert is de baas en hij besluit terug te keren naar een punt om via een andere weg naar onze tweede wagen rust te gaan.

Nu ik verzadigd ben van al het moois dat ik gezien heb, bekijk ik eens op de dijk onze wandelaars. Ik zie een drietaWerk 4l sjeiks lopen, mannen die denken dat ze in de Sahara zijn nu het 22 graden is.

Het laatste stuk loop ik met Casper Seijn. We passeren een bank waar twee dames op zitten en die vragen naar onze wandeling. We vertellen daarover en maken gelijk reclame voor “Samen op Pad”. Moe maar voldaan kom ik om 16.00 uur weer aan bij de Jachthaven, alwaar een koel flesje Fanta op mij staat te wachten.

Dank, Bert, 1000 maal dank voor deze unieke tocht. Je woont in een prachtige omgeving. Wat fijn, dat je dat vandaag aan ons hebt willen laten zien.

 

 

 

Chris werkendan

Subcategorieën

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.