Zonnige herfstkleuren Schijndel
Amersfoort 10 oktober 2018
Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

Verslagen GW

Na 4 maanden heb ik mijn wandelschoenen weer tevoorschijn gehaald voor de Fevolandtocht, het blijkt hier dat mijn conditie er nog niet is, maar wat niet is dat kan nog komen.

---------------

Via de Bijlmer volgen we de A6 naar het noorden en moeten ervaren dat door de vele wegwerkzaamheden de TOM-TOM het laat afweten. We passeren de betonnen olifanten en weten dat we goed zijn en volgen de afslag naar Lelystad en komen uit op de startlocatie in een clubgebouw waar tevens het stemlokaal is en wij in een aparte zaaltje ons kunnen inschrijven en waar de consumpties Oud-Hollandse prijzen zijn en waar we ook kunnen inschrijven voor een lunch. Weer wat nieuws van de SOP en nog nooit eerder bedacht.

We gaan van start met 82 wandelaars en voor vertrek laat onze parkoersbouwer André weten dat dit zijn laatste sop-organisatie is maar wandelaars en organisatoren zijn niet altijd te vertrouwen en zijn onverwachts weer terug; “Het bloed kruipt waar het niet gaan kan”.

De info is duidelijk en verteld ons een bezoek aan het natuurpark die we al slingerend via woonwijken met smalle en donkere achterommetjes met tuinschuttingen het openbare groen  bereiken en dan wetende dat in de vorige eeuw hier het water van de voormalige Zuiderzee nog aardig te keer kon gaan. De eerste tekenen van de lente zijn waarneembaar en de diverse bloesembomen laten hun eigen kleuren zien, ondanks dat de zon het laat afweten met af en toe een verdwaalde spetter.

We naderen het natuurpark en zien de vele afgeknaagde bomen door de bevers die daar hun burchten van bouwen met een ingang onder de waterlijn. Je krijg de indruk dat de bevers zich niet houden aan de afgebakende territoriums  en zich in een groot gebied hebben gevestigd. We komen langs het afgebakende gebied van de otters en waarbij een nieuwsgierige otter bij ons komt kijken of er wat te eten valt, helaas heeft niemand en visje bij zich en hongerig duikt hij het water weer in.

Onze eerste wagenrust is in de werkhallen van het natuurpark Lelystad voor een hapje en een drankje en volgen daarna de ooienvaars-route en zien verspreid de vele ooievaarsnesten op de bekende wagenwielen en al broedend hoogmoedig op ons neer kijken. Het blijkt dat heel Lelystad vol zit met ooienvaars en waarbij ze zelfs nestelen op de hoogspanningsmasten.

 We slingeren door het natuurpark en krijgen hier en daar nog wat fauna en wildsporen te zien en volgen onze route langs waterwegen en passeren een volgeladen zandschip die we later op de dag weer passeren maar dan zijn lading heeft gelost. We gaan over diverse bruggetjes in een aangelegd bosperceel en komen weer uit bij onze starlocatie waar de tafel keurig is gedekt voor de ingeschreven lunches voor een boterham en een gezond hapje fruit.

Voldaan gaan we weer op stap voor de laatste 10km en waarbij de route grotendeels is uitgezet in een aangeplant bosperceel en waarbij de natuur voor zich zelf moet zorgen. Afgebroken bomen en rottende takken met mos-begroeiing zijn een domein voor insecten en vogels. Een grote roofvogel zweeft al rond om een prooi te zoeken. Ook de sociale contacten zijn weer sterk, aan onze docent/fotograaf wordt gevraagd om een woord zonder klinkers, het antwoord is simpel en antwoord “Deze weg is van zand” (geen klinker gezien en even doordenken)

Volgt nog een wagenrust nabij een grote begraafplaats langs de snelweg richting Harderwijk om vervolgens over onverharde paden aan te sluiten bij een grote wandelbrug om weer terecht te komen in de bewoonde wereld met aantrekkelijke woningbouw, voor ieder wat wils. Een wisselend staatbeeld met regelmatig ooienvaarsnesten die bemand zijn met toekomstige zorgzame ouders. Met dit beeld voor ogen naderen we onze startlocatie waarvan onze inschrijfzaaltje nu klaar staat voor dansles.

We nemen afscheid van onze parkoersbouwer André en wensen hem heel veel wijsheid met zijn keuze  om wel of niet zijn inzet voor de SOP voort te zetten. We verlaten het stembureau om thuis te vernemen het resultaat van de mythologische Uil van Minerva.           -------

Groet Ans en Chris,  Het bijgaande plaatje is in een JPEG bestand en af te drukken voor een extra wandelboekplaatje 90 x 130 mm.

Lelystad

54 stoere wandelaars hebben de stoute wandelschoenen  aangetrokken om in Alverna de Vennentocht te gaan lopen. 

De weersverwachting is bizar, geen zonneschijn, alsmaar regen en misschien ook onweer. Het is met recht maart roert zijn staart. Dan kun je wel spreken van 54 helden en vooral heldinnen.

Organisatoren zijn Bert Faro en Henk Dikken en voor de wagenrusten zorgt Jeannette Faro.

Na het welkomwoordje kan Bert nog een oorkonde uitreiken aan Henk ter V. te B. voor 216 tochten. Bravo.

Iedereen is getooid in regencapes in mooie kleuren. Zelf heb ik een blauwe aan, maar er zijn ook groene, rode, gele, doorzichtig oranje, doorzichtig lichtblauw. De mooiste vind ik die van Deliana: donkerblauw met witte stippen.

We gaan de Geitweg op en komen in het achterland. Ik loop  met Willem uit Veenendaal en hij vraagt hoe mijn verslagen tot stand komen. Ik doe het e.e.a. uit de doeken. Ik laat me die belangstelling graag aanleunen. We passeren aan de Boskant een Mariakapel, gebouwd in 2011.  

Op deze landwegen heb je de ene keer de regen pal in het gezicht, later de wind in de rug. Maar het valt mij wel op dat de stemming opperbest blijft. Ach, uiteindelijk is het een vrije keus en moet je er wat van maken, nietwaar?

We maken een rondje Nederasselt. Via een nieuwbouwwijk komen we op de dijk en hebben een prachtig uitzicht over de uiterwaarden van de Maas. We zien op afstand de Maasmolen, die aan een vijver ligt. Daardoor kun je prachtige foto’s maken en dat wordt dan ook door velen gedaan. Deze gesloten standerdmolen is gebouwd in 1741. De letters HH in de windvaan verwijzen naar de molenaarsfamilie Heijnen, die in de 19e eeuw de molen bediende. We passeren het viswater van H.S.V. “De Stekelbaars”. We mogen daar niet zwemmen en vissen zonder vergunning. Wie heeft daar vandaag nou zin in? Voordat we bij de wagenrust komen aan de Spellingsestraat zien we  gigantische velden met boerenkool. Is dat niet te laat voor het tijd van het jaar?

al 1Na deze aangename pauze gaan we beginnen aan  het gebied van de Overasseltse en Hatertse Vennen. Een prachtig redelijk jong gebied dat bestaat uit hoge, droge stuifzandruggen en meerdere vennen. Tot 1900 kende het gebied zijn eigen waterhuishouding, onafhankelijk van het regionale grondwater. Omstreeks 1900 besloten zowel gemeenten als particulieren sloten en greppels te graven om het water af te voeren. Sinds 1964 is het gebied een natuurreservaat en in beheer bij Staatsbosbeheer waarbij de ontwatering gedeeltelijk ongedaan gemaakt is. In dit gebied staan de bomen met de lapjes en de overblijfselen van de St. Waldrickkapel.

De hoofdrust is weer in de startlocatie. De vooraf bestelde consumptie gaat er wel in. Ook de heerlijke beker thee.

Hierna moeten we nog 8,6 km. Enkele wandelaars haken af. Helemaal ongelijk kan ik ze niet geven.

Als we in het “Heideveld” lopen, herken ik een paadje van De Vierdaagse van Nijmegen.al 2

We komen langs een wei waar een klein paardje staat. Ik heb wel een beetje medelijden met het dier. Gelukkig heeft hij een dek om. We passeren de Boerderij De Eikenhorst, waar we terecht kunnen voor familie-en bedrijfsuitjes of andere gezellige aangelegenheden voor teambuilding!

Het volgende stuk is vrij modderig en moerassig, maar wel te doen. En daar krijgen we het gedonder al. Een felle bliksemflits en gelijk een donderslag. Oei, dit vind ik niet leuk, de bui is duidelijk dichtbij.

Als we langs de Parallelweg N324 lopen ben ik zo ontzettend moe dat ik  mijn besluit neem. Bij de tweede wagenrust vraag ik aan Jeannette of ik met haar mee kan rijden naar het eindpunt.

Ik heb me laten vertellen, dat de route nog langs een nieuwbouwwijk kwam met  appartementen en eengezinswoningen.  Dat er in het bosgebied van de Boskant veel kronkelende bospaadjes waren en …….dat de zon tevoorschijn kwam.

Om 15.27 uur komt de groep binnen “Bij de 3 linden”.

Nou, dit was me het tochtje wel. Wat een hoeveelheid water kan er op zo’n dag naar beneden komen. Wat mij opviel, was dat met zo’n kleine groep de saamhorigheid heel sterk aanwezig was en dat er onderling de nodige grapjes waren.

Ik dank alle betrokkenen voor de organisatie. Ik vond het een oergezellige dag.

Jeannette van Buuren.

293 Alverne. Vennentocht 2019 10

Ruim op tijd zijn we in restaurant “De Tijd” in Wolfheze voor S.O.P-tocht nr. 292 die het 3e Rondje Wolfheze is genoemd en georganiseerd wordt onder de professionele leiding van Casper Seijn.

Vlak voor 10.00 uur wil Casper vertellen dat we 103 deelnemers hebben, maar dan komt Hermien nog aanwaaien en dan zijn we met 104. Er blijken later nog 2 wandelaars te komen. Om klokslag10.00 uur vertrekken we richting het station om via een tunnel onder het spoor door te gaan. Dat is wel zo veilig.

We krijgen eerst een lang pad langs het spoor. Regelmatig komt er  een trein langs denderen op weg naar Arnhem of naar Ede-Wageningen. Na 25 minuten steken we dat spoor over en gaan de parallelweg op om dan terecht te komen op de Renkumse Heide. Het landgoed Quadenoord is daar een onderdeel van. Landgoed Quadenoord is al zo’n 130 jaar in het bezit van één familie. Het is een veelzijdig landgoed met diverse functies zoals landbouw, bosbouw. De weilanden, akkers en bossen vormen een aantrekkelijk decor voor recreatief gebruik.

wolf 1De eerste wagenrust is bij het fietsenknooppunt 88 nabij een spoorwegovergang. We krijgen een lekkere versnapering. Het is nog droog, dus iedereen is gezellig aan het keuvelen zowel zittend aan de picknicktafels als staande in het gras dan wel zittend op de trappen van een kunstwerk. We hebben vandaag een zeer gemêleerd gezelschap. Ik heb al in het begin jonge wandelaars ontwaard. Chris (16 jr.) bijvoorbeeld uit Oosterhout Gld en Linda (26 jr.) uit Vaassen. Ook zijn er wandelaars uit Heerlen. Dat is bepaald niet naast de deur. Heel fijn dat bovengenoemden bij ons willen komen wandelen.

We vervolgen de route en volgen de Bosbeekweg met het Verhaal van Ede. We schijnen meerdere geheimzinnige heuveltjes te passeren. Soms zijn de heuvels ontdaan van begroeiing, maar dan worden ze niet altijd opgemerkt.

Op een gegeven moment  voel ik toch echt dat we een beetje aan het klimmen zijn. Niet dramatisch, maar wel vals plat.

Dan zie ik de Pannenkoekenhoeve, kunnen we hier niet de hoofdrust houden? Iedereen loopt er voorbij, dus ik moet ook verder.

Aan de rand van de Oostereng hebben enkele bomen oranje strepen. In dat bos wordt gewerkt aan de toekomst. De strepen geven aan welke bomen volgend jaar geveld gaan worden. Dat is nodig om de andere bomen ruimte, lucht en licht te geven.

Dan komen we Bennekom binnen. Bennekom is een dorp in de Gemeente Ede en ligt op de grens van de zuidwestelijke Veluwe en de Gelderse Vallei. We lopen door een paar straten met koninklijke namen en doorkruizen het Van Slootenplein. Zie daar het mysterieuze kunstwerk van Sandro Setola met de lange titel “all good things come to those who wait”. Het maakt mij zeer nieuwsgierig. Het kunstwerk is bedoeld als een "verrassing" voor de voorbijganger. Ik zal het thuis eens opzoeken op internet.

In het centrum belanden we  in groepsrestaurant "Altijd Aangenaam". Ik ga gelijk in de rij staan voor mijn thee en broodje kaas. Zo, nu kan ik lekker uitrusten. Als we na een half uur weer weggaan, zie ik een blij verraste bazin van het etablissement, die nog nooit heeft meegemaakt dat haar gasten de vaat afruimen en op de bar zetten. Maar dat doen de SOPPERS gewoon, toch?

Na deze heerlijke pauze loop ik een stukje met Theo uit Erp. Hij vertelt over zijn vrouw die ook vaak heeft deelgenomen aan de SOP-tochten en we hebben hetwolf 2 nog even over onze belevenissen bij de Vierdaagse van Nijmegen. We passeren een daggelderswoning van vòòr 1850 en  gaan de A12 onderdoor via de Baron van Wassenaertunnel.

We blijven aan de rand van het landgoed Hoekelum, de paden gaan enigszins stijgen en bij de Dr. Hartogsweg moeten we zelfs een heuveltje over. Dan lopen we een heel eind langs het spoor en wanneer we de A12 weer onderdoor zijn gegaan zie ik een ANWB-paddenstoel met daarop genoteerd dat Wolfheze nog slechts 5,2 km is. Nou, dat schiet op.

Maar na de tweede wagenrust op dezelfde plaats als de eerste wagenrust, heeft Casper nog een paar leuke ommetjes voor ons in petto. De regenbuien komen nu gestaag naar beneden, ik zie veel paraplu’s.

Ik lees op een bord aan een paal dat we welkom zijn op Sysselt. Dat is een uitgestrekt bosgebied met daarin heidevelden en oude beplante stuifzanden. Je kunt hier ook terecht komen als je het Trekvogelpad loopt en het Veluwe Zwerfpad.

We komen in De Buunderkamp, een gebied waar je rustig kunt wandelen en dieren kunt spotten. Aan dat laatste heb ik momenteel geen enkele behoefte, want ik heb vandaag al aardig wat apen gezien!

Prachtige natuurweides volgen nog en de resten van een voormalig Duits kamp. Dan nog even het spoor over en zo ben ik om 15.50 uur weer bij  “De Tijd”.

Casper, je noemde zelf deze tocht een eenvoudige tocht. Maar eenvoud siert. Ik vond hem mooi. Enorm bedankt voor je organisatie. Chapeau.

Jeannette van Buuren.

292 Rondje Wolfhese 2019 9

Na een fietsritje van zeven kilometer kom ik fris en monter aan in Austerlitz voor de 3e Pyramidetocht, georganiseerd door Bert Faro en Henk Dikken, bijgestaan door Piet Halff (een klein beetje vindt hij zelf, alleen het denkwerk) en Kees van Veluw, parcoursbouwer.

In de startlocatie ”’t Trefpunt” aan de Schooldwarsweg hoor ik een geroezemoes van enthousiaste wandelaars die er, zo te merken,  wel zin in hebben. Ook beheerder Adri ontvangt ons met een big smile en schenkt met alle liefde de koffie in.

Na het gebruikelijke welkomwoord van Bert gaan maar liefst 135 mensen van start. Vandaag is er ook een heel jeugdige onder ons, n.l. Jurre, hij is 10 jaar oud. Klasse hoor, Jurre, wandelen in de natuur maakt je blij.

Het dorp Austerlitz is vernoemd naar de plaats Austerlitz in het voormalige Moravië, nu Slowakije, waar Napoleon de Driekeizersslag heeft gewonnen. Enkele straatnamen in het dorp herinneren aan de tijd van Napoleon.

We schieten al gauw “Bornia” in. Dit natuurgebied is289 ha groot en voornamelijk bedekt door bossen en heide. Kenmerkend voor het gebied zijn de stuifzanden. Als vanzelf gaan we door middel van trapjes het gebied Heidestein in. De trapjes zijn zo breed en gemakkelijk te betreden, dat men twee aan twee er over heen marcheert. We lijken de manschappen van Napoleon wel. 

Aus 1In dit gebied zien we veel bruggetjes, ook over droge sloten. En zeker vandaag komt daar geen druppel bij. De zon schijnt volop. De meeste wandelaars zijn zeer zomers gekleed. Ik zie zelfs korte broeken tot ver boven de knie.

Dan komen we aan de rand van mijn geliefde Zeist. In Nederland heb je meerdere parels wat betreft woonplaatsen of woongebieden. Maar de mooiste parel is Zeist, gelegen op de Utrechtse Heuvelrug. We gaan de wijk Kerckebosch in, dat momenteel geheel nieuw wordt ingericht.  We passeren veel mooie flatgebouwen, huizen en villa's. Ook dat sculptuur “De Zee”, waarover Piet al in zijn voorbeschouwing geschreven heeft.

Vervolgens gaan we de villawijk De Hoge Dennen in, daarna het Zeister bos, waar we in de buurt van het hertenkamp de eerste wagenrust hebben. Jeannette Faro verzorgt dat met Piet en Kees.

Na het oversteken van de Woudenbergseweg hebben we nog steeds te maken met het Zeister bos. Dit bos is voor Nederlandse begrippen een bijzonder oud bos. De bomen zijn meer dan 200 jaar oud, terwijl de meeste bossen in Nederland niet ouder zijn dan 70 jaar.

We nemen een rondje manenschapen – zoals we dat in Zeist zeggen -  aan de Jagerssingel. Het manenschaap leeft in kleine familiekudden. Een kudde bestaat uit één volwassen ram, enkele ooien en hun lammeren. Dan gaan we het bos weer in. Bij het Beauforthuis steken we de Woudenbergseweg weer over en om 13.10 uur zijn we in ’t Trefpunt voor de hoofdrust. Ik mag deze keer weer aan zitten aan de tafel van het organiserend comité en dat kan ik uitermate waarderen.

Voor de tweede helft, die wat korter is dan de eerste helft, lopen we Boswachterij Austerlitz in. Dit is een bosgebied van 835 ha en ontstond in 1939 toen de landgoederen Wallenberg en Austerlitz werden aangekocht door Staatsbosbeheer.

Vele bospaden volgen en voortdurend kijk ik uit naar de naamgever van deze tocht. En ja hoor, komend uit Aus 2een smal paadje is ie daar,  de “Pyramide van Austerlitz” in al zijn glorie. Deze piramide is 36 meter hoog en van aarde. In 1804 gebouwd door napoleontische soldaten op een van de hoogste punten van de Utrechtse Heuvelrug.  Boven op de piramide staat een stenen obelisk uit 1894.

Daar hebben we ook de tweede wagenrust. We staan heerlijk in de zon, wie doet ons nog wat?

Voor het laatste stuk lopen we Landgoed De Treek Henschoten in. We komen langs de Koepel van Stoop.  De bankier J.B. Stoop gaf in 1826 aan tuinarchitect J.D.Zocher de opdracht om op een hoog punt met weids uitzicht een buitenplaats aan te leggen: het landgoed De Hoogt. Daarna moest Zocher een Theekoepel bouwen. In 1849 verliet Stoop het landgoed, maar de koepel ging de geschiedenis in als de Koepel van Stoop.

Al gauw bereiken we het dorp Austerlitz.

We mogen terugkijken op een mooie boswandeling, op mooi weer en op een gezellige groep mensen. Wat wil je dan nog meer?

Dank jullie wel, Bert, Henk, Piet, Kees en Jeannette en alle helpers voor jullie inzet.

Het was een waardevolle dag.

Jeannette van Buuren


291 Austerlitz 2019 8

IMG 20190227 090937 900x1200De start is vanuit het Trefpunt waar we nog op het plein bijna voor de deur kunnen parkeren. We maken uiteraard een foto naast het borstbeeld van Napoleon en brengen wat toch overbodige kledingstukken terug naar de auto.
Vandaag togen 135 wandelaars de om Austerlitz liggende bossen in.
Daarbij wordt eerst een woonwijk met alleraardigste optrekjes doorkruist.
Maar al snel gaan we landgoed Bornia op en middels een hekje Heidestein over. Dat ken ik alsIMG 20190227 103703 1600x1200 copy begrazingsgebied van de schaapskudde, maar die laat zich vandaag helaas niet zien.
De zon schijnt inmiddels lekker warm wat vooral op de open zandvlaktes goed te voelen is. We zijn dus niet ten onrechte in korte broek gestart. En dat eind februari! Het record staat voor mij vanuit het begin van de 90-er jaren op het eerste weekend van maart.
Vooral bij een vijver en kanaal, waar we even wachten tot iedereen weer bij is, is het schitterend mooi. En ook niet onaardig is het tunneltje dat we door mogen waarin het aardedonker is. Daar achter staat bij de vijver de 'ijskelder', een alleraardigst wit bouwwerkje.
Vandaag kan Peter ook mee omdat het op zijn werk erg rustig is door de schoolvakantie. Verder is het als altijd gezellig kletsen met de medewandelaars. Na al het bos gaan we de bebouwing weer in van de wijk Kerckebosch met het kunstwerk 'de Zee'. Leuke wetenswaardigheid is dat de bewoners IMG 20190227 115522 1600x1200op de vorige standplaats niet begrepen waarom dit beeld deze naam had gekregen en als ludieke actie met strandstoelen rondom het kunstwerk gingen zitten. In het Zeister Bos treffen we de eerste wagenrust aan met een lekkere koek en een sapje.
Langs een voormalige dierentuin, waarvan nu nog een terrein met rots en manen schapen rest, gaan we terug naar het Trefpunt in Austerlitz.
Daar genieten we van onze bestelde soep en broodjes kroket/frikandel. Niet binnen, maar buiten op het bielzen-hekje in de zon. Voordeel van rusten op het startpunt is dat je nog meer overbodige kledingstukken in de auto kunt doen. Of zoals iemand anders opperde aan de kapstok hangen want we komen hier toch weer terug. (Voor de goede orde: het gaat om een vest en jack, we zijn niet helemaal als badgasten verder gegaan.)
De tweede lus voert ons wederom de bossen in. Daarbij treffen we de leuke wegwijzers van de Napoleon route en het witte huis. Langs prachtige stukken heide bereiken we de pyramide van Austerlitz waarbij wagenrust twee is.
We gaan verder langs uitspanning de piramide waar we bij een wachthuisje wat statiefoto's maken, en dan snel achter het wandelpeloton aan spoeden. Zo wandelen we langs een fraai theehuis en ik deel een zuurtje uit aan de wandelaars om ons heen. Als dat Napoleon kogels blijken te zijn moeten die lachen met de vraag of we die expres hebben gekocht voor deze wandeling. Wat niet het geval is. En zo komen we, nog altijd door de bossen, terug in Austerlitz.

Groet, Monique.

Schoonhoven kennen we allemaal als de zilverstad, gelegen aan de Lek in de provincie Zuid-Holland. Een bezoek aan het Zilvermuseum is zeker de moeite waard. Maar dat doen we niet vandaag, neen, we gaan de “Tussen Lek en IJssel-tocht” lopen.

We hebben 106 deelnemers en de organisatie ligt in handen van Huib Bavelaar.

Buiten SWOSzaal aan de Oranjeplaats heet Huib ons welkom. Hij organiseert voor de eerste keer voor “Samen Op Pad” een tocht en is daar zichtbaar blij mee. Hij mag een oorkonde uitreiken aan Ria van Ravenhorst voor 72 tochten. Een luid gejuich stijgt op.

Dan gaan we beginnen. We lopen door het centrum over de Haven, langs het stadhuis, de Grote of Bartolomeuskerk, de Waag en het Zilvermuseum. Ook zie ik een klokkenfabriek, gevestigd in een schoolgebouw uit 1901. Hier worden hoogwaardige klokken ontworpen, geproduceerd en gerepareerd. Het is maar dat u dat weet.

Via de spoorsingel verlaten wij het oude gedeelte van Schoonhoven. Na een paar straten in het nieuwe gedeelte komen we in het buitengebied.

Voor de start heb ik een paar mensen horen mopperen bij het zien van mijn topografische kaart. De route is te vierkant, dus saai, alsmaar rechte lange paden, schoon 1allemaal weiland. Maar als je voor Schoonhoven kiest, wat verwacht je dan? Een bosparcours? Neen die krijgen we op 27 februari in Austerlitz.

Schoonhoven ligt nu eenmaal in de Krimpenerwaard en dan heb je te maken met polderlandschap, molens, zwanen en rotganzen in de weilanden, veel sloten, knotwilgen, legakkers in riviertjes. Mijn lieve moeder zou gezegd hebben: vooruit, niet zeuren maar doorlopen.

We lopen door het buurtschap Bonrepas met 30 huizen en 75 inwoners (zegt Huib). Overal zie je sneeuwklokjes en krokussen en ook de vogels kwetteren dat het een lieve lust is. Het voorjaar is duidelijk in aantocht.

Bij het dorp Polsbroek hebben we de eerste wagenrust. Annemarie, de echtgenote van Huib, staat er met koeken en sapjes. Fijn hoor.

Dan gaan we de Schutterskade van het Groene Hart op. En zoals altijd helpen galante mannen de vrouwen die over het hek willen springen.

Er volgen veel graspaden. In de weilanden aan weerskanten is heel veel te zien, maar je moet het ook willen zien. En als ik dan hier dat weidse bekijk, kan ik me ineens zo dankbaar voelen. Dat ik hier lopen kan in Gods vrije natuur en in vrijheid. En dat iemand dit voor mij georganiseerd heeft.  Ik vind het geweldig.

Op een gegeven moment zien we in de verte Hekendorp liggen. Via de Wilhelmina van Pruisenbrug gaan we het dorp in. Bij deze brug werd in 1787 Wilhelmina van Pruisen, de vrouw van stadhouder Willem V aangehouden door de patriotten en de doorgang geweigerd. Haar broer, de koning van Pruisen viel daarop met zijn troepen Nederland binnen.

Na het dorp volgen we een fietspad langs de Hollandse IJssel tot in Haastrecht, een stadje van de oud-schaatsers Hein Vergeer en Leo Visser.

De hoofdrust is in Restaurant “Het Witte Hof”. De bediening  is vriendelijk en vlot. Ik zit aan een tafel met wel zes, zeven  dames uit Zwijndrecht die allen voor de eerste keer mee lopen. Daarom vertel ik hen over onze nieuwe regels en waarom.

Na deze gezellige pauze steken we de Provincialeweg over en komen in De Overtuin, een park in Engelse schoon 2Landschapsstijl. In het park bevindt zich het graf van het echtpaar Le Fèvre de Montigny - Bisdom van Vliet. Ook hun hond Nora heeft een eigen graf in het park. Dan komen we in het natuurgebied Bilwijk van het Zuid-Hollands Landschap (60 ha.) Ik lees op het bord, dat we op de paden moeten blijven, de honden aangelijnd moeten zijn en dat we niet mogen brommen!!

Na de Bilwijkerweg te zijn overgestoken komen we op de schoon 3Bergvlietsekade. Deze kade is sinds februari 2014 officieel open, is ruim 3 km lang en een van de oudste onverharde kades in de Krimpenerwaard. Met één eigenaar van de kade kon geen overeenstemming worden bereikt en hier is een vlonderpad over de Bergvliet aangelegd om toch verder te kunnen wandelen.

Leuk om te vermelden is, dat ter hoogte van Stolwijk het kraamvrouwenpad kruist, dat vroeger door vroedvrouwen en artsen werd gebruikt om vanuit Stolwijk in allerijl naar barende boerinnen in Vlist te snellen. Op een gegeven moment zie ik in de verte een auto staan en hoop dat dit de 2e wagenrust is. En ja, hoor. Annemarie is daar weer met kleine marsjes e.d.

Dan nog een kleine vijf kilometer en we zien de eerste huizen van Schoonhoven. Om 16.05 uur ben ik weer op de Oranjeplaats.

Ik hoop dat de mopperaars hun mening hebben herzien. Dat zij ook genoten hebben van het Groene Hart, waar we zuinig op moeten zijn.

Ik heb in ieder geval een fijne dag gehad en wil Huib en Annemarie daarvoor heel hartelijk bedanken. En ook jullie hulptroepen, want die waren onmisbaar voor de goede gang van zaken. 

Jeannette van Buuren

290 Schoonhoven 2019 7

Doorn 1 675x1200In de voorbeschouwing van Casper, onze routebouwer van vandaag, lees ik o.a. agrarisch gebied met prachtige boerderijen, landhuizen en kastelen. Dat is het landschap waarin ik graag wandel! Dus staat er een uitroepteken in de agenda!
Met een volle auto rijden wij zonder oponthoud naar Doorn. In het Zalencentrum De Koningshof is de koffie bruin. We zijn vroeg, dus hebben we alle tijd voor een lekkere kop koffie en een praatje in het gezellige zaaltje met voorjaarsbolletje op de tafels en zicht op de oude kerk van Doorn. Omdat we zo vroeg zijn, heb ik even tijd om de mooie Maartenskerk van binnen te bekijken. Voor de kerk staat een standbeeld van schrijver Simon Vestdijk. Hij vestigde zich in 1939 in Doorn.

Rond de klok van 10 blijken er 122 deelnemers te zijn!!! Casper reikt een oorkonde uit aan Mariska van Spluntel voor 48 wandeltochten. Zij is er blij mee, maar kan vandaag helaas niet meelopen. Ze wenst ons succes en daar gaan we.
We lopen langs het poortgebouw van Huize Doorn en komen dan inderdaad in een fraai afwisselend landelijk gebied. Al spoedig krijgen we een verrassend Casper-paadje met maar liefst 3x een oversteek over een sloot via een plank. De laatste plank is een spannende, vlak boven het water met behoorlijk wat vering.... Gelukkig bereiken we allen heelhuids en met droge kleren de overkant.Doorn 2 675x1200 Na een stukje weiland keren we terug naar de asfaltweg via een pad, waar de wilgen net geknot zijn. Het snoeihout maakt het paadje wel erg avontuurlijk.

Verderop komen we op de mooie Langbroekerwetering. Aan de ene kant de landgoederen, aan de andere kant mooie, karakteristieke boerderijen. De vele sneeuwklokjes maken duidelijk dat het voorjaar in aantocht is!


Via een brede brug over de Wetering, iets comfortabeler dan de planken van zojuist, komen we op landgoed Leeuwenstein.
Mooie paden leiden ons over het landgoed. Dan gaan de rugzakken open voor de zakjes met chocoladetraktatie, de 1e wagenrust. De pauze is kort, we moeten wat tijd inhalen om weer op schema te komen. In een lekker tempo lopen we verder. Het gebied is heel fraai en er is veel te bewonderen! Van dit landschap krijg ik niet snel genoeg: boerderijen, bomenlanen, landgoederen, waterlopen. Dan ineens zijn daar de zwarte hekken die het landgoed van Huize Doorn omgeven en weten we dat we bijna bij de grote rust zijn. De Koningshof kan 60 mensen herbergen, de andere wandelaars kiezen voor een pauze bij de Hema of een andere horeca.

Om kwart over 1 verzamelen we bij de grote bank naast de kerk. Casper en Diny proberen een groepsfoto te maken van een volle bank, net als bij de 1e Gerrit Achterbergwandeling. Maar de bank is vochtig en nodigt niet iedereen uit om er op te gaan zitten. Nee, lekker weer aan de wandel, dat is beter! We komen nu in het gebied waar de dichter, waar de tocht naar vernoemd is, geboren is en waar hij lang geleefd heeft. Ook nu lopen we weer over autoluwe wegen, mooie paden en spannende dijkjes. Met regelmaat zie ik bordjes dat we op particulier terrein van Kasteel Sandenburg lopen. Mooi dat dit opengesteld terrein is, want het is hier heerlijk wandelen. We lopen tussen stroken weiland, gescheiden door knotwilgen en hazelaars. De katjes zorgen al voor kleur in het winterse landschap. Dan komen we bij een fraaie boerderij met de aparte naam Boompje. We lopen hier op het Gerrit Achterberg-klompenpad. Bij de boerderij is een eerste bord met een tekst van de dichter te lezen. We komen er op de route nog meer tegen. Dit gedicht heet Bekering. In het doosje naast het bord is de bron waaruit de dichter de inspiratie putte, te vinden. Benieuwd maken we het open en zien het Nieuwe Testament. Op het erf van de boerderij hebben we een korte pauze. In de zgn. kalvenhutten staan echt pasgeboren kalfjes, zo vertederend! Een gezellige hond komt ons kwispelstaartend tegemoet. Het bordje op het huis dat hij hier de waakhond is, lijkt niet zo van toepassing. Een leuk plekje. Al gauw stappen we weer aan en Doorn 3 675x1200komen opnieuw op de Langbroekerwetering. Maar net ervoor komen we door een bijzonder wilgenbosje. De gele twijgen maken het erg fotogeniek!

Nu komen we bij het kasteel, waarvan we de naam al vaak gezien hebben: Sandenburg. De vader van Gerrit Achterberg was hier koetsier. Persoonlijk ben ik niet zo weg van dit kasteel. Een medewandelaar vertaalde het alsDoorn 4 Een-te-hoog-Efteling-gehalte en daar kan ik me wel in vinden. Te wit, te netjes. Aan de overzijde van de weg, tussen de bomen door zijn de contouren van een ander kasteel zichtbaar, een soort burcht, dat beantwoordt meer aan mijn beeld van een kasteel.

Op dit plekje is onze tweede wagenrust met een sapje en een lekkere koek. En..... de bewolking breekt, de zon doet zijn best het mooie landschap nog fraaier uit te laten komen! Boffen! We komen over het erf van een boerderij, de koeien staan op stal. We lopen langs de bosrand en komen uiteindelijk weer in de bebouwde kom van Doorn. Een vriendelijke oudere heer zegt ons gedag. Deze man hebben we al eerder gezien, hij blijkt de mollenvanger in deze regio te zijn. Wat een bijzonder beroep! We zien de poortgebouwen van Huize Doorn opdoemen. In het gazon aan de overkant van de weg kleuren de krokusjes fraai lila. Een mooie afsluiting van een heerlijke wandeldag. Het is rond de klok van 4 als we terug zijn. Casper, het was genieten. Hartelijk dank!!!

Myriam van den Berg

289 Doorn 2019 6

Het is voor mij ca. 30 Km rijden naar Voorthuizen, een dorp in de Gelderse Vallei, waar we vandaag het 5e Rondje Voorthuizen zullen lopen. Ik heb veel attributen bij me voor de voorspelde regen, dus laat maar komen.

Organisatoren zijn Hans Mulder en Bertus van Ginkel. Aantal deelnemers: 83.

De start is vanuit de kantine van de voetbalclub V.V.O.P. (Voetballen Voor Ons Plezier) aan de Roelenengweg. Ik zie daar Joost Egbers binnenkomen en feliciteer hem alsnog omdat hij vorige week gehuldigd werd vanwege 250 S.O.P.- tochten. Wat een trouwe wandelaar.

Om 10.00 uur roept Bertus met luide stem ons naar buiten en doet Hans het welkomwoord. Daarna krijgt hij een oorkonde uitgereikt voor 240 tochten. Nog zo’n trouw persoon. Hij loopt altijd achteraan om de groep bij elkaar te houden. Bravo.

De regen daalt al over ons neder en dat zal bijna de hele dag zo blijven. We lopen door een aantal straten richting het centrum. In 2017 had Voorthuizen 10360 inwoners.  Het dorp heeft duidelijk een streekfunctie. Dat kun je zien aan het centrum met het winkelhart, dat zich rond de Hoofdstraat bevindt.

voor 1Via de Schoonengweg verlaten wij het dorp en komen in het landelijk buitengebied. Nou, dat kun je gelijk merken, want het ruikt hier ook behoorlijk landelijk. In het geheel dus geen rozengeur en zonneschijn.

We komen langs het Recreatiegebied Zeumeren, dat ontstaan is door zandwinning van het Zeumerse gat, die nog steeds plaatsvindt. We steken via een viaduct zowel de A1 als de spoorbaan Amersfoort-Apeldoorn over.

Mooie landwegen en soms een fietspad volgen. Aan de Grote Hegweg zie ik in de verte al de wagenrust. Zeer welkom. Gijs en Leon vertroetelen ons met koek en een sapje. Heel fijn, bedankt.

Later passeren we kijk- en wandeltuin “Klein Boskoop” in Stroe. Deze tuin was tot 2005 een kwekerij. De eigenaar veranderde de kwekerij na zijn arbeidzaam leven in een grote tuin met in elkaar overlopende delen. Hoe mooi zal dat in de zomer zijn.  Via de Wulpenweg lopen we Stroe binnen. We passeren 18 in aanbouw zijnde huizen, maar we zijn te laat. Alles is verkocht.

In het Dorpshuis De Hofstede is de hoofdrust. Nu heb ik een probleem. Ik weet niet meer of ik tomatensoep heb aangekruist of kippensoep. Ik moet weer een keuze maken, het is niet anders, want ik hou van beide soepen. In een grote zaal staat een grote tafel met daarop alle etenswaar en drank. Plus de kassa. Het is een drukte van belang. Gelukkig. Alle mensen hebben begrepen wat de bedoeling is als je het dorpshuis betreedt. Ook zie ik wandelaars een half uur later de vaat van de tafels nemen en meenemen naar de grote tafel. Opgeruimd staat netjes. We mogen vast nog eens terugkomen.

Om 13.11 uur vertrekken we voor de tweede helft.

We komen nu terecht in het Stroërzand. Dit bosrijke gebied wordt beheerd door Staatsbosbeheer.voor 2 We hebben te maken met mooie brede paden, nu misschien wat modderig, maar het is goed te doen. Het is daar dat we de 2e wagenrust hebben, weer met een sapje. Wel royaal hoor. Ik hoor iemand zeggen “en dat allemaal voor € 3,00”. Dat is nog eens een wandelaar die waardering heeft voor hetgeen de organisator doet voor ons.

Vlak voor het Wilbrinkbos kom ik de man met de hamer tegen. Ik ben die regen zo verschrikkelijk zat!!  Het Wilbrinkbos is een groot bosrijk landgoed met een landhuis, houtwallen, heide, vijvers en vennetjes. We lopen langs grote bomen met boven de grond liggende wortels. Magnifiek gezicht. Als we dit bos verlaten zijn we na vijf minuten bij het eindpunt.

Hans en Bertus en helpers, bedankt voor deze wandeldag. De tocht was heel mooi, heel gezellig en……. heel nat!

Jeannette van Buuren


288 Voorthuizen 2019 5

IMG 20190130 103956 900x1200Deze dag vonden 75 deelnemers de weg naar 'De Eemvogels' in Soest om deel te nemen aan deze door Hette uitgezette tocht. En dat ondanks de voorspellingen van sneeuw.
Al snel wandelen we de bebouwde kom van Soest uit en gaan het landelijke in. Dat vind ik persoonlijk helemaal niet erg want ik vreesde dat het een bostocht zou worden, wat niet mee in favoriete omgeving is. Tenminste, niet te veel.

Zo gaan we klompen pad 'Derde Erf' op bij biologische balans boerderij 'Het Derde Erf'. Na het passeren van de koeienstal, van waaruit de dieren ons nieuwsgierig aankijken, gaan we graspaden langs sloten op. Met af en toe smalle hekjes wat het wandelpeloton verandert in een langgerekt lint. 
We passeren ook nog 'Bio-kippen' en krijgen veel weide blik voorgeschoteld. Maar veel ontgaat ons ook, want het is weer gezellig bij kletsen, zeker als je al een poos niet bent geweest.


We gaan een opvallende brug over en volgen de Eem, om uit te komen bij de wagen rust, waar Hette's wederhelft IMG 20190130 121104 1600x1200ons jodenkoeken aan biedt. (Of mogen die niet meer zo heten vragen we ons af......) 
Vanuit een stal, met dit maal Limousine koeien, worden we weer nieuwsgierig nagekeken, terwijl we voor struinen over de steeds modderiger wordende dijken langs de Eem. Ik hoor verhalen over een pontje dat naar Spakenburg vaart, maar vandaag dus niet, en zeker niet voor ons!
Langzaam komt Baarn in beeld en in de bomen achter het dorp lijkt vogellijm in de bomen te groeien, maar zeker weten doen we dat niet. (Vogellijm is een plant die parasiteert op bomen en die door vogels verspreid wordt. Deze eten de bessen en ontdoen hun snavels van de resten van de kleverige bessen door ze schoon te poetsen aan de takken van andere bomen. Daarbij smeren ze ook zaden aan de takken.) Volgend gespreksonderwerp overigens, evenals de krokodil die tegen de rietkraag aan ligt. Niet schrikken, hij is van plastic.

We gaan onder de A1 door, maar na een jachthaven weer terug om bij de 'Baarnse Mixed Hockey Vereniging te komen, waar we dus gelukkig allemaal naar binnen mogen. De broodjes kroket ed smaken er goed en op de tafel met gevonden voorwerpen liggen opvallend veel doppers.
IMG 20190130 152644 900x1200Na de rust steken we Baarn door, waar de huizen steeds royaler worden naarmate we de rand naderen. We gaan vlak onder de bomen door waar de vogellijm volop in groeit en volgen de Eem weer terug over de andere oever. En ook lange tijd het spoor waar ook het Westerborkpad loopt, alleen is er van de prachtige berenklauw niet veel meer over dan een laatste stam of uitgedroogd skelet. Aan de andere kant van het spoor zijn de kerken van Soest zichtbaar, en als we de opvallende brug van vanochtend zien gaan we weer richting Soest. Bij een van die kerken gaan we het dorp weer in langs het monumentale gebouw van 'De gezonde Apotheek. Het blijkt een voormalige broodbakkerij te zijn. 
We verlaten Baarn nog even om richting molen 'De Windhond' te gaan waar meel gekocht kan worden en even tijd is om de molen te bezichtigen. Maar niet met meer dan 15 mensen tegelijk op de omloop!
Dan gaan we toch écht terug naar 'De Eemvogels', nog altijd zonder sneeuw.
Die begon tijdens de vergadering na afloop pas te vallen.

Bedankt Hette voor deze heerlijke wandeldag met voor mij een TOP-parcours.

287 Soest 2019 4

co

Nederland heeft ca 20 Nationale Parken. Samen vertellen zij het verhaal van de Nederlandse natuur. Vorige week liepen we in het Nationaal Park De Veluwezoom met veel klimmen en dalen, vandaag zijn we in het Nationaal Park De Utrechtse Heuvelrug.  Casper Seijn, de organisator heeft mij gezegd, dat het minder zwaar zal zijn. Zal ik dat ook vinden? We zullen zien.

Om 10.00 uur moeten er eerst 2 oorkondes uitgereikt worden: één aan Arie Pieter K. voor 24 tochten en één aan Peter L. voor 192 tochten. Super, heren.

Daarna is het nog even wachten op enkele personen, die oponthoud hebben met het Openbaar Vervoer. Daardoor komen we op 118 deelnemers totaal.

We vertrekken om 10.06 uur met motregen, maar met het zonnetje in ons hart.

Trouwens,  de tocht van vandaag heeft een buitenlands tintje. Er hebben zich namelijk twee wandelaars ingeschreven, die helemaal uit Lommel, België komen. Welkom. Deze wandelaars zijn lid van WSV De Bosdravers uit Eksel. Is dat niet leuk?

Omdat we aan de rand van het dorp starten, zijn we via smalle paadjes gelijk in het landgoed Den Berg. We zijn ook gelijk aan het klimmen, hetgeen ik niet zo aangenaam vind, maar dat terzijde.

We gaan Boswachterij Leersum in, een natuurgebied dat bestaat uit gevarieerde flora en fauna, open heide, zandverstuivingen en een drietal fraai begroeide vennen.

Via een fietspad komen we als vanzelf in het Zuylensteinse Bos, dat met het Amerongse bos nog steeds de sfeer van oude landgoederen ademt. Bossen met eeuwenoude bomen worden doorsneden door lange beuken- en eikenlanen. Dat we een stukje de Amerongse Berg op gaan is duidelijk te voelen. Mijn conditie in de winter is toch wel wat minder. Het zij zo.

Leersum 1We passeren een wit huis met geblokte luiken met de naam “’t Hazeleger”. De tuin staat vol met potten en pannen en sierlijke beelden. Op een lang pad langs de Bergweg - wanneer wij enigszins naar beneden lopen - komen we wielrenners tegen.  Nou, die hebben het zwaar hoor. Ze kreunen en steunen en hebben een hoofd als een rode biet.

Dan komen we aan bij onze hoofdrust, Recreatieoord De Ossenberg in Overberg. Ik spreek even onze Belgische gasten en zij vertellen dat zij maar liefst 140 km gereden hebben om bij ons te komen wandelen. Mijnheer vertelt in het kort dat zij ook vaak tochten maken in Zuid-Limburg en Duitsland.

De hoofdrust verloopt rustig, de soep schijnt goed te smaken, de koffie iets minder, maar ik drink een lekker bakkie thee.

Vol goede moed vertrekken we voor het tweede gedeelte. Het is droog, maar de paden zijn modderig en drassig. Dat komt voornamelijk omdat er bomen gekapt zijn en dat gebeurt tegenwoordig niet meer door mannen op de fiets en met een eenvoudige zaag.

Het volgende stuk gaat door en langs weilanden. Je kunt ver van je afkijken. Dat vind ik persoonlijk zo mooi. Ik zie knotwilgen, berken, struiken, een kippenboerderij, veel paarden en een tweetal pony’s.

Bij de Heulweg  gaan we het gebied van het Leersumse Veld in, een prachtig gebied aan de noordkant van boswachterijLeersum 2 Leersum. Het ligt in een natuurlijke laagte. Het gebied werd in de ijstijd uitgesleten door smeltwater in de stuwwal die nu Utrechtse Heuvelrug heet. Rond de 18e eeuw werd het veen afgegraven voor brandstof. Zo ontstonden de Leersumse Plassen. Je kunt er heerlijk wandelen en genieten van de stilte. Vandaag is het wel elke keer uitkijken voor boomstronken en natte stukken, maar het uitzicht is schitterend.

Op een smal paadje langs een plas is er opeens een opstopping. Zal er iemand uitgegleden zijn? Maar dan komt de aap uit de mouw, we krijgen een versnapering. Gelukkig.

We trekken verder. Als we de plassen achter ons hebben gelaten, zien we ellenlange heidevelden.

Bij Barbecue Restaurant “De Heuvelrug” denk ik dat we er onderhand zijn, maar we moeten nog een kuil door, langs een bosbad, door enkele straten en dan pas zijn we bij de sportvelden van Voetbalvereniging H.D.S. aan de Wildbaan, dus de finish.

Nou, Casper, deze tocht vond ik toch ook wel pittig, hoor, maar ook buitengewoon mooi.

Ik dank je vanuit mijn hart voor je geweldige inzet. Ook alle helpers heel veel dank.

Jeannette van Buuren.

286 Leersum 2019 3

Op deze zonnige dag, de mooiste dag van deze week is er een SOP-tocht en nog wel een tocht in een nieuw gebied, gemaakt door een nieuwe routebouwer: Jan Lijkendik.

Met een volle auto rijden we naar Velp, of is het toch Rozendaal?

De start is in de kantine van Voetbalvereniging DVOV aan de Pinkenberg. We moeten even zoeken, rijden een heel fraai stukje glooiend bosgebied in en zien uiteindelijk de sportvelden. Meer mensen hebben moeite met het vinden van deze nieuwe startlocatie.

We schrijven in en drinken een lekker bekertje koffie. Dan loopt de klok naar 10.00 uur en komen de 92 ingeschreven wandelaars in beweging.

Buiten neemt Wim Freriks het woord. Bij de vorige wandeling is er gesproken over het al dan niet opeten van de meegebrachte boterhammen tijdens de grote pauze. In ferme bewoordingen deelt hij mede dat de regels worden aangescherpt, dit mag niet meer, ook niet in sportkantines. Spijtig dat deze aanscherping er moest komen, maar het is niet anders.....

Dan neemt Jan, de routebouwer, het woord. Hij deelt twee oorkondes uit: aan Deliana en aan Simon. Jan loopt niet de gehele route. Hij moet zijn tijd verdelen, want ook de wagenrusten komen voor zijn rekening.

velp 1Dan vertrekken we en lopen langs een bijzonder gebouw. Nadien hoor ik van een medewandelaar dat dit het historische waterpompstation is, dat dient om de druk op het leidingwater te verhogen, zodat de hooggelegen panden water kunnen krijgen. Het is gebouwd in 1936.

Na een stukje Velp steken we de drukke Arnhemsestraatweg over en komen op het landgoed Biljoen. Prachtige vijverpartijen omgeven het in 1530 door Karel van Gelre gebouwde kasteel. We lopen er op korte afstand langs. Menig fotootje wordt geknipt. Jammer dat er net een vrachtwagentje met aanhanger in het zicht staat.

We verlaten het landgoed, steken het spoor en opnieuw de drukke Arnhemsestraatweg over en gaan dan de mooie bossen is. Uit de voorbeschouwing hebben we kunnen lezen dat dit het Beekhuizerbos is. Meteen merken we dat in deze regio de hoogste stuwwal van Nederland ligt. We klimmen stevig en gaan de Keienberg op. Een prachtig hellingbos, met majestieuze beuken. We zien bomen waar vanuit één onderstam wel 9 machtige stammen de lucht in reiken.
We passeren begraafplaats Heiderust. Kleurige windmolentjes sieren de kindergraven. Dat doet je wat.
Dan komen we bij de wagenrust. Jan heeft een goede keuze gedaan: reuze mergpijpjes en appelsap.
Dat is snoepen!
Opnieuw volgt een mooi bosgebied. We lopen hier comfortabel over een fietspad. Dat betekent dat we even niet op hoeven letten op gladde boomwortels en onze ogen de kost kunnen geven. De grond langs het fietspad is flink omgewoeld. Ik vermoed dat de wilde zwijnen dit gebied ook erg aantrekkelijk vinden! Dan komen we bij een prachtig gelegen bosvijver. Op het verste punt stroomt het water via een soort waterval de vijver in.
We verlaten het bosgebied. Een bord maakt duidelijk dat dit mooie landgoed eigendom is van Natuurmonumenten. Na een laatste klimmetje komen we bij de grote rust. Het zonnige weer verleidt sommigen tot een plekje op de bank uit de wind. Maar de meesten genieten binnen van een kop koffie, thee of broodje kroket.

Na de rust heeft Jan beloofd dat de route voor 90% verhard is. Dat betekent niet dat we uit de natuur zijn. Integendeel. Wat zijn de bossen hier mooi!
Maar eerst lopen we een stukje door een villawijk van Velp. Fraaie huizen....  Een fietspad leidt ons naar de Zijpenberg. Het klimmen valt mee. Dat was voor de pauze anders! Iets verderop passeren we het Rozendaalse Zand. Fraaie vergezichten over zandvlaktes, met op de voorgrond een struik met gele bloemen. Het lijkt brem, maar dat is het niet. De struik heeft gemene doorns. Thuisgekomen ben ik gaan Velp 2zoeken en ik kom uit op de gaspeldoorn. Ik ben benieuwd of mijn mening gedeeld wordt!
 We krijgen nog meer moois voorgeschoteld. De Zijpenberg ligt namelijk aan de rand van de Posbank. We lopen nu over het fietspad en bewonderen het uitzicht. Aan de overkant, in de verte, zien we het Paviljoen Posbank. Corry weet te vertellen dat vandaag voor het fietspad gekozen is, omdat het in de winter rustig is met fietsers. Bij een volgende wandeling lopen we op de zandpaadjes tussen de heide. Al iets om naar uit te kijken! Langzaam dalen we nu af naar de wagenrust. Deze is aan de voorzijde van de begraafplaats Heiderust. Een lekkere chocoladetraktatie, een bankje, en dan weer op weg voor het laatste uurtje.
Velp 3We lopen door een fraaie bomenlaan. Rechts van ons de heuvelrug, links weiland en wat verder weg het autoverkeer. Dit mooie pad wordt door meerderen gewaardeerd. Heel wat honden worden hier door hun baasjes uitgelaten, een meisje op een paard.
Het laatste stukje van de wandeling leidt ons opnieuw door het bos, een helling op een via een soort metalen trap weer naar beneden. Dan lopen we nog heel fraai langs de Beekhuizerbeek.

Nog even genieten! Plots herkennen we de weg waarover we vanochtend met de auto reden. Even verder is daar het pompstation en de mooie boerderij Wijlhuizen, gebouwd in het begin van de 19e eeuw. Je zou hier wonen!
We zijn aan het einde van een hele mooie wandeldag door een prachtige omgeving.
Jan, voor mij ben je geslaagd als routebouwer! Graag kom ik naar je volgende wandeling.

Myriam van den Berg

285 Velp Rozendaal. 2019 2

 

Een nieuw jaar, dus weer nieuwe kansen om er wat van te maken en een nieuwe serie S.O.P.-wandeltochten van maar liefst 44 stuks.

Bert Faro en Henk Dikken bijten het spits af met de Natuurtocht in Laren NH.

In de kantine van de sportvereniging aan het Schuilkerkpad is het een vrolijk geroezemoes van goede wensen. Hier en daar hoor ik ook een  klapzoen, de sfeer zit er gelijk goed in.

laar 1Als de 125 deelnemers buiten staan, neemt Henk Dikken het woord, want hij mag 2 oorkondes uitreiken.  Eén aan Coby voor 72 tochten en één aan Leni voor 24 tochten. Bravo dames. Dan neemt Sonja het woord. Ze heeft van Willem en Bernard de opdracht gekregen om Henk een kleingheidje te overhandigen. De mannen zijn te verlegen om dat zelf te doen. Het  blijkt een kabouter te zijn. Lachen alom. Het gaat om een jarenlang "grapje".

Niets meer aan de orde zijnde vertrekken we. Eerst het Goois Natuurreservaat Laarder Eng in, restant van een grootLaar 2 akkergebied dat Laren vroeger geheel omsloot. Dan gaan we de snelweg A1 over en komen in het gebied Zuiderheide, ook zo'n mooi gebied, dat archeologisch en geologisch belangrijk is. We doorkruizen veel heidevelden met in de verte de St. Vituskerk van Hilversum.  Het is lekker wandelweer en dan zie ik ook nog  de zon verschijnen. Heel even weliswaar, maar toch...... We lopen naast de Oude Postweg, een weg die ook al op de Kaart van Gooiland uit 1843 te vinden is. Vervolgens  gaan we het gebied Anna's Hoeve in, een recreatiebos, dat in de jaren 1930 ontstaan is als werkverschaffingsproject waarbij door werklozen siervijvers en heuvels werden aangelegd. We steken een spoorbaan over en komen in de Hooge Vuursche van de Utrechtse Heuvelrug. Hier  wisselen loofbossen en dennenbossen elkaar af. Midden in het bos bevinden zich enkele weilandjes. Bij de provinciegrens van Noord-Holland en Utrecht is de eerste wagenrust. Daar staat Rosalien met lekkere koek en een stukje verderop staat Jeannette met de sapjes.

Hierna lopen we door het Landgoed Pijnenburg en de Lage Vuursche. Vlakbij het dorp Lage Vuursche passeren we een klooster met kapel. Velen maken een rondje over dit terrein, maar ik kom er niet aan toe(!).

De hoofdrust is in het Dorpshuis “De Furs”. Ik word er op attent gemaakt dat ik zelf mijn thee kan tappen en zie daar, aan het einde van de tafel staat Hette, die zich vandaag even opwerpt als kassier. Bij ons laatste bezoek aan dit dorpshuis zijn er namelijk mensen geweest, die wat gegeten en gedronken hebben maar niet hebben betaald. Misselijk hoor, en onacceptabel. Waarom gebeurt dat toch steeds?  Ik snap dat niet. Als je rijk wilt worden, ga dan een bank beroven en verpest het niet voor de goedwillende wandelaar.

Na deze pauze lopen we langs de begraafplaats bij de Stulpkerk en kasteel Drakesteyn.   

Het bos rond de Lage Vuursche is één groot stiltegebied. Door het hele jaar is het hier werkelijk genieten. Maar we kunnen  niet blijven plakken, we moetenLaar 3 verder. Na de oversteek van de Hilversumsestraatweg en een spoorlijn komen we op het landgoed Groeneveld, een buitenplaats voor mens en natuur.

Naast het kasteel hebben we de 2e wagenrust, Jeannette wordt nu geassisteerd door Jan, ook gezellig. Een mandarijntje valt ons ten deel.  Na een lange laan belanden we op het terrein van “Amerpoort”, een stichting dat het samen werken aan een goed leven voor mensen met een verstandelijke beperking als missie heeft.

Tenslotte gaan we door het Goois Natuurreservaat Postiljon. Het gebied bestaat uit een heideveld, stuifzand (oei zwaar hoor, ik voel het aan mijn kuiten), vliegdennen en krentenstruiken.

Het “Goois Natuurreservaat”  wil de inwoners van ’t Gooi graag in contact brengen met de rijk gevarieerde natuur. Wij mochten daar vandaag ook van genieten.

Om precies 16.00 uur kom ik bij het eindpunt aan en ga een afzakkertje nemen, want dat heb ik wel verdiend.

Bedankt Henk, Jeannette, Rosalien en alle andere helpers voor deze geslaagde dag.

Begrijpelijk dat je er niet was, Bert, maar jou wil ik ook bedanken voor al het voorbereidend werk. 

Jeannette van Buuren

284 Laren 2019 1

De 283e Samen Op Pad-wandeling heet de 3e Wekeromse Zandtocht en is tevens de laatste van het jaar 2018. Organisator:  Casper Seijn.

Als we om even vòòr 10 uur buiten het “Kulturhus” staan, neem Voorzitter Wim Freriks het woord. Hij meldt dat op 5 december jl Co Stam is overleden.  De kaart lag bij de inschrijftafel. Hij vraagt ons om een moment stil te zijn. En zo geschiede. Hoe stil kan de stilte zijn.

Co was 10 jaar geleden mede-oprichter van de SOP-wandeltochten, waar wij heden ten dage zoveel plezier aan beleven.  Dat Co moge rusten in vrede.

Daarna vertelt Wim, dat we vandaag 124 deelnemers hebben, waardoor het totaal aantal deelnemers dit jaar bijna 4.000 is. Hij wil een applaus voor de vrijwilligers, die voor zoveel mooie tochten hebben gezorgd. En ook dat geschiedt.

Casper kan een oorkonde uitreiken voor 144 tochten aan onze “verwenner” Gerrit Oskam (tocht Zijderveld). Bravo. Om 10.04 uur gaan we van start.

Wekerom is een dorp in de gemeente Ede. Casper heeft in zijn voorbeschouwing geschreven dat de bewoners overwegend tot de streng gereformeerde kerk behoren, maar oeps…… in de hal van het “Kulturhus” heb ik toch een pikant schilderij zien hangen (!).

Een bekende inwoonster van Wekerom is Marjolein Bastin, illustrator en tekenaar.

Via de Koperensteeg verlaten wij het dorp. Deze weg biedt ons veel mooie vergezichten, grote boerderijen en chique landhuizen. We slaan links af de Hoge Valkseweg in en komen in het buurtschap De Valk. Dit ligt ca. 2 km ten noordwesten van Wekerom,  had in 2001 ongeveer 430 huishoudens en 1670 inwoners en kent geen kern. De Groote Valksche Beek stroomt er door.

Maar er is daar genoeg bedrijvigheid, hoor: een plattelandswinkel, een snuffelzolder, een theetuin met terras, maar ook een klompenpad. Die begint met een overstapje. Wim en Henk bieden hulp. Zo wil ik nog wel een paar van die overstapjes hebben. Ik word op mijn wenken bediend, want aan de andere kant van de wei is er weer een. Daar staat Peter om ons te helpen. We gaan daardoor als een lint door het landschap. We komen bij een nagebouwde IJzertijdboerderij. Hier kunnen we ontdekken hoe mensen leefden in de IJzertijd, de periode van de prehistorie die volgde op de bronstijd en gekenmerkt werd door gebruik van ijzer. Terwijl we kunnen rondkijken, worden we getrakteerd op lekkere mini-marsjes e.d.

We zijn inmiddels het Wekeromse Zand opgegaan. In dit mooie heuvelachtige wandelgebied kom je vrijwel alle landschappen van de Veluwe tegen.

wek 1We vervolgen de route en komen bij het monument van Robert N. Greene, een 20-jarige 2de luitenant uit Virginia VS, die in 1944 gesneuveld is voor onze vrijheid. Ik gedenk hem in stilte.

Dan volgt een gebied met zandvlaktes in de verte en waterpartijen op de voorgrond. We passeren een ijzeren plaat met de mededeling dat het nog 2160 m is naar het middelpunt van Nederland.

Ik loop een poosje op met Ben uit Raalte. Hij vertelt over zijn pennenverzameling met opschrift van stad of dorp. Ook in Wekerom is hij op pennenjacht geweest en hij had succes.

We belanden als vanzelf in Eikenstek, ook een onderdeel van het Wekeromse Zand. In dit gebied gaan we via een diepe geul de berg af. Dat is mooi werk. Maar wie Casper kent, weet ook dat we , o hemel, weer een berg op moeten. Ik heb er moeite mee. Bovenaan wordt gekeken naar de ploeteraars. Vervolgens wandelen we over Camping “de Rimboe”. Ik hoop dat we hier de hoofdrust zullen hebben, want ik verlang naar mijn broodje kroket. Maar neen, we gaan nog eventjes de Scheeleberg in en dan pas in het Toppark Landgoed De Scheleberg is de rust.

Een mooi etablissement volop in kerstsfeer.

Na deze welverdiende rust gaat de caravaan verder. Nu komen we in een gebied waar volop koeien aanwezig zijn, die dezelfde kant op willen.  Ze brullen alswek 2 teken dat ze honger hebben. Ik zorg er voor, dat er een paar stoere mannen achter me lopen, zodat ik niet te grazen word genomen. We kijken uit over heidevelden, die vast in augustus een mooi aanzicht bieden.

Bij de 2e wagenrust is er veel vrolijkheid. Ons wordt verteld, dat Gerda en Deliana respectievelijk morgen en overmorgen jarig zijn. De dames zijn trouwe wandelaars van de S.O.P. Ze worden hartelijk toegezongen. Een leuke bijkomstigheid moet ook vermeld worden, vind ik: Deliana heeft net de 50.000 km wandelen vol gemaakt. Alleen dat al is een hoeraatje waard.

Het laatste stuk van het parcours gaat over leuke boerenpaden en over erven en langs de Groote Valksche Beek,  in de volksmond de Dorpsbeek of Barneveldse beek genoemd.

Om 15.50 uur zijn we terug bij het “Kulturhus”, waar nog een groot aantal wandelaars gaan napraten onder het genot van een drankje.

Bedankt, Casper en alle vrijwilligers, voor deze mooie tocht. Die “hoge” berg is je vergeven, want verder was alles prima in orde. Tot volgend jaar. 

Zeist, 13 december 2018

Jeannette van Buuren

Chris wekerom

Na vijf weken afwezigheid i.v.m. een knieblessure ben ik gelukkig weer in staat om mee te wandelen met “Samen Op Pad”. Het zal duidelijk zijn dat ik in opperbeste stemming ben. Alle aanwezigen in de kantine van de Atletiekvereniging, inclusief de twee mannen achter de bar, zou ik dan ook wel willen omhelzen van vreugde.
Op deze bijzondere woensdag liggen er pepernoten op de tafels en brengt ook Sinterklaas een bezoek aan de kantine. Dat iedereen hem een warm hart toedraagt, blijkt wel uit het feit dat velen met hem op de foto willen.
Soest kent een jarenlange traditie van mooie wandeltochten, want het is een prachtige omgeving, die rijk is aan duinen, bossen, heide en weilanden.
Vol verwachting klopt dan ook mijn hart wat Hette Smedema vandaag voor ons bedacht heeft. Met 90 deelnemers gaan we om 10.07 uur van start. Het is droog en 5 graden.
soest 1 copyEerst gaan we het spoor over en nemen een pad naar links aan de noordkant van de Lange Duinen, een gigantische zandvlakte, dat uit de laatste ijstijd stamt. In de ijstijd daarvoor zijn stuwwallen gevormd, zoals de Utrechtse Heuvelrug. Met het project 'Laat maar waaien' heeft de provincie Utrecht het rooien en uitdunnen van enkele begroeide terreingedeelten gesubsidieerd, om zo het zand meer kans te geven om te verstuiven.
Dat heeft tot gevolg dat we nu door rul zand moeten banjeren en ik moet eerlijk bekennen dat dat me niet mee valt.
We steken de Soesterbergsestraat over en krijgen het vervolg van de Soesterduinen met veel heuveltjes. Het is wel een beetje zwoegen vandaag. Dan komen we al gauw langs de Korte Duinen, nog zo’n zandbak, waar het zand ook vrij kan stuiven. Dit maakt de Soester Duinen tot een aardkundig waardevol gebied. In 1997 zijn de Lange en Korte Duinen daarom door de provincie Utrecht tot aardkundig monument verklaard.
In het villadorp Soestduinen, dat ontstaan is in 1863, toen tijdens de aanleg van de spoorlijn hier een station werd gebouwd, staan Annemarie, Jeannette en Barbara ons op te wachten. Och, kom toch eens kijken wat ik op het dienblad vind: heerlijke brokken speculaas. We kunnen ook een sapje pakken.
We komen langs het Openluchttheater Soest, gaan langs de zuidkant van de Lange Duinen weer richting de kantine van de Atletiekvereniging en komen om 12.40 uur aan voor de hoofdrust.
Ik zit te eten met mensen, die interessante verhalen hebben over de lekkere erwtensoep, over slakken die graag onder een bananenschil vertoeven en over de vraag of Sonja kippen in haar tuin zal nemen voor de verse eitjes. Een half uurtje is dan zo om, dus daar gaan we weer. Het is nog droog en 2 graden warmer.
Het tweede gedeelte voert ons voornamelijk door het bosgebied van Soest.
Wat voorspeld was, gebeurt nu: zie de regendruppels door de bomen.
We gaan eerst het landgoed Pijnenburg in. Dit landgoed van 350 hectare grenst aan het grondgebied van Paleis Soestdijk.
Daarna het Willem Arntszbos, dat bestaat uit open terrein, heide, stuifzand, gemengd bos, lanen en een grote akker. Het Arntszbos wordt sinds 1994 beheerdsoest 2 copy door stichting Het Utrechts Landschap.
Dan volgt het terrein over de Willem Arntz Hoeve, een voormalig psychiatrisch zorgcomplex waarvan de bebouwing grotendeels nog aanwezig is. Als we dit terrein verlaten, zien we de dames van de verzorging. We mogen een mandarijntje pakken voor de nodige vitamines in deze wintermaand.
Dan is het nog ca. 4 km, zodat we ruim voor donker terug zijn bij de Atletiekvereniging. Het is dan 15.40 uur en weer 5 graden.
Hette, doe de groeten aan de dames en bedankt voor dit mooie Achtje Soest.
Jeannette van Buuren.

Soest Chris

De weersvoorspellingen beloven niet veel goeds: kil, guur, regen. Zou het nu dan echt gedaan zijn met de mooie zonnige SOP-wandelingen? Maar we laten ons er niet door afschikken. Met een volle auto rijden we vanuit Brabant naar Vaassen. Want we willen bij een wandeling zijn, die georganiseerd is door Rina!

We starten opnieuw in een kantine van een voetbalvereniging. Dat staat garant voor een lekker kopje koffie en een gezellig sfeertje. Langzaam druppelen de wandelaars binnen. De teller blijft steken op 84! Een mooi aantal, waar Rina blij mee is. Ondanks haar blessure gaat ze 2 gedeeltes van de tocht meelopen, maar niet nadat ze rond de klok van 10 de bijzonderheden over de tocht vertelt. De Avervoordsekruisroute, het is een mond vol, het had ook Kerkentocht kunnen heten. Rina meldt dat we er vandaag maar liefst 6 passeren. Er is een oorkonde voor iemand die 144 SOP-tochten gelopen heeft, maar de gelukkige is er vandaag niet. We houden zijn naam nog even stil en de oorkonde gaat de koffer in.

De jas aan en naar buiten, waar het fluitje van Henk laat weten dat het gedaan is met de rust.

We lopen naar het centrum van Vaassen. Langs de mooie dorpskerk komen we op het Marktplein.. Hier krijgen we een leuke verrassing. De kaasboer wacht ons op met kaasblokjes!  

Vaassen 1 1600x900 copyDe route leidt ons langs Daams' molen, een 8-kantige stellingmolen. In het voorjaar van 2012 is deze opgehoogd met 4,9 meter. Dit is geweest om een vrije windtoevoer te krijgen.

We vangen een glimp op van Kasteel Cannenburch. Rina's volgende wandeling leidt weer langs het kasteel. Dan gaan we het buitengebied in. Smalle weggetjes, mooie boerderijen, sprengen, het riviertje de Grift, er is van alles te zien. We komen door het buurtschapje De Jonas, net ten westen van het Apeldoorns kanaal. Het heeft maar liefst 3 straten: De Jonasweg, Jonas en Hafkamperweg.

Op de carpoolplaats bij de A50 wacht de man van Rina met een metgezel ons op, de 1e wagenrust. Een lekker pakje sap en een koek.  We worden koud van het stilstaan. Ik ben dan ook blij als we weer aanstappen. Aan de overkant van de snelweg lopen we door een open agrarisch landschap. De wind en temperatuur doet verlangen naar een muts, sjaal en handschoenen. Maar we laten ons niet kennen. Het is droog en dat is al pure winst, met de voorspellingen van vandaag.

Het valt op dat bij praktisch iedere boerderij wel paarden of pony's in de wei staan. Soms worden we begroet met Vaassen 2een luid gehinnik. Ook lopen we door een schapenwei, waar de schapen wat onrustig worden van die slange sliert wandelaars. Groepje bij groepje rennen ze tussen ons door en staan dan op afstand, veilig bij elkaar, ons na te staren.

Vlak voor de grote rust komen we op het Avervoorder klompenpad en zien een bijzondere boerderij.

Het bord maakt duidelijk dat dit de herenboerderij Huis Avervoorde is. We lopen aan de rand van een beek, langs een maisakker en komen bij een planken bruggetje. "Waar staat dat kruis voor?", hoor ik zeggen. Het Avervoordse kruis, waar de route de naam aan ontleent. En ik ben er zomaar voorbij gelopen!

Dat kan toch niet, terug...... En ja hoor, daar staat het Zoenkruis. Een integrerende naam. Een Zoenkruis is een monument ter nagedachtenis. Het Avervoordse zoenkruis is in 1571 geplaatst, ter herinnering aan de zoon van de herenboer, die op dit plekje verdronken is in de beek.....

Vaassen 3Wij komen echter veilig aan de overkant, via een plank en door behulpzame handen.

Nog iets verrassends! Een akker met kleurrijke wintergroenten, rode kool, maar ook en ik had dit nog nooit gezien, dieppaarse boerenkool.

De centrale rust is opnieuw bij een voetbalvereniging. Ditmaal bij Vlug en Lenig in het buurtschapje De Vecht.  En vlug zijn de vriendelijke dames achter de bar. De broodjes kroket en soep staan ons al op te wachten. Goed geregeld Rina!!

Het tweede gedeelte van de route leidt ons door het plaatsje De Vecht. Een oude basisschool uit 1920 en de 4e kerk op de route. We steken een waterloop over en zien een mooie standbeeld. We hebben vandaag al veel beelden gezien: modern en traditioneel, maar ook veel houtsnijwerken..... Opnieuw lopen we langs een oud kerkje, bijna niet als zodanig herkenbaar.

Er vallen wat spetters, zou het nu dan toch gaan regenen? Een enkeling steekt de paraplu op. Maar het mag geen naam hebben.

Het volgend buurtschapje is Beemte. Ook dit is piepklein en bestaat uit net als Jonas uit hoogruit drie straten. Hoe leuk is het om hier te lopen!

Na de brug over het Apeldoorns kanaal treffen we de tweede wagenrust met sapjes, chocolade of koek. We worden vandaag weer prima verzorgd! Twee nog erg jonge dames mogen helpen. En dat vinden ze leuk!

Dan lopen we terug in de richting van Vaassen. Een stukje bebouwde kom en dan zijn we bij de finish. Een zo goed als droge dag, ondanks de voorspellingen, een heerlijke wandeling, prima verzorgd. We zijn blij dat we gekomen zijn.

Rina, bedankt!

Myriam van den Berg

Chris Vaassen

 

 

 

Chris Bloemendaal

Het is maar goed dat Casper, onze routebouwer van vandaag, de start gepland heeft in de royale kantine van de voetbalvereniging DOVO in Veenendaal. De aankondiging van een mooie wandelingtocht, grotendeels door de fraaie bossen op en rond de Amerongse berg, de heerlijke herfstdag qua temperatuur en zonneschijn én de mooie herfstkleuren trekt maar liefst 111 deelnemers!
Bij de inschrijftafel liggen 3 kaarten voor medewandelaars met knie- en/of heupblessures. Allen van harte een voorspoedig herstel gewenst. We hopen dat jullie er weer snel bij zijn!

Na een lekker bakkie koffie gaan we van start. Ditmaal geen oorkondes, we kunnen dus direct vertrekken. Snel laten we de bebouwing van Veenendaal achter ons. Een straat met prachtige oude knotwilgen leidt ons het buitengebied in. We lopen langs mooie oude boerderijen en genieten ondertussen van de herfstkleuren!

Bij een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan 2 moedige verzetstrijders staan we letterlijk en figuurlijk even stil. De jongste was nog geen 17......

Hoe rustig het weer is, wordt duidelijk als we een luchtballon zien! En dat in november. Het zal leuk zijn om vanuit de lucht de lange sliert SOP-wandelaars te zien. Ik ben benieuwd of ze ons geklets ook op hebben kunnen vangen...

We lopen het piepkleine plaatsje Overberg in. Casper leidt ons langs het oude hervormde kerkje met het aparte klokkentorentje. We steken de spoorlijn Utrecht veen 1- Rhenen over en dan stappen we de bossen in. Hoe mooi zijn de herfstkleuren in deze tijd! Met de zon erop worden deze nog intenser!

De flinke wind van het afgelopen weekend heeft heel wat bladeren van de bomen geblazen. We kunnen dus lekker schoppen door de bladeren en je weer even kind voelen!

Ik was er niet bij in Baarn, maar Casper heeft toen al aangegeven dat we gaan klimmen. En dat merken we. Soms een vals plat, bijna niet te zien, maar wel te voelen! Maar ook een prachtig pad omhoog, dwars door een heidegebied. Bovengekomen moeten we echt even bijkomen! Ook enkele mannen in de hesjes zitten op een bankje uit te puffen. We lopen nu in het bosgebied van de Amerongse berg. Ik lees in Wikipedia dat deze heuvel met een hoogte van 69,2 meter boven NAP het hoogste punt is van de provincie Utrecht en dat de bossen de oudste zijn op de Utrechtse Heuvelrug!

We zien Peter, Dinie en Casper een ander pad inslaan en dat betekent dat de wagenrust niet ver weg meer is. Maar dat valt nog tegen. We lopen nog wel twee kilometer en zijn al bang dat onze voorlopers een verkeerd pad gekozen hebben. Maar nee, we zitten goed. Inmiddels hebben we bijna 10 kilometer gelopen en is het fijn om even een stopveen 2 1600x900 te hebben. Een lekker mergpijpje en een pakje fris. Zo kunnen we er weer tegen.

We lopen over mooie bospaden. Ineens valt me op dat ik bosbessen zie! En niet zo weinig. De struikjes zijn frisgroen. Wat apart, zo diep in de herfst. Dit is vast een tweede bloei, na de lange en hete zomer.

Dan komen we in Amerongen. De centrale rust is bij het gezellige café restaurant Buitenlust.

Ik vind een heerlijk plekje op de veranda, in de zon. Hier is het heerlijk toeven. We maken een praatje met een mountainbiker, die ons al 2x keer deze ochtend gespot heeft.

Anderen maken weer zitjes van de al opgestapelde stoelen en vinden ook een plekje op het terras. Het zaaltje zit inmiddels ook al vol, evenals de gelagkamer.

Maar 111 mensen binnen een half uur bedienen, dat is wat veel gevraagd. Wij krijgen buiten al snel wat we besteld veen 3hebben, maar tegen de tijd dat we denken dat de pauze voorbij is, blijkt dat binnen nog veel tafels wachten op hun bestelling. Dat maakt dat ik even op ontdekking uit kan gaan. De gelagkamer met oude prenten en gezellige inrichting is een kijkje waard. Ik zie dat het ook een hotel is, leuk! Om te onthouden!

Maar dan is daar toch het bekende fluitsignaal en gaan we weer samen op pad. We lopen een stukje parallel aan de doorgaande weg en steken deze dan over om opnieuw de bossen in te gaan. Het is weer genieten. Een mooi beukenbos, paddenstoelen in alle kleuren en maten..... Ook zien we knalrode, nog helemaal gave vliegenzwammen. Die zijn vast opgekomen na de regen van het afgelopen weekend!

Op enig moment gaan de rugzakken open en krijgen we nog een lekkere chocoladetraktatie.

En dan volgen onherroepelijk de laatste kilometers. We laten het bos achter ons en komen via een mooi pad langs de weilanden in Veenendaal. Opnieuw zien we in de verte de luchtballon. Het lijkt dezelfde als die we vanochtend gezien hebben.

Nog een stukje door de bebouwde kom, het spoor over. Dan zijn we bij de sportvelden en weten we dat we aan het einde gekomen zijn van een heerlijke herfstwandeltocht.

Casper, bedankt!

Myriam van den Berg

chris veenendaal

Baarn 278

Organisator: Marjan Smeitink  Aantal deelnemers: 67.

Als we om 9.45 uur in Vorden aankomen, zien we in de startlocatie Hotel Bakker veel bekende gezichten. Voor de eerste keer verzorgt Marjan een wandeltocht voor "Samen  Op Pad ", die zij de naam “Bossen, Boerderijen en Kastelen” heeft genoemd. Voor nu  wil zij er nog “Modder”

aan toevoegen, omdat het de afgelopen nacht zo geregend heeft. We zullen zien.

Om 10.00 uur heet zij de deelnemers welkom in Vorden, de parel in het mooiste gedeelte van Nederland. Ik ga haar vandaag niet tegenspreken, maar ik weet wel beter……

Ze mag een oorkonde uitreiken voor 96 wandeltochten aan de populairste Sopper van alle Soppers: Corrie Hogeweg. Bravo.

Vorden behoort tot de Gemeente Bronckhorst, dat in 2018 uitgeroepen is tot Wandelgemeente van het jaar. Het dorp is prachtig gelegen in het Achterhoekse coulissenlandschap.

We gaan gelijk langs het Kasteel Vorden. Hier vond in 1983 de officiële openstelling plaats van het Pieterpad.  Het kasteel dateert uit de 16e eeuw. Particulieren hebben het in 2004 gekocht en in oude glorie hersteld. Het is in een mooi park gelegen met veel zichtlanen.

Daarna gaan we steeds meer het buitengebied in. Wat een rust gaat daar van uit. De een na de andere kolossale boerderij voltrekt zich aan het oog en met het fraaie herfstweer is het werkelijk genieten.

Het tempo is vandaag voor mij te hoog. Ik vertel aan Hans dat ik op de hoek Deldensebroekweg-Riethuisweg de groep ga verlaten om zo de kortste weg te nemen naar Kasteel Hackfort, onze hoofdrust.

Ik heb me laten vertellen, dat de route via het buurtschap Delden ging naar het piepkleine dorpje Wichmond met de supergrote Willibrorduskerk. Dat Marjan bij de 1e wagenrust lekkere brownies en chocolade kruidnoten uitdeelde. En dat men chocomel kreeg. Nou, dat is toch niet misselijk.

vor 1Kasteel Hackfort is in het bezit van Natuurmonumenten. In de kasteelmoestuin en de aangrenzende boomgaard worden – net als in vroeger tijden -  groenten, fruit en bloemen geteeld voor eigen gebruik.

Ik zet me om 12.00 uur neer in de “Keuken van Hackfort” in het voormalige koetshuis. Al wat te nuttigen valt, is biologisch verantwoord.

Om 13.00 uur is ook de groep gearriveerd, wat betekent, dat om 13.30 uur dat schelle fluitje weer klinkt om te vertrekken.

We volgen een route door het park. Het lijkt wel of de paden aangeharkt zijn. We belanden in eenvor 2 weiland met veel koeienvlaaien en met het uitzicht op fraaie boerderijen met éénpalige hooibergen.

Als we aan de rand van Vorden zijn, neem ik een andere weg naar de finish. Deze keer heb ik gezelschap van Piet en Kees.

Ik heb me laten vertellen, dat de route langs Kasteel Den Bramel en Huize Het Enzerinck voerde. Dat Marjan bij de 2e wagenrust zoute stengels  en mandarijnen uitdeelde. En dat het allemaal heel sfeervol was.

Om 15.50 uur zie ik de groep arriveren in Hotel Bakker.

Als we naar huis willen gaan, start de auto niet. De ANWB wordt gebeld en in afwachting daarvan, keren we terug in het hotel. Daar  zien we Marian, Sandra, Sonja en Corrie heel knus bij de open haard een after-party houden. Wij gaan erbij zitten en sluiten op deze gezellige manier de maand oktober af.

Marjan, wat heb jij ons een leuke dag bezorgd. Je hebt het fantastisch gedaan. Klasse.

Dank je wel voor de moeite en met jou al je hulptroepen.

Jeannette van Buuren.

Vorden Sop 277

Subcategorieën

Copyright © 2019 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.