Zonnige herfstkleuren Schijndel
Amersfoort 10 oktober 2018
Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

Verslagen GW

Na vijf weken afwezigheid i.v.m. een knieblessure ben ik gelukkig weer in staat om mee te wandelen met “Samen Op Pad”. Het zal duidelijk zijn dat ik in opperbeste stemming ben. Alle aanwezigen in de kantine van de Atletiekvereniging, inclusief de twee mannen achter de bar, zou ik dan ook wel willen omhelzen van vreugde.
Op deze bijzondere woensdag liggen er pepernoten op de tafels en brengt ook Sinterklaas een bezoek aan de kantine. Dat iedereen hem een warm hart toedraagt, blijkt wel uit het feit dat velen met hem op de foto willen.
Soest kent een jarenlange traditie van mooie wandeltochten, want het is een prachtige omgeving, die rijk is aan duinen, bossen, heide en weilanden.
Vol verwachting klopt dan ook mijn hart wat Hette Smedema vandaag voor ons bedacht heeft. Met 90 deelnemers gaan we om 10.07 uur van start. Het is droog en 5 graden.
soest 1 copyEerst gaan we het spoor over en nemen een pad naar links aan de noordkant van de Lange Duinen, een gigantische zandvlakte, dat uit de laatste ijstijd stamt. In de ijstijd daarvoor zijn stuwwallen gevormd, zoals de Utrechtse Heuvelrug. Met het project 'Laat maar waaien' heeft de provincie Utrecht het rooien en uitdunnen van enkele begroeide terreingedeelten gesubsidieerd, om zo het zand meer kans te geven om te verstuiven.
Dat heeft tot gevolg dat we nu door rul zand moeten banjeren en ik moet eerlijk bekennen dat dat me niet mee valt.
We steken de Soesterbergsestraat over en krijgen het vervolg van de Soesterduinen met veel heuveltjes. Het is wel een beetje zwoegen vandaag. Dan komen we al gauw langs de Korte Duinen, nog zo’n zandbak, waar het zand ook vrij kan stuiven. Dit maakt de Soester Duinen tot een aardkundig waardevol gebied. In 1997 zijn de Lange en Korte Duinen daarom door de provincie Utrecht tot aardkundig monument verklaard.
In het villadorp Soestduinen, dat ontstaan is in 1863, toen tijdens de aanleg van de spoorlijn hier een station werd gebouwd, staan Annemarie, Jeannette en Barbara ons op te wachten. Och, kom toch eens kijken wat ik op het dienblad vind: heerlijke brokken speculaas. We kunnen ook een sapje pakken.
We komen langs het Openluchttheater Soest, gaan langs de zuidkant van de Lange Duinen weer richting de kantine van de Atletiekvereniging en komen om 12.40 uur aan voor de hoofdrust.
Ik zit te eten met mensen, die interessante verhalen hebben over de lekkere erwtensoep, over slakken die graag onder een bananenschil vertoeven en over de vraag of Sonja kippen in haar tuin zal nemen voor de verse eitjes. Een half uurtje is dan zo om, dus daar gaan we weer. Het is nog droog en 2 graden warmer.
Het tweede gedeelte voert ons voornamelijk door het bosgebied van Soest.
Wat voorspeld was, gebeurt nu: zie de regendruppels door de bomen.
We gaan eerst het landgoed Pijnenburg in. Dit landgoed van 350 hectare grenst aan het grondgebied van Paleis Soestdijk.
Daarna het Willem Arntszbos, dat bestaat uit open terrein, heide, stuifzand, gemengd bos, lanen en een grote akker. Het Arntszbos wordt sinds 1994 beheerdsoest 2 copy door stichting Het Utrechts Landschap.
Dan volgt het terrein over de Willem Arntz Hoeve, een voormalig psychiatrisch zorgcomplex waarvan de bebouwing grotendeels nog aanwezig is. Als we dit terrein verlaten, zien we de dames van de verzorging. We mogen een mandarijntje pakken voor de nodige vitamines in deze wintermaand.
Dan is het nog ca. 4 km, zodat we ruim voor donker terug zijn bij de Atletiekvereniging. Het is dan 15.40 uur en weer 5 graden.
Hette, doe de groeten aan de dames en bedankt voor dit mooie Achtje Soest.
Jeannette van Buuren.

Soest Chris

De weersvoorspellingen beloven niet veel goeds: kil, guur, regen. Zou het nu dan echt gedaan zijn met de mooie zonnige SOP-wandelingen? Maar we laten ons er niet door afschikken. Met een volle auto rijden we vanuit Brabant naar Vaassen. Want we willen bij een wandeling zijn, die georganiseerd is door Rina!

We starten opnieuw in een kantine van een voetbalvereniging. Dat staat garant voor een lekker kopje koffie en een gezellig sfeertje. Langzaam druppelen de wandelaars binnen. De teller blijft steken op 84! Een mooi aantal, waar Rina blij mee is. Ondanks haar blessure gaat ze 2 gedeeltes van de tocht meelopen, maar niet nadat ze rond de klok van 10 de bijzonderheden over de tocht vertelt. De Avervoordsekruisroute, het is een mond vol, het had ook Kerkentocht kunnen heten. Rina meldt dat we er vandaag maar liefst 6 passeren. Er is een oorkonde voor iemand die 144 SOP-tochten gelopen heeft, maar de gelukkige is er vandaag niet. We houden zijn naam nog even stil en de oorkonde gaat de koffer in.

De jas aan en naar buiten, waar het fluitje van Henk laat weten dat het gedaan is met de rust.

We lopen naar het centrum van Vaassen. Langs de mooie dorpskerk komen we op het Marktplein.. Hier krijgen we een leuke verrassing. De kaasboer wacht ons op met kaasblokjes!  

Vaassen 1 1600x900 copyDe route leidt ons langs Daams' molen, een 8-kantige stellingmolen. In het voorjaar van 2012 is deze opgehoogd met 4,9 meter. Dit is geweest om een vrije windtoevoer te krijgen.

We vangen een glimp op van Kasteel Cannenburch. Rina's volgende wandeling leidt weer langs het kasteel. Dan gaan we het buitengebied in. Smalle weggetjes, mooie boerderijen, sprengen, het riviertje de Grift, er is van alles te zien. We komen door het buurtschapje De Jonas, net ten westen van het Apeldoorns kanaal. Het heeft maar liefst 3 straten: De Jonasweg, Jonas en Hafkamperweg.

Op de carpoolplaats bij de A50 wacht de man van Rina met een metgezel ons op, de 1e wagenrust. Een lekker pakje sap en een koek.  We worden koud van het stilstaan. Ik ben dan ook blij als we weer aanstappen. Aan de overkant van de snelweg lopen we door een open agrarisch landschap. De wind en temperatuur doet verlangen naar een muts, sjaal en handschoenen. Maar we laten ons niet kennen. Het is droog en dat is al pure winst, met de voorspellingen van vandaag.

Het valt op dat bij praktisch iedere boerderij wel paarden of pony's in de wei staan. Soms worden we begroet met Vaassen 2een luid gehinnik. Ook lopen we door een schapenwei, waar de schapen wat onrustig worden van die slange sliert wandelaars. Groepje bij groepje rennen ze tussen ons door en staan dan op afstand, veilig bij elkaar, ons na te staren.

Vlak voor de grote rust komen we op het Avervoorder klompenpad en zien een bijzondere boerderij.

Het bord maakt duidelijk dat dit de herenboerderij Huis Avervoorde is. We lopen aan de rand van een beek, langs een maisakker en komen bij een planken bruggetje. "Waar staat dat kruis voor?", hoor ik zeggen. Het Avervoordse kruis, waar de route de naam aan ontleent. En ik ben er zomaar voorbij gelopen!

Dat kan toch niet, terug...... En ja hoor, daar staat het Zoenkruis. Een integrerende naam. Een Zoenkruis is een monument ter nagedachtenis. Het Avervoordse zoenkruis is in 1571 geplaatst, ter herinnering aan de zoon van de herenboer, die op dit plekje verdronken is in de beek.....

Vaassen 3Wij komen echter veilig aan de overkant, via een plank en door behulpzame handen.

Nog iets verrassends! Een akker met kleurrijke wintergroenten, rode kool, maar ook en ik had dit nog nooit gezien, dieppaarse boerenkool.

De centrale rust is opnieuw bij een voetbalvereniging. Ditmaal bij Vlug en Lenig in het buurtschapje De Vecht.  En vlug zijn de vriendelijke dames achter de bar. De broodjes kroket en soep staan ons al op te wachten. Goed geregeld Rina!!

Het tweede gedeelte van de route leidt ons door het plaatsje De Vecht. Een oude basisschool uit 1920 en de 4e kerk op de route. We steken een waterloop over en zien een mooie standbeeld. We hebben vandaag al veel beelden gezien: modern en traditioneel, maar ook veel houtsnijwerken..... Opnieuw lopen we langs een oud kerkje, bijna niet als zodanig herkenbaar.

Er vallen wat spetters, zou het nu dan toch gaan regenen? Een enkeling steekt de paraplu op. Maar het mag geen naam hebben.

Het volgend buurtschapje is Beemte. Ook dit is piepklein en bestaat uit net als Jonas uit hoogruit drie straten. Hoe leuk is het om hier te lopen!

Na de brug over het Apeldoorns kanaal treffen we de tweede wagenrust met sapjes, chocolade of koek. We worden vandaag weer prima verzorgd! Twee nog erg jonge dames mogen helpen. En dat vinden ze leuk!

Dan lopen we terug in de richting van Vaassen. Een stukje bebouwde kom en dan zijn we bij de finish. Een zo goed als droge dag, ondanks de voorspellingen, een heerlijke wandeling, prima verzorgd. We zijn blij dat we gekomen zijn.

Rina, bedankt!

Myriam van den Berg

Chris Vaassen

 

 

 

Chris Bloemendaal

Het is maar goed dat Casper, onze routebouwer van vandaag, de start gepland heeft in de royale kantine van de voetbalvereniging DOVO in Veenendaal. De aankondiging van een mooie wandelingtocht, grotendeels door de fraaie bossen op en rond de Amerongse berg, de heerlijke herfstdag qua temperatuur en zonneschijn én de mooie herfstkleuren trekt maar liefst 111 deelnemers!
Bij de inschrijftafel liggen 3 kaarten voor medewandelaars met knie- en/of heupblessures. Allen van harte een voorspoedig herstel gewenst. We hopen dat jullie er weer snel bij zijn!

Na een lekker bakkie koffie gaan we van start. Ditmaal geen oorkondes, we kunnen dus direct vertrekken. Snel laten we de bebouwing van Veenendaal achter ons. Een straat met prachtige oude knotwilgen leidt ons het buitengebied in. We lopen langs mooie oude boerderijen en genieten ondertussen van de herfstkleuren!

Bij een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan 2 moedige verzetstrijders staan we letterlijk en figuurlijk even stil. De jongste was nog geen 17......

Hoe rustig het weer is, wordt duidelijk als we een luchtballon zien! En dat in november. Het zal leuk zijn om vanuit de lucht de lange sliert SOP-wandelaars te zien. Ik ben benieuwd of ze ons geklets ook op hebben kunnen vangen...

We lopen het piepkleine plaatsje Overberg in. Casper leidt ons langs het oude hervormde kerkje met het aparte klokkentorentje. We steken de spoorlijn Utrecht veen 1- Rhenen over en dan stappen we de bossen in. Hoe mooi zijn de herfstkleuren in deze tijd! Met de zon erop worden deze nog intenser!

De flinke wind van het afgelopen weekend heeft heel wat bladeren van de bomen geblazen. We kunnen dus lekker schoppen door de bladeren en je weer even kind voelen!

Ik was er niet bij in Baarn, maar Casper heeft toen al aangegeven dat we gaan klimmen. En dat merken we. Soms een vals plat, bijna niet te zien, maar wel te voelen! Maar ook een prachtig pad omhoog, dwars door een heidegebied. Bovengekomen moeten we echt even bijkomen! Ook enkele mannen in de hesjes zitten op een bankje uit te puffen. We lopen nu in het bosgebied van de Amerongse berg. Ik lees in Wikipedia dat deze heuvel met een hoogte van 69,2 meter boven NAP het hoogste punt is van de provincie Utrecht en dat de bossen de oudste zijn op de Utrechtse Heuvelrug!

We zien Peter, Dinie en Casper een ander pad inslaan en dat betekent dat de wagenrust niet ver weg meer is. Maar dat valt nog tegen. We lopen nog wel twee kilometer en zijn al bang dat onze voorlopers een verkeerd pad gekozen hebben. Maar nee, we zitten goed. Inmiddels hebben we bijna 10 kilometer gelopen en is het fijn om even een stopveen 2 1600x900 te hebben. Een lekker mergpijpje en een pakje fris. Zo kunnen we er weer tegen.

We lopen over mooie bospaden. Ineens valt me op dat ik bosbessen zie! En niet zo weinig. De struikjes zijn frisgroen. Wat apart, zo diep in de herfst. Dit is vast een tweede bloei, na de lange en hete zomer.

Dan komen we in Amerongen. De centrale rust is bij het gezellige café restaurant Buitenlust.

Ik vind een heerlijk plekje op de veranda, in de zon. Hier is het heerlijk toeven. We maken een praatje met een mountainbiker, die ons al 2x keer deze ochtend gespot heeft.

Anderen maken weer zitjes van de al opgestapelde stoelen en vinden ook een plekje op het terras. Het zaaltje zit inmiddels ook al vol, evenals de gelagkamer.

Maar 111 mensen binnen een half uur bedienen, dat is wat veel gevraagd. Wij krijgen buiten al snel wat we besteld veen 3hebben, maar tegen de tijd dat we denken dat de pauze voorbij is, blijkt dat binnen nog veel tafels wachten op hun bestelling. Dat maakt dat ik even op ontdekking uit kan gaan. De gelagkamer met oude prenten en gezellige inrichting is een kijkje waard. Ik zie dat het ook een hotel is, leuk! Om te onthouden!

Maar dan is daar toch het bekende fluitsignaal en gaan we weer samen op pad. We lopen een stukje parallel aan de doorgaande weg en steken deze dan over om opnieuw de bossen in te gaan. Het is weer genieten. Een mooi beukenbos, paddenstoelen in alle kleuren en maten..... Ook zien we knalrode, nog helemaal gave vliegenzwammen. Die zijn vast opgekomen na de regen van het afgelopen weekend!

Op enig moment gaan de rugzakken open en krijgen we nog een lekkere chocoladetraktatie.

En dan volgen onherroepelijk de laatste kilometers. We laten het bos achter ons en komen via een mooi pad langs de weilanden in Veenendaal. Opnieuw zien we in de verte de luchtballon. Het lijkt dezelfde als die we vanochtend gezien hebben.

Nog een stukje door de bebouwde kom, het spoor over. Dan zijn we bij de sportvelden en weten we dat we aan het einde gekomen zijn van een heerlijke herfstwandeltocht.

Casper, bedankt!

Myriam van den Berg

chris veenendaal

Baarn 278

Organisator: Marjan Smeitink  Aantal deelnemers: 67.

Als we om 9.45 uur in Vorden aankomen, zien we in de startlocatie Hotel Bakker veel bekende gezichten. Voor de eerste keer verzorgt Marjan een wandeltocht voor "Samen  Op Pad ", die zij de naam “Bossen, Boerderijen en Kastelen” heeft genoemd. Voor nu  wil zij er nog “Modder”

aan toevoegen, omdat het de afgelopen nacht zo geregend heeft. We zullen zien.

Om 10.00 uur heet zij de deelnemers welkom in Vorden, de parel in het mooiste gedeelte van Nederland. Ik ga haar vandaag niet tegenspreken, maar ik weet wel beter……

Ze mag een oorkonde uitreiken voor 96 wandeltochten aan de populairste Sopper van alle Soppers: Corrie Hogeweg. Bravo.

Vorden behoort tot de Gemeente Bronckhorst, dat in 2018 uitgeroepen is tot Wandelgemeente van het jaar. Het dorp is prachtig gelegen in het Achterhoekse coulissenlandschap.

We gaan gelijk langs het Kasteel Vorden. Hier vond in 1983 de officiële openstelling plaats van het Pieterpad.  Het kasteel dateert uit de 16e eeuw. Particulieren hebben het in 2004 gekocht en in oude glorie hersteld. Het is in een mooi park gelegen met veel zichtlanen.

Daarna gaan we steeds meer het buitengebied in. Wat een rust gaat daar van uit. De een na de andere kolossale boerderij voltrekt zich aan het oog en met het fraaie herfstweer is het werkelijk genieten.

Het tempo is vandaag voor mij te hoog. Ik vertel aan Hans dat ik op de hoek Deldensebroekweg-Riethuisweg de groep ga verlaten om zo de kortste weg te nemen naar Kasteel Hackfort, onze hoofdrust.

Ik heb me laten vertellen, dat de route via het buurtschap Delden ging naar het piepkleine dorpje Wichmond met de supergrote Willibrorduskerk. Dat Marjan bij de 1e wagenrust lekkere brownies en chocolade kruidnoten uitdeelde. En dat men chocomel kreeg. Nou, dat is toch niet misselijk.

vor 1Kasteel Hackfort is in het bezit van Natuurmonumenten. In de kasteelmoestuin en de aangrenzende boomgaard worden – net als in vroeger tijden -  groenten, fruit en bloemen geteeld voor eigen gebruik.

Ik zet me om 12.00 uur neer in de “Keuken van Hackfort” in het voormalige koetshuis. Al wat te nuttigen valt, is biologisch verantwoord.

Om 13.00 uur is ook de groep gearriveerd, wat betekent, dat om 13.30 uur dat schelle fluitje weer klinkt om te vertrekken.

We volgen een route door het park. Het lijkt wel of de paden aangeharkt zijn. We belanden in eenvor 2 weiland met veel koeienvlaaien en met het uitzicht op fraaie boerderijen met éénpalige hooibergen.

Als we aan de rand van Vorden zijn, neem ik een andere weg naar de finish. Deze keer heb ik gezelschap van Piet en Kees.

Ik heb me laten vertellen, dat de route langs Kasteel Den Bramel en Huize Het Enzerinck voerde. Dat Marjan bij de 2e wagenrust zoute stengels  en mandarijnen uitdeelde. En dat het allemaal heel sfeervol was.

Om 15.50 uur zie ik de groep arriveren in Hotel Bakker.

Als we naar huis willen gaan, start de auto niet. De ANWB wordt gebeld en in afwachting daarvan, keren we terug in het hotel. Daar  zien we Marian, Sandra, Sonja en Corrie heel knus bij de open haard een after-party houden. Wij gaan erbij zitten en sluiten op deze gezellige manier de maand oktober af.

Marjan, wat heb jij ons een leuke dag bezorgd. Je hebt het fantastisch gedaan. Klasse.

Dank je wel voor de moeite en met jou al je hulptroepen.

Jeannette van Buuren.

Vorden Sop 277

Het vroeg in de ochtend afreizen vanuit mijn residentie naar de provincie Noord-Brabant is voor mij al een belevenis op zich. Wat een drukte op de snelweg. En dan denk ik, waar gaan die mensen toch naar toe? Hopelijk niet allemaal zoals wij naar de wandeltocht in Schijndel, want dan zou de startlocatie Het Spectrum te klein zijn. Aldaar aangekomen zie ik het ontvangstcomité aan de inschrijftafel zitten. Eerst natuurlijk onze voorman Henk, die de formulieren in ontvangst neemt, naast hem gastvrouw Myriam die de kas beheert en daarnaast zit Rosalien, de kleindochter van Henk, die de stempels hanteert.

Myriam van den Berg, de organisator van de tocht “Het Wijbosch” heet ons om 10.00 uur buiten welkom. Er zijn 57 deelnemers. Ze mag 2 oorkondes uitreiken, aan Hans Oostveen voor 24 tochten en aan Jeichina Sloots voor 144 tochten. Bravo voor beiden.

We krijgen eerst een sight-seeing door het dorp. Schijndel (Skèndel in het dialect) is nu onderdeel van de Gemeente Meierijstad. De Meierij van ‘s Hertogenbosch is een landstreek in oostelijk Noord-Brabant. Historisch vormde zij het noordoostelijke kwartier van het hertogdom Brabant.

We passeren de neogotische Sint –Servatiuskerk uit 1839, daarna een weelderig spuitende fontein en vervolgens De Glazen Boerderij, een marktgebouw met een totaal oppervlak van 1.600 m2, dat winkels, restaurants, kantoren en een wellness centrum  bevat.

schijn 1We lopen door de Pompstraat, het oudste straatje van Schijndel en verlaten het langgerekte dorp om zo te komen in een eeuwenoud agrarisch gebied Houterd, genoemd naar een buurtschap. De wandeling voert door het Wijboschbroek, een zeldzaam nat natuurgebied met unieke flora en fauna, dat een laag gedeelte vormt in de afwatering naar de beek De Aa. Omdat de zon inmiddels achter de wolken vandaan is gekomen, hebben we mooie vergezichten met bomen in herfsttooi.

Aan de Baksdijk heeft ongetwijfeld een prachtige villa gestaan, maar omdat het onderhoud waarschijnlijk achterwege bleef, ligt het er nu in elkaar gedonderd bij. Even later stappen we het Groene Woud van het Wijboschbroek in.  De benaming Het Groene Woud is een planologische term die niet voorkomt uit de historie van de streek, maar recent verzonnen is. Smalle paadjes langs brede watertjes volgen. Allemaal goed te lopen. Na een drukke weg overgestoken te hebben, gaan we weer verder in het Groene Woud. Nu echter volgen paadjes, waarbij we te maken hebben met veel  neergevallen boomstammen, die inmiddels veelal in de grond vastzitten. Later ligt er zelfs een hele boom dwars over het pad. Onze ouwe knieën worden danig op de proef gesteld. Maar het mag de pret niet drukken, iedereen heeft er wel een grappige opmerking over.

Aan het begin van de weg met de schone naam Martemanshurk, heeft Jan, de echtgenoot van Myriam’s vriendin,  de picknicktafel gedekt met een geborduurd tafellaken en kunnen we kiezen uit een zoet broodje en een plak zoete koek. Daarbij nog een sapje.

Opgekikkerd vervolgen we de route en komen zo rond de klok van 13.00 uur aan bij de Schaapskooi Schijndel. Daar worden we vriendelijk ontvangen in de hooiberg. Vriendelijk zijn ook de prijzen en omdat wij vriendelijke mensen zijn nemen we allemaal een consumptie! Toch?  Het terrein herbergt oude inheemse schapenrassen, zeldzame kippenrassen, een boomgaard,  een Vlaamse schuur en nog veel meer. Dan is er ook nog het Bakhuis, waar ik maar liefst 3 damestoiletten in aantref.

Na deze interessante pauze gaan we langs het kerkdorp Wijbosch - dat tegen de bevolkingskern van Schijndel ligtschijn 2 en gedeeltelijk is vastgegroeid - verder met het 2e deel van de tocht.
Er volgt een ander stuk Wijboschbroek, wederom een lust voor het oog.

Aan de Pastoor van Vroonhovenstraat is een bewoner zo lief geweest toestemming te geven om daar een “wagenrust” te houden. We mogen een appel, of een mandarijn of een stroopwafel nemen. Ik zie een drietal kabouters in de tuin staan en die hebben een lol, zeg.  Mijn eigen plezier is echter ver te zoeken, want mijn zere knie begint heel erg op te spelen. Eigenlijk had ik Jan hier graag gezien, dan kon ik met hem meerijden naar de finish. Nu moet ik verder. Over  een fietspad, dat heel fraai door de natuur slingert.

Ik sjok achteraan. Dan komt die Freriks met een alternatief en schiet ik met hem via een ander paadje het bos in om zo 600 meter af te snijden. Dat scheelt weer. Zodoende zien wij in Het Spectrum, achter onze glas cola, de wandelaars om 15.40 uur binnenkomen.

Lieve Myriam,  ik heb inderdaad genoten van de mooie Meierij, de parel van het Brabantse land. Mijn dank aan jou en je team is groot.

Ergens zag ik staan: “Fietsen doe je in Brabant”,  maar wandelen ook, vind ik.


Jeannette van Buuren.

Alweer heeft Myriam vlak bij een startlocatie van een SOP-tocht  een blikvanger gevonden, nu in het Brabantseland van Schijndel is het de “Glazen Boerderij” geworden op het Marktplein. Het is een met 1.6 vergroot multifunctioneel gebouw ontworpen uit een  combinatie van diverse Schijndelse boerderijen  en waarin een aantal winkels, restaurants, kantoren en ontspanningsruimten zijn gehuisvest. Alle materialen zoals bouwstenen en de sierlijke melkbussen zijn hier vergroot toegepast. Een gebouw met veel glaspanelen en waar op het glas printen zijn aangebracht die de geschiedenis en nostalgie van het verleden verhalen.

 

Alvorens we van start gaan heeft onze parkoersbouwster nog wat mede te delen omtrent de grote rust en daarbij ook de taak om 2 trouwe deelnemers van de SOP-tochten in het zonnetje te zetten met een oorkonde. We gaan van start met 57 deelnemers in een doorkomend zonnetje en maken eerst even een rondje door het voormalige Schijndel met het aangrenzende kerkdorp Wijbosch wat met Veghel en Sint-Oedenrode nu de gemeente Meierijstad  vormen.

     

We dwalen door het oude deel van het dorp met leuke straatjes en steegjes en over het plein met de kerk, “De boerderij”, kunstwerken en een fontein en via het buitengebied van Houterd verdwijnen we al snel in een afwisselend  agrarisch gebied waar de hopteelt niet weg te denken is voor het broodnodige Brabants biertje en gaan daarna het gebied in waar de naam van deze tocht is aan ontleend het, “Wijboschbroek”. Een bijzonder kleinschalig natuurgebied  met waterpartijen en met populieren omringde weilanden en volgen smalle onverharde paadjes door het natuurgebied. We komen langs het Millennium kinderbos waar de nu 18 jarige plaatsgenoten een eigen boom hebben staan.

 

De grote rust vinden we aan de rand van het natuurgebied Het Wijboschbroek in de Schaapskooi, een van de mooiste buiten plekjes van Schijndel met typisch cultureel erfgoed en unieke fauna bewoners met een verscheidenheid van schapenrassen en kakelden kippen met een mooi passend wandelhoedje. Er is hier voor de liefhebber meer te zien zoals een boomgaard, bloementuin en een hopakker met opstallen waar de hopbellen of -bloesem worden gedroogd en voor de bierliefhebbers is hier iets om uit het vat te tappen.

 

Voor onze lunch kunnen we gebruik maken van het terras of onder de kap van de hooiberg om daar bij de inschrijving de bestelde lunch-versnaperingen te kunnen nuttigen zoals een gezond Brabantsbroodje, een lekkere kop soep en een keuze uit koffie, thee of iets hopachtig en ook met het verzoek om wel  je eigen lunchpakket buiten de deur te nuttigen.

 

Dit is ons keerpunt en hebben nu al ruimschoots kunnen genieten van dit landschap en nu gaan we nog een mooi stuk terug ook en volgen een ander deel van Wijboschbroek met loof- en naaldhout in de kleurrijke pracht van de herfsttinten, slingerende bospaadjes, waterpartijen en een dreef met enkele bruggetjes en geen autoverkeer. We komen langs een schaapsweide waar een schaap verstrikt is geraakt in een draad en door de Soppers daaruit wordt bevrijd. Ook hebben we geleerd van een deskundige hoe men een loslatende schoenzool moet verbinden, een veter en tape is de oplossing, misschien iets voor in onze EHBO-tas.  We volgen een mooi door de natuur slingerend beton-pad en afgaande op het verkeersgeluid naderen we weer de bewoonde wereld, maar eerst nog even een kleine ondersteuning aan een jeugdige fietser met een telefoon in zijn hand die hardhandig kwam te vallen. Met onze hulpverlening bleek dat een losgelaten veter om de trapnaaf was getrokken en hij en hierdoor zijn evenwicht niet kon behouden, en na dat hij hiervan was verlost kon hij weer ongeschonden zijn weg vervolgen. We melden ons af in de hal van “t Spectrum, een modern en transparant gebouw als ontmoetingsplek voor diverse activiteiten en waar wij onze parkoersbouwster Myriam bedanken en van A tot Z waarderen als een uitstekende  Gastvrouw.

Chris schijndel

De voorbeschouwing van Casper, onze routebouwer van vandaag, maakt ons nieuwsgierig! Een totaal nieuwe route vanuit Tiel in de Betuwe naar het mooie stadje Buren.

Met een volle auto tijden wij op een - alweer - prachtig zonnige dag naar Tiel.

De start is ditmaal niet bij het Van de Valk hotel, maar in het prachtig gerenoveerde stationsgebouw van Tiel. Lieve mensen met een verstandelijke beperking zorgen voor een heerlijk kopje koffie.

Om 10.00 uur staat de teller op 84 wandelaars. Casper heet ons welkom en mag een oorkonde uitreiken. Henk Dikken krijgt zijn 11e oorkonde voor maar liefst 264 SOP-tochten! In 10 jaar SOP heeft Henk op 11 na alle tochten gelopen! Een welverdiend applaus voor onze voorloper, die keer op keer de groep wandelaars op de juiste plek brengt.

Casper meldt ook nog dat we de mooie Tielse-Flipje-stempel in het wandelboekje danken aan Gerrit, vrijwilliger in het Flipje museum.

We stappen aan. Via woonstraten en langs het Rivierenlandziekenhuis komen we in het buitengebied. En niet zomaar een buitengebied, nee, we komen op het mooie landgoed Thedinghsweert. We zien het mooie buitenhuis. De lucht van versgebakken brood maakt duidelijk dat er een bakkerij is. We lopen langs de natuurvoedingswinkel en het fruitbedrijf.

Fruit.... dat zien we meer onderweg, we zijn dan ook in de Betuwe. De peren zijn geplukt, de perenboomgaarden zijn leeg, maar laten ons genieten van de mooie bladverkleuring. Er zijn nog wel heel wat appels aan de bomen, en vergeet de noten niet.

Op een mooi plekje, naast een heel bijzondere hooiberg is de eerste wagenrust. Uit verschillende rugzakken worden zakjes met lekkere chocomini's getoverd. De pauze is kort, we willen immers naar Buren! De vriendelijke hond die onze groep wel gezellig vindt en komt kijken of er iets te snoepen valt, wordt teruggehaald door zijn baasje. Zij voorziet dat hij anders vrolijk met ons mee gaat wandelen.

We komen door het nog net geen 500 zielen tellende Erichem. Dit landelijke dorpje, omringt door boomgaarden, dateert al uit de tijd van de Romeinen.

Dan nadert het doel van onze wandeling, het prachtige, pittoreske Oranjestadje Buren. Ik loop gezellig te kletsen met Jeanette van Buuren (!), die vertelde dat zij ter gelegenheid van het 700-jarig bestaan van het stadje als naamdrager uitgenodigd werd door een feestelijke gelegenheid. Zou haar tante Anna nog een nazaat zijn van Anna van Egmont van Buren, die in 1551 trouwde met Willem van Oranje? Beide echtelieden staan in het centrum van het stadje met hun 20181017 115011 1600x900 copykinderen vereeuwigd.

Casper trakteert ons op een heel mooi rondje Buren. We lopen over en onder de stadswallen, passeren de korenmolen De prins van Oranje en zien de kanonnen, die op het plaatje voor het wandelboekje staan. De dwalen door de straatjes met de monumentale huizen en komen door het schilderachtige hofje achter de mooie Sint Lambertuskerk.

Voordat we bij de rust zijn, lopen we ook nog door het Plantsoen. Ooit stond hier het kasteel van Buren, nu is het een fraai wandelpark met machtige beukenbomen.

De grote rust is bij de Hofhouding, een gezellig café. Van oudsher was dit een smederij. Hoewel het binnen erg gezellig is, kiest de meerderheid voor een plekje op het zonnige terras! Het is hier goed toeven, maar onherroepelijk klinkt het "nog 5 minuten".  En met de toevoeging: "Het mooiste gedeelte van de tocht volgt nog". We zijn benieuwd, we hebben al zoveel moois gezien!

We lopen Buren uit en snappen dan de woorden van Casper. We komen op een heel fraai klompen pad. Natuurlijk zijn hier overstapjes, maar deze blijven beperkt tot drie.

Bij één ervan staat een paard in de weg. Het mooie dier staat pal voor het overstapje en laat zich niet gemakkelijk wegvoeren. Wij staan immers op zijn plekje. Attente medewandelaars zorgen ervoor dat iedereen het paard veilig kan passeren.

Dan volgen mooie wandelkilometers over het Errekomsepad, tussen boomgaarden, langs waterlopen. Het is een prachtige20181017 135841 1600x900 copy gedeelte van deze wandeling. Een stralend herfstzonnetje doet flink z'n best om de dag nog mooier te maken! Via een doorgang door een hoge haag komen we op het terrein van het Betuws Wijndomein, een van de grotere wijngaarden in Nederland. De druiven zijn net geplukt. De bladen zijn goudgeel verkleurd en steken mooi af tegen de blauwe lucht.

We lopen langs lange rijen met druivenranken. Aan de laatste rijen hangen nog druiven. Deze zijn aan het indrogen. Worden dit rozijnen???

In de wijngaard staan twee flinke tafels met banken rondom, de pauzeplek van de druivenplukkers. Nu mogen wij hier van onze wagenrust genieten. Een sapje en een lekkere koek, wat willen we nog meer!! We zitten wat langer dan gebruikelijk, maar daar heeft niemand moeite mee.

De laatste kilometers volgen. We lopen terug naar Tiel. We komen door het dorpje Kerk-Avezaath.

Wat liggen er toch leuke plaatsjes in de Betuwe!

Een viaduct leidt ons over de A15 en de Betuwe spoorlijn. We lopen de bebouwde kom van Tiel weer binnen. Al spoedig horen we de bellen van de spoorwegovergang rinkelen en weten dat we aan het einde van een heerlijke wandeldag gekomen zijn.

Casper, bedankt!!!

Myriam van den Berg

 

am 1Hoera, Hoera, Hoera.

Het is feest vandaag. 10 jaar “Samen Op Pad”. 10 jaar sportiviteit. 10 jaar gezelligheid.

Het loopt storm met inschrijven, want iedereen wil er bij zijn. 137 in totaal.

Maar we gaan niet eerder van start,  voordat een oorkonde is uitgereikt aan Yvonne Bos uit Gouda voor 72 SOP-wandelingen. Bravo.

Het organiserend feestcomité heeft een wandeling in elkaar gespijkerd met oude stukjes route van 10 jaar geleden, die ook vanuit de kantine van V.V. Amsvorde werd georganiseerd.

Allereerst gaan we het gebied Nimmerdor in, waar de herfstkleuren zo mooi tot hun recht komen door de zonnestralen. Ons geluk kan niet op: een feestje vandaag en dan ook nog mooi weer. Na een brug over de A 28 komen we in Den Treek. Een prachtig gebied met een gelijknamig landhuis.  Wandelroutes zijn er ook volop, voornamelijk over onverharde wegen door bos en heide.

Heel verrassend is het bij een waterplas-in-ontwikkeling.  Het is de bedoeling dat dit een leefgebied wordt am 2voor dieren en planten  van voedselarme vennen, hoogveen en natte heide. Deze plas krijgt een natuurfunctie:  dus je mag er niet zwemmen of je hond uitlaten. Dat komt mooi uit, want ik houd van geen van beide.

Vervolgens gaan we de A28 weer opzoeken, want aan de overkant in de wijk “Het Bergkwartier” is de 1e wagenrust. Bij het huis van Rolf Craanen staat de koffie klaar en daar krijgen we ook een Zwitserse tompouce met het opschrift “10 jaar Samen Op Pad WGW”. Dat allemaal uitgeserveerd door Diny, Ans, Jeannette en Hans.

am 3Het volgende stuk van het parcours is langs de tuinen van de Dahliavereniging. Een kleurrijk geheel. Via de Stichtse Rotonde komen we in het “Kamp Amersfoort” terecht. De geschiedenis van dit kamp zal u ongetwijfeld bekend zijn. We passeren de schietbaan, gaan door een loopgraaf en zien de Stenen Man.

De hoofdrust is ook nu weer in het startlokaal. Op een gegeven moment neem de voorzitter van het feestcomité, Hans Mulder, het woord en bedankt de 3 kasteleins van de kantine van V.V. Amsvorde, waar we al 21 keer te gast zijn geweest.  Voor hen  een  cadeaubon. Bij een jubileum hoort ook een terugblik. Hij bedankt alle vrijwilligers van de voorbijgaande jaren. Zonder hen geen SOP-tocht. Toch wil hij een paar mensen in het zonnetje zetten. Allereerst de pioniers van het eerste uur: Rolf Craanen en Co Stam. Zij ontvangen een boeket bloemen. Gerrie van den Brink krijgt een boeket voor het initiatief van de Sagambiarawalk, een wandeltocht die elk jaar in december plaatsvindt. Dan wordt Aad de Bie naar voren geroepen. Aad gaat zijn jarenlange taken zo zoetjes aan neerleggen en wordt benoemd tot Lid van Verdienste.

Dan neem Peter Lissenberg het woord en roept Voorzitter Wim Freriks naar voren. Ook Wim geeft al 10 jaar zijn beste krachten aan  “Samen Op Pad” en wel op vele terreinen. Zijn medebestuursleden hebben daarom gemeend om Wim te benoemen tot Erelid. Een hartelijk applaus volgt.

Na deze lange pauze beginnen we aan de 2e helft van deze jubileumtocht, richting de historische binnenstad  via het Leusderkwartier, dat momenteel heringericht wordt. We moeten daar niet alleen op elkaar letten, maar ook op spelende kinderen.

We gaan naar het Eemplein, het 2e stadscentrum van Amersfoort, waar in 2016 de 6e editie van “The Passion” plaatsvond.  am 4

Links van de Koppelpoort nemen we het pad in het Plantsoen-Noord. Als een wervelwind trekken we door de straten, een poort onder door, een hofje in, de Weversingel op, door de straat Muurhuizen, langs  theater Het Flint, over de Westsingel met het zicht op de Onze Lieve Vrouwetoren, over een plein met gezellige terrasjes………. Zelfs nu ik het opschrijf, kom ik weer adem te kort. We steken ook nog de winkelstraat Langestraat over en dan weet ik het niet meer. Maar één ding is zeker:  in de Matthijs Vermeulenstraat is de 2e wagenrust. Daar staan de verzorgsters weer met koek en sapje. We kunnen zitten in de naastgelegen speeltuin. Iedereen voelt zich daar thuis, want laten we eerlijk wezen, in ons hart blijven we altijd kind.

Voor het laatste stuk lopen we via het Park Randenbroek, met zijn grote verscheidenheid aan bomen, struiken, planten en dieren terug naar Nimmerdor.

Het is een latertje geworden vandaag, want om 16.10 uur loop ik het terrein van V.V. Amsvorde weer op.

Dank aan het feestcomité en verzorgsters voor deze historische wandeling. Ik hoop jullie de komende 10 jaar nog vaak te mogen ontmoeten.

Het had zo mooi kunnen zijn...... de jubileum tocht met een top aantal deelnemers. En dat werd met het toch wel respectabele aantal van 137 net niet bereikt.
Maar dat is het enige wat beter had gekund vandaag. Verder starten we vanuit de welbekende startlocatie, de kantine van VV Amsvorde op sportpark Nimmerdor, al voor de 21e maal.
Met een temperatuur van uiteindelijk rond de 23 graden kan het niet beter. De korte broek kan dus al direct aan. En zo begeven we ons de bossen in, de A27 kruisend. De bossen worden afgewisseld met stukjes hei, maar eerlijk gezegd zijn we zo geanimeerd met iedereen aan de praat dat we minder erg hebben in de omgeving.
FB IMG 1539254481005Langs een vennetje komen we bij het eerste boshuis en sluiten het eerste lusje bijna door onder de snelweg door te gaan langs het kunstwerk 'De Ladder'. Daar geplaatst als herinnering aan de gruwelen die plaats vonden in kamp Amersfoort tijdens WOII.
Langs jaren dertig huizen komen we bij het appartementencomplex waar Rolf Kranen woont, een van deFB IMG 1539254493541 oprichters van SOP. En voor het complex staat een lange tafel klaar voor koffie of thee met een jubileumtompouse met opdruk.
Het is even gezellig in het zonnetje dat inmiddels zo veel kracht heeft dat de jacks uit kunnen. We vervolgen langs een kleurige dahlia tuin waar ondanks het bordje 'verboden toegang' toch binnen foto's worden gemaakt. En 'maar we maken niets stuk' staat er écht niet bij!!!
Ook hier zijn geregeld fraaie paddoos vast te leggen en ik raap samen met Peter een zakje vol met tamme kastanjes, gaan we lekker puree van maken. 😋
Opeens zie ik een infobord staan..... van kamp Amersfoort dat we onverwacht binnen zijn gelopen. We maken een ommetje door een loopgraaf en komen bij het beeld 'De Stenen Man' en bij de wachttoren en het infocentrum. Maar voor dat laatste hebben we al helemaal geen tijd. Na nog een paar handjes tamme FB IMG 1539254532309kastanje lopen we helemaal achteraan......
Terug langs 'De Ladder' komen we op de horecarust bij VV Amsvorde. Daar genieten we voor nog geen 7 euro van drie consumpties en twee broodjes met een kroket/frikandel. Maar niet lang want we worden gemaand binnen te komen. Daar worden diverse mensen in het zonnetje gezet. De mensen achter de bar, Gerrie, Rolf, Co en natuurlijk Wim.
Maar we zijn pas op de helft dus op voor de volgende ronde gewapend met het jubileum SOP-pertje, en we krijgen ook een portomoneetje/sleutelhouder met jubileum opdruk. Jacqueline veegt iets uit haar nek dat kriebelt. Vorige keer was dat een steekbeest dat zijn naam eer aan deed, nu de rups van de mediaborstel, een onopvallende nachtvlinder die er als rups schitterend uit ziet.
Gerrie zwaait ons uit als we de rand van Amersfoort langs gaan wandelen, langs appartementen en jaren dertig huizen. Het lijkt wel of deze hele hoek van Amersfoort in die jaren neergezet is, aangevuld met nieuwe huizen in dezelfde stijl. Bij een bord 'PAS OP SPELENDE KINDEREN' merkt Bernard gevat op: het staat nooit anders om: spelende kinderen pas op.
Langs het spoor met een oude personen wagon gaan we de stad in bij De Koppelpoort.
In een stukje haven liggen prachtige vrachtschepen met op de achtergrond een industriële schoorsteen en het gebouw van Prodent. Een park voert ons over de oude stadswal en langs gedichten en leuzen van Loesje gaan we de oude stad door slingeren, oa door een opvallend hofje uit de 16e eeuw. Opvallend door zijn grootte en niet traditionele vorm. (Lees vierkante open binnenplaats.) Dan komt ook het nadeel van zo'n grote groep naar voren: het duurt even voor het hele peloton de smalste straten en poortjes door is. Wat dan weer gelegenheid geeft voor het maken van foto's.
We verlaten de binnenstad weer en inmiddels hebben we de wandelkalender al aardig ingevuld met voorgenomen tochten als de Waterpoortloop, KM Vijfhuizen, Cuijk, Hilversum, de 80 van 1 Altena, de Heuvelland vierdaagse, de Dodenmars, of vallen die laatste twee samen......
We stuiten op een wagenrust in een parkje waar we even lekker gaan zitten met onze koek en zopie. Opstaan voor het vervolg is een ander verhaal, maar we gaan weer door over landgoed Randenbroek en het Beekdal en langs struikelstenen voor gefusilleerden en vermoorde Joden. En dan staan we even over vieren weer op het sportcomplex waar we nog wat na drinken.
Het was weer een fantastische wandeldag waarvoor onze dank aan de jubileumcommissie en andere organisatoren van SOP en de medewerkers van VV Amsvorde.

Soptocht 274 Amersfoort

Op deze mooie woensdag rijden wij vrolijk naar Gasterij Zondag. Nabij Garderen wel te verstaan, een goede uitvalsbasis voor een mooie tocht op de Veluwe.

Nico van Ee is vandaag verantwoordelijk voor het Rondje Garderen. Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik meende te horen dat we 93 deelnemers hebben.

Het eerste stukje is richting het dorp langs de N 310, waar we langs de kant omgewoeld gras zien. Dat is het werk van wilde zwijnen, die overal aanwezig zijn op de Veluwe. We schieten de Oude Nijkerkerweg in en komen zo in de bossen. De voorlopers hebben ‘n behoorlijk tempo. Tjonge, tjonge. Men denkt waarschijnlijk dat we een beetje warm moeten draaien. Nou, dat geldt alleen voor de twee mannen, die in korte broek lopen.

gar 1Bij de hoeve Oud Milligen steken we de Apeldoornseweg over. Oud Milligen is een buurtschap rond de kruising van de wegen Deventer-Utrecht en Harderwijk-Arnhem. Het valt onder het dorp Garderen.

We vervolgen de route via de Oud Milligenseweg en zien veel bloemen aan de rand van meerdere weilanden. Een mooi gezicht.

We gaan het omvangrijke gebied Veluwe Kootwijk in, door het bos, over de heide, langs zandvlakten en hebben ook een wijds uitzicht over enorme velden met afgeknipte gladiolen. Hier en daar zie je nog een laatbloeier, die de dans ontsprongen is en probeert er nog florissant uit te zien.

En dan op een parkeerplaats van het Caitwicherzand is de 1e wagenrust. De gezusters Gerda en Bep hebben gezorgd, dat de koeken en de sapjes voor het grijpen staan. Het leuke is, dat ze ook de 2e wagenrust zullen verzorgen. Ik kijk nu al naar ze uit.

We steken de drukke weg naar Kootwijk over en vervolgen de route o.a. langs Kootwijkerveen, land dat bij hoge waterstand onderloopt.

De hoofdrust is in Eethuis Halte Assel in Hoog Soeren. De oorspronkelijke Halte Assel is een voormalige spoorweghalte, dat af en toe gebruikt werd door gar 2Koning Willem III en zijn gevolg, die vanaf daar per koets naar zijn jachtslot gingen.

Het huidige Eethuis waar Nico en zijn gevolg belanden, is een gezellig etablissement. Echter…. Nico vertelt mij, dat hij met de baas 2x alles heeft doorgesproken en vandaag weet men van niets. Raar, maar waar.

Om 13.10 uur is de pauze om. Op het lange pad, dat we volgen kruipt een Meriansborstel (rups). Ach, arme ziel, als je dit maar overleeft met zoveel wandelaars.

We passeren een stelletje huifkarren, die behoren tot de naastgelegen huifkarcentrum “De Kronkel”. De huifkar werd vroeger gebruikt door rondtrekkende lieden voor overnachting. Tegenwoordig wordt het  vooral gebruikt voor toeristische doeleinden. In menige landelijke streek kan men huifkartochten maken.  

Dan moeten we een gevaarlijke oversteek maken over de Kootwijkerweg, maar we worden als altijd veilig begeleid door de mannen met oranje hesjes.

Op de kruising Vossen – Kruisseltseweg zie ik de dames van de verzorging weer. Nu mogen we een verse mandarijn pakken en een mini-marsje o.i.d. Fijn toch?

Na het oversteken van de Amersfoortseweg lopen we langs die weg en gaan bij Boerderij “het Molentje” de Ouwendorperweg in. Vervolgens linksaf de Sleedoornweg in, langs de zonnebloemvelden en de Molen “De Hoop” uit 1852, weer linksaf de Oud Milligenseweg op, langs een Beatrixboom, die geplant is in 1988,  het gebied “Wilde Kamp” van het Geldersch Landschap in en als we tenslotte bij de Apeldoornsestraat komen is het weer Zondag.

Bedankt Nico, voor de organisatie en met jou de helpers en je familie. Je had een beetje tegenslag, maar deze tocht was in ieder geval heel mooi met prachtig wandelweer.

chris gar

 

ZWIJNDRECHT SOP-'5e MOOI ZWIJNDRECHT' 26 SEPTEMBER 2018  25 KM

 

Met spanning wordt de dag tegemoet gezien. Als organisator ben ik er een jaar lang mee bezig geweest. Tientallen keren ben ik erop uit geweest om te controleren of alles klopt, want er mag mijn gasten aan niets ontbreken. Menig schietgebedje wordt in stilte gedaan, want het weer is een belangrijke factor voor het slagen van een tocht. Aan alles wordt gedacht. En nu is de dag daar en moet blijken of het werk niet voor niets is geweest.

De dag begint vroeg, reeds om half zes lig ik te draaien en ook mijn vrouw, de lieverd, leeft helemaal mee. Het is nog donker als we de sponde verlaten en het dagelijkse ritueel van aankleden begint. Natuurlijk, ik had niet anders verwacht, moet het shirt uit en een ander aangetrokken worden. Een vlekje op de broek wordt niet opgemerkt, dus een andere broek ontsnap ik aan. Het ontbijt van muesli met yoghurt volgt en dan is het tijd voor de zon om boven de daken uit te komen. De weersverwachting is prima, daar mankeert het niet aan. Zonovergoten in deze contreien. Het moet lukken, denk je dan.

Om half negen is het tijd om van huis te gaan. Het is weliswaar nog geen tien minuten naar Xiejezo, maar ik wil de eerste zijn. Nog even checken of ik alles bij mij heb. Er ontbreekt nog wat, het stempel dat ik verleden jaar speciaal heb laten maken. Oké, een kus, een groet en een 'tot straks' en weg ben ik. Een lichte teleurstelling als blijkt dat Bert, Jeanette en Henk zijn er al zijn en druk bezig met het schuiven van tafels voor de inschrijving. Het duurt niet lang of de eerste deelnemers melden zich. Langzaam volgen de anderen, waaronder Summer, Gaby en Sigourney, kleindochters. En van de kinderen zijn er Heine, Trudie, Martha en Annarina. Onze Conny heeft de verzorging op zich genomen en komt straks aan bod.

Het aantal inschrijvingen valt enigszins tegen, maar met een gezellig ploegje van 65 kunnen we om tien uur van start gaan. Zelf loop ik niet mee, maar ben gedurende de gehele dag aanwezig om hand- en spandiensten te verrichten. Eventuele uitvallers op te halen en thuis te brengen en om te helpen opzetten en afbreken van de wagenrusten. Dat mag niet onderschat worden, zo'n wagenrust. Vooral niet zo Conny het doet. Pure verwennerij. De plekken zijn door mij tijdens de voorrondes uitgekozen en vastgelegd.

Bij de eerste wagenrust, nog enigszins kouwelijk, staan mijn vrouw, trouwe helpster, Conny en ik te wachten op de lopers. Volgens het schema kunnen zij hier om elf uur zijn en ja hoor, precies op tijd komen ze uit het Develbos te voorschijn. Hun monden vallen open van verbazing bij het aanschouwen van al het lekkers. Mooi uitgestald op schalen staan de zelfgebakken cakes van verschillende smaken te lokken om opgegeten te worden. Zelfs aan de veganisten is gedacht. Gretig wordt er toegetast. Ik vraag bij deze en gene naar de ervaringen tot nog toe. Hoe was het om zo vlak langs de Devel te lopen? En hoe was het pad? Gisteren nog, heb ik hier een laatste controle uitgevoerd. Het was vochtig, maar geen plassen, dus werd het als begaanbaar bestempeld. Gaby dacht er iets anders over en had natte voeten gekregen. Maar voor de rest was iedereen enthousiast over dit eerste traject. Wie had ooit gedacht dat 'Mooi Zwijndrecht' ook werkelijk zo mooi zou zijn? Het rimpelloze water met de talloze vogels zoekend naar voedsel. Het wuivende riet met pluimen die het geheel iets sprookjesachtigs geven. En dat met een zon die aan het klimmen is aan de blauwe hemel. Ze raken er niet over uitgepraat. Maar Henk, de baankapitein, is onverbiddelijk en laat zijn fluitje snerpen, waarop de groep zich hervormd en verder gaat op de route. Ons met lege schalen, flesjes en een blij gevoel achterlatend.

Als alles wat over is, is ingeladen, gaan Ma en Conny terug naar huis voor een vlugge lunch en om zich gereed te maken voor een tweede wagenrust, later in de middag. Ik ben nog maar amper op weg naar Rijsoord als Annarina belt en vraagt of zij opgehaald kan worden. Zij heeft last van een oude blessure, pijn in de heup en wil niet verder om haar gezin niet tekort te hoeven doen. Wegens enkele omleidingen in Heerjansdam duurt het even eer ik haar nabij de tennisvereniging, Heer Jan, kan oppikken. Zij geeft aan dat zij er wel bij wil blijven en met mij meerijdt. Hier vandaan gaan wij naar het sportpark in Rijsoord, waar de wandelaars rond half één verwacht worden.

Met blijde gezichten komen ze boven en verbazen zich over de mooie ruimte waarin zij mogen lunchen. Er zijn diverse onderhandelingen aan vooraf gegaan. Sportmensen onder elkaar zijn altijd bereid om te helpen, maar er zijn vrijwilligers voor nodig en die worden met onze 24-uurs economie steeds schaarser. Ik geniet als de mensen bij mij komen om te vertellen dat ze het zo'n mooie route vinden. Dit verwacht je niet. Sigourney heeft een beetje last van spierpijn, maar klagen doet zij niet en aan opgeven heeft zij nog niet gedacht. Het is hier precies de helft en het mooiste stuk moet nog komen. Het kan haast niet, maar ik verzeker dat het echt zo is. De kantine doet goede zaken, de wandelaars komen op verhaal en Henk kijkt doorlopend op zijn horloge. Zijn fluitje klinkt en langzaam gaan de wandelaars overeind om hem de trap af te volgen voor het volgende deel.

Nadat we de mensen bedankt hebben voor hun goede zorgen, gaan ook Annarina en ik op pad naar het Perenlaantje, waar de volgende stop is gepland. En weer ben ik benieuwd naar de reacties van de wandelaars over het parkoers. Eerst moeten de spullen nog gesjouwd worden, want Conny wil in het groen staan en ruimte geven aan de groep. Groen is er genoeg, maar we moeten wel een eindje sjouwen, want met de auto gaat niet. De tijd die over is, gebruikt Conny om naar walnoten te zoeken. Jammer voor haar is de oogst klein, want velen zijn haar kennelijk voor geweest. Van verre zien we ze aankomen, de lopers met blije gezichten. Wat hebben zij genoten. Wonderlijk dat zo weinig mensen weten van deze plek. Vooral het Perenlaantje heeft indruk gemaakt. Glunderend neem ik alle loftuitingen in ontvangst. En ook Conny is tevreden over de waardering die zij ontvangt voor haar prestatie als verzorgster.

Nu volgt het laatste traject van 5 kilometer. Een groot gedeelte hebben we eerder al eens belopen, maar nog niet in de middag met hoogstaande zon. Het oeroude Dordrecht aan de overkant schitterend in het felle licht. De scheepjes op de rivier, die schijnbaar kriskras door elkaar heenvaren, maar zich toch aan strikte regels houden op dit 'drie rivierenpunt'. Maar eerst nog het beeldenpark met kunstuitingen in metaal of beton van vaak onbegrepen kunstenaars. En daarna onze gerestaureerde watertoren en op het laatst, vóórdat de weg naar het einde wordt ingeslagen, het Veerplein dat een grote opknapbeurt binnenkort te wachten staat. Een mooie afsluiting van een prachtige tocht.

En als allerlaatste de binnenkomst om kwart vóór vier in Xiejezo van de blije gezichten, sommige vermoeid, maar allen vol tevredenheid over de belevenissen van deze dag. De weg naar huis met mogelijk fileleed moet nog even wachten. Eerst moeten ze hun emoties nog kwijt. Onder het genot van een drankje wordt er nagepraat en stuk voor stuk komen ze bij ons langs om ons te danken voor de mooie tocht en goede zorgen. Als laatste verlaten ook wij, als familie, het gezellige buurthuis en gaan voldaan naar huis. Wij hebben de dag van ons leven gehad.

Quirinus.

zwijn

In het kleine café aan de v.d. Boschlaan in Amerongen is het om half 10 al een gezellige drukte. De weerverwachting: zonnig en droog en de temperatuur zal aangenaam zijn, aldus Peter Kuipers Munneke gisteravond in het 8-uur journaal en ik vertrouw hem.

We gaan met 98 deelnemers van start. De organisator Casper Seijn is in zijn nopjes. We passeren het Tabaksmuseum, de Sint Andrieskerk en de kleine huisjes uit de Franse overheersingstijd. Daarna begint de route door het buitengebied. Eerst een trap op om de resten van de galg, ook wel ’t Gerecht genoemd, te zien. Ik kan niet zo gauw bedenken wie er voor de galg in aanmerking komt, dus we kunnen doorlopen.

Alvorens we weer een trap af moeten, ligt aan de rechterkant een platform, waar vandaan men uitkijkt op een 45 ha groot moeras- en plassenlandschap, omzoomd door weilanden en de Nederrijn. We kunnen hier o.a. de roerdomp, waterral, grote zaagbek en grutto verwachten.  Eventjes weer in de bewoonde wereld, mogen we door de tuin van de familie Borsje  gaan om enkele mini-molens te bekijken. Wat grappig is dat en hoe heeft Casper dit voor elkaar gekregen? 

amer 1Daarna weer de Bovenpolder in. Ja, we doen de naam van deze tocht vandaag alle eer aan. We gaan langs de overblijfselen van een voormalige steenfabriek. In Elst (Utr., niet te verwarren met Elst in de Betuwe!!) steken we de provincialeweg over en komen via via in een stiltegebied terecht. In zo’n gebied hoef je niet doodstil te zijn, zo erg is het nou ook weer niet. Maar we worden geacht onze geluiden beneden  de 40 decibel te houden. We stevenen inmiddels op de eerste wagenrust af en worden bij Sportpark De Burgwal getrakteerd op koeken en limonade/sapjes.

We volgen daarna eerst een stukje van het Cotlandenpad, langs de zoveelste tabaksschuur en zelfs een heus tabaksveldje. Met het veldje wil het Utrechts Landschap een stukje tabakshistorie laten zien hoe de tabaksvelden er vroeger uitzagen. Heel bijzonder.

Terug in Amerongen zien we de Molen Maallust uit 1830. Al heel gauw lopen we het dorp weer uit en komen terecht in het landgoed Zuylenstein. Nadat we exotische varkens hebben aanschouwd, mogen we ook een kijkje nemen in de moestuin. Mooie artisjokken zie ik daar; echt een plaatje waard. We steken de Rijksstraatweg over en volgen een pad langs de bosrand.

In Leersum is bij de Voetbalvereniging HDS de hoofdrust. Dat vind ik wel fijn, want het leuke van wandelen is het rusten.

Om 13.45 uur gaan we beginnen aan de tweede helft.  Boordevol natuur. Via de Vredeoordlaan is het een en al uitgestrekte weilanden .  Bij een boerderij zijn amer 2er verse eieren te koop. De vermelding dat de eieren vers zijn vind ik altijd zo komisch.

Natuurlijk moeten ze vers zijn, oude eieren koopt men  niet!

Bij het begin van de Ameronger Wetering gaan we weer een klompenpad op. Ik krijg opeens het gevoel dat dit wel eens een heel spannend paadje zou kunnen zijn. En ja, hoor, opeens een opstopping. Wat zou er aan de hand zijn? Oh, ik zie het al. We moeten een ‘bruggetje’ over van takken die verticaal gelegd zijn. Gerrit en Henk hebben een ‘leuning’ gemaakt  ter ondersteuning en Myriam steekt de helpende hand toe.   Wat een saamhorigheid , dus opluchting alom. Het vervolg van dit lange pad langs een sloot, is ook puur natuur.

Onder aan de dijk hebben we de tweede wagenrust en krijgen wederom een heerlijke versnapering.

Dan gaan we opnieuw de Ameronger Bovenpolder in. Het westelijke gedeelte. Staatsbosbeheer  noemt dit de grootste natuurparel in Utrecht. We hebben prachtige vergezichten en daardoor het zicht op de Utrechtse Heuvelrug.

In dit gebied moeten we echter  veel over hekken klimmen. Je kunt gelijk zien, wie er dagelijks mee doet met het televisieprogramma “Nederland beweegt”.

Tenslotte  lopen we langs het Kasteel Amerongen, wederopgebouwd in 1673 en thans in het bezit  van Stichting Kasteel Amerongen. Het behoort tot de ‘Top 100 van de Rijksdienst voor Monumentenzorg’ uit 1990.

Als laatste wil ik het nog even over die nieuwsgierige koeien hebben:  eerst staan ze je aan te staren en bezien de moeite die je hebt om over het hek te klauteren. Dan lopen ze voor je voeten en vervolgens gaan ze precies voor het hekje staan, dat je open wilt doen. Rare beesten, hoor.

Bij deze wil ik alle wandelaars bedanken voor deze gezellige dag, in het bijzonder Casper voor de organisatie en zijn helpers voor hun inzet.

Zeg nou zelf, we hebben het laag aan de grond en hoog in de lucht droog gehouden en dat is in dit landschap heel wat waard.

Ame

Voordat de kippen van stok komen, ben ik al op weg gegaan naar Ravenstein. Deze keer niet met de auto, maar met de trein. Heel goed te doen. De Maasdorpentocht wordt vandaag georganiseerd onder de bezielende leiding van Henk Pashouwer.
Ruim op tijd heb ik ingeschreven. Als ik aan de koffie zit, zie ik vele bekende gezichten, maar ook onbekende. Duidelijk mensen uit deze streek.
Henk heet ons om 10.00 uur van harte welkom. Hij is totaal overdonderd door de hoge opkomst (83 personen) en bedankt ons daarvoor. Hij vertelt wat de bedoeling is: vòòr de pauze de ene kant op langs de Maas en na de pauze de andere kant op. We laten ons verrassen.
Ravenstein is een vestingstad, met in 2012 ruim 3.500 inwoners. Een vestingstad is een met vestingwerken versterkte stad of nederzetting met als doel het controleren van strategische punten. We vertrekken vanuit het gemeenschapshuis met de mooie naam “Vidi Reo”.
rav 1Al gauw gaan we een dijk op en zien de Maas. Een prachtige rivier die 950 km lang is, in Frankrijk ontspringt, in Eijsden (L) ons land binnenstroomt en uitmondt via de Zuid-Hollandse Rijn-Maasmonding in de Noordzee.
Het eerste dorp dat we aandoen is Neerloon, dat benedenstrooms van de Maas ligt. Als we het weer verlaten, zien we het imposante Heilig Hartbeeld op de Maasdijk, uit 1943.
Trouwens, de hele dag gaan we dijkje op en dijkje af, dorpje in en dorpje uit. Elk dorp heeft zijn eigen karakter en zijn eigen kerk. En niet te vergeten mooie boerderijen met rieten daken.
Na Overlangel volgt het Sluiskespad en aan het eind daarvan wachten Felicia en Sjaak ons op met een bakkie koffie en een koek erbij. Erg lekker, bedankt. Hoor ik daar het Lang-zal-hij-leven weer? Inderdaad, deze keer is het voor Henk Dikken, die vorige week jarig was. Van harte Henk, en dat je nog vele jaren onze voorman mag zijn. Bij het begin van het dorprav 2 Herpen staat een kraam met kolossale pompoenen en kalebassen. Alles is te koop, maar mijn rugtas is te klein, dus gauw doorlopen. Als we ook dit dorp weer verlaten, gaan we de Hertogwetering over via een klein bruggetje. Deze wetering is een waterloop van 32,5 km lang en loopt van de Raam bij Grave naar het Gemaal Gewande in de gemeente Oss.
Het volgende dorp is Huisseling. Nou, daar heb ik werkelijk nog nooit van gehoord. We worden uitgenodigd om terug te komen, want op zaterdag 22 september is er een grote “Plee-bek Sjow”. Zullen er nog Soppers zijn die een toontje lager moeten zingen ?
Halverwege de route zijn we terug in Ravenstein voor de hoofdrust. Ik zit van gedachte te wisselen over de S.O.P. met Henk uit Wijchen. Hij vindt het leuk om met zo’n grote groep te wandelen. Echter, hij zou liever om 7.00 uur willen starten dan om 10.00 uur. Ik kan zijn mening niet delen!!!
Na deze pauze lopen we langs de stellingmolen De Nijverheid uit 1857, de R.K. begraafplaats waar zich 4 oorlogsgraven uit het Gemenebest bevinden, langs historische tuinhuisjes en het “Philips van Kleefbolwerck”.
In de Maasuiterwaarden grazen brandrode runderen. Momenteel niet, maar dat doet er even niet toe. Deze runderras stond op het punt uit te sterven. Omdat dit een officieel erkend zeldzaam ras is, zijn Natuurmonumenten, betrokken agrariërs en particulieren met hart voor het ras een fokprogramma gestart. Voorbij het buurtschap Neerlangel zien we er wel een stelletje lopen grazen. Dikke, dunne, grote en kleine, van alles wat.
We lopen het dorp Demen door met een boerderij uit 1745, waar de oogst van appels net is binnengehaald. Daarna het dorp Dieden. Het is daar in de Achterstraat op nr. 9 bij de familie Van Erp, dat we onze 2e wagenrust hebben. Wat een gastvrijheid. Er wordt royaal blikjes limonade uitgedeeld en zo lang de voorraad strekt ook een koek. Het kan vandaag niet op. Wat worden we verwend.
Na het laatste dorp Deursen-Dennenburg komen we via het Stationspad bij het station Ravenstein. Laat ik er nu vanuit gaan, dat we linea recta naar het eindpunt zullen lopen. Maar neen hoor, Henk heeft nog een leuk ommetje voor ons in petto door het Natuurgebied “Roesterd/Lange Del”, dat een onderdeel is van de historische Maasmeander.
Nog een paar straten en dan hebben we het er weer op zitten.
Bedankt, Henk en alle medewerkers, voor deze bezienswaardige en interessante tocht.
Ik ben een liefhebber van kleine dorpjes, polderlandschap en historie. Dus ook ik ben totaal overdonderd geweest, maar dan van zoveel moois.

Ravenstein

ZWIJNDRECHT      'VOORLOPEN'      5 SEPTEMBER 2018

sop 2018 1600x1200De een na de ander komen ze binnen. Vandaag is het de voorloopdag. Hoewel de route in mijn ogen van goede kwaliteit is, ben ik benieuwd wat anderen ervan denken. Dat zal ik later op de dag horen. Aad, Bert en Joop met Heine als meeloper gaan ernaar kijken. Het weer is niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het is zwaar bewolkt en het neigt naar regen, maar voorlopig is het nog droog. Dit in tegenstelling tot de zware buien die even ten noorden van ons gevallen zijn.

Doordat Bert zich verslapen heeft, wordt het aanvangstijdstip iets uitgesteld. Hij is zonder ontbijt van huis vertrokken, dus een punt appeltaart wil erbij hem wel in. De anderen hebben zich al eerder tegoed gedaan aan deze specialiteit van mijn hand. Maar omstreeks half tien is het toch zo ver dat we de deur uit kunnen. Voor het gemak lopen we naar het dichtstbijzijnde punt van de route, het wandelpad nabij de Pietermankerk, om daar te beginnen. Ikzelf ben van plan om in ieder geval tot Rijsoord met de voorlopers mee te lopen.

Hoewel vrouwen de naam hebben, kunnen mannen er ook een houtje van, kletsen. Menig woord wordt er onder elkaar gewisseld. We zien elkaar niet vaak en de wereld draait door. Er gebeurt van alles. Onderwijl wordt mij van alles gevraagd over het parkoers. Ach, de route mankeert niets aan. Ondanks dat Zwijndrecht een beetje ingeklemd zit tussen Rotterdam en Dordrecht, heeft het toch een geheel eigen karakter. Het heeft de naam van de groenste stad van Nederland, of wil dat althans worden. En na een paar kilometers lopen we door alleen maar groen. Natuurlijk is er het lawaai van langskomende of rangerende treinen. Uiteindelijk kunnen we er niet onderuit dat één der grootste rangeerterreinen, de Kijfhoek, zich op Zwijndrechts grondgebied bevindt.

Wij nemen afstand van dit gebeuren en zoeken onze weg door het Develgebied en wanen ons tussen het riet op een andere planeet. De rust die hier heerst is een weldaad voor de ziel. De enige geluiden zijn die van vogels die van grote hoogte het water induiken om een visje te verschalken als ontbijt. Ook de rietpluimen die door ons beroering komen, geven een licht ruisend geluid. Verder horen we een opmerking van deze of gene over de schoonheid van dit gebied. De druppels van de regen van afgelopen nacht strijken langs onze benen, maar deren ons niet. Wat ons zorgen baart, is de alsmaar donkerder wordende lucht. Houden we het droog is de vraag. Joop heeft er spijt van dat hij zijn jasje thuis heeft gelaten. Alleen ik ben optimistisch en huppel vrolijk in shirt en korte broek voort.

Maar bij het naderen van Heerjansdam en net als we bij 'Heer Jans', de tennisvereniging zijn, begint het te spatten. Ik stel voor om even naar binnen te gaan en daar de verdere bui af te wachten. We treffen het dat de kantinebeheerder aanwezig is en ons van een drankje wil voorzien. Intussen valt de regen recht naar beneden en lachen we om het geluk dat ons ten deel is gevallen. Als de bui is opgehouden en Bert zijn meegebrachte boterhammen heeft verwerkt, staan we op en vervolgen we onze route. We verlaten Heerjansdam en betreden het Ridderkerks territorium. De regen van afgelopen nacht en de bui van daarnet zijn niet te merken in het Waalbos en de weg naar Rijsoord. Af en toe prikt de zon door de grijze brij en het wordt voelbaar warmer.

Als we het 'Wapen van Rijsoord' voorbij zijn, zie ik dat 'mijn bus' over twee minuten gaat vertrekken. Met een vlugge groet neem ik afscheid en gaan zij verder op de tocht. Ik neem de bus naar huis, waar ik een half uur later ben. Na de lunch even douchen en dan de koffer in. Volgens mijn berekening zijn mijn makkers rond drie uur terug op honk.

Precies drie uur zien we Heine als eerste de straat inlopen en de anderen volgen er kort achteraan. Benieuwd naar hun oordeel kijk ik hen vragend aan. Als uit één mond klinkt het 'verrassend mooi', waarna het benodigde drinken op tafel komt, want in de loop van de middag is het steeds warmer geworden en zijn er zweetdruppels los gekomen. Van regen is geen sprake meer geweest. Voldaan keren mijn gasten huiswaarts en ik zak voldaan in mijn stoel.

Quirinus.

Verslag Stad- en Strandwandeling 5 september 2018

 

De informatie die Monique en Peter met ons deelden, maakten dat wij deze tocht in de agenda hadden gezet. Zoveel bezienswaardigheden, strand en stad, daar wilden we graag bij zijn.

Het werd een bijzonder dag met een enerverende start.

Vanuit Brabant verliep onze heenreis voorspoedig, maar medewandelaars hadden meer moeite om Den Haag te bereiken: wolkbreuken, lange files.... Uiteindelijk aangekomen kwam daar nog het parkeerprobleem om de hoek kijken. Menig chauffeur is de auto meerdere malen gaan verzetten of knoopte een kilometer aan de route vast om de auto op een plekje te krijgen waar aan het einde van de dag geen briefje onder de ruitenwisser zou zitten.

Dit maakt dat de klok van 10 nadert en we de start even uit moesten stellen. Dat vinden we niet erg, want inmiddels trekt de hevige regen ook over Den Haag.

Monique doet in de kantine van het volkstuinencomplex haar openingswoordje en mag een oorkonde uitreiken.

Daarna is daar onverbiddelijk het startmoment van onze wandeling: gewapend met poncho's en paraplu's stappen 42 dappere Soppers aan. Het duurde niet lang of onze voeten soppen in de schoenen, het water stroomt over de paden. Kortom: een twee uur durende bui, die je niet vaak meemaakt.

Hoe anders dan Jeannette in het vorige verslag opmerkte over de mooie nazomerdagen....

Maar het droogt  op en uiteindelijk komen we met zowaar een flauw zonnetje aan op de Scheveningse boulevard.

Ondertussen hebben we fraai gewandeld door het Haagse bos en konden we de bijzondere villawijk Marlot met de meest gelijksoortige voorbeelden van de Nieuwe Haagse School bewonderen.

Via Wassenaar, en na een aangename pauze voor een sapje en een wafel, komen we in de duinen. We passeren de Waalsdorper Vlakte met de Bourbonklok. Haag 1Deze klok wordt ieder jaar op 4 mei geluid ter nagedachtenis aan (zoals op de plaquette verwoord staat) de vele landgenoten die het offer van hun leven voor onze vrijheid brachten.

We staan een moment stil op deze plaats, die je vanzelf stil maakt.......

Op de boulevard van Scheveningen, met 16 km in de benen, hebben we een half uur pauze. Ieder kan kiezen waar hij/zij deze doorbrengt. Wij pakken een stevige kop koffie bij de Mac. Na de pauze volgt nog een bijzonder bezoekje, de Lourdeskapel, waar een getrouwe kopie op schaal van de Lourdesgrot te zien is. Ik kende het bestaan van deze kapel niet. Wie wil, bezoekt de kapel. Ik maak ook graag gebruik van deze mogelijkheid.

Via verschillende parken naderen we Den Haag. We lopen langs het fraai vormgegeven Indisch monument, bestaande uit 17 bronzen beelden. Het is op 15 augstus 1988 onthuld door (de toenmalige) koningin Beatrix ter nagedachtenis aan de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog slachtoffer geworden zijn van de Japanse bezetting.

Uit de 17 mensenfiguren spreekt de symboliek van het leed van de bezetting en de strijdlust voor een vrije toekomst.

Dan volgt een reeks van bijzondere plaatsen. Als eerste is daar het Vredespaleis. Hèopa pakt zijn kans en maakt een foto binnen de hekken, weliswaar onder toeziend oog van de bewakers. Alle auto's die het terrein op willen rijden, worden nauwkeurig met detectorenHaag 2 onderzocht.

We komen langs tal van bekende plaatsen, we zien paleizen, standbeelden,

lopen langs de Hofvijver en komen op het Buitenhof en Binnenhof. Helaas geen politici of cameraploegen te zien, wel staat er de altijd aanwezige ijscokar...

Via het park Koekamp en opnieuw het mooie Haagse bos met fraaie vijverpartijen lopen we terug naar het volkstuincomplex. Vlak voor aankomst is er nog een 2e wagenrust en krijgen we nog een drankje en een lekkere chocoladereep aangeboden. De normale eindtijd van 4 uur is inmiddels ruim verstreken en volgens mijn voeten, hebben we ook meer dan 25 km gelopen.... Maar het was de moeite waard!

Monique en Peter, dank je wel voor deze mooie wandeldag.

Myriam van den Berg

chris den haag

In de nadagen van de zomer is het vaak fraai wandelweer. We hoeven niet meer te puffen van de hitte en nog niet te bibberen van de kou. Zo is het ook vandaag. Ik zie vele blije gezichten, men schijnt er wel zin in te hebben.
De organisatoren Bert Faro en Henk Dikken hebben weer een mooie tocht uitgestippeld, die ze de naam “Gooise bloeiende heidetocht” genoemd hebben. Dat de startplaats Bussum in het Gooi ligt is een feit, maar of de heide momenteel bloeiende is, dat moeten we afwachten. Zeker na deze hete, droge zomer. Laten we maar beginnen, dan kunnen we het zien.
Na het openingswoord van Bert heeft voorzitter Wim Freriks nog enkele mededelingen. Weer moet hij ons er op attent maken, dat het normaal is dat men in de hoofdrusten minstens één consumptie bestelt. Ik persoonlijk vind het ronduit beschamend dat dat bij de 268e tocht toch weer onder de aandacht gebracht moet worden.
Bussum 1Om 10.05 uur gaan 86 deelnemers van start. Al gauw zijn we bij station Bussum Zuid, waar we de trap over de sporen nemen. Ik loop een stukje op met Willy uit Hollandsche Rading, die over haar Camino naar Santiago de Compostella vertelt. Heel boeiend. Na enkele straten komen we op de Bussumseheide, een gebied van 160 ha. Wat de heide hier betreft: geen kleur te bekennen, dorheid is troef. Dan gaan we toch verder kijken. Als we onder de A 1 door gaan komen we in de wijk Crailoo en wie dat wilt, kan zich vergapen aan prachtige villa’s. Bedenk echter wel, dat ieder huisje zijn kruisje heeft.
Na het oversteken van de Crailoseweg hebben we op de Tafelbergheide de wagenrust. Ook hier is de heide niet om over naar huis te schrijven. Wel staat daar Jeannette klaar met sapjes en koek. Maar ook HéOpaHenk heeft ook een traktatie bij zich, want hij was afgelopen maandag jarig. En zo spontaan als de SOP-groep is, wordt het lang-zal-hij-leven aangeheven en iedereen zingt uit volle borst mee.
Daarna komen we langs de Schaapskooi, maar er geen schaap te zien. De dames zijn zeker een dagje uit.
Al heel gauw zijn we aangeland in Laren en lopen via de Brink door heel veel straten naar onze hoofdrust, de kantine van SV Laren ’99. We vallen met de neus in de boter, want daar verblijven ook een 18-tal voetballertjes die bezig zijn met een voetbalkamp. Zij lunchen met housemuziek. Een klein jongetje vraagt heel ernstig of wij allemaal familie zijn of zo. Nou, daar moet ik even niet aan denken. Dus ik stel hem gerust en vertel hem dat we een wandelgroep zijn. O, dan begrijpt hij het!
Na deze rust krijgen we te maken met alleen maar natuur. We gaan door een hekje het begrazingsgebied van de Westerheide in. Dat hekje wordt heel galant opengehouden door Willem. Wat mij opvalt is, dat hij de lopers telt. Zou hij op deze manier willen weten of er zwartlopers in ons midden zijn?
Op deze Westerheide (344 ha en gevormd tijdens de ijstijd) bloeit wel de heide. Zelfs heel uitbundig. Prachtig. Heide is een benaming voor vegetatie vooral bestaand uit dwergstruiken uit de heide- en kraaiheifamilie. Heide komt in een beperkt aantal landen voor. Behalve in Nederland en België ook in de kuststrookBussum 2 van West-Europa, Groot-Brittannië en Ierland. Het is een typische vegetatie die zich thuis voelt in streken waar een zeeklimaat heerst, met een hoge luchtvochtigheid en niet al te warme zomers en geen strenge winters.
Bij de tweede wagenrust heeft Jeannette assistentie gekregen van Jan, die enthousiast lekkere versnaperingen uitdeelt.
We steken het spoor weer over via een luchtbrug en gaan een dijkje op langs de Zanderij Crailoo. Zo kunnen we neerkijken op de vlonders, die in het water liggen. Dan volgt de Franse Kamp, dat ook een natuurgebied en kampeerterrein is. Tenslotte nog de Fransekampheide, dat in een stuwwallengebied ligt en bestaat uit een heidecomplex met struikheide en veel dopheide. Moe, maar voldaan ben ik om 15.50 uur terug bij het Zwembad “De Zandzee”.
Bedankt, Bert, Henk, Jeannette, Jan en alle personen met oranje hesjes voor jullie organisatie en jullie inzet. We hebben met z’n allen weer een mooie en gezellige dag gehad.

Met dank aan Henk, onze fotograaf, wiens foto’s ik voor dit verslag mocht gebruiken.

 

Chris bussum


naarden chris

Al het voorwerk opgeborgen.

Het echte gaat gebeuren.

Al had ik nog wat zorgen.

Nergens meer over zeuren.

Blijde en heel verrast.

Dat veel wandelaars zich melden.

Zij zijn vandaag onze gast.

Wij hun wensen laten gelden.

Eiland in Haringvliet

Wij gaan alle in de boot

Naar voor vele onbekend gebied.

Nieuwsgierigheid is groot.

Kreeg de luister van Pelgrimstocht.

Dit gebied maakt mens stil.

Wordt daarom veel bezocht

Als men even iets anders wil.

 

Hartelijkdank voor jullie medewerking aan de "Tiengemeten tocht"

Wij dansen volvreugde daar getuigen deze vlinders van.

 

 

 

 

Gedicht ArieV Page 2

Groeten van :

 

Truus     Els

Hennie  Arie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Subcategorieën

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.