Verslagen GW

De omgeving van Woudenberg leent zich altijd voor fraaie wandeltochten, vind ik zelf. Aan de ene kant de weilanden richting Den Treek en aan de andere kant de bossen rond Maarn.
De organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro. Voor de route hebben Kees van Veluw en Piet Halff gezorgd, die deze omgeving kennen als hun broekzak.
Het zal vandaag warm worden, maar dat maakt 89 wandelaars niets uit.
Woudenberg is als het ware als een klaverblad gebouwd. Vanouds doorkruizen de Voorstraat en de Dorpsstraat het dorp van oost naar west en de Geeresteinselaan en de Maarsbergseweg van noord naar zuid.
2018.06.06 08 800x1200De gunstige ligging, volgens velen precies in het midden van het land, maakt het tot een redelijk bekend dorp. Het recreatiegebied Henschotermeer, een voormalige zandafgraving, is in de regio bekend bij zonnebaders en schaatsers, al naar gelang het jaargetijde is. Het Valleikanaal loopt dwars door de gemeente en de Utrechtse Heuvelrug en de Gelderse Vallei komen er samen. Een aangrenzende gemeente is mijn woonplaats Zeist.
Via de Griftdijk verlaten we het dorp, lopen over een leuk wandelpad langs een boerderij en komen op de 2018.06.06 05 675x1200Zeisterweg bij de Heiygraeff uit. Op dit terrein is o.a. een dagcentrum voor mensen met een beperking gevestigd.
Daar achter belanden we in het Allurepark Laag Kanje, waarvan de aardige eigenaar toestemming gaf over het terrein te lopen met zo’n grote groep.
We komen uit bij de Amersfoortsestraatweg, waar Jeannette – de dochter van Bert - staat met koeken en sapjes. Waar zouden we zijn zonder haar? Ze is van onschatbare waarde bij deze wandeltocht. Maar ook bij de tocht van b.v. in Werkendam onlangs was zij een goede verzorgster. Ik houd wel van zulke mensen. Bravo Jeannette.
Dan komen we in Maarn. Dat dorp heb ik al van jongs af aan een vakantiedorp gevonden. Rustige lanen, midden in de bossen, kleinschalig en met een heus treinstationnetje.
Via de Buurtsteeg en de Maarnse Grindweg komen we tenslotte in Maarsbergen uit. Bij “La Place” , onze hoofdrust, waar we onze meegebrachte sneetjes brood mogen nuttigen, mits we een consumptie nemen.
Vandaag ben ik uitgenodigd om aan te zitten aan de tafel van de “elitetroepen”. Ik voel me zeer vereerd. Trouwens, ik wil wel eens weten wat er zo al aan die tafel besproken wordt.
Nee, dat ga ik dus niet op dit papier verklappen!!!
Na een half uur wordt er stilletjes gemaand om het restaurant te verlaten voor de tweede helft van de tocht. Geen fluitje dit keer, want dan zouden de andere gasten zich een hoedje schrikken of b.v. allemaal mee willen lopen. Dat moeten we niet hebben.
Het is inmiddels behoorlijk warm geworden, 24 graden zie ik op mijn mobiel, maar voor mijn gevoel is het wel 30 graden. We komen langs het golfterrein Anderstein, waar ik een vrouw zie lopen met een gigantische parasol. Dat lijkt me niet zo handig, je kunt beter zo als ik een charmante hoed op zetten.
Aan het einde van de Monnickendijk staat Kees mini marsjes e.d. uit te delen en Jeannette staat met limonade. Dat is weer zeer welkom.
Met een grote omhaal om Woudenberg heen zijn we om 15.20 uur weer bij Sporthal “de Camp” aan de Bosrand.
Wat ik u wel wil verklappen is, dat we een stukje hebben afgesneden i.v.m. de hitte. Maar ik denk, dat u daar niet boos over zult worden. Ik tenminste niet!!!!
Alle organisatoren en helpers worden hartelijk bedankt. Mede dank zij jullie inzet is dit een prachtige tocht geworden en een mooie herinnering. Ook bedankt voor de consumptie.

chris woudenberg

Mijn verwachtingen voor de tweede Verwentocht in Zijderveld zijn hoog gespannen, omdat het vorig jaar zo’n mooie tocht was met lekkere versnaperingen.
De organisatie ligt weer in handen van Gerrit en Della Oskam. Naast een woord van welkom aan 94 wandelaars heeft Gerrit nog een oorkonde uit te reiken aan Sonja Hultzer voor 96 SOP-wandelingen.
We gaan van start. Eerst langs de eenbeukig laat-gotische bakstenen kerk, gebouwd in de 19e eeuw. Daarna moeten we de snelweg A 2 over en dan komen we in mooi buitengebied. Voor ons en ook voor het verkeer, dat onverwacht geconfronteerd wordt met zo’n grote groep wandelaars op de weg, is het op landwegen altijd goed opletten en uitkijken. We volgen smalle klompenpaden, zo smal dat we als een gekleurd lint door het landschap gaan. Opeens ruik ik sigarenrook. Ik zie het al, de wandelaar voor mij rookt een sigaar. Hè bah, dit vind ik nou echt heel vervelend. Naast het feit dat roken ongezond is, is het ook geen combinatie: roken en sporten. Vorige week heb ik nog aan iemand verteld, dat ik in de 5 jaren dat ik SOP-tochten loop, nog nooit iemand heb zien roken. Dat kan ik dus nu niet meer zeggen.
Bij de gereformeerde kerk “De Ark” in Culemborg krijgen we de eerste verwennerij. Della en zwager Jan delen een plak zelfgebakken kruidenkoek uit en bij (schoon)zus Maaike kun je een sapje nemen of een beker karnemelk. Wat is het toch fijn als je zo bijgestaan wordt door je familie. Doordat veel dames van de aanwezige toiletten gebruik willen maken loopt de pauze een beetje uit.
20180613 121330 1 1107x1200Daarna gaan we de stad door. We maken een ware sightseeing en worden nagestaard door het winkelend publiek. Ik noem hier twee belangrijke gebouwen. Culemborg werd vroeger ook wel - en plaatselijk thans nog - Kuilenburg genoemd. Culemborg viert dit jaar 700 jaar stadsrechten. De Lanxmeerpoort (1318) is de enige nog staande stadspoort in deze vestingstad. Nog altijd zijn de sleuven zichtbaar waardoor een valhek kan worden neergelaten. De poort hoort bij de ommuring van het oudste stadsdeel rondom het grote marktplein. De muren boden bescherming tegen rondtrekkende bendes en het geweld van talrijke oorlogjes die werden uitgevochten in dit grensgebied tussen Utrecht, Holland, Gelre en Brabant. Alleen via de zeven stadspoorten kon men de stad in of uit. Om 21.55 uur luidt (nog altijd) de papklok. Een waarschuwing voor het sluiten van de poorten om 22.00 uur. Na een laatste bord pap is het tijd om naar bed te gaan, nietwaar?!!!!
We passeren ook het stadhuis, dat gesitueerd is aan de Oude Vismarkt. Het is een laatgotisch, rechthoekig bouwwerk en gebouwd tussen 1534 en 1539 naar een ontwerp van Rombout Keldermans. De opdracht tot de bouw werd gegeven door Elisabeth van Culemborg en haar echtgenoot Antoon I van Lalaing. Het gebouw heeft de status van rijksmonument. We maken nog een ommetje door het stadspark “De Plantage”. Ontworpen door Zocher en aangelegd in de Engelse landschapsstijl. Via de Achterweg komen we op de Beusichemsedijk en belanden als vanzelf in de Haven voor onze hoofdrust. Het vertoeven op het terras is een koude aangelegenheid. Ach ja, we zitten aan het water en de zon schijnt niet, dan kunnen we geen 25 tot 30 graden verwachten.
Het is mij geheel ontgaan of dat fluitje geklonken heeft, maar ineens zet iedereen zich in beweging 20180613 144231 675x1200en zijn we gestart richting de dijk. We gaan onder de spoorbrug door en komen in de uiterwaarden van de Lek. En daar is het zo ontzettend mooi. Veel gras, riet, berenklauwen, bloemen en dan ook nog een boot op de Lek. Kunnen we het mooier wensen?
We doen ook nog even fort Everdingen aan. Dit fort is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Bij het fort liggen drie sluizen voor de inundatie van de polder tussen de Diefdijk en Culemborg. De meest opvallende is de beersluis, een combinatie van een inlaatsluis en een beer, aan de oostzijde van het fort, die samen met de waaiersluis van Werk aan het Spoel werd gebruikt voor de inundatie. Het fort was in gebruik door de Explosievenopruimingsdienst Defensie (EOD), tot het in 2014 werd overgedragen aan het Ministerie van Economische Zaken.
Via een smal pad komen we tenslotte aan bij de Korte Meent. En daar krijgen we het klapstuk van deze tocht: de bowl. Lekker fris, lekker anders. Iedereen weer dolblij, het is een waar succes.
Nog een kleine 3 kilometer en dan zijn we weer terug in De Krooshof in Zijderveld.
Ik mag met twee aardige mannen uit Driebergen een stuk meerijden naar huis.
Bedankt lieve mensen, lieve familie Oskam, voor deze tweede Verwentocht. Het is fijn geweest dat we op deze manier met elkaar onderweg waren.

 


Zijdervald SOP 263

Sint Michielsgestel is vandaag the place to be. In haar voorbeschouwing heeft Myriam v.d. Berg - de organisator van deze tocht - al gezegd, het wordt een tocht van dit en dat, van alles wat.
Ik ben erg benieuwd.
2018.05.16 01 675x1200Voordat we vertrekken neemt Rien Bosch het woord en vertelt dat Henk Dikken 250 SOP-tochten op zijn naam heeft staan. Hij overhandigt Henk een bos bloemen en een foto (in lijstje). Al heel lang is Henk ook een plichtsgetrouwe medewerker van het comité “Samen op Pad”. Klasse, hoor en petje af.
Daarna spreekt Myriam ons toe en heet ons welkom in het Brabantse land. Ze vertelt over de route, heeft nog een paar mededelingen van huishoudelijke aard en dan kunnen we starten. Er zijn 84 deelnemers.
We lopen door mooie landgoederen en langs fraaie woonboerderijen, die gerust mee zouden kunnen doen aan het televisieprogramma Binnenste Buiten. Het miezert een beetje, maar de stemming onder de wandelaars blijft opperbest.
Op de kruising Oud Herlaer-Sterrenbos hebben we de eerste wagenrust. Tot mijn grote verrassing worden er mini Bossche Bolletjes uitgedeeld. Hoe toepasselijk en ontzettend grappig.
Na de onderdoorgang van de A2 passeren we het Ir. A.J.A.M. Segers gemaal en komen in het Bossche Broek, een natuurgebied waar veel Bosschenaren graag vertoeven. Vanaf de paadjes tussen de rietvelden en de hooilanden hebben we fraai zicht op de 18e eeuwse stadswallen en de middeleeuwse Sint-Janskathedraal. Het weideland vormt een oase van rust aan de drukke stadsrand. Langs het water groeien allerlei moerasplanten en met enig geluk kunnen we een blauwborst of een kleine karekiet horen.
Via een vlonder over de Dommel lopen we onder klokgelui de stad binnen. Daar krijg ik altijd kippenvel van. We maken een ommetje door de binnenstad. Het is een leuk gegeven dat de straatjes in Den Bosch steeds verspringen op kruispunten. Dat is vroeger zo aangelegd voor de verdediging van de stad. Het was nl moeilijker voor soldaten een verspringend kruispunt met 2018.05.16 02 1600x900een bocht te nemen dan rechtdoor te gaan.
Als ik in Den Bosch ben, zijn twee dingen belangrijk voor mij: een kaarsje opsteken in de Mariakapel van de kathedraal en het nuttigen van een Bossche Bol.
Vanmiddag hebben we gelukkig 3 kwartier hoofdrust. Ik ga samen met zwager Rien in lunchroom Pilkingston’s zitten in de Torenstraat. Dat is een Engels etablissement. Ik bestel een kannetje thee en een Bossche Bol. Heerlijk, hoor. Ik geniet met volle teugen. “Laten de boeren maar dorsen”, zou mijn moeder gezegd hebben.
2018.05.16 03 675x1200Hierna heb ik weinig tijd over voor het kaarsje. Ik schiet de Kathedraal in voor een gebedje (een schietgebedje?) en steek een kaarsje op uit dankbaarheid, dat ik deze wandeltocht kan lopen met lieve mensen en in een goede gezondheid.
Dan is het verzamelen op de Parade. We verlaten de stad via de Jeroen Bosch Tuin en de Tuin der Lusten. Heel toevallig (?) is hier een blote dame op de zijmuur van een huis geschilderd. We komen al gauw weer in het Bossche Broek. Bij restaurant De Pettelaar moeten we een rondje lopen. Ik loop met 3 anderen helemaal achteraan. We gaan gek doen en lopen het rondje tegendraads. Ondanks het lawaai van het verkeer hoor ik de koekoek roepen. Via een brug over de A2 bereiken we het landgoed Pettelaer. Ook weer een mooi natuurterrein van 49 ha, dat eigendom is van de Stichting Brabants Landschap. Het landgoed kent een2018.05.16 05 675x1200 afwisselende bodemopbouw, met donken zoals Patersberg en Vossenberg, rivierduinen en lagere zand- en veengronden. De laatste zijn verkaveld in smalle percelen en de perceelsgrenzen zijn beplant met populieren, terwijl op de donken naaldhout, robinia en Amerikaanse eik is aangeplant. De bossen zijn verbonden door lanen welke beplant zijn met suikeresdoorn en zomereik.
We hebben de 2e wagenrust bij een boerderij, waarvan een schuur schade heeft geleden. De boerin heeft gezegd dat we er niet mogen binnengaan. Gelukkig houdt iedereen zich daar aan.
Nog een half uurtje en we zijn weer bij Partycentrum Absoluut in Sint-Michielsgestel.
Myriam, je voorbeschouwing was een heel uitnodigend geschreven. Ik ben blij dat ik naar het zuiden ben afgereisd. Het was een mooie tocht en een waardevolle dag. Dank je wel.

 

 

 

 bosschebol

werk 1Vandaag gaan we voor “de Noorwaardtocht Biesbosch” naar Werkendam. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar nog nooit ben geweest. Wel in de Biesbosch, maar dan vanuit Drimmelen om een boottocht te maken.
De Jachthaven Café Van Oversteeg hebben we spoedig gevonden. We zijn vroeg omdat we een file ingecalculeerd hebben, maar die was er niet. Wel aan de overkant van de A27!!!
Om 10.00 uur staan 64 deelnemers klaar en luisteren naar het welkomwoord van Bert Faro, de organisator van deze tocht. Hij vertelt, dat het vandaag een ware natuurtocht is en dat we goed om ons heen moeten kijken, want het is hier wonderschoon.
Al gauw gaan we de Brabantse Biesbosch in, dat het grootste gedeelte van de Biesbosch vormt, waartoe ook de Hollandse Biesbosch behoort. Ze ligt tussen de Nieuwe Merwede, de Amer en het Land van Heusden en Altena en heeft een oppervlakte van 3.638 ha. De Brabantse Biesbosch is eigendom van Staatsbosbeheer.
We gaan een graspad op en ik zie overal madeliefjes. Dat doet me denken aan Moederdag in mijn jonge jaren. We plukten dan madeliefjes, maakten er een krans van en hingen die aan een stoel in de woonkeuken. Als mijn moeder dan thuis kwam uit de kerk, dan kon ze op de “versierde” stoel gaan zitten. Schattig hè?
Ik kijk voortdurend mijn ogen uit, water, het frisse groen, watervogels, echt, ik ben helemaal overdonderd door zoveelWerk 2 natuurschoon.
We passeren een schrankkeet. Dat is een griendwerkershuisje, waar men heden ten dage zich kan ontspannen wanneer men snakt naar een beetje rust en ruimte. Het lijkt me echt iets voor overspannen wandelaars.
We passeren ook het nieuwe Biesboschmuseum, dat vooral laat zien op welke wijze de mens vanaf de St. Elisabethsvloed van 1421 tot heden zijn brood in het gebied verdiende en door zijn handelen het uiterlijk van de Biesbosch heeft bepaald.
Daarna gaan we naar rechts, naar een uitkijkheuvel, waar we de spaarbekkens kunnen zien. Deze spaarbekkens worden gevuld met water uit de Maas. Vanaf het WBB-bedrijfsterrein aan de Petrusplaat wordt iedere seconde meer dan 5500 liter natuurlijk gezuiverd water naar de afnemers gepompt. 24 uur per dag, 365 dagen per jaar, jaar in jaar uit. De spaarbekkens zijn vernoemd naar de landbouwpolders die voor de aanleg voor de bekkens moesten wijken.
In dit waterrijk gebied gaan we veel bruggen over met daaraan een ijzeren tak gemonteerd. Een wandelende tak? Wat dat te betekenen heeft weet ik niet.
De hoofdrust is weer in de startlocatie, waar velen buiten gaan zitten. Ik doe dat niet, ik wil even afkoelen, want 25 km in de zon is mij genoeg.
Na een klein half uurtje klinkt dat vervelende fluitje weer. Er wordt echter gezegd, dat de tweede helft van deze tocht nog mooier is. Dat kan bijna niet, dus laten we gauw vertrekken om het te beleven.
Werk 3We volgen het Jantjes pad. Dit laarzenpad loopt dwars door de nieuwste natuur die de Biesbosch te bieden heeft: de Jantjesplaat. Tot 2013 was dit een landbouwpolder, nu is het een uitgestrekt wetland met wilgenvloedbos, nieuwe natuur en verdronken polderland. Het gebied is erg vogelrijk en er zijn volop beversporen te vinden.
Op een gegeven moment moeten we een watertje over via een ijzeren boot. Echter, het water staat te hoog, zodat we de oever van de overkant niet geheel kunnen bereiken. Sommige mensen denken dat het wel zal gaan, maar Bert is de baas en hij besluit terug te keren naar een punt om via een andere weg naar onze tweede wagen rust te gaan.

Nu ik verzadigd ben van al het moois dat ik gezien heb, bekijk ik eens op de dijk onze wandelaars. Ik zie een drietaWerk 4l sjeiks lopen, mannen die denken dat ze in de Sahara zijn nu het 22 graden is.

Het laatste stuk loop ik met Casper Seijn. We passeren een bank waar twee dames op zitten en die vragen naar onze wandeling. We vertellen daarover en maken gelijk reclame voor “Samen op Pad”. Moe maar voldaan kom ik om 16.00 uur weer aan bij de Jachthaven, alwaar een koel flesje Fanta op mij staat te wachten.

Dank, Bert, 1000 maal dank voor deze unieke tocht. Je woont in een prachtige omgeving. Wat fijn, dat je dat vandaag aan ons hebt willen laten zien.

 

 

 

Chris werkendan

“Weids, lucht en Water”
Even een terugblik op onze derde SOP-tocht vanuit Het Rechthuis in Uithoorn maar nu in noordelijke richting naar Amstelveen met een rondje om De Poel op de grens van het Bosplan. Een ideaal gebied voor het uitzetten en organiseren van een Sop-tocht in een nieuwe omgeving onder de naam van “Verleden, Heden en Toekomst” met mogelijkheden om een rondje te draaien door het Amsterdamse bos met een aantal bezienswaardigheden en door de (heem)parken en plantsoenen in Amstelveen en door het Amstelpark wat behouden is van de Amsterdamse Floriade en in de juiste periode van medio April-Mei daar kunnen genieten van de prachtige in bloeiende staande azalea’s en de vele kunstwerken en mogelijk ook nog een rondje door de Japanse tuin.
We zijn gestart in prachtig wandelweer na een aantal herfstachtige dagen met 88 wandelaars van jong tot wat ouder met een leeftijd verschil van bijna 70 jaar. Dit geeft toekomst dat de wandelsport behouden blijft en waarbij een ieder kan waarnemen en genieten van hetgeen ons land aan natuur, kunst en cultuur te bieden heeft en met de hoop dat de verplichtte aanvraag voor een wandeltocht nooit nodig zal worden. Deze open tocht zonder hindernissen en geen overklimmende hekwerken en modderpaden, en hierbij ook geen steunstokken hoeft mee te nemen is voor vele een verademing en anderzijds dat er geen onverharde paden zijn is voor een ander misschien een teleurstelling. Een ieder heeft zo zijn of haar eigen voorkeur en dat moeten we respecteren. De verscheidenheid van onze SOP-tochten is dusdanig groot dat er voor een ieder wat wils is.
De vele foto’s van deze tocht staan op de website en die vertalen het geen wat wij gezien hebben en met een ontluikende natuur van de bloeiende Meidoorn die we hebben kunnen ruiken. Ook de onderlinge sociale contacten en ontstane vriendschappen is voor vele een ontspanning en verstevigen de band.
Wij, als organisatie, willen u heel hartelijk bedanken voor deelname aan deze SOP-tocht en hebben wij met elkaar weer een bijdrage kunnen doen voor het Goede Doel “Een druppel op een gloeiende plaat.
Groet Ans en Chris Woerden.

uit 1   uit 2Plaatje Uithoorn 2 mei 2018 kopie

BLOEM & ZEE, NOORDWIJK, 25 april 2018

DSC09691Het organiseren van een wandeltocht gaat niet altijd over rozen…… maar in dit geval wel langs tulpen velden.
Dat begon al een week of twee voor aanvang van de tocht. Ik ontvang dan van de uitbater van het clubhuis van SJC, ons startgebouw, een mailtje:

 

In mijn enthousiasme jullie te kunnen faciliteren ben ik volledig voorbij gegaan aan het feit dat wij (SJC) op die dag het vier tegen vier toernooi hebben.
Daar hebben op dit moment al 1100 kinderen op ingeschreven.
Het wordt dus mega druk.
De start zou nog wel kunnen, maar de finish wordt dan een probleem.
Op dat moment zijn er naar schatting 3000 mensen op ons sportpark.
Ook het parkeren van de auto's van de wandelaars is een probleem, want de parkeerplaats wordt afgesloten.
Alleen fietsen, brommers en een doorgang voor de hulpdiensten.
Ik begrijp dat ik je nu opzadel met een probleem en ben bereid mee te denken aan een oplossing.
Duizend keer sorry!
Als ik iets kan doen dan hoor ik het graag.

IMG 23481 1600x900Het zal toch niet zo zijn dat ik op het laatste moment op zoek moet naar een andere startplaats!!! Maar gelukkig loopt dat goed af. We mogen er starten en dan zorg ik er met Peter gewoon voor dat we de tweede wagenrust bij-ij-ijna op het eind doen. Die kunnen we mooi parkeren bij de schapenwei.
Een tweede punt is het pad over de bollenvelden. Sinds enige tijd loopt daar een nieuw pad, maar tijdens een keer voorlopen valt me een regel op het bordje op: de grondgebruiker heeft het recht het pad tijdelijk af te sluiten. Nu weet ik dat de bollenboeren liever geen wandelaars in de velden hebben ivm. het overbrengen van bollenziektes. Vlak voor de tocht checken levert inderdaad op dat het pad dan afgesloten is. Dat betekent dat de route met een km of zo wordt ingekort.
Op 25 april ga ik ’s morgens rond acht uur met Peter en twee auto’s op pad. Een auto pakeren we in Noordwijkerhout voor de eerste wagenrust, met de tweede rijden we richting de schapenwei. Aan het begin van de laatste weg staat een bord dat de weg opgebroken is. We gaan toch kijken of we er met ons kleine autootje langs kunnen. Dat blijkt niet het geval. En lopend….. ook niet! De tussenliggende brug is volledig verdwenen. Dat wordt een tweede wijziging van de route, maar we zijn blij dat we dit voorafgaand hebben geconstateerd.
Rond half negen stappen we bij SJC binnen. De stoelen staan opgestapeld, maar er is wel een inschrijftafel. Dat heeft Henk Dikken alvast geregeld want we blijken niet eens de eersten te zijn. Langzaam stroomt SJC vol met voor vandaag 60 wandelaars. Buiten vertel ik kort wat we gaan zien en hoe het werkt bij ‘De Zeemeeuw’ en dan kunnen we van start.
We zetten direct koers richting de eerste bollenvelden en daarvan staan er een aantal in bloei met tulpen in de tinten geel-oranje-rood. Natuurlijk wil iedereen daar foto’s van maken en als een stelletje toeristen duiken de eersten de bollenvelden al in. Maar ik stap, deze keer voorop naast Henk, gewoon door. Als we daar de hele dag op gaan wachten komen we nooit aan de finish!
Bij een boerderij die duidelijk bij landgoed Leeuwenhorst hoort (wit/licht blauwe luiken) gaan we onder de N206 door en over landgoed Klein Leeuwenhorst. Het zonnetje doet al hard zijn best om alles op de vrolijken en zo komen de voorspellingen van af en toe een bui niet uit. Zelfs al regende en waaide het vannacht flink! We steken over naar landgoed Nieuw Leeuwenhorst dat we langs het koetshuis, met ook al de karakteristieke luiken, betreden. Hier kan iedereen zijn ogen uit kijken, vooral in het Engelse deel.

 

Het bos aan de Noord zijde van Nieuw Leeuwenhorst is opnieuw aangeplant nadat de Duitse bezetter het oude bos in de Tweede wereldoorlog had gekapt bij de aanleg van de Atlantikwall. Ze wilden een vrij schootsveld hebben. Ook sloopten ze om die reden het oude landhuis dat hier heeft gestaan. De grote waterpartij die er nu ligt, is een overblijfsel van de tankgracht uit die tijd. De kale vlakte en de tankgracht zijn nu overgenomen door jonge bossen met vegetatie zoals braam, kamperfoelie en lijsterbes. Een eldorado voor vogels en kleine zoogdieren.
Op het zuidelijke deel staan oeroude bomen. De lanen herinneren duidelijk aan de allure van weleer. Hier vind je ook de Koepelberg. Bezoekers die ooit met de trekschuit via de Leidsche vaart op bezoek kwamen moesten uitstappen als ze bij Noordwijkerhout ‘une petite montagne’ zagen.

Bovenop ‘le petit montagne’ houden we even halt zodat iedereen over het water naar huis Dijkenburgh kan kijken. We wandelen het landgoed verder over om weer even bij de bollenvelden uit te komen. Een volkswagenbusje passeert ons terwijl we langs het Leeuwenhorstcollege met zijn opvallende toren, ooit semenarie, gaan.
tussen 1946 en 1973 was hier Klein Seminarie Leeuwenhorst te vinden, in de middeleeuwen was hier het klooster Leeuwenhorst gevestigd.
Tot Noordwijkerhout kan iedereen zijn hart ophalen aan de bollenvelden in allerlei kleuren en zo raken de ‘fotorolletjes’ goed gevuld. ;-) We gaan langs het opvallende witte kerkje dat vandaag zelfs open blijkt te zijn. Dus wie wil gunnen we een snelle blik binnen. We hadden de auto wel hier neer kunnen zetten, maar die staat een honderd meter verder. De eigenaar van een zwart busje dat midden voor de kerk staat is zelfs zo vriendelijk zijn vervoermiddel iets verderop te zetten zodat iedereen mooie foto’s kan maken.
Dan wordt het tijd voor de eerste wagenrust waar iedereen even kan rusten onder het genot van een koek en een sapje. En het volkswagenbusje dat ons eerder passeerde staat er ook! Op het volgende terrein van psychiatrische inrichting ‘De Bavo’, tegenwoordig Het Raamwerk, treffen we het imposante hoofdgebouw. Het is nu niet meer in gebruik, wat helaas te zien is.

 

De Sint Bavo was ooit een Rooms Katholieke psychiatrische instelling die is gesticht door de congregatie van de Broeders van Liefde. Het prachtige complex staat er nog altijd, hoewel het wel een opknapbeurt kan gebruiken.

We verlaten het dorp Noordwijkerhout weer om langs bollenvelden en kampeerterreinen bij de duinen te komen. Via de bosrijke binnenduinrand en dagkampeerterrein het Piet Florisdal gaan we het meer open terrein dichter bij de zee in. Natuurlijk hoort daar ook een uitzichtpunt bij over de duinen richting Noordwijk en de zee. En die gaan we al snel daarna opzoeken.
De meesten klimmen de zeereep over, een enkeling gaat door de duinen, en daar hebben ze gelijk in want de zeereep over is een flinke klim en op het strand is het hoog water dus ook daar is de wandeling pittig.
Maar na ruim een kilometer strand worden we verrast met een gezellige rust in strandpaviljoen ‘De Zeemeeuw’. Daar is een deel netjes gereserveerd voor ons wandelaars dus ook wij nemen maar binnen plaats hoewel buiten in de luwte van de glazen opbouw van het terras en in de zon ook goed mogelijk zou zijn geweest.
Richting de vuurtoren bereiken we na de rust de Wilhelminaboulevard die we richting het zuiden over gaan langs het beeld van Wilhelmina en het sjieke Oranje Hotel. Het bronzen beeld van Wilhelmina, laat haar zien zoals zij op 4 april 1940 in Noordwijk de gelegerde troepen inspecteerde. Langs het vrijheidsbeeld komen we op de Koepelweg waarover we langs riante optrekjes komen en een van de voormalige olifantjes uit Laren. Misschien zelfs wel de leukste!
Nog een klein stukje koepelduin, en dan hebben we vanaf de hoogte uitzicht over de bollenvelden. Hier is goed te zien hoe de duinen af zijn gegraven ten gunste van de bollen op de zandgrond.
Daar tussendoor zetten we koers naar Noordwijk binnen. Na voor de liefhebbers een rondje door een in 2004 herbouwde Wilhelminahofje komen we langs de Jeroenskerk op het Lindenplein. Daar staat een muziekkoepel en de Lindenhof.
De historie van dit plein gaat 600 jaar terug. Opvallend zijn de monumentale ‘Lindenhof’ en de muziekkapel. In de Lindenhof groeide notarisdochter Henriette Roland Holst op die als schrijfster en politiek activiste grote bekendheid kreeg. Op het plein staat een borstbeeld van haar.
We gaan Noordwijk iets anders door dan gepland ivm de opgebroken brug. Daardoor zien we wel wat meer oude panden, waaronder het oudste van Noordwijk uit de15e eeuw.
Maar dan dient het laatste stuk route zich al aan. Bij het allerlaatste bruggetje lopen we nog een klein stukje heen en terug naar de schapen en een mooi gebouw aan de rand van landgoed Offem. Leuk om te weten: op dit landgoed zijn veel stinzenplanten te zien: sneeuwklokje, wilde hyacint, sterhyacint, daslook en lenteklokje en enkele bijzondere narcissen. Deze werden hier geplant voor het florapark (1932), de Noordwijkse voorloper van de Keukenhof.

Door de wijzigingen is de route iets korter geworden dan aanvankelijk de bedoeling was, maar de reacties die ons ter ore komen zijn gelukkig alleen maar positief. Bij de auto krijgt iedereen nog een candybar en wat te drinken en wie met het ov is gekomen kan de bus van kwart voor vier nog halen.

Organisator Casper Seijn.

Vol verwachting laat ik me op deze mooie lentedag naar Rhenen rijden om 1 dag mee te lopen met de Soppers. Slechts 1 dag?, zult u vragen. Ja, want 2 dagen klimmen en klauteren aan het einde van de Utrechtse Heuvelrug is mij te veel. Vandaar dit verslag van mij van dinsdag 10 april.
We zijn vroeg in het restaurant Cunera. Daar zit Wim - onze voorzitter - al, die vorige week 250 SOP-tochten op zijn naam schreef. Ik feliciteer hem alsnog van harte en maak een diepe buiging. Zo geweldig vind ik dat. Wim is echt ons lichtend voorbeeld.
De bediening is vriendelijk en vlot, dus na de inschrijving zit ik al gauw achter mijn bakkie koffie. Vele wandelaars zie ik binnenkomen, zo ook Ine die 6 weken geleden haar pols brak. Het schijnt weer goed te gaan.
Rhenen 1Even na 10 uur gaan 81 Soppers van start onder zeer prettige weersomstandigheden. Ik zie stoere mannen met half blote benen en bekoorlijke vrouwen met hele blote armen.
Eerst gaan we een stukje uiterwaard in met het zicht op de Cuneratoren. De steigers rond deze toren zijn gelukkig verdwenen, zodat er mooie foto’s gemaakt kunnen worden. We doorkruizen het oude centrum en komen langs de voormalige watertoren De Koerheuvel, gebouwd in 1935.
Dan volgen de bossen richting Veenendaal.
Bij het startpunt Leemkuil lezen we veel informatie omtrent enkele wandelroutes. Die hebben we vandaag niet nodig, want wij hebben zelf lieve mannen bij ons die ons de weg wijzen.
Daar hebben we ook onze eerste wagenrust. Fijn, even bijtanken.
Het volgende stuk biedt ons mooie uitzichten als we boven langs de zandafgraving Kwintelooijen, even ten zuiden van Veenendaal, lopen. Een trap van 165 treden brengt ons naar beneden. Ik begin te tellen, maar raak de tel kwijt. Nou, laat maar zitten, het zal wel kloppen. Onderaan de trap zie ik tot mijn schrik dat we weer een hoge berg op moeten. Maar gelukkig zie ik ook dat Casper om de berg gaat en dat doe ik dus ook. Dat scheelt een heleboel energie.
Via enkele buitenwijken komen we uit bij de kantine van v.v. Veenendaal, de oudste voetbalvereniging van Veenendaal, waar we onze hoofdrust hebben. Ik ga op een hoge stoel bij een hoge tafel zitten. Hier heb ik ruim zicht op wat er allemaal gebeurt. Ik zie het organiserend comité in pais en vree luidruchtig met elkaar converseren en andere mensen, die heerlijk zitten te smikkelen en te smullen. Wat zijn we toch een gezellige wandelgroep. Na een half uur klinkt dat vervelende fluitje weer. We moeten gaan.
Het parcours is nu heel anders dan voor de pauze. Ik kan dat wel waarderen. We lopen een stukje langs het Griftkanaal oftewel de Bisschop Davidsgrift, een Rhenen 2historisch kanaal in de Gelderse Vallei. Het buitengebied geeft veel vergezichten en dan nu met het frisse groen is het een lust voor het oog. Ik praat een tijdje met Louise en we halen oude koeien uit de sloot. Het was namelijk eens bij een tocht in Baarn, dat wij beiden door de hitte bevangen werden en ons door een wildvreemde automobilist naar het eindpunt lieten brengen. Dat schept een band, nietwaar?
Op ca. 19 km bij een boerderij, maakt Casper ons ontzettend blij. Hij heeft het voor elkaar gekregen, dat hij ons natje en ons droogje daar mocht stallen. We kunnen een sapje en een koek pakken.
Via Achterberg en de Grebbeberg gaan we richting restaurant Cunera. Om 15.45 uur kom ik daar aan.

Casper, je hebt vandaag weer je grote organisatievermogen laten zien. Wat heb ik het naar mijn zin gehad. Ik wil jou en je “kornuiten” hierbij hartelijk bedanken.

Chris rhenen 1Chris rhenen 3Chris rhenen 2

 Chris rhenen 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Startplaats is de Camping “Bij de drie linden” in Alverna.
Organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro, met assistentie van Erik Dikken.

Vanuit Zeist is het 83 km rijden naar Alverna. Mijn zwager en ik waren al lang van plan om op deze dag te gaan “SOPPEN”, maar na de voorbeschouwing van Bert gelezen te hebben, weten we het zeker. Ook andere wandelaars zullen insgelijks gedacht hebben, want we zijn vandaag met 123 in totaal aanwezig.

Alverna is een kerkdorp in de Gelderse gemeente Wijchen, gelegen tussen Grave en Nijmegen.
Het dorp kwam eens in de publiciteit toen langs de toegangswegen plaatsnaamborden werden geplaatst die het dorp aanduidden met de gemeentenaam Wijchen. De Alvernezen bekladden de toegangsbordjes, tot de gemeente uiteindelijk besloot nieuwe bordjes langs de wegen te plaatsen met de naam Alverna.

Om 10.00 uur staat iedereen te popelen om te beginnen. Maar er moet eerst nog een oorkonde uitgereikt worden aan Joost Egberts uit Aalsmeer voor maar liefst 216 SOP tochten.
Grandioos. Daar kom ik met 68 tochten pas bij kijken. We gaan van start en komen al gauw in het vennengebied, waaraan deze tocht haar naam ontleent. Ik loop een stukje op met Jan uit Woudenberg. Wij zijn het er beiden over eens, dat het fijn is dat er vrijwilligers zijn die steeds weer zulke prachtige tochten weten te maken. Het is een heel werk. Start- en rustplaatsen zoeken, route maken, wagenrusten organiseren. Er komt heel wat bij kijken om de wandelaars een plezierig dag te bezorgen. Jan en ik, wij laten altijd na een tocht onze dankbaarheid blijken. En u, lezer(es) van dit verslag, heb u tijdens of na afloop van een tocht ook even aandacht voor de organisatoren?

2018.03.14 04 675x1200Ongemerkt zijn we terecht gekomen in het gebied van de Haterse en Overasselse Vennen. Hierin bevindt zich de 15-eeuwse ruïne van de Sint Walrickkapel. En net als vorig jaar worden er weer veel foto's genomen. Ook van de "koortsboom". Het volksgeloof vertelt dat als een lapje stof aan een speciale boom wordt gebonden, deze boom ervoor zorgt dat de koorts verdwijnt.

De eerste wagenrust is in het dorp Overasselt, die we ook passeren tijdens de Vierdaagse van Nijmegen. We hebben keuze uit verschillende koeken en sapjes. Ik zit lekker op een paal als er een mestkar langs komt gereden. Moet dat nou op dit moment? Na een kleine 10 minuten vervolgen we de wandeling over de dijk langs de Maas richting Grave. Met de zon opzij, de wind in de rug en dan met het wijde uitzicht is het werkelijk genieten.

De hoofdrust is ook in de startlocatie. Velen zetten zich neer op de stoelen en banken buiten, het kan allemaal vandaag met dit mooie weer.

Na een half uurtje gaan we beginnen aan de tweede helft. Ook weer veel vennen en vennetjes, bosschages, dan weer open 2018.03.14 10 1600x900landschap, dus veel variatie.

Op de hoek van de Blankenbergseweg en de Parkesteeg is de 2e wagenrust. Daar staat Jan uit Langbroek royaal mandarijntjes uit te delen. Ik vind dat echt een taakje voor hem.

Tijdens het laatste stuk van de route krijg ik het moeilijk. Ik heb het ontzettend warm, maar durf mijn jas niet uit te trekken. Gelukkig staat er ergens een bank langs de weg. Als ik daar nou eens op ga zitten en wacht op de laatste wandelaar, dan heb ik even rust gehad. En dan blijkt dat wij wandelaars naar elkaar omzien, want ik krijg van velen de vraag: gaat het nog goed? Dat doet me echt deugd.
Om 15.55 uur loop ik het terrein van de camping weer op.

Dank aan Henk, Bert en Erik voor deze tocht. Het waren 25 prachtige kilometers.

.

Subcategorieën

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.