Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

Verslagen GW

Voordat de kippen van stok komen, ben ik al op weg gegaan naar Ravenstein. Deze keer niet met de auto, maar met de trein. Heel goed te doen. De Maasdorpentocht wordt vandaag georganiseerd onder de bezielende leiding van Henk Pashouwer.
Ruim op tijd heb ik ingeschreven. Als ik aan de koffie zit, zie ik vele bekende gezichten, maar ook onbekende. Duidelijk mensen uit deze streek.
Henk heet ons om 10.00 uur van harte welkom. Hij is totaal overdonderd door de hoge opkomst (83 personen) en bedankt ons daarvoor. Hij vertelt wat de bedoeling is: vòòr de pauze de ene kant op langs de Maas en na de pauze de andere kant op. We laten ons verrassen.
Ravenstein is een vestingstad, met in 2012 ruim 3.500 inwoners. Een vestingstad is een met vestingwerken versterkte stad of nederzetting met als doel het controleren van strategische punten. We vertrekken vanuit het gemeenschapshuis met de mooie naam “Vidi Reo”.
rav 1Al gauw gaan we een dijk op en zien de Maas. Een prachtige rivier die 950 km lang is, in Frankrijk ontspringt, in Eijsden (L) ons land binnenstroomt en uitmondt via de Zuid-Hollandse Rijn-Maasmonding in de Noordzee.
Het eerste dorp dat we aandoen is Neerloon, dat benedenstrooms van de Maas ligt. Als we het weer verlaten, zien we het imposante Heilig Hartbeeld op de Maasdijk, uit 1943.
Trouwens, de hele dag gaan we dijkje op en dijkje af, dorpje in en dorpje uit. Elk dorp heeft zijn eigen karakter en zijn eigen kerk. En niet te vergeten mooie boerderijen met rieten daken.
Na Overlangel volgt het Sluiskespad en aan het eind daarvan wachten Felicia en Sjaak ons op met een bakkie koffie en een koek erbij. Erg lekker, bedankt. Hoor ik daar het Lang-zal-hij-leven weer? Inderdaad, deze keer is het voor Henk Dikken, die vorige week jarig was. Van harte Henk, en dat je nog vele jaren onze voorman mag zijn. Bij het begin van het dorprav 2 Herpen staat een kraam met kolossale pompoenen en kalebassen. Alles is te koop, maar mijn rugtas is te klein, dus gauw doorlopen. Als we ook dit dorp weer verlaten, gaan we de Hertogwetering over via een klein bruggetje. Deze wetering is een waterloop van 32,5 km lang en loopt van de Raam bij Grave naar het Gemaal Gewande in de gemeente Oss.
Het volgende dorp is Huisseling. Nou, daar heb ik werkelijk nog nooit van gehoord. We worden uitgenodigd om terug te komen, want op zaterdag 22 september is er een grote “Plee-bek Sjow”. Zullen er nog Soppers zijn die een toontje lager moeten zingen ?
Halverwege de route zijn we terug in Ravenstein voor de hoofdrust. Ik zit van gedachte te wisselen over de S.O.P. met Henk uit Wijchen. Hij vindt het leuk om met zo’n grote groep te wandelen. Echter, hij zou liever om 7.00 uur willen starten dan om 10.00 uur. Ik kan zijn mening niet delen!!!
Na deze pauze lopen we langs de stellingmolen De Nijverheid uit 1857, de R.K. begraafplaats waar zich 4 oorlogsgraven uit het Gemenebest bevinden, langs historische tuinhuisjes en het “Philips van Kleefbolwerck”.
In de Maasuiterwaarden grazen brandrode runderen. Momenteel niet, maar dat doet er even niet toe. Deze runderras stond op het punt uit te sterven. Omdat dit een officieel erkend zeldzaam ras is, zijn Natuurmonumenten, betrokken agrariërs en particulieren met hart voor het ras een fokprogramma gestart. Voorbij het buurtschap Neerlangel zien we er wel een stelletje lopen grazen. Dikke, dunne, grote en kleine, van alles wat.
We lopen het dorp Demen door met een boerderij uit 1745, waar de oogst van appels net is binnengehaald. Daarna het dorp Dieden. Het is daar in de Achterstraat op nr. 9 bij de familie Van Erp, dat we onze 2e wagenrust hebben. Wat een gastvrijheid. Er wordt royaal blikjes limonade uitgedeeld en zo lang de voorraad strekt ook een koek. Het kan vandaag niet op. Wat worden we verwend.
Na het laatste dorp Deursen-Dennenburg komen we via het Stationspad bij het station Ravenstein. Laat ik er nu vanuit gaan, dat we linea recta naar het eindpunt zullen lopen. Maar neen hoor, Henk heeft nog een leuk ommetje voor ons in petto door het Natuurgebied “Roesterd/Lange Del”, dat een onderdeel is van de historische Maasmeander.
Nog een paar straten en dan hebben we het er weer op zitten.
Bedankt, Henk en alle medewerkers, voor deze bezienswaardige en interessante tocht.
Ik ben een liefhebber van kleine dorpjes, polderlandschap en historie. Dus ook ik ben totaal overdonderd geweest, maar dan van zoveel moois.

Ravenstein

ZWIJNDRECHT      'VOORLOPEN'      5 SEPTEMBER 2018

sop 2018 1600x1200De een na de ander komen ze binnen. Vandaag is het de voorloopdag. Hoewel de route in mijn ogen van goede kwaliteit is, ben ik benieuwd wat anderen ervan denken. Dat zal ik later op de dag horen. Aad, Bert en Joop met Heine als meeloper gaan ernaar kijken. Het weer is niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het is zwaar bewolkt en het neigt naar regen, maar voorlopig is het nog droog. Dit in tegenstelling tot de zware buien die even ten noorden van ons gevallen zijn.

Doordat Bert zich verslapen heeft, wordt het aanvangstijdstip iets uitgesteld. Hij is zonder ontbijt van huis vertrokken, dus een punt appeltaart wil erbij hem wel in. De anderen hebben zich al eerder tegoed gedaan aan deze specialiteit van mijn hand. Maar omstreeks half tien is het toch zo ver dat we de deur uit kunnen. Voor het gemak lopen we naar het dichtstbijzijnde punt van de route, het wandelpad nabij de Pietermankerk, om daar te beginnen. Ikzelf ben van plan om in ieder geval tot Rijsoord met de voorlopers mee te lopen.

Hoewel vrouwen de naam hebben, kunnen mannen er ook een houtje van, kletsen. Menig woord wordt er onder elkaar gewisseld. We zien elkaar niet vaak en de wereld draait door. Er gebeurt van alles. Onderwijl wordt mij van alles gevraagd over het parkoers. Ach, de route mankeert niets aan. Ondanks dat Zwijndrecht een beetje ingeklemd zit tussen Rotterdam en Dordrecht, heeft het toch een geheel eigen karakter. Het heeft de naam van de groenste stad van Nederland, of wil dat althans worden. En na een paar kilometers lopen we door alleen maar groen. Natuurlijk is er het lawaai van langskomende of rangerende treinen. Uiteindelijk kunnen we er niet onderuit dat één der grootste rangeerterreinen, de Kijfhoek, zich op Zwijndrechts grondgebied bevindt.

Wij nemen afstand van dit gebeuren en zoeken onze weg door het Develgebied en wanen ons tussen het riet op een andere planeet. De rust die hier heerst is een weldaad voor de ziel. De enige geluiden zijn die van vogels die van grote hoogte het water induiken om een visje te verschalken als ontbijt. Ook de rietpluimen die door ons beroering komen, geven een licht ruisend geluid. Verder horen we een opmerking van deze of gene over de schoonheid van dit gebied. De druppels van de regen van afgelopen nacht strijken langs onze benen, maar deren ons niet. Wat ons zorgen baart, is de alsmaar donkerder wordende lucht. Houden we het droog is de vraag. Joop heeft er spijt van dat hij zijn jasje thuis heeft gelaten. Alleen ik ben optimistisch en huppel vrolijk in shirt en korte broek voort.

Maar bij het naderen van Heerjansdam en net als we bij 'Heer Jans', de tennisvereniging zijn, begint het te spatten. Ik stel voor om even naar binnen te gaan en daar de verdere bui af te wachten. We treffen het dat de kantinebeheerder aanwezig is en ons van een drankje wil voorzien. Intussen valt de regen recht naar beneden en lachen we om het geluk dat ons ten deel is gevallen. Als de bui is opgehouden en Bert zijn meegebrachte boterhammen heeft verwerkt, staan we op en vervolgen we onze route. We verlaten Heerjansdam en betreden het Ridderkerks territorium. De regen van afgelopen nacht en de bui van daarnet zijn niet te merken in het Waalbos en de weg naar Rijsoord. Af en toe prikt de zon door de grijze brij en het wordt voelbaar warmer.

Als we het 'Wapen van Rijsoord' voorbij zijn, zie ik dat 'mijn bus' over twee minuten gaat vertrekken. Met een vlugge groet neem ik afscheid en gaan zij verder op de tocht. Ik neem de bus naar huis, waar ik een half uur later ben. Na de lunch even douchen en dan de koffer in. Volgens mijn berekening zijn mijn makkers rond drie uur terug op honk.

Precies drie uur zien we Heine als eerste de straat inlopen en de anderen volgen er kort achteraan. Benieuwd naar hun oordeel kijk ik hen vragend aan. Als uit één mond klinkt het 'verrassend mooi', waarna het benodigde drinken op tafel komt, want in de loop van de middag is het steeds warmer geworden en zijn er zweetdruppels los gekomen. Van regen is geen sprake meer geweest. Voldaan keren mijn gasten huiswaarts en ik zak voldaan in mijn stoel.

Quirinus.

Verslag Stad- en Strandwandeling 5 september 2018

 

De informatie die Monique en Peter met ons deelden, maakten dat wij deze tocht in de agenda hadden gezet. Zoveel bezienswaardigheden, strand en stad, daar wilden we graag bij zijn.

Het werd een bijzonder dag met een enerverende start.

Vanuit Brabant verliep onze heenreis voorspoedig, maar medewandelaars hadden meer moeite om Den Haag te bereiken: wolkbreuken, lange files.... Uiteindelijk aangekomen kwam daar nog het parkeerprobleem om de hoek kijken. Menig chauffeur is de auto meerdere malen gaan verzetten of knoopte een kilometer aan de route vast om de auto op een plekje te krijgen waar aan het einde van de dag geen briefje onder de ruitenwisser zou zitten.

Dit maakt dat de klok van 10 nadert en we de start even uit moesten stellen. Dat vinden we niet erg, want inmiddels trekt de hevige regen ook over Den Haag.

Monique doet in de kantine van het volkstuinencomplex haar openingswoordje en mag een oorkonde uitreiken.

Daarna is daar onverbiddelijk het startmoment van onze wandeling: gewapend met poncho's en paraplu's stappen 42 dappere Soppers aan. Het duurde niet lang of onze voeten soppen in de schoenen, het water stroomt over de paden. Kortom: een twee uur durende bui, die je niet vaak meemaakt.

Hoe anders dan Jeannette in het vorige verslag opmerkte over de mooie nazomerdagen....

Maar het droogt  op en uiteindelijk komen we met zowaar een flauw zonnetje aan op de Scheveningse boulevard.

Ondertussen hebben we fraai gewandeld door het Haagse bos en konden we de bijzondere villawijk Marlot met de meest gelijksoortige voorbeelden van de Nieuwe Haagse School bewonderen.

Via Wassenaar, en na een aangename pauze voor een sapje en een wafel, komen we in de duinen. We passeren de Waalsdorper Vlakte met de Bourbonklok. Haag 1Deze klok wordt ieder jaar op 4 mei geluid ter nagedachtenis aan (zoals op de plaquette verwoord staat) de vele landgenoten die het offer van hun leven voor onze vrijheid brachten.

We staan een moment stil op deze plaats, die je vanzelf stil maakt.......

Op de boulevard van Scheveningen, met 16 km in de benen, hebben we een half uur pauze. Ieder kan kiezen waar hij/zij deze doorbrengt. Wij pakken een stevige kop koffie bij de Mac. Na de pauze volgt nog een bijzonder bezoekje, de Lourdeskapel, waar een getrouwe kopie op schaal van de Lourdesgrot te zien is. Ik kende het bestaan van deze kapel niet. Wie wil, bezoekt de kapel. Ik maak ook graag gebruik van deze mogelijkheid.

Via verschillende parken naderen we Den Haag. We lopen langs het fraai vormgegeven Indisch monument, bestaande uit 17 bronzen beelden. Het is op 15 augstus 1988 onthuld door (de toenmalige) koningin Beatrix ter nagedachtenis aan de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog slachtoffer geworden zijn van de Japanse bezetting.

Uit de 17 mensenfiguren spreekt de symboliek van het leed van de bezetting en de strijdlust voor een vrije toekomst.

Dan volgt een reeks van bijzondere plaatsen. Als eerste is daar het Vredespaleis. Hèopa pakt zijn kans en maakt een foto binnen de hekken, weliswaar onder toeziend oog van de bewakers. Alle auto's die het terrein op willen rijden, worden nauwkeurig met detectorenHaag 2 onderzocht.

We komen langs tal van bekende plaatsen, we zien paleizen, standbeelden,

lopen langs de Hofvijver en komen op het Buitenhof en Binnenhof. Helaas geen politici of cameraploegen te zien, wel staat er de altijd aanwezige ijscokar...

Via het park Koekamp en opnieuw het mooie Haagse bos met fraaie vijverpartijen lopen we terug naar het volkstuincomplex. Vlak voor aankomst is er nog een 2e wagenrust en krijgen we nog een drankje en een lekkere chocoladereep aangeboden. De normale eindtijd van 4 uur is inmiddels ruim verstreken en volgens mijn voeten, hebben we ook meer dan 25 km gelopen.... Maar het was de moeite waard!

Monique en Peter, dank je wel voor deze mooie wandeldag.

Myriam van den Berg

chris den haag

In de nadagen van de zomer is het vaak fraai wandelweer. We hoeven niet meer te puffen van de hitte en nog niet te bibberen van de kou. Zo is het ook vandaag. Ik zie vele blije gezichten, men schijnt er wel zin in te hebben.
De organisatoren Bert Faro en Henk Dikken hebben weer een mooie tocht uitgestippeld, die ze de naam “Gooise bloeiende heidetocht” genoemd hebben. Dat de startplaats Bussum in het Gooi ligt is een feit, maar of de heide momenteel bloeiende is, dat moeten we afwachten. Zeker na deze hete, droge zomer. Laten we maar beginnen, dan kunnen we het zien.
Na het openingswoord van Bert heeft voorzitter Wim Freriks nog enkele mededelingen. Weer moet hij ons er op attent maken, dat het normaal is dat men in de hoofdrusten minstens één consumptie bestelt. Ik persoonlijk vind het ronduit beschamend dat dat bij de 268e tocht toch weer onder de aandacht gebracht moet worden.
Bussum 1Om 10.05 uur gaan 86 deelnemers van start. Al gauw zijn we bij station Bussum Zuid, waar we de trap over de sporen nemen. Ik loop een stukje op met Willy uit Hollandsche Rading, die over haar Camino naar Santiago de Compostella vertelt. Heel boeiend. Na enkele straten komen we op de Bussumseheide, een gebied van 160 ha. Wat de heide hier betreft: geen kleur te bekennen, dorheid is troef. Dan gaan we toch verder kijken. Als we onder de A 1 door gaan komen we in de wijk Crailoo en wie dat wilt, kan zich vergapen aan prachtige villa’s. Bedenk echter wel, dat ieder huisje zijn kruisje heeft.
Na het oversteken van de Crailoseweg hebben we op de Tafelbergheide de wagenrust. Ook hier is de heide niet om over naar huis te schrijven. Wel staat daar Jeannette klaar met sapjes en koek. Maar ook HéOpaHenk heeft ook een traktatie bij zich, want hij was afgelopen maandag jarig. En zo spontaan als de SOP-groep is, wordt het lang-zal-hij-leven aangeheven en iedereen zingt uit volle borst mee.
Daarna komen we langs de Schaapskooi, maar er geen schaap te zien. De dames zijn zeker een dagje uit.
Al heel gauw zijn we aangeland in Laren en lopen via de Brink door heel veel straten naar onze hoofdrust, de kantine van SV Laren ’99. We vallen met de neus in de boter, want daar verblijven ook een 18-tal voetballertjes die bezig zijn met een voetbalkamp. Zij lunchen met housemuziek. Een klein jongetje vraagt heel ernstig of wij allemaal familie zijn of zo. Nou, daar moet ik even niet aan denken. Dus ik stel hem gerust en vertel hem dat we een wandelgroep zijn. O, dan begrijpt hij het!
Na deze rust krijgen we te maken met alleen maar natuur. We gaan door een hekje het begrazingsgebied van de Westerheide in. Dat hekje wordt heel galant opengehouden door Willem. Wat mij opvalt is, dat hij de lopers telt. Zou hij op deze manier willen weten of er zwartlopers in ons midden zijn?
Op deze Westerheide (344 ha en gevormd tijdens de ijstijd) bloeit wel de heide. Zelfs heel uitbundig. Prachtig. Heide is een benaming voor vegetatie vooral bestaand uit dwergstruiken uit de heide- en kraaiheifamilie. Heide komt in een beperkt aantal landen voor. Behalve in Nederland en België ook in de kuststrookBussum 2 van West-Europa, Groot-Brittannië en Ierland. Het is een typische vegetatie die zich thuis voelt in streken waar een zeeklimaat heerst, met een hoge luchtvochtigheid en niet al te warme zomers en geen strenge winters.
Bij de tweede wagenrust heeft Jeannette assistentie gekregen van Jan, die enthousiast lekkere versnaperingen uitdeelt.
We steken het spoor weer over via een luchtbrug en gaan een dijkje op langs de Zanderij Crailoo. Zo kunnen we neerkijken op de vlonders, die in het water liggen. Dan volgt de Franse Kamp, dat ook een natuurgebied en kampeerterrein is. Tenslotte nog de Fransekampheide, dat in een stuwwallengebied ligt en bestaat uit een heidecomplex met struikheide en veel dopheide. Moe, maar voldaan ben ik om 15.50 uur terug bij het Zwembad “De Zandzee”.
Bedankt, Bert, Henk, Jeannette, Jan en alle personen met oranje hesjes voor jullie organisatie en jullie inzet. We hebben met z’n allen weer een mooie en gezellige dag gehad.

Met dank aan Henk, onze fotograaf, wiens foto’s ik voor dit verslag mocht gebruiken.

 

Chris bussum


naarden chris

Al het voorwerk opgeborgen.

Het echte gaat gebeuren.

Al had ik nog wat zorgen.

Nergens meer over zeuren.

Blijde en heel verrast.

Dat veel wandelaars zich melden.

Zij zijn vandaag onze gast.

Wij hun wensen laten gelden.

Eiland in Haringvliet

Wij gaan alle in de boot

Naar voor vele onbekend gebied.

Nieuwsgierigheid is groot.

Kreeg de luister van Pelgrimstocht.

Dit gebied maakt mens stil.

Wordt daarom veel bezocht

Als men even iets anders wil.

 

Hartelijkdank voor jullie medewerking aan de "Tiengemeten tocht"

Wij dansen volvreugde daar getuigen deze vlinders van.

 

 

 

 

Gedicht ArieV Page 2

Groeten van :

 

Truus     Els

Hennie  Arie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tiengemeten

Chris lelystad

De Lingewaaltocht
Vandaag de eerste wandeling van Corrie Hoogweg en Sonja Hultzer, nieuwe routebouwers, maar ook trouwe SOP-wandelaars. En een wandeling in een onbekend gebied, niet ver rijden vanuit Brabant. Alle reden om te gaan!
Op weg dus naar de gemeente Lingewaal, voor de Lingewaaltocht.
Ik denk er zonder tomtom naar toe te kunnen rijden, maar de wegwijzer met de aanduiding Heukelum brengt me in verwarring. Zijn we er al? Zo rijden we even later door de mooie straatjes van het oude Heukelum. Wat een leuk plaatsje….
Na even zoeken vinden we de Krakeling, een gezellig dorpshuis. We zijn nog vroeg, maar het zit al aardig vol! Uiteindelijk blijken er maar liefst 75 mensen in te schrijven. En dat terwijl Sonja en Corrie wat zorgelijk waren, vanwege de Larense vierdaagse. Nou, daardoor zijn er misschien wat minder deelnemers, maar o, wat hebben zij een mooie wandeldag gemist!

Om klokslag 10 vertelt Sonja de bijzonderheden van de tocht en reikt een oorkonde uit aan Diny Meurs. Hierna stappen we in een rap tempo aan. Eerst lopen we door de sfeervolle straatjes, waar we zojuist met de auto doorheen kwamen. Maar nu meer tijd om te genieten van dit oude stadje met zijn vele 17- en 18-eeuse huizen en boerderijen. We lopen langs het oude stadhuis en zien de fraaie gerestaureerde kerk met zijn aparte torentje. Er wordt hard gewerkt aan het herstellen van de oude Middeleeuwse stadsmuur.
We komen langs de hofleverancier van de beroemde Heukelumse krakelingen. Daarover later meer….
Heu 3 1600x1200Dan komen we op een werkelijk prachtig pad langs het riviertje de Linge. Ik ken het stuk tussen Geldermalsen en Leerdam, maar hier ben ik nog nooit geweest. We horen van Gerrit dat de Kennedymars vanuit Leerdam ook over dit pad komt. Dan is het lopen in het donker, met een lampje, nu lopen we hier bij daglicht te genieten. In de talloze fruitbomen zien we de appels, peren en pruimen uitdijen. Ook de notenbomen voorspellen een rijke oogst!
Wat later lopen we over een tapijtje van houtsnippers, weldadig voor de voeten.
Sonja en Corrie hebben prachtige paadjes gevonden! Zo genieten we o.a. van een heel mooi stukje met een doorkijkje naar een wiel.
Via een paar rustige polderwegen lopen we naar het viaduct over de A15 en de Betuwespoorlijn, om verderop in Vuren aan te komen. Maar ondertussen nog wel een stukje bos!
In Vuren is onze grote rust in restaurant Oud Vuren, gelegen aan de Waaldijk.
We hadden hier al veel over gehoord, wat een leuk plekje! Er is een prachtige theetuin, maar helaas laat het zonnetje zich al de hele ochtend niet zien en is het net te fris. Wij zoeken een plekje op de gezellige deel en dat is geen straf! Hier is veel te bekijken: oude radio’s, een grappig zitje bij de kachel, theepotjes enHeu 1 1600x1200 klompen. Ook vallen de kisten met appels op. Die zijn vast en zeker voor de heerlijke appeltaart.
Ik hoor het Corrie nog zeggen: we hebben wel 4x voorgelopen en iedere keer weer genoten van de appeltaart, die steeds lekkerder leek te worden (en de route steeds mooier ). En dat klopt! Heerlijke appeltaart, niet zo zoet.
Inmiddels breekt de zon door! We nemen nog snel een kijkje in de verrassende theetuin, met z’n doorkijkjes. In een mand in een bolderkar zit een kip te broeden.
En dan mogen we weer. Al snel verlaten we de dijk en gaan een struingebied in. Wat is het hier mooi: De Waal links van ons, wielen met watervogels, bloemen… Het Vurense polderpad leidt ons langs fort Vuren, onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, aangelegd tussen 1815 en 1870. Maar ook recenter is dit gebied belangrijk geweest voor de verdediging van ons land. We zien heel wat bunkers. Ze bieden nu beschutting tegen de zon voor de schapen. En dat zonnetje is er nu goed bij, het is meteen flink aan de temperatuur. Maar het laat ook het landschap nog mooier zijn dat het al was: de blauwe lucht boven al het groen waar we doorheen wandelen! Een wat eng smal betonnen bruggetje zonder leuning, een stukje langs de A15, een volgende bruggetje en we komen op privéterrein waar we langs een grote boomgaard lopen.
Opnieuw passeren we het viaduct over de A15, uiteindelijk moeten we toch weer terug naar Heukelum. Maar nu leidt de route ons door het Lingebos, een kunstmatig bos van ongeveer 115 ha, eind jaren '60 vanuit de overheid aangelegd als recreatiegebied voor de randstad. Voor de aanleg van o.a. het klaverblad bij Gorinchem en de verbreding van de A15 werd er zand gewonnen uit het Lingebosgebied. Hierdoor ontstond de recreatieplas, waar we langs komen.
We lopen langs een aparte camping. Nadien lees ik dat deze inmiddels vrij ver gerealiseerd is om vele creatieve, originele en luxe vormen van onderdak aan te kunnen bieden. Indianen Tipi’s, Mongoolse Yurts, zigeuner caravans, legertenten en pipowagens. Nu kan ik dat plaatsen. Ik zag inderdaad bijzondere overnachtingsplekjes!
Het Lingebos is een heerlijk plekje om doorheen te wandelen, zeker bij deze temperatuur. De zon valt prachtig door het bladerdek. Op een stukje pad zweven talloze pluizen van de populieren. Dat, tegen het groene bladerdek met de zon erop, het is een prachtig plaatje!
Heu 2 1600x1200En dan is daar de wagenrust waar we zo naar uitgekeken hebben. Ralph, de man van Sonja, staat ons op te wachten met de echte Heukelumse krakelingen, vers van de bakker! Dat is een ware lekkernij!
Een sapje en zelfs water om de flesjes aan te vullen, een schaduwplekje…. Prima geregeld dames!
En dan breken de laatste kilometers aan. Een pad tussen het riet, zicht op een mooie plas, een stukje dijk, waar een aantal wandelaars kiest voor het asfalt , doch waar het merendeel benedendijks loopt, tussen de bloemenpracht.
We komen opnieuw op het Appeldijkje, het leuke kinderdagverblijf ligt er nu verlaten bij. De kindertjes liggen te slapen? En dan is daar de bebouwde kom van Heukelum en komt de (stenen) Krakeling in zicht. We zijn aan de einde van deze 1e Lingewaaltocht.
Sonja en Corrie, wat hebben jullie een schitterende tocht gemaakt! Dank je wel!

Myriam van den Berg

264 Heukelem

Mijn verwachtingen voor de tweede Verwentocht in Zijderveld zijn hoog gespannen, omdat het vorig jaar zo’n mooie tocht was met lekkere versnaperingen.
De organisatie ligt weer in handen van Gerrit en Della Oskam. Naast een woord van welkom aan 94 wandelaars heeft Gerrit nog een oorkonde uit te reiken aan Sonja Hultzer voor 96 SOP-wandelingen.
We gaan van start. Eerst langs de eenbeukig laat-gotische bakstenen kerk, gebouwd in de 19e eeuw. Daarna moeten we de snelweg A 2 over en dan komen we in mooi buitengebied. Voor ons en ook voor het verkeer, dat onverwacht geconfronteerd wordt met zo’n grote groep wandelaars op de weg, is het op landwegen altijd goed opletten en uitkijken. We volgen smalle klompenpaden, zo smal dat we als een gekleurd lint door het landschap gaan. Opeens ruik ik sigarenrook. Ik zie het al, de wandelaar voor mij rookt een sigaar. Hè bah, dit vind ik nou echt heel vervelend. Naast het feit dat roken ongezond is, is het ook geen combinatie: roken en sporten. Vorige week heb ik nog aan iemand verteld, dat ik in de 5 jaren dat ik SOP-tochten loop, nog nooit iemand heb zien roken. Dat kan ik dus nu niet meer zeggen.
Bij de gereformeerde kerk “De Ark” in Culemborg krijgen we de eerste verwennerij. Della en zwager Jan delen een plak zelfgebakken kruidenkoek uit en bij (schoon)zus Maaike kun je een sapje nemen of een beker karnemelk. Wat is het toch fijn als je zo bijgestaan wordt door je familie. Doordat veel dames van de aanwezige toiletten gebruik willen maken loopt de pauze een beetje uit.
20180613 121330 1 1107x1200Daarna gaan we de stad door. We maken een ware sightseeing en worden nagestaard door het winkelend publiek. Ik noem hier twee belangrijke gebouwen. Culemborg werd vroeger ook wel - en plaatselijk thans nog - Kuilenburg genoemd. Culemborg viert dit jaar 700 jaar stadsrechten. De Lanxmeerpoort (1318) is de enige nog staande stadspoort in deze vestingstad. Nog altijd zijn de sleuven zichtbaar waardoor een valhek kan worden neergelaten. De poort hoort bij de ommuring van het oudste stadsdeel rondom het grote marktplein. De muren boden bescherming tegen rondtrekkende bendes en het geweld van talrijke oorlogjes die werden uitgevochten in dit grensgebied tussen Utrecht, Holland, Gelre en Brabant. Alleen via de zeven stadspoorten kon men de stad in of uit. Om 21.55 uur luidt (nog altijd) de papklok. Een waarschuwing voor het sluiten van de poorten om 22.00 uur. Na een laatste bord pap is het tijd om naar bed te gaan, nietwaar?!!!!
We passeren ook het stadhuis, dat gesitueerd is aan de Oude Vismarkt. Het is een laatgotisch, rechthoekig bouwwerk en gebouwd tussen 1534 en 1539 naar een ontwerp van Rombout Keldermans. De opdracht tot de bouw werd gegeven door Elisabeth van Culemborg en haar echtgenoot Antoon I van Lalaing. Het gebouw heeft de status van rijksmonument. We maken nog een ommetje door het stadspark “De Plantage”. Ontworpen door Zocher en aangelegd in de Engelse landschapsstijl. Via de Achterweg komen we op de Beusichemsedijk en belanden als vanzelf in de Haven voor onze hoofdrust. Het vertoeven op het terras is een koude aangelegenheid. Ach ja, we zitten aan het water en de zon schijnt niet, dan kunnen we geen 25 tot 30 graden verwachten.
Het is mij geheel ontgaan of dat fluitje geklonken heeft, maar ineens zet iedereen zich in beweging 20180613 144231 675x1200en zijn we gestart richting de dijk. We gaan onder de spoorbrug door en komen in de uiterwaarden van de Lek. En daar is het zo ontzettend mooi. Veel gras, riet, berenklauwen, bloemen en dan ook nog een boot op de Lek. Kunnen we het mooier wensen?
We doen ook nog even fort Everdingen aan. Dit fort is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Bij het fort liggen drie sluizen voor de inundatie van de polder tussen de Diefdijk en Culemborg. De meest opvallende is de beersluis, een combinatie van een inlaatsluis en een beer, aan de oostzijde van het fort, die samen met de waaiersluis van Werk aan het Spoel werd gebruikt voor de inundatie. Het fort was in gebruik door de Explosievenopruimingsdienst Defensie (EOD), tot het in 2014 werd overgedragen aan het Ministerie van Economische Zaken.
Via een smal pad komen we tenslotte aan bij de Korte Meent. En daar krijgen we het klapstuk van deze tocht: de bowl. Lekker fris, lekker anders. Iedereen weer dolblij, het is een waar succes.
Nog een kleine 3 kilometer en dan zijn we weer terug in De Krooshof in Zijderveld.
Ik mag met twee aardige mannen uit Driebergen een stuk meerijden naar huis.
Bedankt lieve mensen, lieve familie Oskam, voor deze tweede Verwentocht. Het is fijn geweest dat we op deze manier met elkaar onderweg waren.

 


Zijdervald SOP 263

De omgeving van Woudenberg leent zich altijd voor fraaie wandeltochten, vind ik zelf. Aan de ene kant de weilanden richting Den Treek en aan de andere kant de bossen rond Maarn.
De organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro. Voor de route hebben Kees van Veluw en Piet Halff gezorgd, die deze omgeving kennen als hun broekzak.
Het zal vandaag warm worden, maar dat maakt 89 wandelaars niets uit.
Woudenberg is als het ware als een klaverblad gebouwd. Vanouds doorkruizen de Voorstraat en de Dorpsstraat het dorp van oost naar west en de Geeresteinselaan en de Maarsbergseweg van noord naar zuid.
2018.06.06 08 800x1200De gunstige ligging, volgens velen precies in het midden van het land, maakt het tot een redelijk bekend dorp. Het recreatiegebied Henschotermeer, een voormalige zandafgraving, is in de regio bekend bij zonnebaders en schaatsers, al naar gelang het jaargetijde is. Het Valleikanaal loopt dwars door de gemeente en de Utrechtse Heuvelrug en de Gelderse Vallei komen er samen. Een aangrenzende gemeente is mijn woonplaats Zeist.
Via de Griftdijk verlaten we het dorp, lopen over een leuk wandelpad langs een boerderij en komen op de 2018.06.06 05 675x1200Zeisterweg bij de Heiygraeff uit. Op dit terrein is o.a. een dagcentrum voor mensen met een beperking gevestigd.
Daar achter belanden we in het Allurepark Laag Kanje, waarvan de aardige eigenaar toestemming gaf over het terrein te lopen met zo’n grote groep.
We komen uit bij de Amersfoortsestraatweg, waar Jeannette – de dochter van Bert - staat met koeken en sapjes. Waar zouden we zijn zonder haar? Ze is van onschatbare waarde bij deze wandeltocht. Maar ook bij de tocht van b.v. in Werkendam onlangs was zij een goede verzorgster. Ik houd wel van zulke mensen. Bravo Jeannette.
Dan komen we in Maarn. Dat dorp heb ik al van jongs af aan een vakantiedorp gevonden. Rustige lanen, midden in de bossen, kleinschalig en met een heus treinstationnetje.
Via de Buurtsteeg en de Maarnse Grindweg komen we tenslotte in Maarsbergen uit. Bij “La Place” , onze hoofdrust, waar we onze meegebrachte sneetjes brood mogen nuttigen, mits we een consumptie nemen.
Vandaag ben ik uitgenodigd om aan te zitten aan de tafel van de “elitetroepen”. Ik voel me zeer vereerd. Trouwens, ik wil wel eens weten wat er zo al aan die tafel besproken wordt.
Nee, dat ga ik dus niet op dit papier verklappen!!!
Na een half uur wordt er stilletjes gemaand om het restaurant te verlaten voor de tweede helft van de tocht. Geen fluitje dit keer, want dan zouden de andere gasten zich een hoedje schrikken of b.v. allemaal mee willen lopen. Dat moeten we niet hebben.
Het is inmiddels behoorlijk warm geworden, 24 graden zie ik op mijn mobiel, maar voor mijn gevoel is het wel 30 graden. We komen langs het golfterrein Anderstein, waar ik een vrouw zie lopen met een gigantische parasol. Dat lijkt me niet zo handig, je kunt beter zo als ik een charmante hoed op zetten.
Aan het einde van de Monnickendijk staat Kees mini marsjes e.d. uit te delen en Jeannette staat met limonade. Dat is weer zeer welkom.
Met een grote omhaal om Woudenberg heen zijn we om 15.20 uur weer bij Sporthal “de Camp” aan de Bosrand.
Wat ik u wel wil verklappen is, dat we een stukje hebben afgesneden i.v.m. de hitte. Maar ik denk, dat u daar niet boos over zult worden. Ik tenminste niet!!!!
Alle organisatoren en helpers worden hartelijk bedankt. Mede dank zij jullie inzet is dit een prachtige tocht geworden en een mooie herinnering. Ook bedankt voor de consumptie.

chris woudenberg

Extra plaatje Wageningen 261

Zeist en Diever

Sint Michielsgestel is vandaag the place to be. In haar voorbeschouwing heeft Myriam v.d. Berg - de organisator van deze tocht - al gezegd, het wordt een tocht van dit en dat, van alles wat.
Ik ben erg benieuwd.
2018.05.16 01 675x1200Voordat we vertrekken neemt Rien Bosch het woord en vertelt dat Henk Dikken 250 SOP-tochten op zijn naam heeft staan. Hij overhandigt Henk een bos bloemen en een foto (in lijstje). Al heel lang is Henk ook een plichtsgetrouwe medewerker van het comité “Samen op Pad”. Klasse, hoor en petje af.
Daarna spreekt Myriam ons toe en heet ons welkom in het Brabantse land. Ze vertelt over de route, heeft nog een paar mededelingen van huishoudelijke aard en dan kunnen we starten. Er zijn 84 deelnemers.
We lopen door mooie landgoederen en langs fraaie woonboerderijen, die gerust mee zouden kunnen doen aan het televisieprogramma Binnenste Buiten. Het miezert een beetje, maar de stemming onder de wandelaars blijft opperbest.
Op de kruising Oud Herlaer-Sterrenbos hebben we de eerste wagenrust. Tot mijn grote verrassing worden er mini Bossche Bolletjes uitgedeeld. Hoe toepasselijk en ontzettend grappig.
Na de onderdoorgang van de A2 passeren we het Ir. A.J.A.M. Segers gemaal en komen in het Bossche Broek, een natuurgebied waar veel Bosschenaren graag vertoeven. Vanaf de paadjes tussen de rietvelden en de hooilanden hebben we fraai zicht op de 18e eeuwse stadswallen en de middeleeuwse Sint-Janskathedraal. Het weideland vormt een oase van rust aan de drukke stadsrand. Langs het water groeien allerlei moerasplanten en met enig geluk kunnen we een blauwborst of een kleine karekiet horen.
Via een vlonder over de Dommel lopen we onder klokgelui de stad binnen. Daar krijg ik altijd kippenvel van. We maken een ommetje door de binnenstad. Het is een leuk gegeven dat de straatjes in Den Bosch steeds verspringen op kruispunten. Dat is vroeger zo aangelegd voor de verdediging van de stad. Het was nl moeilijker voor soldaten een verspringend kruispunt met 2018.05.16 02 1600x900een bocht te nemen dan rechtdoor te gaan.
Als ik in Den Bosch ben, zijn twee dingen belangrijk voor mij: een kaarsje opsteken in de Mariakapel van de kathedraal en het nuttigen van een Bossche Bol.
Vanmiddag hebben we gelukkig 3 kwartier hoofdrust. Ik ga samen met zwager Rien in lunchroom Pilkingston’s zitten in de Torenstraat. Dat is een Engels etablissement. Ik bestel een kannetje thee en een Bossche Bol. Heerlijk, hoor. Ik geniet met volle teugen. “Laten de boeren maar dorsen”, zou mijn moeder gezegd hebben.
2018.05.16 03 675x1200Hierna heb ik weinig tijd over voor het kaarsje. Ik schiet de Kathedraal in voor een gebedje (een schietgebedje?) en steek een kaarsje op uit dankbaarheid, dat ik deze wandeltocht kan lopen met lieve mensen en in een goede gezondheid.
Dan is het verzamelen op de Parade. We verlaten de stad via de Jeroen Bosch Tuin en de Tuin der Lusten. Heel toevallig (?) is hier een blote dame op de zijmuur van een huis geschilderd. We komen al gauw weer in het Bossche Broek. Bij restaurant De Pettelaar moeten we een rondje lopen. Ik loop met 3 anderen helemaal achteraan. We gaan gek doen en lopen het rondje tegendraads. Ondanks het lawaai van het verkeer hoor ik de koekoek roepen. Via een brug over de A2 bereiken we het landgoed Pettelaer. Ook weer een mooi natuurterrein van 49 ha, dat eigendom is van de Stichting Brabants Landschap. Het landgoed kent een2018.05.16 05 675x1200 afwisselende bodemopbouw, met donken zoals Patersberg en Vossenberg, rivierduinen en lagere zand- en veengronden. De laatste zijn verkaveld in smalle percelen en de perceelsgrenzen zijn beplant met populieren, terwijl op de donken naaldhout, robinia en Amerikaanse eik is aangeplant. De bossen zijn verbonden door lanen welke beplant zijn met suikeresdoorn en zomereik.
We hebben de 2e wagenrust bij een boerderij, waarvan een schuur schade heeft geleden. De boerin heeft gezegd dat we er niet mogen binnengaan. Gelukkig houdt iedereen zich daar aan.
Nog een half uurtje en we zijn weer bij Partycentrum Absoluut in Sint-Michielsgestel.
Myriam, je voorbeschouwing was een heel uitnodigend geschreven. Ik ben blij dat ik naar het zuiden ben afgereisd. Het was een mooie tocht en een waardevolle dag. Dank je wel.

 

 

 

 bosschebol

werk 1Vandaag gaan we voor “de Noorwaardtocht Biesbosch” naar Werkendam. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar nog nooit ben geweest. Wel in de Biesbosch, maar dan vanuit Drimmelen om een boottocht te maken.
De Jachthaven Café Van Oversteeg hebben we spoedig gevonden. We zijn vroeg omdat we een file ingecalculeerd hebben, maar die was er niet. Wel aan de overkant van de A27!!!
Om 10.00 uur staan 64 deelnemers klaar en luisteren naar het welkomwoord van Bert Faro, de organisator van deze tocht. Hij vertelt, dat het vandaag een ware natuurtocht is en dat we goed om ons heen moeten kijken, want het is hier wonderschoon.
Al gauw gaan we de Brabantse Biesbosch in, dat het grootste gedeelte van de Biesbosch vormt, waartoe ook de Hollandse Biesbosch behoort. Ze ligt tussen de Nieuwe Merwede, de Amer en het Land van Heusden en Altena en heeft een oppervlakte van 3.638 ha. De Brabantse Biesbosch is eigendom van Staatsbosbeheer.
We gaan een graspad op en ik zie overal madeliefjes. Dat doet me denken aan Moederdag in mijn jonge jaren. We plukten dan madeliefjes, maakten er een krans van en hingen die aan een stoel in de woonkeuken. Als mijn moeder dan thuis kwam uit de kerk, dan kon ze op de “versierde” stoel gaan zitten. Schattig hè?
Ik kijk voortdurend mijn ogen uit, water, het frisse groen, watervogels, echt, ik ben helemaal overdonderd door zoveelWerk 2 natuurschoon.
We passeren een schrankkeet. Dat is een griendwerkershuisje, waar men heden ten dage zich kan ontspannen wanneer men snakt naar een beetje rust en ruimte. Het lijkt me echt iets voor overspannen wandelaars.
We passeren ook het nieuwe Biesboschmuseum, dat vooral laat zien op welke wijze de mens vanaf de St. Elisabethsvloed van 1421 tot heden zijn brood in het gebied verdiende en door zijn handelen het uiterlijk van de Biesbosch heeft bepaald.
Daarna gaan we naar rechts, naar een uitkijkheuvel, waar we de spaarbekkens kunnen zien. Deze spaarbekkens worden gevuld met water uit de Maas. Vanaf het WBB-bedrijfsterrein aan de Petrusplaat wordt iedere seconde meer dan 5500 liter natuurlijk gezuiverd water naar de afnemers gepompt. 24 uur per dag, 365 dagen per jaar, jaar in jaar uit. De spaarbekkens zijn vernoemd naar de landbouwpolders die voor de aanleg voor de bekkens moesten wijken.
In dit waterrijk gebied gaan we veel bruggen over met daaraan een ijzeren tak gemonteerd. Een wandelende tak? Wat dat te betekenen heeft weet ik niet.
De hoofdrust is weer in de startlocatie, waar velen buiten gaan zitten. Ik doe dat niet, ik wil even afkoelen, want 25 km in de zon is mij genoeg.
Na een klein half uurtje klinkt dat vervelende fluitje weer. Er wordt echter gezegd, dat de tweede helft van deze tocht nog mooier is. Dat kan bijna niet, dus laten we gauw vertrekken om het te beleven.
Werk 3We volgen het Jantjes pad. Dit laarzenpad loopt dwars door de nieuwste natuur die de Biesbosch te bieden heeft: de Jantjesplaat. Tot 2013 was dit een landbouwpolder, nu is het een uitgestrekt wetland met wilgenvloedbos, nieuwe natuur en verdronken polderland. Het gebied is erg vogelrijk en er zijn volop beversporen te vinden.
Op een gegeven moment moeten we een watertje over via een ijzeren boot. Echter, het water staat te hoog, zodat we de oever van de overkant niet geheel kunnen bereiken. Sommige mensen denken dat het wel zal gaan, maar Bert is de baas en hij besluit terug te keren naar een punt om via een andere weg naar onze tweede wagen rust te gaan.

Nu ik verzadigd ben van al het moois dat ik gezien heb, bekijk ik eens op de dijk onze wandelaars. Ik zie een drietaWerk 4l sjeiks lopen, mannen die denken dat ze in de Sahara zijn nu het 22 graden is.

Het laatste stuk loop ik met Casper Seijn. We passeren een bank waar twee dames op zitten en die vragen naar onze wandeling. We vertellen daarover en maken gelijk reclame voor “Samen op Pad”. Moe maar voldaan kom ik om 16.00 uur weer aan bij de Jachthaven, alwaar een koel flesje Fanta op mij staat te wachten.

Dank, Bert, 1000 maal dank voor deze unieke tocht. Je woont in een prachtige omgeving. Wat fijn, dat je dat vandaag aan ons hebt willen laten zien.

 

 

 

Chris werkendan

“Weids, lucht en Water”
Even een terugblik op onze derde SOP-tocht vanuit Het Rechthuis in Uithoorn maar nu in noordelijke richting naar Amstelveen met een rondje om De Poel op de grens van het Bosplan. Een ideaal gebied voor het uitzetten en organiseren van een Sop-tocht in een nieuwe omgeving onder de naam van “Verleden, Heden en Toekomst” met mogelijkheden om een rondje te draaien door het Amsterdamse bos met een aantal bezienswaardigheden en door de (heem)parken en plantsoenen in Amstelveen en door het Amstelpark wat behouden is van de Amsterdamse Floriade en in de juiste periode van medio April-Mei daar kunnen genieten van de prachtige in bloeiende staande azalea’s en de vele kunstwerken en mogelijk ook nog een rondje door de Japanse tuin.
We zijn gestart in prachtig wandelweer na een aantal herfstachtige dagen met 88 wandelaars van jong tot wat ouder met een leeftijd verschil van bijna 70 jaar. Dit geeft toekomst dat de wandelsport behouden blijft en waarbij een ieder kan waarnemen en genieten van hetgeen ons land aan natuur, kunst en cultuur te bieden heeft en met de hoop dat de verplichtte aanvraag voor een wandeltocht nooit nodig zal worden. Deze open tocht zonder hindernissen en geen overklimmende hekwerken en modderpaden, en hierbij ook geen steunstokken hoeft mee te nemen is voor vele een verademing en anderzijds dat er geen onverharde paden zijn is voor een ander misschien een teleurstelling. Een ieder heeft zo zijn of haar eigen voorkeur en dat moeten we respecteren. De verscheidenheid van onze SOP-tochten is dusdanig groot dat er voor een ieder wat wils is.
De vele foto’s van deze tocht staan op de website en die vertalen het geen wat wij gezien hebben en met een ontluikende natuur van de bloeiende Meidoorn die we hebben kunnen ruiken. Ook de onderlinge sociale contacten en ontstane vriendschappen is voor vele een ontspanning en verstevigen de band.
Wij, als organisatie, willen u heel hartelijk bedanken voor deelname aan deze SOP-tocht en hebben wij met elkaar weer een bijdrage kunnen doen voor het Goede Doel “Een druppel op een gloeiende plaat.
Groet Ans en Chris Woerden.

uit 1   uit 2Plaatje Uithoorn 2 mei 2018 kopie

BLOEM & ZEE, NOORDWIJK, 25 april 2018

DSC09691Het organiseren van een wandeltocht gaat niet altijd over rozen…… maar in dit geval wel langs tulpen velden.
Dat begon al een week of twee voor aanvang van de tocht. Ik ontvang dan van de uitbater van het clubhuis van SJC, ons startgebouw, een mailtje:

 

In mijn enthousiasme jullie te kunnen faciliteren ben ik volledig voorbij gegaan aan het feit dat wij (SJC) op die dag het vier tegen vier toernooi hebben.
Daar hebben op dit moment al 1100 kinderen op ingeschreven.
Het wordt dus mega druk.
De start zou nog wel kunnen, maar de finish wordt dan een probleem.
Op dat moment zijn er naar schatting 3000 mensen op ons sportpark.
Ook het parkeren van de auto's van de wandelaars is een probleem, want de parkeerplaats wordt afgesloten.
Alleen fietsen, brommers en een doorgang voor de hulpdiensten.
Ik begrijp dat ik je nu opzadel met een probleem en ben bereid mee te denken aan een oplossing.
Duizend keer sorry!
Als ik iets kan doen dan hoor ik het graag.

IMG 23481 1600x900Het zal toch niet zo zijn dat ik op het laatste moment op zoek moet naar een andere startplaats!!! Maar gelukkig loopt dat goed af. We mogen er starten en dan zorg ik er met Peter gewoon voor dat we de tweede wagenrust bij-ij-ijna op het eind doen. Die kunnen we mooi parkeren bij de schapenwei.
Een tweede punt is het pad over de bollenvelden. Sinds enige tijd loopt daar een nieuw pad, maar tijdens een keer voorlopen valt me een regel op het bordje op: de grondgebruiker heeft het recht het pad tijdelijk af te sluiten. Nu weet ik dat de bollenboeren liever geen wandelaars in de velden hebben ivm. het overbrengen van bollenziektes. Vlak voor de tocht checken levert inderdaad op dat het pad dan afgesloten is. Dat betekent dat de route met een km of zo wordt ingekort.
Op 25 april ga ik ’s morgens rond acht uur met Peter en twee auto’s op pad. Een auto pakeren we in Noordwijkerhout voor de eerste wagenrust, met de tweede rijden we richting de schapenwei. Aan het begin van de laatste weg staat een bord dat de weg opgebroken is. We gaan toch kijken of we er met ons kleine autootje langs kunnen. Dat blijkt niet het geval. En lopend….. ook niet! De tussenliggende brug is volledig verdwenen. Dat wordt een tweede wijziging van de route, maar we zijn blij dat we dit voorafgaand hebben geconstateerd.
Rond half negen stappen we bij SJC binnen. De stoelen staan opgestapeld, maar er is wel een inschrijftafel. Dat heeft Henk Dikken alvast geregeld want we blijken niet eens de eersten te zijn. Langzaam stroomt SJC vol met voor vandaag 60 wandelaars. Buiten vertel ik kort wat we gaan zien en hoe het werkt bij ‘De Zeemeeuw’ en dan kunnen we van start.
We zetten direct koers richting de eerste bollenvelden en daarvan staan er een aantal in bloei met tulpen in de tinten geel-oranje-rood. Natuurlijk wil iedereen daar foto’s van maken en als een stelletje toeristen duiken de eersten de bollenvelden al in. Maar ik stap, deze keer voorop naast Henk, gewoon door. Als we daar de hele dag op gaan wachten komen we nooit aan de finish!
Bij een boerderij die duidelijk bij landgoed Leeuwenhorst hoort (wit/licht blauwe luiken) gaan we onder de N206 door en over landgoed Klein Leeuwenhorst. Het zonnetje doet al hard zijn best om alles op de vrolijken en zo komen de voorspellingen van af en toe een bui niet uit. Zelfs al regende en waaide het vannacht flink! We steken over naar landgoed Nieuw Leeuwenhorst dat we langs het koetshuis, met ook al de karakteristieke luiken, betreden. Hier kan iedereen zijn ogen uit kijken, vooral in het Engelse deel.

 

Het bos aan de Noord zijde van Nieuw Leeuwenhorst is opnieuw aangeplant nadat de Duitse bezetter het oude bos in de Tweede wereldoorlog had gekapt bij de aanleg van de Atlantikwall. Ze wilden een vrij schootsveld hebben. Ook sloopten ze om die reden het oude landhuis dat hier heeft gestaan. De grote waterpartij die er nu ligt, is een overblijfsel van de tankgracht uit die tijd. De kale vlakte en de tankgracht zijn nu overgenomen door jonge bossen met vegetatie zoals braam, kamperfoelie en lijsterbes. Een eldorado voor vogels en kleine zoogdieren.
Op het zuidelijke deel staan oeroude bomen. De lanen herinneren duidelijk aan de allure van weleer. Hier vind je ook de Koepelberg. Bezoekers die ooit met de trekschuit via de Leidsche vaart op bezoek kwamen moesten uitstappen als ze bij Noordwijkerhout ‘une petite montagne’ zagen.

Bovenop ‘le petit montagne’ houden we even halt zodat iedereen over het water naar huis Dijkenburgh kan kijken. We wandelen het landgoed verder over om weer even bij de bollenvelden uit te komen. Een volkswagenbusje passeert ons terwijl we langs het Leeuwenhorstcollege met zijn opvallende toren, ooit semenarie, gaan.
tussen 1946 en 1973 was hier Klein Seminarie Leeuwenhorst te vinden, in de middeleeuwen was hier het klooster Leeuwenhorst gevestigd.
Tot Noordwijkerhout kan iedereen zijn hart ophalen aan de bollenvelden in allerlei kleuren en zo raken de ‘fotorolletjes’ goed gevuld. ;-) We gaan langs het opvallende witte kerkje dat vandaag zelfs open blijkt te zijn. Dus wie wil gunnen we een snelle blik binnen. We hadden de auto wel hier neer kunnen zetten, maar die staat een honderd meter verder. De eigenaar van een zwart busje dat midden voor de kerk staat is zelfs zo vriendelijk zijn vervoermiddel iets verderop te zetten zodat iedereen mooie foto’s kan maken.
Dan wordt het tijd voor de eerste wagenrust waar iedereen even kan rusten onder het genot van een koek en een sapje. En het volkswagenbusje dat ons eerder passeerde staat er ook! Op het volgende terrein van psychiatrische inrichting ‘De Bavo’, tegenwoordig Het Raamwerk, treffen we het imposante hoofdgebouw. Het is nu niet meer in gebruik, wat helaas te zien is.

 

De Sint Bavo was ooit een Rooms Katholieke psychiatrische instelling die is gesticht door de congregatie van de Broeders van Liefde. Het prachtige complex staat er nog altijd, hoewel het wel een opknapbeurt kan gebruiken.

We verlaten het dorp Noordwijkerhout weer om langs bollenvelden en kampeerterreinen bij de duinen te komen. Via de bosrijke binnenduinrand en dagkampeerterrein het Piet Florisdal gaan we het meer open terrein dichter bij de zee in. Natuurlijk hoort daar ook een uitzichtpunt bij over de duinen richting Noordwijk en de zee. En die gaan we al snel daarna opzoeken.
De meesten klimmen de zeereep over, een enkeling gaat door de duinen, en daar hebben ze gelijk in want de zeereep over is een flinke klim en op het strand is het hoog water dus ook daar is de wandeling pittig.
Maar na ruim een kilometer strand worden we verrast met een gezellige rust in strandpaviljoen ‘De Zeemeeuw’. Daar is een deel netjes gereserveerd voor ons wandelaars dus ook wij nemen maar binnen plaats hoewel buiten in de luwte van de glazen opbouw van het terras en in de zon ook goed mogelijk zou zijn geweest.
Richting de vuurtoren bereiken we na de rust de Wilhelminaboulevard die we richting het zuiden over gaan langs het beeld van Wilhelmina en het sjieke Oranje Hotel. Het bronzen beeld van Wilhelmina, laat haar zien zoals zij op 4 april 1940 in Noordwijk de gelegerde troepen inspecteerde. Langs het vrijheidsbeeld komen we op de Koepelweg waarover we langs riante optrekjes komen en een van de voormalige olifantjes uit Laren. Misschien zelfs wel de leukste!
Nog een klein stukje koepelduin, en dan hebben we vanaf de hoogte uitzicht over de bollenvelden. Hier is goed te zien hoe de duinen af zijn gegraven ten gunste van de bollen op de zandgrond.
Daar tussendoor zetten we koers naar Noordwijk binnen. Na voor de liefhebbers een rondje door een in 2004 herbouwde Wilhelminahofje komen we langs de Jeroenskerk op het Lindenplein. Daar staat een muziekkoepel en de Lindenhof.
De historie van dit plein gaat 600 jaar terug. Opvallend zijn de monumentale ‘Lindenhof’ en de muziekkapel. In de Lindenhof groeide notarisdochter Henriette Roland Holst op die als schrijfster en politiek activiste grote bekendheid kreeg. Op het plein staat een borstbeeld van haar.
We gaan Noordwijk iets anders door dan gepland ivm de opgebroken brug. Daardoor zien we wel wat meer oude panden, waaronder het oudste van Noordwijk uit de15e eeuw.
Maar dan dient het laatste stuk route zich al aan. Bij het allerlaatste bruggetje lopen we nog een klein stukje heen en terug naar de schapen en een mooi gebouw aan de rand van landgoed Offem. Leuk om te weten: op dit landgoed zijn veel stinzenplanten te zien: sneeuwklokje, wilde hyacint, sterhyacint, daslook en lenteklokje en enkele bijzondere narcissen. Deze werden hier geplant voor het florapark (1932), de Noordwijkse voorloper van de Keukenhof.

Door de wijzigingen is de route iets korter geworden dan aanvankelijk de bedoeling was, maar de reacties die ons ter ore komen zijn gelukkig alleen maar positief. Bij de auto krijgt iedereen nog een candybar en wat te drinken en wie met het ov is gekomen kan de bus van kwart voor vier nog halen.

 

noord 1Noord 2

Organisator Casper Seijn.

Vol verwachting laat ik me op deze mooie lentedag naar Rhenen rijden om 1 dag mee te lopen met de Soppers. Slechts 1 dag?, zult u vragen. Ja, want 2 dagen klimmen en klauteren aan het einde van de Utrechtse Heuvelrug is mij te veel. Vandaar dit verslag van mij van dinsdag 10 april.
We zijn vroeg in het restaurant Cunera. Daar zit Wim - onze voorzitter - al, die vorige week 250 SOP-tochten op zijn naam schreef. Ik feliciteer hem alsnog van harte en maak een diepe buiging. Zo geweldig vind ik dat. Wim is echt ons lichtend voorbeeld.
De bediening is vriendelijk en vlot, dus na de inschrijving zit ik al gauw achter mijn bakkie koffie. Vele wandelaars zie ik binnenkomen, zo ook Ine die 6 weken geleden haar pols brak. Het schijnt weer goed te gaan.
Rhenen 1Even na 10 uur gaan 81 Soppers van start onder zeer prettige weersomstandigheden. Ik zie stoere mannen met half blote benen en bekoorlijke vrouwen met hele blote armen.
Eerst gaan we een stukje uiterwaard in met het zicht op de Cuneratoren. De steigers rond deze toren zijn gelukkig verdwenen, zodat er mooie foto’s gemaakt kunnen worden. We doorkruizen het oude centrum en komen langs de voormalige watertoren De Koerheuvel, gebouwd in 1935.
Dan volgen de bossen richting Veenendaal.
Bij het startpunt Leemkuil lezen we veel informatie omtrent enkele wandelroutes. Die hebben we vandaag niet nodig, want wij hebben zelf lieve mannen bij ons die ons de weg wijzen.
Daar hebben we ook onze eerste wagenrust. Fijn, even bijtanken.
Het volgende stuk biedt ons mooie uitzichten als we boven langs de zandafgraving Kwintelooijen, even ten zuiden van Veenendaal, lopen. Een trap van 165 treden brengt ons naar beneden. Ik begin te tellen, maar raak de tel kwijt. Nou, laat maar zitten, het zal wel kloppen. Onderaan de trap zie ik tot mijn schrik dat we weer een hoge berg op moeten. Maar gelukkig zie ik ook dat Casper om de berg gaat en dat doe ik dus ook. Dat scheelt een heleboel energie.
Via enkele buitenwijken komen we uit bij de kantine van v.v. Veenendaal, de oudste voetbalvereniging van Veenendaal, waar we onze hoofdrust hebben. Ik ga op een hoge stoel bij een hoge tafel zitten. Hier heb ik ruim zicht op wat er allemaal gebeurt. Ik zie het organiserend comité in pais en vree luidruchtig met elkaar converseren en andere mensen, die heerlijk zitten te smikkelen en te smullen. Wat zijn we toch een gezellige wandelgroep. Na een half uur klinkt dat vervelende fluitje weer. We moeten gaan.
Het parcours is nu heel anders dan voor de pauze. Ik kan dat wel waarderen. We lopen een stukje langs het Griftkanaal oftewel de Bisschop Davidsgrift, een Rhenen 2historisch kanaal in de Gelderse Vallei. Het buitengebied geeft veel vergezichten en dan nu met het frisse groen is het een lust voor het oog. Ik praat een tijdje met Louise en we halen oude koeien uit de sloot. Het was namelijk eens bij een tocht in Baarn, dat wij beiden door de hitte bevangen werden en ons door een wildvreemde automobilist naar het eindpunt lieten brengen. Dat schept een band, nietwaar?
Op ca. 19 km bij een boerderij, maakt Casper ons ontzettend blij. Hij heeft het voor elkaar gekregen, dat hij ons natje en ons droogje daar mocht stallen. We kunnen een sapje en een koek pakken.
Via Achterberg en de Grebbeberg gaan we richting restaurant Cunera. Om 15.45 uur kom ik daar aan.

Casper, je hebt vandaag weer je grote organisatievermogen laten zien. Wat heb ik het naar mijn zin gehad. Ik wil jou en je “kornuiten” hierbij hartelijk bedanken.

Chris rhenen 1Chris rhenen 3Chris rhenen 2

 Chris rhenen 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Startplaats is de Camping “Bij de drie linden” in Alverna.
Organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro, met assistentie van Erik Dikken.

Vanuit Zeist is het 83 km rijden naar Alverna. Mijn zwager en ik waren al lang van plan om op deze dag te gaan “SOPPEN”, maar na de voorbeschouwing van Bert gelezen te hebben, weten we het zeker. Ook andere wandelaars zullen insgelijks gedacht hebben, want we zijn vandaag met 123 in totaal aanwezig.

Alverna is een kerkdorp in de Gelderse gemeente Wijchen, gelegen tussen Grave en Nijmegen.
Het dorp kwam eens in de publiciteit toen langs de toegangswegen plaatsnaamborden werden geplaatst die het dorp aanduidden met de gemeentenaam Wijchen. De Alvernezen bekladden de toegangsbordjes, tot de gemeente uiteindelijk besloot nieuwe bordjes langs de wegen te plaatsen met de naam Alverna.

Om 10.00 uur staat iedereen te popelen om te beginnen. Maar er moet eerst nog een oorkonde uitgereikt worden aan Joost Egberts uit Aalsmeer voor maar liefst 216 SOP tochten.
Grandioos. Daar kom ik met 68 tochten pas bij kijken. We gaan van start en komen al gauw in het vennengebied, waaraan deze tocht haar naam ontleent. Ik loop een stukje op met Jan uit Woudenberg. Wij zijn het er beiden over eens, dat het fijn is dat er vrijwilligers zijn die steeds weer zulke prachtige tochten weten te maken. Het is een heel werk. Start- en rustplaatsen zoeken, route maken, wagenrusten organiseren. Er komt heel wat bij kijken om de wandelaars een plezierig dag te bezorgen. Jan en ik, wij laten altijd na een tocht onze dankbaarheid blijken. En u, lezer(es) van dit verslag, heb u tijdens of na afloop van een tocht ook even aandacht voor de organisatoren?

2018.03.14 04 675x1200Ongemerkt zijn we terecht gekomen in het gebied van de Haterse en Overasselse Vennen. Hierin bevindt zich de 15-eeuwse ruïne van de Sint Walrickkapel. En net als vorig jaar worden er weer veel foto's genomen. Ook van de "koortsboom". Het volksgeloof vertelt dat als een lapje stof aan een speciale boom wordt gebonden, deze boom ervoor zorgt dat de koorts verdwijnt.

De eerste wagenrust is in het dorp Overasselt, die we ook passeren tijdens de Vierdaagse van Nijmegen. We hebben keuze uit verschillende koeken en sapjes. Ik zit lekker op een paal als er een mestkar langs komt gereden. Moet dat nou op dit moment? Na een kleine 10 minuten vervolgen we de wandeling over de dijk langs de Maas richting Grave. Met de zon opzij, de wind in de rug en dan met het wijde uitzicht is het werkelijk genieten.

De hoofdrust is ook in de startlocatie. Velen zetten zich neer op de stoelen en banken buiten, het kan allemaal vandaag met dit mooie weer.

Na een half uurtje gaan we beginnen aan de tweede helft. Ook weer veel vennen en vennetjes, bosschages, dan weer open 2018.03.14 10 1600x900landschap, dus veel variatie.

Op de hoek van de Blankenbergseweg en de Parkesteeg is de 2e wagenrust. Daar staat Jan uit Langbroek royaal mandarijntjes uit te delen. Ik vind dat echt een taakje voor hem.

Tijdens het laatste stuk van de route krijg ik het moeilijk. Ik heb het ontzettend warm, maar durf mijn jas niet uit te trekken. Gelukkig staat er ergens een bank langs de weg. Als ik daar nou eens op ga zitten en wacht op de laatste wandelaar, dan heb ik even rust gehad. En dan blijkt dat wij wandelaars naar elkaar omzien, want ik krijg van velen de vraag: gaat het nog goed? Dat doet me echt deugd.
Om 15.55 uur loop ik het terrein van de camping weer op.

Dank aan Henk, Bert en Erik voor deze tocht. Het waren 25 prachtige kilometers.

.

Subcategorieën

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.