Epspeter heidetocht
Uithoorn Carpe Diem-tocht
Zonnige herfstkleuren Schijndel
Amersfoort 10 oktober 2018
Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

Verslagen GW

(Leestijd: 3 - 5 minuten)

Vandaag heeft Jeannette van Buuren weer een mooi verslag geschreven over de tocht van Huib Bavelaar. Op een wankel bruggetje na en af een toe de hindelijke lucht van de boeren die de mest over het land verspreiden was Jeannette vol lof over deze tocht. Dank je wel Huib voor je goede zorgen.

(Leestijd: 3 - 6 minuten)

Casper heeft deze tocht gemaakt en onze verslaggever was ook deze week weer Myriam van den Berg. Het was weer een spannende tocht. Wie dit wilde kon een gokje wagen in het casino. Door de hevige regenval waren de uiterwaarden volgelopen en moesten we over de dijk. Het komt niet vaak voor dat de uiterwaarden vollopen, we kunnen dus zeggen een tocht met een sterretje. De inwoners zullen dit anders ervaren, 25 geleden was de stand zo hoog dat er gevacueerd moest worden.

(Leestijd: 3 - 5 minuten)

Myriam van den Berg heeft over de tocht van Hans Mulder en Bertus van Ginkel een leuk verslag gemaakt met daarin de opmerking dat Myriam het jammer vind dat dit de laatste tocht is in Voorthuizen. Bertus en Hans dit zegt wel iets over jullie kwaliteiten van tochten uitzetten. We hopen dus van harte dat jullie wel doorgaan met tochten uitzetten. Na zoveel lovende woorden kunnen jullie daar echt niet omheen. 

(Leestijd: 1 - 2 minuten)

Deze week is er geen verslag van het rondje Soest. De foto’s die zijn gemaakt geven ook goed een beeld van wat er te zien was tijdens de tocht van Hette.

 

fotoaaddebieDeze week willen we Aad de Bie in het zonnetje zetten. Aad is vanaf het begin betrokken geweest bij Samen op Pad. De laatste jaren was Aad vooral actief bezig op de achtergrond. Hij zorgde er wekelijks voor dat alle informatie op de website kwam. Dat lijkt makkelijk, je krijgt de tekst en de route en twee klikken verder staat dit op de website. Niets is minder waar. Aad was elke week druk bezig om alles in de juiste bestanden en bewerkingen op de website te krijgen. Donderdag zijn we bij Aad en Toos op bezoek geweest om namens alle wandelaars onze dank hiervoor uit te spreken. Dit hebben we gedaan met een mooie bos bloemen en een verwenpakket en de kaart met handtekeningen van onze wandelaars. Ik doe sinds januari samen met Hette Smedema de taken die Aad voorheen voor ons deed. Ik weet nu dus als geen ander hoeveel werk het is om de site goed werkend te houden. De verhalen kwamen al snel los, hoe Samen Op Pad is ontstaan, gewoon aan de keukentafel. Vergaderen doen we al jaren lopend, in bedrijven komen ze er nu achter dat dit heel efficient is. kortom Samen op Pad was altijd zijn tijd ver vooruit.

We zijn nu ook aan het kijken hoe we de website wat inzchtelijker kunnen maken. Daarvoor is een groepje  samengesteld die kijkt hoe we dat het beste kunnen doen. De mobiele telefoon neemt een steeds grotere plaats in en we willen vooral kijken hoe we de informatie op de telefoon overzichtelijk kunnen houden. Een App staat ook op het verlanglijstje. We staan dus nog steeds niet stil, we gaan nog steeds Samen op Pad.

Nogmaals Aad hartelijk dank voor het vele werk dat je voor Samen op Pad hebt gedaan!

 Ine de Vroom 

 

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Jeannette van Buuren heeft voor ons weer een leuk verhaal geschreven over de tocht van Casper Seijn. Heeft Frankrijk de "gele" hesjes, tijdens de SOP tocht hebben we oranje Hesjes. Hieronder kan je lezen en zien waarom we die hebben.

(Leestijd: 1 - 2 minuten)

71 personen schreven zich in voor de Beekhuizense bossentocht van Jan Lijkendijk.foto6beekhuizensebossentocht copy

Een SOP waardige tocht, hieronder is te lezen en te zien waarom dit zo was.

(Leestijd: 1 - 2 minuten)

De Beekhuizense bossentocht van Jan Lijkendijk door de ogen van een wandelaar

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Jeannette van Buuren heeft voor ons weer een mooi verhaal geschreven over de Nieuwjaarstocht. Een mooie gevarieerde tocht uitgezet door Henk Dikken en Bert Faro. De wandelaars stonden te trappelen, 127 mensen schreven zich in voor deze tocht. 

(Leestijd: 3 - 6 minuten)

Hè, ik verheug me op deze tocht. Het is al even geleden dat ik naar SOP kon komen. Het is dan ook direct een gezellig weerzien in de kantine van DOVO, die al vroeg aardig volstroomt. De mensen blijven maar komen, uiteindelijk stopt de teller op 104.

Casper heeft de route van vandaag samengesteld. Hij heet iedereen welkom, blij dat zovelen de moeite genomen hebben om te komen. Ook mag hij een diploma uitreiken. Zonder bril (!) leest hij voor dat Henk ten Velde maar liefst 240 tochten gelopen heeft, hij behoort daardoor tot de TOP van de SOP!

Hierna stappen we aan. De regen die we onderweg nog hadden, is gestopt en we zullen vandaag geen druppel meer krijgen. Regendruppels wel te verstaan!

(Leestijd: 3 - 5 minuten)

De wandelingen van “Samen Op Pad” gaan veelal door de natuur en als het niet anders kan, door een stad of dorp. Dan is er altijd wel een monument of een bezienswaardigheid te bewonderen. Met de tocht van vandaag is het niet anders. De startplaats – de Oude Deel - is eigenlijk al een bezienswaardigheid op zich. Een gezellig bruin café, heel oud want de elektriciteitsdraden hangen gewoon nog aan de muren en plafonds, maar met een ontzettende aardige bediening.

De organisatie ligt in handen van Ine de Vroom en Aalt Koopman.

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Tegen alle verwachtingen in is het droog als we naar Vaassen vertrekken voor de tocht, genaamd Van Cannenburgher-gat tot Cannenburger-kasteel van Rina Prins en Kobie Reurink.

Startlocatie: kantine van de voetbalvereniging Vaassen.  Aantal deelnemers: 75.

Jeannette van Buuren maakte een verslag.

(Leestijd: 4 - 7 minuten)

Ja nee, ja nee, wel of niet gaan, vanwege kou, vorst en gladheid. Maar toch op de fiets gestapt omdat er zo vroeg nog geen bus reed om de trein van even over zessen te halen. Ook in Santpoort-Zuid was het wat glibberig toen ik om bij negenen uit de trein stapte, maar kom-op, doorstappen en het leed was geleden toen ik de warmte van starthonk Hockeyclub "Houdt Braef Standt" binnen stapte. Nou, ik had ook wel echt braaf stand gehouden onderweg, hoor!

De teller van de deelnemers kwam daar uiteindelijk uit op 57 lopers en dat was op zich niet eens zo geheel gek, gezien het weer en de afstand voor sommigen.

De GPS-toestellen werden ingesteld, door omstandigheden had men er niet recentelijk kunnen voorlopen en goed gemutst toog de groep op de gebruikelijke tijd van 10uur op pad om de route van 2 jaar geleden tegenovergesteld te gaan lopen. Voor ons gevoel leek het nog niet zolang geleden dat we hier wandelden, maar dit blijkt toch echt te dateren van zo'n 2 jaar geleden en dat was om precies te zijn op 22 november 2017. Dat heb ik even opgezocht.

Tot onze grote verrassing was de zon doorgebroken en die bleek uiteindelijk de gehele dag op ons te blijven schijnen. Het was wel fris maar om te lopen en dan met deze zon was dit als een kadootje. In beginsel zag je nog veel vorst-verschijnselen op de grond en op de struiken. Al gauw kwamen we langs de Oosterplas, wat een mooi gezicht was, zo'n grote plas, met daarna een lopen via 't Gaaienbosch, waar veel Vlaamse Gaaien Bloem 4vertoeven (niet gezien) en vervolgens een gebied met heel veel prachtige schapen. Die bleken wel mensen gewend, want ze  waren geenszins schuw te noemen. Menige foto werd er van de dieren geschoten en zij leenden zich er wel voor, bekijk de foto's van Peter maar eens. Ik dacht nog aan 2 jaar geleden toen Diny een prachtige foto van een hertje maakte dat rustig ergens naar ons lag te kijken, maar ditmaal geen beestje van dat soort waargenomen. Helaas waren er na de schapen ook geen konijnen te bezichtigen, toen we een uitzicht hadden na een klimpartij op de Konijnenberg. De naam zegt het al! Maar een troost voor jullie, ik heb er thuis twee als huisdieren! En toen was er de wagenrust, opbloem 1 Parkeerplaats de Koevlak, waar Gert en Paul ons stroopwafels en een pakje fris aanboden. Pas op voor de gebitjes en vullingen want de wafels waren keihard door de kou, maar daar kunnen de verzorgers niets aan doen. Zij stonden er toch maar voor ons, in dit weertype. Wij zijn in beweging, maar als je stilstaat is het met recht heel andere koek/stroopwafel!

Voorwaarts ging het weer, met even later een uitzicht op alweer een prachtig meer en wel het Vogelmeer, waar veel aalscholvers schijnen te vertoeven en ja, het kan niet op, er doemde hierna in de verte wederom een plas op, notabene met een zwemster...... Peter riep opeens dat er een zwemster was, ik kon het eerst niet geloven maar wat schetste m'n verbazing? Er bleek inderdaad een vrouw langs de route te staan met een handdoek om haar heen geslagen..... ze zei dat ze iedere dag in de plas zwom.........weer of geen weer, altijd goed weer bij deze dame. Achteraf vergat ik nog in de kinderwagen te kijken die naast haar stond, of er een baby in lag..........of alleen zwemspullen etc.............

Even later vervielen we in de volgende verwondering, we konden namelijk ergens geen kant op in bosjes-achtig terrein. Het was daar afgesloten door een hoog hek. We hoorden iemand van de crew zeggen dat dit hek er 2 jaar geleden nog niet stond.......Enfin, komt tijd komt raad en middels de helpende handen van onze wandelmaten kropen we met veel kunst en vliegwerk onder omhoog gehouden prikkeldraad door om dan weer op een begaanbaar pad uit te komen.

Plots stopt er een auto, met het opschrift "Boswachter" Oei, zijn we verraden net als enige jaren geleden door een buitenstaander die een motormuis /opzichter had gewaarschuwd omdat we in een gebied liepen wat niet had gemogen? Maar nee, deze goede man kwam toevallig langs en laat het dan echt maar over aan Wim die ook dit in der minne heel kalm oploste. Niets aan het handje, we konden gewoon weer verder lopen. Op naar de grote rust in Strandpaviljoen Het Eindpunt. Daar zat ik (sommigen elders) en het was er heel gezellig zitten, de bediening was vlot, doordat er iemand zelf de bestellingen kwam opnemen. Geen wachtende rij daardoor en dan kun je ook goed uitrusten.

Want na deze rust hadden we nog echt wel wat te verstouwen, maar dat wisten we toen nog niet. Want eenmaal weer in de benen daalden we af naar zee. Ha, daar was het deze dag toch bij velen ook om te doen: De zee. Na heel veel prachtige bossen is het een verademing ook weer eens een watervlakte te kunnen aanschouwen. En wat voor een watervlakte. Met veel goed doorvoede mooie watervogels in de rustige branding. Geweldig om te zien!

Heerlijk lopen was het. Door de kou was het zand heel hard vlak langs de branding en daarom konden we makkelijk wandelen. Zelfs 4km intens genieten! Er ontstond een soort jubelstemming. Ben van Deursen, Jeanet, Corrie, Marjan en ik begonnen zomaar Sinterklaasliedjes te zingen. En ik wist al dat Ben heel muzikaal is, hij speelt al vanaf z'n 7e klarinet, zo hoorde ik vandaag. Heel bijzonder en geweldig, Ben! En je zong ook nog eens goed! Ik meen het!

bloem 3Maar toen? Op een gegeven moment hadden we onze adem voor wat anders nodig. We moesten "omhoog", het strand af , naar de hoger gelegen omgeving.

Het gezwoeg door het mulle zand begon en er volgden fikse beklimmingen. Compleet met een joekel van een trap waar je u tegen zegt. En jullie weten dat ik altijd roep dat de roltrappen weer eens buiten werking zijn! Enfin, nu waren we al gepokt en gemazeld door de tocht van vorige week in Leersum met z'n uitputtende hoogteverschillen, dat scheelt, maar we waren heel blij dat er ook afdalingen waren en de eindspurt (niet letterlijk hoor) werd ingezet

Echter wij bikkels hebben 't weer gefikst. En voordat we het goed en wel beseften doemde de finish nog voor 16u op. Marjan Luijer en ik gingen meteen op weg naar het station voor de trein en waren beiden rond 18.30u weer thuis. "Na een dag met een gouden randje", merkte Marjan terecht op!

Gert, we willen je bedanken voor deze tocht. Het is een juweel van een tocht, zo mooi, zo vol afwisseling met als hoogtepunt de zee! DIe vandaag zelfs blauw gekleurd was door het goede weer met een blauwe lucht! Uniek!

Het ga je goed!  Fijn je weer gezien te hebben!

Met verder veel dank aan "de mensen met de oranje hesjes", onze gewaardeerde crew die ons maar weer eens-ook geheel vrijwillig-door en over prachtig natuurterrein geloodst heeft. Tenslotte jij Peter, bedankt voor je niet aflatende inzet om wederom mooie foto's te schieten!

Reactie Wandel-alert: Grote Bert uit Schaarsbergen is inmiddels in goede gezondheid aangetroffen. Dankzij jullie oplettendheid en bruikbare tips kon de SOP-familie hem weer in de spreekwoordelijke armen sluiten

Deliana Pison

(Leestijd: 4 - 7 minuten)

soest 1Dit keer waren we weer eens te gast bij atletiek-vereniging Pijnenburg, natuurlijk zoals aanbevolen met badpak.

 

Na bus en trein en weer een bus en vervolgens op weg er naar toelopend via de behoorlijk lange Bosstraat stopte er luid toeterend een heerlijk verwarmde auto, waarin Wilma en Bets. Ha, wat leuk, een lift en eenmaal in de kantine stond grote Bert uit Schaarsbergen meteen in de startblokken om koffie voor me te halen. Kijk dat is me toch met recht een warm onthaal, dankjullie wel, mensen!

Maar voordat ik me aan de koffie kon laven toog ik eerst naar de starttafel en niet alleen om me in te schrijven, nee, ik had wat te showen: Een badpak! Een leuk, zwart, modieus badpakje! In de voorbeschouwing van Hette stond dat hij bij het voorlopen van de tocht een zwembroek had meegenomen. Want wat was er aan de hand? De Soester- marathon was een poosje geleden afgelast geworden vanwege de slechte staat van de Soester bossen......Door de vele regen. Dus ging hij met zwembroek en al op pad om de wandeling voor te lopen. Uiteindelijk bleek 't tot en met de Kuil van Drakensteyn nagenoeg droog te zijn, daarna werd 't wat drasseriger maar wij zouden er nu niet zoveel last van hebben werd er gezegd.

Maar goed, ik had me toch maar voorzien van licht gewicht badkledij tot grote hilariteit van de mensen achter en nabij de inschrijftafel.

En daar gingen we dan rond de klok van tien naar buiten, waar Hette de grote groep welkom heette. We waren maar liefst met 99 personen, later hoorde we dat er nog 2 mensen bij waren gekomen en dat bracht de teller op 101. Eerst was er een oorkonde te vergeven en wel aan H.C. van der Sanden die 4 boekjes van 24km heeft volgelopen en daarna stipte Hette nog even aan dat er na afloop van de tocht een presentatie door Wim gegeven zou worden voor belangstellenden over het GPS-gebruik. ​Vervolgens zette de stoet zich in beweging en liep ik even later gezellig te praten  met Bert Lansing, ook wel genaamd "Gijs" (van Gijsbertus) Hij bleek de dag tevoren 48 jaar getrouwd te zijn en daarmee feliciteerde ik hem van harte!

Ondertussen gingen we de spoorlijn over in oostelijke richting naar het Pijnenburgerbos en even later naar het Willem Arntsbos en langs landgoed Ewijckshoeve. Dit alles onder droge en zelfs wat zonnige temperaturen en dit zou de hele dag zo blijven bleek later. Boffen dus! Het loop-tempo was goed te behappen en dat was fijn want het parkoers was vol met stronken etc. waardoor je af en toe goed moest opletten waar de voeten te plaatsen. En intussen gaf Hette ons diverse keren de tijd om wat gedenkplaten te bekijken, herinnerend aan de gevallenen in de oorlog. Met o.a. een oorlogsgedenkplaats waar 10 mannen uit het huis van bewaring werden gefusilleerd. Ook was het heel bijzonder dat er halt werd gehouden op de plek waar  Anne Faber exact 2 jaar geleden haar moordenaar, Michael P. middenin het bos tegen kwam. Een golf van ontzetting gaat dan weer door je heen! Het bos ziet er zo mooi en vredig uit, maar dat was 't voor Anne niet! Voorwaarts ging 't even later weer en het duurde niet lang of wij zagen 2 bekende/lieve dames staan met lekkers voor ons. Die dames hebben wij al eens eerder gezien bij eensoest 2 tocht van Hette en ook nu was het een fijn iets om zo goed verzorgd te worden ddor hen tijdens een stop voor ons. Wat werd er geboden? Nou, we konden ons tegoed doen aan grote stukken speculaas-brokken en aan drinken in pakjes. En moesten toen weer verder door prachtige natuurgebieden, zoals landgoed Vijverhof bijvoorbeeld, ooit eigendom van de Koninklijke familie met daarna een lopen door het Ridderoordse bos, dat rijk is aan bruine varens. Op naar Lage Vuursche, waar een deel van de groep zich vestigde in dorpshuis de Furst. Een ander deel ging ergens anders naar binnen of bleef buiten zitten. Zelf zat ik in De Furst en opeens zag ik Diny. Zij had het eerste deel van de tocht niet meegelopen omdat zij in een koor meezong voor ouderen in een verzorgingshuis. Daarna was ze vanuit Ede naar ons toegekomen voor het 2e deel van de wandeling. Mooi en leuk, Diny!

Na het verorberen van heerlijke erwtensoep/snert en o.a. een broodje kroket en van meer dingen op dat vlak moesten we wederom in de benen. Rest mij nog wel even te vertellen op verzoek (!) van Yvonne Bos uit Gouda dat ik moest noteren dat zij gesmuld heeft van bovengenoemd broodje! En wat zul je daar LANG van genoten hebben, Yvonne, want jouw eigen woorden zijn "dat je Wereld-kampioen bent in langzaam eten" (IK van Nederland!) We liepen nu na deze rust naar de Kuil van Drakensteyn (even controleren of de badkledij bij de hand is...) en via dit recreatie-terrein met daarop een theehuis kwamen we weer in het Pijnenburgerbos. Op een gegeven moment was het lopen geblazen achter een bungalowpark langs op weg naar een prachtig mooi uit de 14e eeuw stammend natuurgebied en wel soest 3de Stulp. We wandelen ook langs de begraafplaats waar Prins Friso begraven ligt en daar bevindt zich de Stulpkerk. Ik ben er al eens eerder geweest en bezocht toen het graf. Nu kon ik er een blik opwerpen want we liepen er indirect langs aan de buitenkant van de begraafplaats. Ja en toen moest ik 't even later speciaal jammer vinden voor Peter, vogelliefhebber pur sang, die er helaas vandaag niet bij kon zijn, want we kwamen uit bij het Pluismeer met z'n vogelkijkhut. Het zou misschien bijzondere foto-plaatjes opgeleverd hebben. Het is daar in de winter trouwens ook een schaatsgebied, waar onze Koning vroeger de ijzers onder bond. Wij gaan weer verder en steken de provinciale weg, de N432, over en gaan via vele landerijen en langs vele boerderijen en 't natuurgebied Op Hees zo zoetjes-aan  richting Soest, maar doen nog eerst een stop aan onderweg en worden weer vertroeteld door de zorg-dames. En wie hebben zij bij zich? Het kleindochtertje van Hette! Dat helpt dapper mee en ik ontdek iets lekkers in haar capuchon (niet verder vertellen hoor!) Intussen rusten we even uit, want af en toe moest er ook onderweg een opstapje beklommen worden en weer afgedaald met soms wat stijve onderdanen! Overigens zij nog vermeld dat tijdens de laatste kilometers we nog enkele mooie Charolais-koeien van zo'n 1400  kilo in eensoest 4 1600x1200 begraasde toegankelijke vlakte konden bewonderen. Er is er één bij die zelfs rustig in poseer-houding blijft staan voor ons. Goed voor de foto's. Pracht beesten! Dan is 't toch echt tijd voor de  bel voor de laatste ronde en bereiken we rond 16u de finish en wel atletiek-vereniging Pijnenburg. Hette, je hebt ons een fantastische dag bezorgd, dank voor alles. Het was een geweldige en afwisselende wandeling. En uiteraard ook veel dank aan en voor je lieve helpers die je familie rijk is.

Tenslotte nog een Wandel-Alert: Gelieve uit te kijken naar grote Bert uit Schaarsbergen. Hij zou met Marjan Luijer en mij meelopen naar station Soest-Zuid maar de vogel was opeens gevlogen. Hij draagt een groene legerbroek en beweegt zich voort met flinke pas. Hij is benaderbaar, want is goedmoedig van aard. Bert, meld je even, als je dit leest.  Je SOP-familie.

Tot volgende week in Leersum, bij de tocht van Casper.

Deliana Pison

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

vor 7De afstand Amersfoort – Vorden vinden wij wat te ver rijden voor een wandeling, maar nu zijn wij toch al in het oosten des lands. Wopke en ik hebben de Sallandse Vierdaagse vanuit Raalte gelopen (warm aanbevolen!) en willen de tocht van 30 oktober erachter plakken.

Als het goed weer is, tenminste.

En goed weer is het, dus gaan we “soppen” rond Vorden, dat wij kennen van Pieterpad en Trekvogelpad. Om kwart voor acht vertrekken we van de boerencamping in Vorden, waar wij de enige gasten waren. Onderweg zien we de zon als een grote oranje bal opkomen, dat belooft prima wandelweer! Nog volop plek voor onze camper op het TOP parkeerterrein, ontbijtje eten en na verloop van tijd naar de startplaats: Hotel Bakker. Aan de voorzijde staat duidelijk vermeld welke deur de SOPwandelaars dienen te nemen en we volgen een gepijlde route tot de ruimte waar je kunt inschrijven. Nog even naar de wc, weer pijlen volgen (even nadenken wat het teken is voor vrouwen, o ja rondje met verticale streep eronder zoals in onze vogelgids).

Buiten verzamelt de groep van 72 deelnemers zich, een flink aantal, want de Achterhoek is toch een beetje een “uithoek”. Er zijn nog aardig wat mensen uit het westen gekomen (ik hoorde iemand over een rit van 2 uur). Allemaal benieuwd naar wat Marjan Smeitink voor ons in petto heeft. Zij wil ons rondleiden door haar geboortegrond, langs kastelen en door mooie herfstbossen. Vandaag geen oorkondes, maar Theo van Lieshout krijgt van Marjan twee flesjes (Hackfort) streekbier als vijftigste inschrijver voor haar tocht. Wat een leuk en origineel idee!

Al snel belanden we op het landgoed van kasteel Vorden, mooi afgetekend tegen de stralend blauwe lucht en met weerspiegelingen in de grachten. Over bruggetjes en langs oude wegwijzers vervolgen we onze tocht door de prachtige Achterhoekse natuur. Als baldadige kleuters schoppen we door het dikke tapijt van ritselende beukenbladeren. De zon schijnt prachtig door de bomen heen en als we langs open gebied van weilanden komen zien we onszelf in lange schaduwen op de grond.

vor 6vor 7Na ruim acht kilometer ontwaren wij in het bos een tafel met allerlei lekkers (pakjes drinken en koeken). Tijd voor de wagenrust, en niet zomaar een wagenrust! Er stapt een man met artistieke pet op naar voren, zijn naam is Everhardt Lubbers en hij wil ons enthousiast maken voor de Achterhoek (voor zover wij dat al niet zijn). In Vorden woonde de bekende romantische dichter Staring (1767 – 1840), maar Everhardt gaat ons drie gedichten voordragen van de onbekende dichteres Willemien Bosch – Wentink. In goed te volgen Achterhoekse dialect vertelt Everhardt zijn aandachtige toehoorders met veel flair over de natuur in de herfst. Wat een bijzonder intermezzo!

Op een bank verderop in het bos staat een grote kleurige fietstas, helemaal onbeheerd. Niemand te bekennen in de omgeving. Wij beschouwen het niet als een “verdacht pakket”, maar verzinnen wel allerlei scenario’s, van wie die tas is en wat erin zou zitten…

De grote rust is bij “De keuken van Hackfort”, op een landgoed met o.a. een oude watermolen en een tuin met biologisch gekweekte groenten. Hier zie ik voor het eerst rode boerenkool, hoe zou dat smaken?

De zon blijft schijnen, het is bijna niet te geloven dat het vandaag al 30 oktober is. De dieren in de wei hebben ook plezier, paarden draven heen en weer. Het gras is pas gemaaid, nog laat in het jaar. Als wij moeten uitwijken is het meestal voor een tractor, het is hier een rustig gebied.

Er volgt nog een tweede wagenrust, nu worden we verwend met lekkere mandarijntjes en zoute stengels. Dat gaat er wel in!

Weer verder over bospaden, langs weilanden en schilderachtige huizen. We kiezen er eentje uit (maar ja, wie lapt al die raampjes?). Het is weer als vanouds gezellig, de wandelaars die vorige week in Raalte waren halen herinneringen met elkaar op. Ik krijg allerlei tips aangereikt, moet naar de Tocht om de Noord, Barchem, Alkmaar, klinkt allemaal aanlokkelijk.

Vorden komt in zicht en om vier uur zijn we weer bij ons startpunt. Nu naar onze camper en terug naar Amersfoort. Het bleek een prima plan om in Vorden te gaan “soppen”. Een soort mini-vakantie in de Achterhoek, voor meer indrukken verwijs ik graag naar de uitgebreide fotoserie van Peter Lissenberg.

Met onze hartelijke dank aan Marjan, wat hebben jij en je helpers er een wandelfeest van gemaakt!

Het is een prachtige dag geworden, door de mooie natuur in Vorden (in de Achterhoek ga je dus vanzelf dichten…)

(Leestijd: 5 - 10 minuten)

ros 1Voor een tocht in Rosmalen moet ik in deze tijd van het jaar in het donker opstaan. Dat is even wennen, maar met de voorbeschouwing in mijn hoofd heb ik het er graag voor over.

De start is in het verpleeghuis Mariaoord, midden in het natuurgebied Hooghe Heide, aan de rand van het dorp. Als ik hier zo rond kijk, ben ik blij dat ik gast ben.

66 Personen hebben zich ingeschreven voor de Herfstkleurentocht onder leiding van Myriam van den Berg.

 

Er is geen Brabants kwartiertje, want precies om 10 uur begint Myriam haar welkomwoord.

Ze legt ook het e.e.a. uit over de tocht en vertelt tevens, dat het vandaag - 23 oktober - precies 75 jaar geleden is, dat Rosmalen bevrijd werd. Gisteren was dat Nuland.

Ik heb ergens gelezen, dat er om 16.45 uur een overdracht plaatsvindt van het bevrijdingsvuur vanuit Nuland aan Rosmalen bij het oorlogsmonument op de Kruisstraat/Grintweg.

Tevens mag Myriam een oorkonde uitreiken aan Leni van Geenhuizen voor 48 tochten. Bravo Leni, ik heb altijd wel gedacht dat je zo ver zou komen.

Dan kunnen we beginnen. Ik heb er zin in, want de weersverwachtingen zijn goed, de zon zal gaan schijnen en dan zijn de herfstkleuren op z’n mooist.

Het fijne van een start aan de rand van het dorp is, dat je dan ook gelijk in de natuur bent. We lopen langs de zorgboerderij Mariaburg, waar grote eetbare pompoenen te koop zijn. Maar ja, sjouw die de hele dag maar eens met je mee… Doorlopen dus.

Even verderop zijn we welkom in het waterwingebied Nuland van de waterleidingmaatschappij Brabant Water. Hier wordt het water opgepompt van een diepte tussen ongeveer 35 en 135 meter.

We vervolgen de route door bosschages en dan weer open terrein met uitzicht op mooie landerijen.

Inmiddels heb ik het warm gekregen. Voor me loopt een jonge dame in een t-shirtje met korte mouwen, maar dat vind ik toch wel een beetje te stoer voor mijn leeftijd!

ros 1We gaan door een viaduct onder de A59 met de schone naam Kerkdèkske. Via een leuk smal bruggetje komen we op een pad met dezelfde naam, dat van 1674 tot 1884 een verbinding was tussen Vinkel en Nuland.

De fietspaden worden afgewisseld met bospaden. We zien veel, heel veel paddenstoelen in alle vormen en maten. Ook kunnen we lekker banjeren door de gevallen bladeren.

Van lieverlee naderen we de eerste wagenrust. In het natuurgebied Engelenstede, bestaande uit o.a. gemengd bos, droge en vochtige heiderestanten, staat een boerderij met gelijkluidende naam. Het is bij die boerderij, dat Jan – de man van Myriam’s vriendin - de tafel gedekt heeft met broodjes en verschillende sapjes. Ik pak een melkbroodje. Het is een oorspronkelijk Frans broodje, maar wordt veel in Brabant gegeten.

In de volgende 4 km naar de hoofdrust slingeren we over smalle bospaadjes, brede lanen en langs prachtige in herfstkleuren getooide bomen. Opeens hoor ik iemand op zijn fluit spelen, wat leuk. Het is Ton uit Boxtel, die ook al vòòr de start een deuntje zat te pingelen op de piano in Mariaoord. Later passeren we een boom waaraan bloemen zijn gehangen. Hierbij is het verhaal opgetekend, dat net na de bevrijding een paar vrienden enkele geëvacueerde zusters van Coudewater naar het klooster in Heeswijk gingen brengen. Ze reden op een landmijn. De vrienden overleefden het, maar de broer van de schrijver niet. Heel triest.

De hoofdrust is in pannenkoekrestaurant “De Pimpernel” op de Camping “De Hooghe Heide” in Berlicum. Het krioelt er van de kabouters, het is een vrolijk gezicht.

De pauze duurt veel langer dan anders, want al die kabouters bieden niet de helpende hand. En dan hebben de moeders van vroeger weer gelijk, die wilden hebben dat hun kinderen ook een handje meehielpen, “want de kabouterjes doen het niet”.

Op de hoek Werstkant/Loofaert bevinden zich enkele Duitse loopgraven, die uit WO II zijn. In verband met de herdenkingen rond deze tijd, zijn ze zichtbaar “gerestaureerd”.

Bij de Groote Wetering gaan we links af een graspad op.

Op dit punt ga ik de groep verlaten. Ik heb aan Deliana gevraagd of zij goed wil kijken en goed wil luisteren om mij zo van dienst te zijn met het voltooien van dit verslag.

En ze heeft wat beleefd, olala……….

Ze vertelde mij, dat beide graskanten van de Groote Wetering werd bewandeld.

Ondertussen had menigeen een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgde De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief fraaie waterpartijen.

En dan was er opeens de 2e wagenrust met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Die Myriam weet altijd wat ons toekomt en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die ging naar landgoed Coudewater.

Ook hier bijzondere bomen, vele monumentale gebouwen en talrijke paddenstoelen. Men vond het jammer dat er helaas geen kabouters te bekennen waren, maar die bevonden zich op de bar in de “Pimpernel”!

Het landgoed Coudewater wil men slopen, maar dankzij de Stichting “Vrienden van Coudewater” gaat men daarover bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

ros 2Ton uit Boxtel floot het doemscenario weg. De Soppers probeerden af en toe wat mee te zingen; er werd zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gezongen! Een dolle boel dus, ik hoor het al. Ben ik er even niet bij………….

Ondertussen kwam de finish in zicht. Hier en daar klonk het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam had nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet. Geen roltrappen aanwezig, dus klimmen maar.

Toen zette Bert Diekmann uit Schaarsbergen de wandel-turbo aan en zorgde er voor, dat alle OV-reizigers de buurtbus konden halen. Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Deliana wil ook vermeld zien, dat ze uitkijkt naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink in Vorden, met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, want ze heeft er keihard aan gewerkt.

Myriam, het was wederom een prachtige dag met een schitterende tocht met veel afwisseling. Heel hartelijk bedankt. Tot een volgende keer, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij!

Deliana, bedankt voor het aanleveren van gegevens voor het tweede gedeelte. Heel fijn.

Alle mannen van de “veiligheidsdienst”, bedankt voor de begeleiding bij het oversteken.

En Ton, jij wordt bedankt voor de muzikale omlijsting. Houdoe hè!

Zeist, 25 oktober 2019

Jeannette van Buuren

 

Verslag na de rust van Deliana Pison

 

Daar gingen we dan weer na de rust-pauze die wat langer duurde dan de bedoeling was.

Ook al bivakkeerde er een heel leger aan kabouters op de bar, dat leger bleek niet echt

de helpende hand te bieden aan het personeel in de Pimpernel.

Vroeger verzuchtten veel moeders het al over werkzaamheden die verrricht moesten worden

en die zijzelf toch echt moesten opknappen: "De kaboutertjes doen het niet!"

Goed, weer in de benen dus, om dan te beginnen met het bewandelen van een grasdijk langs de Grote Wetering

en om die vervolgens een poosje later aan de andere kant ook "aan te doen"

Ondertussen had menigeen inmiddels een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen

onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen

en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgt De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief

fraaie waterpartijen.

Om dan opeens de 2e wagenrust te zien opdoemen met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Myriam weet wat ons toekomt

en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die gaat naar landgoed Coudewater.

Ook hier prachtige dingen om te bewonderen, zijn het niet de verschillende en bijzondere bomen en vele monumentale gebouwen dan wel de ros 1talrijke paddenstoelen. En wat een joekels zijn daar bij, bij die paddenstoelen. Helaas geen kabouters te bekennen, maar die bevonden zich op de bar in de Pimpernel!

Enfin, over landgoed Coudewater an sich is nogal wat te doen zeg: men wil daar gaan slopen. Maar er is ook nog zoiets als een Stichting genaamd Stichting

Vrienden van Coudewater en die roert zich. In ieder geval zal men er over gaan bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

Oh, voorlopig kunnen we in de staat waarin het huidige landgoed verkeert er nog wel door en overheen SOPPEN hopen we dan maar!

Maar even niet aan denken en we genieten van Ton uit Boxtel die ons middels de fluit begeleidt tijdens het lopen.

We proberen af en toe wat mee te zingen, wat noten uit de kelen te persen en er wordt zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gefloten en gezongen!

Ton moest heel snel in de Pimpernel z'n borrel achterover slaan, vanwege tijdnood en dat merkte hij wel enigszins bij het musiceren en wandelen,

maar bleef goed op de been gelukkig!

De kilometers vliegen onder onze voeten door. Ik raak met Peter aan de praat, die onlangs in Schiermonnickoog getuige was van het vogelringen.

Als vogels geringd worden kunnen de vliegroutes in kaart gebracht worden. We weten allemaal dat Peter een vogelliefhebber is, er veel van weet en dat als deze

beesten onderweg gespot worden hij er als de kippen bij is om die op de gevoelige plaat vast te leggen.

Ondertussen komt een heel klein beetje de finish van vandaag in zicht.

Hier en daar klinkt het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam heeft nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet, zo staat in de voorbeschouwing te lezen.............

Er doemen vervolgens nog een paar van die "heuveltjes" voor ons op, ook hier geen roltrappen, dus klimmen maar.

Grote Bert Diekmann uit Schaarsbergen zet de wandel-turbo aan en beent in sneltreinvaart weg, nageroepen door de OV-reizigers of hij de buurtbus even wil tegen houden daar deze om het uur rijdt. Deze reizigers spurtten achter hem aan en niet veel later, om even over vieren, hebben zij de bus nog gehaald.

Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Wat een prachtige dag heb je ons, SOPPERS, bezorgd, echt geweldig. Het begon al met je mooie voorbeschouwing op de site. Dankjewel!

En de wandeling vond plaats onder heerlijke, zonnige temperaturen! Ook dat nog!

Tot een volgende keer, Myriam, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij, Myriam!

Tenslotte kijken we nu uit naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink  in Vorden. Die belooft weer heel mooi te worden.

Met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, ze heeft er keihard aan gewerkt!  Mensen, tot dan!  En houdoe hè!

​Deliana Pison

(Leestijd: 3 - 6 minuten)

dri 2Hoe passend, in de maanden waarin 75 jaar bevrijding gevierd wordt, heeft Casper een tocht in de voetsporen van de Poolse bevrijders voor ons samengesteld.

In de voorbeschouwing heeft hij het complete verhaal van de dappere Poolse Generaal Sosabowski voor ons neergetekend.

Vandaag lopen wij over stukken van de route waar de Poolse bevrijders trokken en zien wij monumenten die een belangrijke rol hebben gespeeld in Operatie Market Garden....

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Op 9 oktober staat er een tocht in en rond Amersfoort op het programma. Voor mij als “geboren en getogen keientrekker” een thuiswedstrijd, door bekend gebied. Maar wel een mooie gelegenheid om weer 25 kilometer in de benen te krijgen voor de Sallandse Vierdaagse (22-25 oktober). En “soppen” is altijd gezellig.

Het weer ziet er redelijk uit, voor de zekerheid toch een regenjas mee (die overbodig blijkt te zijn). Wopke en ik fietsen naar de kantine van Amsvorde, hebben gelijk al onze warming-up. Het is de 23e keer vanuit deze startplaats, ik zelf ben mee gaan “soppen” bij de 2e keer, in mei 2009.

In de kantine is het met 84 deelnemers een drukte van belang. Bij de inschrijftafel zie ik tot mijn grote verbazing al het programma van 2020 liggen, met maar liefst 47 wandelingen! Ik neem een exemplaar mee, kunnen we thuis onze nieuwe agenda al gaan vullen.

Als we om 10 uur allen buiten staan, heet Bert Faro ons welkom. Wim Freriks meldt dat Bert en Henk stoppen met organiseren van deze tocht en dat Hans Mulder het over gaat nemen. Applaus voor deze drie heren!

Bij het verlaten van de parkeerplaats zien wij in de bocht een “paparazzo” opduiken: Rolf Craanen die ons filmt, hij is destijds gestart met de Amersfoortse tochten.

Het bosgebied Nimmerdor brengt ons in herfstsfeer met prachtige paddenstoelen, de fotografen onder ons kunnen mooie plaatjes schieten. Dan verder door de wijk Randenbroek, waar verouderde flats plaats hebben gemaakt voor nieuwbouw woningen. Door een zeer smal pad tussen scherpe hulststruiken (uitkijken voor onze man in zijn karakteristieke T-shirt) lopen we achter de hoge flats van Schuilenburg. Even later komen we uit bij het nieuwe zwembad Amerena (nog niet bezocht, helaas weinig gericht op recreatief baantjes trekken).

am 1Nu verder door het waterwingebied, een groene gordel tussen de wijken Liendert en Rustenburg. Een geliefde plek voor hond-uitlaters, wandelaars en vogelspotters. We zitten nu op een steenworp afstand van ons huis, te klein voor een wagenrust, maar die komt in zicht bij de skate-baan. Daar staan Jeannette en Jeannette (Faro en van Buuren) klaar om ons te verwennen met lekkere koek en een pakje drinken. Grote klasse!

Nu lopen we richting centrum en voor mij zijn er toch nog onbekende stukken bij, zoals een stukje nieuwbouw in de wijk Kruiskamp. De oude binnenstad van Amersfoort is altijd een bezoek waard en ik geef soms wat achtergrondinformatie. Ook gaan we over het hofje “De Armen de Poth”, voor mensen met een bescheiden inkomen (tot 1975 werd wekelijks brood gebakken voor de armen).

Op het historische plein De Hof is de grote rust in cafe “De Blauwe Engel”. Met plaats voor 40 mensen, de rest kan bij horeca in de buurt terecht. Ik strijk met zo’n 10 anderen neer bij de fontein in het midden van het plein. We genieten van de oude gevels en om klokslag 1 komen Sint Joris en de draak naar buiten bij het carillon van de Sint Joriskerk, een leuk extraatje!

Na de rust gaan we door oude straatjes naar de koninklijke route, gelopen door de koninklijke familieam 2 op koningsdag. In ons wandelkloffie en zonder hoge hakken genieten wij er minstens net zoveel van. In “De Nieuwe Stad” zijn op het terrein van o.a. de voormalige fabriek van Prodent, Erdal en Norit kleinschalige bedrijven gevestigd. Onze tocht gaat verder door het Soesterkwartier, waar ik de eerste 20 jaar van mijn leven heb doorgebracht, pure nostalgie.

Dan door naar de natuur van de Bokkeduinen en Birkhoven. Na het passeren van de bosvijver volgt de tweede wagenrust. De 2 J’s (zouden zij ook kunnen zingen?) delen chocolade mini’s uit, door iedereen gewaardeerd.

Bij het terrein van de Bernard kazerne hoor ik een paar wandelaars herinneringen ophalen uit de tijd dat zij hier “lagen”. We lopen langs het Belgenmonument, gebouwd door Belgische vluchtelingen als dank voor de gastvrijheid tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Dan weer een stukje bosgebied “Klein Zwitserland” en even later zien we een grote SGWB vlag hangen aan een flatbalkon. Trouwe Soppers herkennen het gelijk: hier woont “onze Rolf”, die weer een filmpje maakt en vrolijk door ons wordt toegeroepen.

Al gauw komt de kantine van Amsvorde in zicht, nog even een cooling-down op de fiets naar huis.

Dank aan alle medewerkers, deze tocht van SOP was weer top!

Marijke Bekema

(Leestijd: 2 - 3 minuten)

Vanaf deze plaats wil ik iedereen bedanken die zijn/haar naam op de kaart heeft geschreven die ik op 19 september heb ontvangen. Ik werd er een beetje verlegen van, te meer omdat iemand schreef: we missen je.

Omdat het nog niet toegestaan is om een SOP-tocht te lopen heb ik aan Bert Faro gevraagd of ik mag helpen bij de verzorging. 

Als de groep vertrokken is om 10.09 uur gaan Jeannette Faro en ik de skatebaan  aan de Van Randwijklaan opzoeken waar de eerste wagenrust zal zijn.  De koeken gaan op een dienblad en de sapjes leggen we op een stenen bank. Terwijl we bezig zijn, komt Anne, de zus van Jeannette die daar in de buurt woont, kijken en helpt mee.

Op een gegeven moment wordt er gebeld, dat de groep in aantocht is. En ja hoor, daar zien we de oranje hesjes met de wandelaars in hun kielzog al aankomen. Het is leuk om te zien dat iedereen geniet van hetgeen aangeboden wordt. Maar de tijd vliegt en de groep moet weer gaan. Sommigen dralen een beetje, maar ik spoor ze aan: hup, hup, wegwezen, op naar de hoofdrust. Ik wil de troep opruimen, maar er is helemaal geen troep. Alle papiertjes, pakjes en rietjes zitten al in de vuilniszak. Zo netjes zijn de Soppers dus.

Dan gaan we de binnenstad in. We parkeren de auto in een woonwijk en gaan te voet naar De Blauwe Engel aan het Hof, een populaire ontmoetingsplek in het centrum gelegen aan het mooiste plein van Amersfoort en naast de “St. Joriskerk” met zijn rijke historie.

Om 13.10 uur verzamelt iedereen zich weer buiten bij de fontein en dan gaat men verder. Jeannette en ik lopen terug naar de auto en komen langs theater De Flint, waar de koninklijke auto AA 82 staat. Koningin Máxima blijkt hier het congres “Samen van betekenis – jij maakt het verschil! van Vrijwilligers Palliatievezorg Terminale Zorg” bij te wonen.

Met de tomtom banen wij ons een weg door het industriegebied van Amersfoort op weg naar de Bokkeduinen op de grens met Soest, waar de tweede wagenrust is. Als we aangekomen zijn bij het informatiebord van "Bos Zonnelicht" pakken we de zakken van Party Selection, vol met lekkere chocolade mini's. 

We moeten een tijdje wachten en praten gezellig over onze belevenissen in de wandelsport.

Dat de groep blij is dat wij daar staan, blijkt wel uit de vele complimenten en lieve woorden die wij om onze oren geslingerd krijgen. Dat ik toesta dat enkele mensen een tweede versnapering pakken (wordt netjes gevraagd), zal voor iedereen duidelijk zijn.

En ook dan hoeven we niets op te ruimen, wat dat betreft is de verzorging een koud kunstje.

Via de Stichtse Rotonde keren we terug naar de kantine van vv Amsvorde.

Jeannette, bedankt dat ik je mocht helpen. Het was een leuke dag.

Ik heb nog meer bewondering gekregen voor de wijze waarop je ons altijd vertroetelt.

Zeist, 10 oktober 2019

Jeannette van Buuren

(Leestijd: 3 - 6 minuten)

Een heel jaar wordt ernaar uitgekeken en ben ik ermee bezig geweest. En eindelijk is het dan zo ver, mijn wandeltocht voor de SOP. Voor de 6e keer alweer. Vol spanning wordt de dag tegemoet gezien. Hoeveel zullen er met deze slecht weersverwachting komen? En is alle inspanning niet voor niets geweest? En wat kan ik nog doen nu ik mijn rug heb gebroken? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet. Ik moet erop vertrouwen dat ik mijn huiswerk goed heb gemaakt en dat er geen onverwachte dingen gebeuren.

Al vroeg ben ik aanwezig bij Xiejezo, de vertrouwde startplaats in de Grote Beerstraat. Henk en Bert zijn er al en hebben alles gereed staan voor de ontvangst van de gasten. Volgens buienradar, die haast elke vijf minuten bekeken wordt, komt er een droge periode aan en zullen wij het met wat geluk droog houden. Langzaam druppelen de eerste deelnemers binnen en worden de klaargezette stoelen bezet. Ondanks de regen buiten overheerst de gezelligheid binnen. De brede lach van Arie schalt door de zaal en ook Bram laat zich horen. Mijn vrienden uit vroeger wandeljaren zijn aanwezig. Ook Ingrid en Nicole, dus mijn dag kan niet meer stuk. Ik heb er het volste vertrouwen in dat het vandaag goed zal komen. Martha en Summer worden opgehouden door een file, maar zullen op tijd zijn.

Tegen tien uur gaan de 60 deelnemers naar buiten. Ik probeer nog om een toespraakje te houden, maar het lukt mij niet om een woord uit te brengen. Overmand door emoties over het terugzien van mijn wandelvrienden en door de pijn in mijn lijf ben ik er niet toe in staat. Verder dan 'een prettige dag' kom ik niet. Achter Henk en Ben loopt de stoet in de richting van de begraafplaats om dan uit het zicht te verdwijnen. De regen is inmiddels opgehouden en ik loop met Wim mee naar zijn auto. Wim is vandaag mijn privé chauffeur. Hij zal mij deze dag vergezellen en tevens als bezemwagen dienstdoen. Allereerst rijden we naar Niek de Koning, die de bananen ter beschikking heeft gesteld. Een versnapering die later op de dag uitgedeeld zal worden. Daarna gaan we naar de eerste wagenrust op de Lindenweg. Conny en Ma zijn al druk in de weer om alles in gereedheid te brengen op het erf van Marjan en Renée. Marjan is de dochter van onze bananenleverancier. De wandelaars hebben er straks bijna 6,5 km opzitten als zij uit het Munnikenpark hier komen rusten.

Een lunch mogen we het niet noemen, maar pure verwennerij. Zeven soorten cake staan te wachten. En ook voor drinken is gezorgd. Conny had de vrije hand en heeft daar goed gebruik van gemaakt. Op mijn vraag hoe de route tot nog toe is bevallen, wordt door allen enthousiast gereageerd. Vooral de klim over de Kijfhoek, vijftien sporen breed één der grootste rangeerterreinen van Europa, werd gewaardeerd. En voor het parkoers door het Munnikenpark kreeg ik menige duim omhoog. En de schone hemel wordt geprezen.

Na een kleine twintig minuten klinkt Henks fluitje en zet de stoet zich weer in beweging. Richting de dorpskern van Heerjansdam. Tijdens de wandeling wordt volop genoten van de pracht die dit, enkele jaren geleden door Zwijndrecht geannexeerde dorp, te bieden heeft. Tal van bouwstijlen uit een reeks van jaren komen aan de orde. Jammer dat ik er vandaag niet bij kan zijn. Ik had er graag nog meer over verteld tijdens het lopen. En terwijl, met Henk en Bert voorop, de wandeling wordt voortgezet door de aan de natuur teruggeven Zuidpolder, rijden Wim en ik naar de rustplaats, de Kleine Duiker, in Barendrecht. Summer hebben we bij Oma achtergelaten met haar zere knie, een restant van de Dam tot Damloop van de zondag ervoor. En nog steeds is er geen spoor van regen te bekennen.

Bij aankomst bij de recreatieboerderij, kwamen we tot de ontdekking dat we niet verwacht werden. De afspraak was toch duidelijk gemaakt. Jammer, dat nu iets te lang op het bestelde gewacht moest worden. Ook het aantal zitplaatsen was beperkt. Er werd gewerkt tot en met om het enigszins goed te maken en we kregen de belofte dat het een volgende keer, mochten we er nog eens terugkeren, beter geregeld zou zijn. Niettemin, er werd gezellig gekeuveld en de wandelaars wisten zich aan te passen. Een foutje moet kunnen, nietwaar.

Ook Henk wist zich aan te passen en gaf de wandelaars iets meer tijd alvorens hen op de terugweg te begeleiden. De wandelgroep stond een mooi parkoers te wachten. Na de Zuidpolder en de Ziedewijdsekade ging het over het bekende fietspad zuidwaards om ergens halverwege de Hooge Nesse, een voormalige huisvuilstortplaats, te betreden. Deze Hooge Nesse krijgt steeds meer allure met een pad van bijna 1,5 km door de wildernis van bos en struikgewas. Allerlei soorten bosvruchten komen we tegen. Het pad slingert zich van links naar rechts met verschillende bochten van noord naar zuid tot een uitgang op de Lindtsedijk.

Hiervandaan moeten de wandelaars nog bijna 7 km gaan, alvorens het voor hen gedaan is. Maar eerst worden zij voor de tweede keer vandaag in de watten gelegd door Conny. Allereerst zijn er de bananen van Niek en dan nog de restanten cake van vanochtend. En allemaal nog wat drinken om de kruimels weg te spoelen. En nog altijd mooi droog weer. Echt een dag om nooit te vergeten. Conny rent heen en weer en ook Ma is vol zorg om het een ieder naar de zin te maken. Het spookbeeld dat het fout zou kunnen gaan, ben ik kwijt. Allemaal lachende gezichten halen het laatste restje twijfel bij mij weg.

Als Henk zijn fluitje heeft laten klinken en de groep de HSL onder zich door heeft laten gaan, steken we nog een handje uit bij het opruimen en dan gaan we zoetjesaan op Xiejezo aan om daar de wandelaars bij binnenkomst op te vangen. De wandelgroep krijgt nog een mooi stuk te verwerken. Zij gaan langs de Devel, waar de herfstkleuren beginnen te overheersen. Ook in het Arboretum, nu op z'n mooist en geheel door vrijwilligers onderhouden, zijn de perken een lust voor het oog. Zwijndrecht heeft de ambitie om de groenste stad van Nederland te zijn en dat laat ik op deze tocht duidelijk zien. Het Molenvlietpark en het Develpark worden nog aangedaan, maar dan zijn we er ook bijna. Een kleine omleiding vanwege de asfaltering van de Jeroen Boschlaan houdt ons nog op. Maar tegen de tijd dat de klok vier uur wijst, zien we de wandelaars langzaamaan binnendruppelen. Vol lof zijn ze over deze dag vanwege de mooie route, het mooie weer en de grandiose verzorging door Conny. Deze tocht, mijn zesde voor SOP, is ondanks de matige opkomst, een groot succes geweest. Het is mij teveel om alle loftuitingen hier te herhalen, want ik ben inmiddels versleten. Met mijn zieke lijf de hele dag op pad is net iets teveel van het goede. Dat zal ik nog moeten bezuren, maar het is het alleszins waard geweest. Al met al ben ik er 500 km voor onderweg geweest om deze wandeling aan te kunnen bieden.

Quirinus.

(Leestijd: 1 - 2 minuten)

Hans opende de wandeling met een welkomstwoord er waren 79 wandelaars.

Gar 1 1600x1066Daarna kreeg onze voorzitter Wim Freriks het woord en dit begon met een compliment. Begin dit jaar was er veel commotie over het niet meer gebruiken van eigen eten en drinken tijdens de caférust. Dat was even wennen voor menig wandelaar. Gelukkig zijn we nooit te oud om te leren en komen we tot de conclusie dat het op een enkele uitzondering het goed gaat. Daarna was er een oorkonde voor onze fotograaf Peter Lissenberg, hij heeft 216 tochten gelopen samen met zijn vriend de camera. Dank je wel Peter voor hetGar 2 1600x1047 vastleggen van al deze mooie momenten.

Na dit welkom gingen we op pad met het was heerlijk weer en al snel gingen de eerste jassen uit. Eerst een stukje over de hei en daarna door Garderen heen op weg naar het bos van Gar 4 800x1200de dansende bomen. Dit bos wordt zo genoemd omdat dit bos gebruikt is voor bosbouw. Nu wilde men alleen rechte bomen daar kon je mee bouwen en wat overbleef waren de kromme bomen en met een beetje fantasie kan je je voorstellen dat het lijkt alsof de bomen dansen.

We liepen over een stuwwal die gevormd is in de ijstijd. Helaas kwamen daar drie van onze wandelaars te vallen, gelukkig hebben we wel allen de finish bereikt. Daarna was er tijdens de wandeling alleen nog maar oog voor paddenstoelen. Een ware explosie Gar 5 1600x1066en vooral de rood met witte stippen trokken de aandacht. Een enkeling was nog op zoek naar de kaboutertjes maar helaas, sprookjes bestaan niet. Hoewel, met zoveel paddenstoelen geeft dat stof tot nadenken. Kortom de oh, s en ah, s waren niet van de lucht en de paddenstoelen kregen zelf mensen op de knieën om dit toch eens van dichtbij de bekijken. De café rust was in Stroe, waar er voor iedereen de gelegenheid was een hapje en een drankje te nuttigen. Na de rust moesten we nog tien kilometer om bij Gasterij Zondag te komen.

Gar 6 1600x1066Nico, Hans, Bertus en de dames van de wagenrust bedankt voor het organiseren van deze prachtige  wandeling. Volgende week hopen we iedereen weer te zien in Amersfoort.

Putten, 3 oktober door Ine de Vroom

(Leestijd: 3 - 5 minuten)

Wat is het toch bijzonder om na vorige week 80 jarige route-uitzetter Gerard de Langen aan het werk te hebben gezien en nu deze eer toe te laten behoren aan 85 jarige Quirinus Hoogland. Deze stoere oud-schipper trotseerde vroeger ook nogal eens het één en ander en wel o.a. de woelige baren door aan het roer te staan onder tropische temperaturen en wel van 40 graden. Zo heet zou het vandaag echter niet worden en er werden zelfs regenbuien voorspeld. Regenen deed 't dan ook toen ik naar het startershonk toog en wel naar het gemeenschapshuis XIEJEZO in Zwijndrecht. Daar was het een gezellige drukte van belang en Quirinus begroette zijn gasten, zoals hij ons steevast noemt, heel hartelijk. Wij wandelaars waren ook blij hem weer te zien en wat zagen we daar? Hij werd al in de bloemetjes gezet......!

zwijn 1 1600x1066

zwijn 2 728x1200

Dan volgt het moment van naar buiten gaan en spreekt Quirinus een gezelschap van zo'n  60 lopers toe en wel onder droge weersomstandigheden.

Pluvius hield zich gedeisd en zou de gehele wandeltocht de sluizen gesloten houden, zo bleek later!

Dan gaan we op pad, Samen Op Pad wel te verstaan. Onder ons bevinden zich ook dochters van Quirinus en zijn zoon Heine. Heine heeft ook flink meegeholpen bij het voorlopen van deze tocht en een enkele keer ging dat niet zonder slag of stoot, nietwaar Heine? Want ja, mensen zijn toch hartstikke gek om in de regen te gaan voorlopen en dan ziet Heine ook nog een keer een bus z'n neus voorbij gaan als hij daarmee verder wil......

Een dochter van Quirinus merkt trots op dat ze alle tochten van haar vader heeft gelopen! Bij deze chapeau voor haar!

En dan Quirinus himself, die zich alle moeite heeft getroost dit in elkaar te zetten, keer op keer de route controlerend en wat hij dan ook nog allemaal tegen komt tot keuvelende koffie-vrouwtjes die hem de weg versperren en een dame met oranje haar die gevat opmerkt dat hij ook een oranje petje draagt als Quirinus van haar haardracht wat zegt (positief) en dan die vele blaffende hondjes onderweg die op hem afkomen...............   

zwijn 3 800x1200

Goed we gaan het zien waar dit voorlopen toe geleid heeft. Het eerste bijzondere dient zich al snel aan en wel een spoorrangeerterrein "de Kijfhoek", waarlangs we lopen. Dit terrein is de grootste van Nederland. heel indrukwekkend om te zien en onvoorstelbaar hoe ze zoiets kunnen aanleggen zodanig dat men er zonder kleerscheuren de treinstellen overheen moeten kunnen sturen. Vervolgens gaan we door natuurgebied De Kijfhoek, door en langs landerijen om dan verrast te worden bij een boerderij. We zien daar Quirinus en zijn vrouw die daar buiten op ons staan te wachten, heel leuk en gezellig maar wat we even later daar binnen zien in een ruimte..........dat overtreft onze stoutste verwachtingen. Op een mooi gedrapeerde tafel liggen pakjes drinken en allerlei heerlijk ogende baksels en ze zien er niet alleen als zodanig uit, ze smaken ook verrukkelijk. Ooit wel eens een bieten-broodje gegeten? Nou, ik niet en die lagen er ook en dat  wekte m'n nieuwsgierigheid, dus gauw er maar eens één proeven..................... zwijn 4 1600x1031Heel goed te doen, om niet te zeggen: Heel lekker en heel apart! Casper en ik zijn er ook nog even bij gaan zitten, hebben ergens een paar stoelen ontdekt onder een zeil, hup even afstoffen en ziedaar een eerste rangs-plek!

Maar we moeten weer verder en nu gaat het naar Heerjansdam en via een natuurgebied Zuidpolder en van de oude Maas naar de grote rust in Barendrecht.

zwijn 6 1600x1066Daar zijn we te gast in 't Duikertje, in het restaurantje van een kinderboerderij. Het is er goed toeven. Ik ga er nog gauw even wat beesten bekijken en ben diep onder de indruk van twee joekels van varkens. Met van die mega grote stopcontact-neuzen, ha ha. Niet te geloven.

De lieve terrein-hond wil als wij weer vertrekken wel met ons meelopen, maar doet dit uiteindelijk toch maar niet. Hij heeft gelijk. Wij willen eigenlijk ook daar wel blijven, maar nee, we moeten alweer door!

Intussen loopt Arie Klootwijk uit Barendrecht naast me te glunderen. Voor hem is dit een thuiswedstrijd en hij vertelt enthousiast over de hem vertrouwde omgeving. Ongemerkt vliegen de kilometers onder onze voeten door richting Oude Maas en recreatiegebied Hooge Nesse-Veerplaat.

We gaan alweer zo'n beetje richting Zwijndrecht, maar daar zijn we nog even niet, nee geen enkele gedachte daar aan, we zijn nog aan 't genieten want we worden alwéér vorstelijk verwend.

Onder een grote parasol langs de route is daar wederom die prachtige gedrapeerde tafel met drinken en die heerlijke baksels en nu ook met bananen erbij! Top!

Wat een verwennerij! Gespijsd en gelaafd gaan we na deze pauze dan ook goed gemutst verder wandelen om dan alles zo'n beetje af te sluiten van de tocht met een gaan door het aboretum , een prachtig park in Zwijndrecht.

zwijn 7 1600x1066Met vele boomsoorten en bloemen, die daar op kleur zijn gesorteerd.(Vooral paars)

Dan naderen we de finish. Kobie uit Vaassen , Yvonne uit Gouda, ikzelf en nog een wandelaar haastten ons nog voor voor die finish naar het station voor de trein.

Daarom, Quirinus zeg ik je bij deze alsnog heel veel dank voor deze fantastische wandeling. Het was genieten geblazen. Dank ook voor je lieve familie die jou met zoveel warmte omgeeft en hun bijdrage leverde aan ons, middels een geweldige verzorging van de inwendige mens. Ze hebben niet gedacht van "het kan ons geen biet schelen"nee, dat kon 't ze wel degelijk, gezien o.a. de bieten-broodjes, ha ha. Ja, die maakten indruk, hoor!

Quirinus, fijn om je weer gezien en meegemaakt te hebben. Het ga je verder goed!

Deliana Pison

       

(Leestijd: 4 - 7 minuten)

Wat hebben we naar deze tocht uitgekeken, die volgens de berichten heel speciaal zou worden. Nou, daar was geen woord van gelogen. Maar laten we bij het begin beginnen van deze in alle opzichten stralende dag. Eerst maar even de route-bouwer benoemen en dat is onze Gerard, Gerard de Langen, 80 lentes jong. Tachtig+ dienen we te zeggen, want hij is "al" 80 sinds juli, zegt hij.

odijk 1Op de foto zit hij naast Leny, zijn vrouw, en haar zullen we vandaag meermaals te zien krijgen, o.a. bij de wagenrusten      

Voordat ik op de start-locatie ben en even moet zoeken na uit de bus gestapt te zijn krijg ik op het laatste stuk dat ik nog moet lopen een lift van Gerrit Scheepstra, dat is leuk. Bij het uitstappen van de auto parkeert Ben naast ons. Die scandeert mijn naam, Coby stapt meteen vrolijk uit en als ik zeg van "hé alweer een wandelaar" roept ze dat ze helemaal niet gaat wandelen maar fietsen(geintje). Zo, de wandelsfeer zit er al aardig in.

In de ruime sporthal Odijk heet Gerard de wandelaars van harte welkom en de teller komt vandaag uit op 96. Dat is even een flinke groep.

Opeens zie ik 2 bekende gezichten en wel die van Ans en Chris, wat een leuke verrassing! Zij willen het meemaken wat Gerard voor ons in petto heeft.

Eenmaal buiten rond de klok van 10, begroet hij de groep nogmaals en heeft hij nog een oorkonde te vergeven en wel aan Hans Mulder, die maar liefst 264 tochten op zijn naam heeft staan. Hans van harte gefeliciteerd, wat een prestatie en geweldig om 11 boekjes te hebben volgelopen!

Vervolgens is het tijd en zet de SOP-club zich in beweging.

Huh, Gerard, hoe jong was je ook alweer? Je bent echt heel jong hoor, want wie denkt dat we in een gezapig tempootje gaan lopen heeft het echt hartstikkeodijk 2 mis, nou inderdaad: gas erop! In een behoorlijk tempo gaat het dan ook de paden op, de lanen in!

Al snel zijn we bij de Kromme Rijn, de rivier die we vaak vandaag zullen zien. Deze is 28km lang en stroomt van Wijk bij Duurstede tot in Utrecht. Ik hoor Bernard zeggen dat hij die kilometers eens langs de hele rivier heeft gelopen. Mooi, Bernard!  Overigens komen we uit een gedicht van Kees du Gardijn het volgende tegen:

"De Kromme Rijn stroomt dromerig door het uitgestrekte vlakke land van akkers, weiden en bossages begeleid door kwetterende vogels en babbelend gewandel van publiek"

​Welnu dat is erg toepasselijk want wij, het babbelend en wandelend publiek, volgen 'm vandaag enkele kilometers over het Jaagpad en lopen door het natuurgebied Wulperhorst en  Blikkenburg om dan bij de 1e wagenrust te komen. Ik ontdek nog een dame naast Leny en dat is Tonnie, de schoonzus. Gezellig! Wat bieden zij ons? Nou, pakjes drinken en lekkere koeken, o.a. van die rose koeken! Hmmm! Overigens is deze rust bij slot Zeist, waar vroeger Gerard op de ambachtschool heeft gezeten en wel van 1952-1954.

In en om de slotvijver is veel kunst te bewonderen en na enkele kilometers stevenen we af op de grote rust welke is bij voetbalclub Bunnik'73. Ook al zeer bekend terrein voor Gerard daar hij er vroeger heeft gevoetbald!

In de prachtige, ruime kantine vleien we ons neer. Sommigen gaan lekker buiten zitten, want o, wat treffen we een geweldig weer vandaag. Een mooi zonnetje en qua temperatuur niet te koud, niet te warm, precies goed om in te wandelen etc.

Binnen in bovengenoemde locatie moeten de 2 heren achter de bar alle zeilen bijzetten om 96 lopers te bedienen, het is ook niet niks natuurlijk maar na een poosje is een ieder voorzien.

odijk 3

Na afloop ruimen we keurig netjes de tafels weer af, ja we hebben veel geleerd en zien we enkele senioren van Bunnik alles in gereedheid brengen om te gaan bridgen. Dat is ook een sport, weer een andere sport.

Maar wij beoefenen het lopen, dus voorwaarts maar weer. Op naar fort Rhijnauwen en Rijnsoever. Echter voordat we daar zijn zien we heel rustig een schaap langs het pad liggen waarover wij lopen. Op enkele centimeters na gaat de groep erlangs, niet te geloven. Het zijn wel 96 lopers, hallo!

Het trekt zich niets van ons aan. Meestal loopt zo'n beest weg, maar deze niet hoor, het laat zich ook nog eens gewillig fotograferen. Verder zien we in de prachtige rivier veel zwanen en ganzen. En wat te denken van een koe dieodijk 4 opeens flink dartelend een stukje met ons mee gaat. Echt met grote sprongen. En ondertussen voeren we gezellige gesprekjes onderweg. Ik babbel o.a. met Wil Bouman uit Achterveld die me vertelt dat er een Deliana-straat is in Achterveld. Ik heb't opgezocht en 't klopt. Hoe is 't mogelijk. Daar wil ik nog wel meer van weten.

Met Harrie wissel ik gezellige hersengymnastiek-anekdotes uit voor de vrolijke noot en zo zijn we weer enkele kilometers verder.

Dan is er nog onze Jan Kroon die opvalt in positieve zin want hij is weer eens aan het tellen geslagen. Zijn ze er alle 96 nog? Nou, het is de kroon op je werk, Jan, als alle schaapjes maar op het droge blijven met het vele rivier- water vandaag waar we middels diverse brugjes overheen moeten lopen.

Over brugjes gesproken: Na de grote rust lopen we over het Jaagpad naar landgoed Amelisweerd waar afgelopen zomer een facelift heeft plaatsgevonden (het Engelse werk) Er zijn bruggen vervangen en sommige bruggen hebben zijwanden waarin Chinese versieringen zijn verwerkt, bestaande uit vogels, bloemen en blaadjes, welke versieringen afkomstig zijn van voorbeelden van het Chinese behang in landhuis Amelisweerd. Het is schitterend om te zien. Wij lopen over twee van die bruggen, waarvan er één echt uitspringt, zo mooi!

odijk 5

Dan volgt de 2e wagenrust en wat een verrassing alweer. Het kan niet op vandaag! Maar.......het zou ook speciaal worden immers......

Leny en Tonnie hebben op een picknicktafel 2 grote schalen neergezet met bananen en mandarijnen. Nou dat gaat erin als eh....fruit!

Intussen vordert de dag gestaag en wandelen we weer verder o.a. langs fort Rhijnauwen (onderdeel van de nieuwe odijk 6Hollandse Waterlinie) en Rijnsoever. (Met links in de verte de Uithof, een universiteitswijk van Utrecht).Saillant detail is dat 't er in de winter in de contreien van bovengenoemde fort warm schijnt te zijn en er 7 soorten vleermuizen schijnen te huizen. O.a. de Laatvlieger en de Franjestaart. Die Franjestaart daar heeft Gerard echt iets mee, hoor! Inlichtingen dan ook bij Gerard! En voorts lopen we door natuurgebied de Niënhof en het allerlaatste stuk weer langs "onze" rivier" voor vandaag: De Kromme Rijn.

Nog voor 16u zijn we weer op de start-locatie waar Gerard alle lof verdient die hem toekomt!

Gerard heel veel dank voor deze fantastische dag, die we ons altijd zullen blijven herinneren! Wat was -ie mooi en interessant en dat onder geweldige weersomstandigheden, terwijl de bomen en struiken etc. nog volop weelderig gebladerte vertonen. Het was ook echt een groene tocht daardoor, mooi hoor!

Clazien die het laatste stuk naast me liep verwoordde het als volgt: Het was een dag met een gouden randje! En zo is het maar net!

odijk 7Leny en Tonnie, jullie ook ontzettend bedankt

voor jullie prima en verrassende verzorging

en gezellige aanwezigheid!

En tenslotte dit: Op naar weer een markante persoonlijk-

heid en wel volgende week in Zwijndrecht en dat is onze

gewaardeerde Quirinus!

Tot dan! Groetjes, Deliana Pison.

Chris copy

(Leestijd: 3 - 6 minuten)

Vorig jaar sprak Henk Pashouwers, de routebouwer van vandaag af vandaag opnieuw vanuit Vidi Reo, het gemeenschapshuis in Ravenstein, te starten.

Maar het is september 2019, de maand van de herdenking van 75 jaar Market Garden, 75 jaar bevrijding van de regio waar we vandaag te gast zijn.

In VidiReo wordt op dit moment alles in gereedheid gebracht voor deze herdenking, vandaar dat Henk uit moest wijken naar De Brug in Herpen én een andere route moest bedenken.

Bij binnenkomen: herkenning. Hier zijn we al eens eerder geweest. Toen voor de centrale rust, nu ook, maar is het tevens de startlocatie. Rond de klok van 10 blijkt dat er 50 wandelaars naar het Brabantse Herpen zijn gekomen.

Henk neemt het woord en vertelt dat de Hertogswetering leidraad is geweest bij het samenstellen van de route. Maasdorpenroute, we komen door de dorpjes Overlangel, Neerloon, Huisseling en het stadje Ravenstein.....

Ook is er een oorkonde uit te reiken en wel aan Kobie Reurink voor maar liefst 120 tochten! Proficiat Kobie!

Nog één mededeling: Omroep Brabant heeft deze dag als Stiltedag aangemerkt. Henk vindt het niet erg als we hier geen gehoor aan geven J.

Daar gaan we, een autoluwe weg op met mooie boerderijen en - natuurlijk in deze tijd van het jaar - hoogopgaande maïsakkers. Helaas spelen de restanten van orkaan Dorian ons parten. Al snel valt de eerste lichte regen en dit zal een groot deel van de dag zo blijven. Maar als we de beelden van de Bahama's zien, dan mogen we niets zeggen.

herpen 1We wandelen heerlijk in een mooie omgeving. Een pad leidt ons tussen visvijvers door, eerst alleen aan de rechterzijde, maar later lopen met water links en rechts van ons. Vissers zitten onverstoorbaar naar hun dobbertje te turen. Ik ben toch liever wat actiever in de weer!

We lachen om een dapper, wit hondje van ongeveer 25 cm hoog, dat in de wei verschillende paarden flink aan het draven krijgt. Via Overlangel gaat we de dijk op. Inmiddels wordt de regen serieuzer en gaat de wind ook mee doen. Dat wordt een dingetje om zo'n dunne regenponcho aan te krijgen.

We hebben mooie zicht op Keent en de dode Maasarm, die om Keent heen loopt. Het gehucht Keent heeft altijd in Gelderland gelegen. Het maakte, samen met Balgoij, deel uit van de gemeente Overasselt. Doordat de bocht van de Maas waarin Keent ligt, afgesneden werd, raakte het dorp los van Balgoij. Het kwam aan de andere kant van de Maas te liggen en werd Brabants. Het dorpje werd de kleinste kern van de gemeente Ravenstein, met rond de 70 inwoners. Dat gebeurde officieel op 23 juli 1957. Keent kreeg landelijke bekendheid doordat het regelmatig geïsoleerd raakte als gevolg van het vollopen van de afgesloten Maasarm in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw. Het waren vooral de media, het NOS-journaal voorop, die zich daar erg druk over maakten. De Keentenaren zelf bleven er rustig onder: “de Maas geeft en neemt”. De kinderen werden met de boot overgezet om naar school te gaan en ook de volle melkbussen konden via de boot naar "het vasteland".

Wij gaan van de dijk af en lopen via een prachtig natuurgebiedje naar de 1e wagenrust. Rechts een waterloop en links mooie bossages met o.a. bramen, vlier en bessen. Een gedekte tafel voor de vogels!

Wij vinden ook een gedekte tafel: een goei bekske koffie of thee met een lekker cakeje.

Het leven is goed in het Brabantse land.

Felicia, de echtgenote van Henk en Sjaak bieden ons nog een tweede kop aan. Het smaakt prima!

Na de pauze gaan we dan echt Keent in. We lopen over een veerooster en zien de wilde runderen. Her en der een boerderij. Ik hebt ooit eens gelezen dat er slechts 25 staan in het gehele gebied. Veel water ook met ganzen en andere watervogels. Via de brug, die maakt dat Keent nu niet meer geïsoleerd raakt bij overstromingen, lopen we dit bijzondere gebied uit.

Je kunt het je haast niet voorstellen en alle sporen zijn uitgewist, maar hier in de Keentse uiterwaard heeftherpen 2 een vliegveld gelegen. Gebruikten de Duitsers de van 600 naar 1200 meter verlengde grasbaan enkel nog als parkeerplaats, de Amerikanen, Engelsen en Canadezen lieten van de ‘Airstrip B-82 Grave/Keent’ vele honderden jachtvliegtuigen opstijgen, van het type Dakota, Spitfire en Tempest. In oktober 1944 speelden ze een belangrijke rol bij de operatie ‘Market Garden’, bij de bevrijding van Nijmegen. Dit bracht op Keent een grote groep militairen bijeen, met 160 piloten en 1240 man grondpersoneel. Ze waren gelegerd in tentenkampen terwijl de kantines op volle toeren draaiden. 

Dit is het monument ter nagedachtenis.

Via Overlangel, met zijn bijzondere open torenspits lopen we naar de centrale rust.

Een verrassing, er is nog een oorkonde, ditmaal voor Rina Prins voor 96 gelopen SOP-tochten. Mooi Rina!

Na de nodige broodjes kroket etc. stappen we weer aan. Het is inmiddels droog geworden!

herpen 3We gaan op weg naar Neerloon. We passeren"onze SOP-carpoolplaats", waar wij altijd verzamelen als we via de A50 naar de SOP gaan. Langs mooie oude gebouwen en een fraai kerkje

lopen we naar de Maasdijk. Boten op de rivier, een bruidpaar in een oldtimer.... Er is altijd van alles te zien en te beleven!
We lopen door een mooi groen stukje van Ravenstein en worden opeens verrast door de 2e wagenrust. Opnieuw staan daar Felicia en Sjaak met fris of koffie. Henk vraagt een applaus voor deze trouwe verzorgers, die de wandeldag voor hem als organisator vergemakkelijken. En natuurlijk geven we hier graag gehoor aan!

We stappen weer aan en krijgen een mooi rondje door het historische vestingstadje Ravenstein. We lopen langs het Raadhuis en verschillende kerken, langs de mooie panden en de stellingmolen.

We zien een kanon, wat duidelijk maakt dat we toch echt met een vestingstadje te maken hebben.
Via graspaden lopen we Ravenstein weer uit. In het laatste Maasdorpje van vandaag: Huisseling, is het gedaan met het droge weer. Serieuze regen, we hebben ons paraplu en poncho weer nodig.
Nat, maar voldaan lopen we terug naar Herpen.
Het was een mooie en goed verzorgde tocht! Henk bedankt en ook een woord van dank aan Felicia, Sjaak en de andere begeleiders vanuit SOP.

Nuland, 12 september 2019
Myriam van den Berg

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Anderhalve week geleden heb ik samen met Peter de definitieve route op de GPS gezet. Met 25,9 km volgens ons nog nét acceptabel. En vandaag is het dan eindelijk zo ver. Helaas is er wat regen voorspeld, maar de locatie ligt veel centraler in het land, en is ook met de trein goed bereikbaar, dus we hebben goede hoop dat we de 52 van vorig jaar in Den Haag, toen het de eerste helft van de tocht flink regende, gaan overtreffen.

Gisteren hebben we al mijn oude postfiets met tassen vol drankjes, bifi-worstjes en pakjes tuc in de bosjes bij landgoed Linschoten onder een camouflagekleed verborgen. Dit voor de tweede wagenrust, die dus eigenlijk een fietsrust is. Vanmorgen heeft Peter de auto bij het monument te Putkop gezet met de candybars en drankjes voor de eerste wagenrust.

Een beetje regen houdt een goede wandelaar duidelijk niet tegen, want we staan met 72 wandelaars buiten en gaan, na het uitreiken van oorkondes voor top-deelnames aan Casper Seyn en Nico van Ee van start.

Allereerst langs de volop bloeiende bloemenbermen. Na zo'n 100 meter gaan we de bebouwde kom van Woerden al uit, en al snel het onverharde pad langs de natuurplas op langs een Kunstwerk waarvan we de betekenis alleen maar kunnen raden.

Langs wat boerderijen wandelen we richting de A12, maar slaan dan definitief af een natuurpad op richting Harmelen. Maar verder dan het randje van deze plaats komen we niet. We gaan de Haanwijkersluis over en wandelen dan langs de Rijn terug naar Woerden.

DSC07069 1600x1200Eerst achterlangs huizen maarlater, na het oversteken bij de blauwe ophaalbrug, langs leuke optrekjes en boerderijen. En zo komen we bij de spoortunnel en het monument bij Putkop ter nagedachtenis aan de grootste treinramp ooit in Nederland. Hier is ook de eerste wagenrust.

Dan vervolgen we de Rijn, maar nu over een jaagpad. Heerlijk om uit te kijken over het water van de Rijn en op gegeven moment ziet Henk een jong hermelijntje voor ons uit rennen over het pad. Bij Geestdorp steken we nog een keer een weg over naar het laatste stuk jaagpad. Daar staat iemand een foto van ons wandelaars te maken. Later lezen we op facebook dat het Hetty is geweest die vanuit Kamerik een 24 km tocht voor zichzelf heeft gelopen waarop ze veel dezelfde punten aan doet als wij. Helaas begint het vanaf hier te miezeren.

We gaan na bet passeren van een oude rolpaal de meander brug over en het Brediuspark door om in het centrum uitte komen. Langs het kasteel, de Bonaventurakerk en het oude stadhuis komen we bij de Petruskerk waar ieder zijn weg gaat om ergens de lunchpauze door te brengen.

Wij gaan met een flink aantal naar de Hema. Daar zijn ze echter niet op zo veel klanten in één keer berekend, dus we moeten door eten en drinken, want we hebben maar een half uur, en ik moet zelf zéker op tijd terug zijn. Tien minuten later dan de afgesproken tijd is iedereen weer aanwezig en kunnen we via de kazerne en langs molen de stad uit.

Al snel gaan we over oude polderwegen richting Cromwijk. Hoewel deze wegen inmiddels bijna binnen de nieuwbouw liggen, ademen ze toch nog de sfeer van lang geleden uit. Als we onder de A12 door zijn,langs de Linschoten, gaan we écht landgoed Linschoten op en het groen in. De fraaie huizen en boerderijen die we passeren horen allemaal bij het landgoed.

Zo komen we ook bij onze fiets die met drankjes, bifi en tuc braaf staat te wachten. Speciaal om met het warme weer wat zout aan te vullen. Oké, door de regen is het niet zo warm, maar het gaat er toch in als koek.

Na de rust slaan we het onverharde pad voor huis te Linschoten zelf op, en kunnen nog een blik op het huis werpen dat half verscholen achter veel groen ligtDSC07076 kopie.

We zetten nu koers naar Linschoten zelf, waar we door het oude centrum gaan en voorlangs de kerk met zijn toren die een meter uit het lood staat. We verlaten het oude stadje al weer snel over de grasdijk langs de Montfoortse Vaart. Aan het eind slaan we de Cattenbroekerdijk op en komen zo klokslag vier uur terug bij de kantine van SC Woerden. Daar kunnen we nog even genieten van de gastvrijheid in de kantine.

Iedereen die de moeite genomen heeft om naar Woerden te komen bedankt, samen is het een gezellig evenement geworden.

Groet, Peter en Monique.

Subcategorieën

Stichting Samen Op Pad

t' Hennetje 19

3985 PB Werkhoven

KvK. 60842261 

Wilt u op de hoogte blijven van onze mooie wandelingen?
Schrijf u dan in voor onze nieuwsbrief.

Copyright © 2020 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.