Epspeter heidetocht
Uithoorn Carpe Diem-tocht
Zonnige herfstkleuren Schijndel
Amersfoort 10 oktober 2018
Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

Verslagen GW

Overhandiging geld voor onze goede doelen.

 

Normaal is altijd in de week voor de verjaardag van Gerrie de overhandiging van het geld voor onze goede doelen.

Door de Corona crisis is dit niet mogelijk, de goede doelen Krijgen dit nu overgemaakt. Jammer maar de situatie laat het (nog) niet toe dit op een andere manier te doen. Nu willen dit moment niet zomaar voorbij laten gaan. we hebben namens alle SOP en Sagambiara lopers Gerrie een verrassings bezoek gebracht. De foto laat zien dat ze verrast was. Gerrie

 

Logo SopZoals de meeste wel weten sturen we namens Samen op Pad een kaartje bij ziekte en ander leed.

Dit willen we graag volhouden in deze moeilijke tijden. Alleen hebben we jullie hulp daarbij nodig.

Namelijk namen van mensen die kaartje nodig hebben, dat mag ook een verzoek zijn voor je zelf.

Deze verzoeken kunnen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Hi lieve wandelmaten, hier een berichtje van mij!

 

Wat mis ik jullie en de wandelingen!

Ik was een tijdje van de wandelpaden af-niet van het padje af, hoor,

hoewel je dan ook PRETTIG gestoord kunt zijn-maar vanwege een gezondheidsdip.

Dus ook niet vanwege het feit dat de roltrappen 't nog steeds niet doen in de bossen, ha ha.

Ik heb iedere keer jullie gevolgd, zij 't niet letterlijk, op de tochten van de laatste tijd middels

de prachtige fotoseries van Peter en ook van Leo z'n foto's en heb daarvan genoten.

Wat zitten we nu met z'n allen in een moeilijke tijd en het is natuurlijk vervelend en naar dat niemand weet

hoelang 't nog gaat duren.

En helaas hoorden we op 't nieuws dat we nog zeker tot begin juni in deze heel moeilijke tijd zitten......

Het is ook een tijd van bezinning. Hopelijk gaan de mensen eens meer nadenken over het leven en wat een voorrecht

het is dat we MOGEN leven.

Waarom helpen velen 't naar de knoppen? Zouden ze nu eens echt gaan beseffen

wat een wonder en voorrecht het is om van deze prachtige aarde deel uit te maken....

Nu zijn we beknot, MAAR  "straks" als alles achter de rug is........hoelang houdt de euforie van het "bevrijd"

zijn dan aan?

Hoop doet dan maar leven, wat dat onderwerp betreft, vind ik.

En we kunnen dan het jaar 2020 gaan herdenken!

Wat is er dan onderhand veel te herdenken in ons land, echter DOEN  we er dan ook echt wat mee?!

Waar ik ook ontroerd door EN heel blij van werd is toen ik

(op tv) veel dartelende koeien weer de wei in zag springen, letterlijk! On-voor-stel-baar mooi!

Beesten met gevoel, zeg ik altijd.

En wij zien ze nogal eens door onze wandelingen.

Kijk ze eens naar ons kijken en soms eindjes met ons meelopen in de wei, zeg ik vaak.

Eens liepen ze zelfs tussen de Soppers in, toen we een stuk weiland over staken

Laten we maar verder genieten van de natuur, virus of niet.

Dat gaat immers gewoon door. Gelukkig maar!

Alles gaat weer bloeien en de zon schijnt ook weer vaker! Het leven gaat wat dat betreft  DOORRRR!!!!

Mensen, ik ben er wel weer eens een keer hoor, om mee te gaan lopen!

Tot zover voor vandaag. En bij deze nog een paar prachtige bloemen om van te genieten!

Hartelijke groeten van mij uit een zonnig Apeldoorn en tot ziens,

                                              Deliana

 

bloemendeliana copy

Van morgen kreeg ik van Wim Freriks de volgende mail. Deze gaf mij stof tot nadenken. Hij heeft zo mooi verwoord wat bij veel mensen leeft en ook bij mij. Ik kan niet anders zeggen dat ik ook de woensdagen mis, dit is/was zo’n onderdeel van ons leven. Bij het maken van afspraken, nee woensdag kan ik niet. Dat is mijn wandel dag. Mijn moeder zou zeggen een mens wikt en God beschikt. De spreekwoorden van vroeger hebben altijd een kern van waarheid. De tocht van Henk Pashouwer op 14 april gaat niet door evenals de tocht van Monique op 21 april. Voor nu hoop ik dat we allen zonder zorgen en ziekte door deze periode komen. Ik heb wel een verzoek aan organisatoren van tochten hou contact met de Horeca. Als we weer kunnen gaan wandelen dan kunnen organisatoren een beroep op het bestuur doen om te kijken waar wij ondersteuning kunnen bieden.

Dit zijn de woorden van Wim:

foto3 stad en land copy

Elk nadeel heeft ook voordelen.

Zo leert de mens dingen die we hebben en mogen doen te waarderen.

De corona crisis leert ons ook dat niets vanzelfsprekend is, zoals gezondheid, hygiëne van jezelf en om je heen, de natuur opper machtig is en straft indien nodig.

Hopelijk leert het ons meer respect voor elkaar en onze omgeving.

Ook ik mis de woensdag wandeling, toch scheelt het 1 dag in de drukke tijd waarin ik momenteel zit, ook een voordeel maar die had ik liever niet.

Wandelen is leuk, wandelen is gezond, wandelen bij SOP is ook gezellig maar de gezondheid van onze medewerkers en deelnemers staat bovenaan. Hier is geen enkel discussie over mogelijk.

We zorgen met z'n allen dat we gezond blijven en na deze bijzondere rare tijd kunnen we gezellig weer aan de Wandel. Via onze website en berichten zullen we je informeren wanneer dat weer verantwoord en mogelijk is.

Blijf allen gezond groet,

Wim Freriks

Samen Op Pad.

Ik sluit me aan volledig aan bij deze woorden,

Met een hartelijke groet en dat we elkaar straks weer in goede gezondheid ontmoeten.

Ine de Vroom

Het is logisch, dat ik ontzettend nieuwsgierig ben, nu we vandaag in Bergschenhoek een nieuwe tocht voorgeschoteld krijgen onder de naam “De Rottetocht”. Bedenkster is Jeannette Faro, onze onmisbare verzorgster bij een aantal SOP-tochten. Zij krijgt assistentie van Bert Faro en Henk Dikken

4e Kastelentocht – Wijk bij Duurstede – 4 maart 2020

 

Op een zonnige woensdagochtend rijden we over een overvolle A2 naar Wijk bij Duurstede. De navigatie stuurt ons daarom al snel over binnenweggetjes tot we plotsklaps de grote letters TOT HIER in het landschap zien staan. We staan bij de veerpont waar we in de zomer onze centrale rust hadden. We parkeren de auto en lopen het veer over.

Jeannette van Buuren heeft voor vandaag weer een mooi verslag geschreven over de Pyramide tocht. De tocht is gemaakt door Henk Dikken, Bert Faro, Kees van Veluw en Piet Halff.

 

Vandaag heeft Jeannette van Buuren weer een mooi verslag geschreven over de tocht van Huib Bavelaar. Op een wankel bruggetje na en af een toe de hindelijke lucht van de boeren die de mest over het land verspreiden was Jeannette vol lof over deze tocht. Dank je wel Huib voor je goede zorgen.

Casper heeft deze tocht gemaakt en onze verslaggever was ook deze week weer Myriam van den Berg. Het was weer een spannende tocht. Wie dit wilde kon een gokje wagen in het casino. Door de hevige regenval waren de uiterwaarden volgelopen en moesten we over de dijk. Het komt niet vaak voor dat de uiterwaarden vollopen, we kunnen dus zeggen een tocht met een sterretje. De inwoners zullen dit anders ervaren, 25 geleden was de stand zo hoog dat er gevacueerd moest worden.

Myriam van den Berg heeft over de tocht van Hans Mulder en Bertus van Ginkel een leuk verslag gemaakt met daarin de opmerking dat Myriam het jammer vind dat dit de laatste tocht is in Voorthuizen. Bertus en Hans dit zegt wel iets over jullie kwaliteiten van tochten uitzetten. We hopen dus van harte dat jullie wel doorgaan met tochten uitzetten. Na zoveel lovende woorden kunnen jullie daar echt niet omheen. 

Deze week is er geen verslag van het rondje Soest. De foto’s die zijn gemaakt geven ook goed een beeld van wat er te zien was tijdens de tocht van Hette.

 

fotoaaddebieDeze week willen we Aad de Bie in het zonnetje zetten. Aad is vanaf het begin betrokken geweest bij Samen op Pad. De laatste jaren was Aad vooral actief bezig op de achtergrond. Hij zorgde er wekelijks voor dat alle informatie op de website kwam. Dat lijkt makkelijk, je krijgt de tekst en de route en twee klikken verder staat dit op de website. Niets is minder waar. Aad was elke week druk bezig om alles in de juiste bestanden en bewerkingen op de website te krijgen. Donderdag zijn we bij Aad en Toos op bezoek geweest om namens alle wandelaars onze dank hiervoor uit te spreken. Dit hebben we gedaan met een mooie bos bloemen en een verwenpakket en de kaart met handtekeningen van onze wandelaars. Ik doe sinds januari samen met Hette Smedema de taken die Aad voorheen voor ons deed. Ik weet nu dus als geen ander hoeveel werk het is om de site goed werkend te houden. De verhalen kwamen al snel los, hoe Samen Op Pad is ontstaan, gewoon aan de keukentafel. Vergaderen doen we al jaren lopend, in bedrijven komen ze er nu achter dat dit heel efficient is. kortom Samen op Pad was altijd zijn tijd ver vooruit.

We zijn nu ook aan het kijken hoe we de website wat inzchtelijker kunnen maken. Daarvoor is een groepje  samengesteld die kijkt hoe we dat het beste kunnen doen. De mobiele telefoon neemt een steeds grotere plaats in en we willen vooral kijken hoe we de informatie op de telefoon overzichtelijk kunnen houden. Een App staat ook op het verlanglijstje. We staan dus nog steeds niet stil, we gaan nog steeds Samen op Pad.

Nogmaals Aad hartelijk dank voor het vele werk dat je voor Samen op Pad hebt gedaan!

 Ine de Vroom 

 

Jeannette van Buuren heeft voor ons weer een leuk verhaal geschreven over de tocht van Casper Seijn. Heeft Frankrijk de "gele" hesjes, tijdens de SOP tocht hebben we oranje Hesjes. Hieronder kan je lezen en zien waarom we die hebben.

71 personen schreven zich in voor de Beekhuizense bossentocht van Jan Lijkendijk.foto6beekhuizensebossentocht copy

Een SOP waardige tocht, hieronder is te lezen en te zien waarom dit zo was.

De Beekhuizense bossentocht van Jan Lijkendijk door de ogen van een wandelaar

Jeannette van Buuren heeft voor ons weer een mooi verhaal geschreven over de Nieuwjaarstocht. Een mooie gevarieerde tocht uitgezet door Henk Dikken en Bert Faro. De wandelaars stonden te trappelen, 127 mensen schreven zich in voor deze tocht. 

Hè, ik verheug me op deze tocht. Het is al even geleden dat ik naar SOP kon komen. Het is dan ook direct een gezellig weerzien in de kantine van DOVO, die al vroeg aardig volstroomt. De mensen blijven maar komen, uiteindelijk stopt de teller op 104.

Casper heeft de route van vandaag samengesteld. Hij heet iedereen welkom, blij dat zovelen de moeite genomen hebben om te komen. Ook mag hij een diploma uitreiken. Zonder bril (!) leest hij voor dat Henk ten Velde maar liefst 240 tochten gelopen heeft, hij behoort daardoor tot de TOP van de SOP!

Hierna stappen we aan. De regen die we onderweg nog hadden, is gestopt en we zullen vandaag geen druppel meer krijgen. Regendruppels wel te verstaan!

De wandelingen van “Samen Op Pad” gaan veelal door de natuur en als het niet anders kan, door een stad of dorp. Dan is er altijd wel een monument of een bezienswaardigheid te bewonderen. Met de tocht van vandaag is het niet anders. De startplaats – de Oude Deel - is eigenlijk al een bezienswaardigheid op zich. Een gezellig bruin café, heel oud want de elektriciteitsdraden hangen gewoon nog aan de muren en plafonds, maar met een ontzettende aardige bediening.

De organisatie ligt in handen van Ine de Vroom en Aalt Koopman.

Tegen alle verwachtingen in is het droog als we naar Vaassen vertrekken voor de tocht, genaamd Van Cannenburgher-gat tot Cannenburger-kasteel van Rina Prins en Kobie Reurink.

Startlocatie: kantine van de voetbalvereniging Vaassen.  Aantal deelnemers: 75.

Jeannette van Buuren maakte een verslag.

Ja nee, ja nee, wel of niet gaan, vanwege kou, vorst en gladheid. Maar toch op de fiets gestapt omdat er zo vroeg nog geen bus reed om de trein van even over zessen te halen. Ook in Santpoort-Zuid was het wat glibberig toen ik om bij negenen uit de trein stapte, maar kom-op, doorstappen en het leed was geleden toen ik de warmte van starthonk Hockeyclub "Houdt Braef Standt" binnen stapte. Nou, ik had ook wel echt braaf stand gehouden onderweg, hoor!

De teller van de deelnemers kwam daar uiteindelijk uit op 57 lopers en dat was op zich niet eens zo geheel gek, gezien het weer en de afstand voor sommigen.

De GPS-toestellen werden ingesteld, door omstandigheden had men er niet recentelijk kunnen voorlopen en goed gemutst toog de groep op de gebruikelijke tijd van 10uur op pad om de route van 2 jaar geleden tegenovergesteld te gaan lopen. Voor ons gevoel leek het nog niet zolang geleden dat we hier wandelden, maar dit blijkt toch echt te dateren van zo'n 2 jaar geleden en dat was om precies te zijn op 22 november 2017. Dat heb ik even opgezocht.

Tot onze grote verrassing was de zon doorgebroken en die bleek uiteindelijk de gehele dag op ons te blijven schijnen. Het was wel fris maar om te lopen en dan met deze zon was dit als een kadootje. In beginsel zag je nog veel vorst-verschijnselen op de grond en op de struiken. Al gauw kwamen we langs de Oosterplas, wat een mooi gezicht was, zo'n grote plas, met daarna een lopen via 't Gaaienbosch, waar veel Vlaamse Gaaien Bloem 4vertoeven (niet gezien) en vervolgens een gebied met heel veel prachtige schapen. Die bleken wel mensen gewend, want ze  waren geenszins schuw te noemen. Menige foto werd er van de dieren geschoten en zij leenden zich er wel voor, bekijk de foto's van Peter maar eens. Ik dacht nog aan 2 jaar geleden toen Diny een prachtige foto van een hertje maakte dat rustig ergens naar ons lag te kijken, maar ditmaal geen beestje van dat soort waargenomen. Helaas waren er na de schapen ook geen konijnen te bezichtigen, toen we een uitzicht hadden na een klimpartij op de Konijnenberg. De naam zegt het al! Maar een troost voor jullie, ik heb er thuis twee als huisdieren! En toen was er de wagenrust, opbloem 1 Parkeerplaats de Koevlak, waar Gert en Paul ons stroopwafels en een pakje fris aanboden. Pas op voor de gebitjes en vullingen want de wafels waren keihard door de kou, maar daar kunnen de verzorgers niets aan doen. Zij stonden er toch maar voor ons, in dit weertype. Wij zijn in beweging, maar als je stilstaat is het met recht heel andere koek/stroopwafel!

Voorwaarts ging het weer, met even later een uitzicht op alweer een prachtig meer en wel het Vogelmeer, waar veel aalscholvers schijnen te vertoeven en ja, het kan niet op, er doemde hierna in de verte wederom een plas op, notabene met een zwemster...... Peter riep opeens dat er een zwemster was, ik kon het eerst niet geloven maar wat schetste m'n verbazing? Er bleek inderdaad een vrouw langs de route te staan met een handdoek om haar heen geslagen..... ze zei dat ze iedere dag in de plas zwom.........weer of geen weer, altijd goed weer bij deze dame. Achteraf vergat ik nog in de kinderwagen te kijken die naast haar stond, of er een baby in lag..........of alleen zwemspullen etc.............

Even later vervielen we in de volgende verwondering, we konden namelijk ergens geen kant op in bosjes-achtig terrein. Het was daar afgesloten door een hoog hek. We hoorden iemand van de crew zeggen dat dit hek er 2 jaar geleden nog niet stond.......Enfin, komt tijd komt raad en middels de helpende handen van onze wandelmaten kropen we met veel kunst en vliegwerk onder omhoog gehouden prikkeldraad door om dan weer op een begaanbaar pad uit te komen.

Plots stopt er een auto, met het opschrift "Boswachter" Oei, zijn we verraden net als enige jaren geleden door een buitenstaander die een motormuis /opzichter had gewaarschuwd omdat we in een gebied liepen wat niet had gemogen? Maar nee, deze goede man kwam toevallig langs en laat het dan echt maar over aan Wim die ook dit in der minne heel kalm oploste. Niets aan het handje, we konden gewoon weer verder lopen. Op naar de grote rust in Strandpaviljoen Het Eindpunt. Daar zat ik (sommigen elders) en het was er heel gezellig zitten, de bediening was vlot, doordat er iemand zelf de bestellingen kwam opnemen. Geen wachtende rij daardoor en dan kun je ook goed uitrusten.

Want na deze rust hadden we nog echt wel wat te verstouwen, maar dat wisten we toen nog niet. Want eenmaal weer in de benen daalden we af naar zee. Ha, daar was het deze dag toch bij velen ook om te doen: De zee. Na heel veel prachtige bossen is het een verademing ook weer eens een watervlakte te kunnen aanschouwen. En wat voor een watervlakte. Met veel goed doorvoede mooie watervogels in de rustige branding. Geweldig om te zien!

Heerlijk lopen was het. Door de kou was het zand heel hard vlak langs de branding en daarom konden we makkelijk wandelen. Zelfs 4km intens genieten! Er ontstond een soort jubelstemming. Ben van Deursen, Jeanet, Corrie, Marjan en ik begonnen zomaar Sinterklaasliedjes te zingen. En ik wist al dat Ben heel muzikaal is, hij speelt al vanaf z'n 7e klarinet, zo hoorde ik vandaag. Heel bijzonder en geweldig, Ben! En je zong ook nog eens goed! Ik meen het!

bloem 3Maar toen? Op een gegeven moment hadden we onze adem voor wat anders nodig. We moesten "omhoog", het strand af , naar de hoger gelegen omgeving.

Het gezwoeg door het mulle zand begon en er volgden fikse beklimmingen. Compleet met een joekel van een trap waar je u tegen zegt. En jullie weten dat ik altijd roep dat de roltrappen weer eens buiten werking zijn! Enfin, nu waren we al gepokt en gemazeld door de tocht van vorige week in Leersum met z'n uitputtende hoogteverschillen, dat scheelt, maar we waren heel blij dat er ook afdalingen waren en de eindspurt (niet letterlijk hoor) werd ingezet

Echter wij bikkels hebben 't weer gefikst. En voordat we het goed en wel beseften doemde de finish nog voor 16u op. Marjan Luijer en ik gingen meteen op weg naar het station voor de trein en waren beiden rond 18.30u weer thuis. "Na een dag met een gouden randje", merkte Marjan terecht op!

Gert, we willen je bedanken voor deze tocht. Het is een juweel van een tocht, zo mooi, zo vol afwisseling met als hoogtepunt de zee! DIe vandaag zelfs blauw gekleurd was door het goede weer met een blauwe lucht! Uniek!

Het ga je goed!  Fijn je weer gezien te hebben!

Met verder veel dank aan "de mensen met de oranje hesjes", onze gewaardeerde crew die ons maar weer eens-ook geheel vrijwillig-door en over prachtig natuurterrein geloodst heeft. Tenslotte jij Peter, bedankt voor je niet aflatende inzet om wederom mooie foto's te schieten!

Reactie Wandel-alert: Grote Bert uit Schaarsbergen is inmiddels in goede gezondheid aangetroffen. Dankzij jullie oplettendheid en bruikbare tips kon de SOP-familie hem weer in de spreekwoordelijke armen sluiten

Deliana Pison

soest 1Dit keer waren we weer eens te gast bij atletiek-vereniging Pijnenburg, natuurlijk zoals aanbevolen met badpak.

 

Na bus en trein en weer een bus en vervolgens op weg er naar toelopend via de behoorlijk lange Bosstraat stopte er luid toeterend een heerlijk verwarmde auto, waarin Wilma en Bets. Ha, wat leuk, een lift en eenmaal in de kantine stond grote Bert uit Schaarsbergen meteen in de startblokken om koffie voor me te halen. Kijk dat is me toch met recht een warm onthaal, dankjullie wel, mensen!

Maar voordat ik me aan de koffie kon laven toog ik eerst naar de starttafel en niet alleen om me in te schrijven, nee, ik had wat te showen: Een badpak! Een leuk, zwart, modieus badpakje! In de voorbeschouwing van Hette stond dat hij bij het voorlopen van de tocht een zwembroek had meegenomen. Want wat was er aan de hand? De Soester- marathon was een poosje geleden afgelast geworden vanwege de slechte staat van de Soester bossen......Door de vele regen. Dus ging hij met zwembroek en al op pad om de wandeling voor te lopen. Uiteindelijk bleek 't tot en met de Kuil van Drakensteyn nagenoeg droog te zijn, daarna werd 't wat drasseriger maar wij zouden er nu niet zoveel last van hebben werd er gezegd.

Maar goed, ik had me toch maar voorzien van licht gewicht badkledij tot grote hilariteit van de mensen achter en nabij de inschrijftafel.

En daar gingen we dan rond de klok van tien naar buiten, waar Hette de grote groep welkom heette. We waren maar liefst met 99 personen, later hoorde we dat er nog 2 mensen bij waren gekomen en dat bracht de teller op 101. Eerst was er een oorkonde te vergeven en wel aan H.C. van der Sanden die 4 boekjes van 24km heeft volgelopen en daarna stipte Hette nog even aan dat er na afloop van de tocht een presentatie door Wim gegeven zou worden voor belangstellenden over het GPS-gebruik. ​Vervolgens zette de stoet zich in beweging en liep ik even later gezellig te praten  met Bert Lansing, ook wel genaamd "Gijs" (van Gijsbertus) Hij bleek de dag tevoren 48 jaar getrouwd te zijn en daarmee feliciteerde ik hem van harte!

Ondertussen gingen we de spoorlijn over in oostelijke richting naar het Pijnenburgerbos en even later naar het Willem Arntsbos en langs landgoed Ewijckshoeve. Dit alles onder droge en zelfs wat zonnige temperaturen en dit zou de hele dag zo blijven bleek later. Boffen dus! Het loop-tempo was goed te behappen en dat was fijn want het parkoers was vol met stronken etc. waardoor je af en toe goed moest opletten waar de voeten te plaatsen. En intussen gaf Hette ons diverse keren de tijd om wat gedenkplaten te bekijken, herinnerend aan de gevallenen in de oorlog. Met o.a. een oorlogsgedenkplaats waar 10 mannen uit het huis van bewaring werden gefusilleerd. Ook was het heel bijzonder dat er halt werd gehouden op de plek waar  Anne Faber exact 2 jaar geleden haar moordenaar, Michael P. middenin het bos tegen kwam. Een golf van ontzetting gaat dan weer door je heen! Het bos ziet er zo mooi en vredig uit, maar dat was 't voor Anne niet! Voorwaarts ging 't even later weer en het duurde niet lang of wij zagen 2 bekende/lieve dames staan met lekkers voor ons. Die dames hebben wij al eens eerder gezien bij eensoest 2 tocht van Hette en ook nu was het een fijn iets om zo goed verzorgd te worden ddor hen tijdens een stop voor ons. Wat werd er geboden? Nou, we konden ons tegoed doen aan grote stukken speculaas-brokken en aan drinken in pakjes. En moesten toen weer verder door prachtige natuurgebieden, zoals landgoed Vijverhof bijvoorbeeld, ooit eigendom van de Koninklijke familie met daarna een lopen door het Ridderoordse bos, dat rijk is aan bruine varens. Op naar Lage Vuursche, waar een deel van de groep zich vestigde in dorpshuis de Furst. Een ander deel ging ergens anders naar binnen of bleef buiten zitten. Zelf zat ik in De Furst en opeens zag ik Diny. Zij had het eerste deel van de tocht niet meegelopen omdat zij in een koor meezong voor ouderen in een verzorgingshuis. Daarna was ze vanuit Ede naar ons toegekomen voor het 2e deel van de wandeling. Mooi en leuk, Diny!

Na het verorberen van heerlijke erwtensoep/snert en o.a. een broodje kroket en van meer dingen op dat vlak moesten we wederom in de benen. Rest mij nog wel even te vertellen op verzoek (!) van Yvonne Bos uit Gouda dat ik moest noteren dat zij gesmuld heeft van bovengenoemd broodje! En wat zul je daar LANG van genoten hebben, Yvonne, want jouw eigen woorden zijn "dat je Wereld-kampioen bent in langzaam eten" (IK van Nederland!) We liepen nu na deze rust naar de Kuil van Drakensteyn (even controleren of de badkledij bij de hand is...) en via dit recreatie-terrein met daarop een theehuis kwamen we weer in het Pijnenburgerbos. Op een gegeven moment was het lopen geblazen achter een bungalowpark langs op weg naar een prachtig mooi uit de 14e eeuw stammend natuurgebied en wel soest 3de Stulp. We wandelen ook langs de begraafplaats waar Prins Friso begraven ligt en daar bevindt zich de Stulpkerk. Ik ben er al eens eerder geweest en bezocht toen het graf. Nu kon ik er een blik opwerpen want we liepen er indirect langs aan de buitenkant van de begraafplaats. Ja en toen moest ik 't even later speciaal jammer vinden voor Peter, vogelliefhebber pur sang, die er helaas vandaag niet bij kon zijn, want we kwamen uit bij het Pluismeer met z'n vogelkijkhut. Het zou misschien bijzondere foto-plaatjes opgeleverd hebben. Het is daar in de winter trouwens ook een schaatsgebied, waar onze Koning vroeger de ijzers onder bond. Wij gaan weer verder en steken de provinciale weg, de N432, over en gaan via vele landerijen en langs vele boerderijen en 't natuurgebied Op Hees zo zoetjes-aan  richting Soest, maar doen nog eerst een stop aan onderweg en worden weer vertroeteld door de zorg-dames. En wie hebben zij bij zich? Het kleindochtertje van Hette! Dat helpt dapper mee en ik ontdek iets lekkers in haar capuchon (niet verder vertellen hoor!) Intussen rusten we even uit, want af en toe moest er ook onderweg een opstapje beklommen worden en weer afgedaald met soms wat stijve onderdanen! Overigens zij nog vermeld dat tijdens de laatste kilometers we nog enkele mooie Charolais-koeien van zo'n 1400  kilo in eensoest 4 1600x1200 begraasde toegankelijke vlakte konden bewonderen. Er is er één bij die zelfs rustig in poseer-houding blijft staan voor ons. Goed voor de foto's. Pracht beesten! Dan is 't toch echt tijd voor de  bel voor de laatste ronde en bereiken we rond 16u de finish en wel atletiek-vereniging Pijnenburg. Hette, je hebt ons een fantastische dag bezorgd, dank voor alles. Het was een geweldige en afwisselende wandeling. En uiteraard ook veel dank aan en voor je lieve helpers die je familie rijk is.

Tenslotte nog een Wandel-Alert: Gelieve uit te kijken naar grote Bert uit Schaarsbergen. Hij zou met Marjan Luijer en mij meelopen naar station Soest-Zuid maar de vogel was opeens gevlogen. Hij draagt een groene legerbroek en beweegt zich voort met flinke pas. Hij is benaderbaar, want is goedmoedig van aard. Bert, meld je even, als je dit leest.  Je SOP-familie.

Tot volgende week in Leersum, bij de tocht van Casper.

Deliana Pison

vor 7De afstand Amersfoort – Vorden vinden wij wat te ver rijden voor een wandeling, maar nu zijn wij toch al in het oosten des lands. Wopke en ik hebben de Sallandse Vierdaagse vanuit Raalte gelopen (warm aanbevolen!) en willen de tocht van 30 oktober erachter plakken.

Als het goed weer is, tenminste.

En goed weer is het, dus gaan we “soppen” rond Vorden, dat wij kennen van Pieterpad en Trekvogelpad. Om kwart voor acht vertrekken we van de boerencamping in Vorden, waar wij de enige gasten waren. Onderweg zien we de zon als een grote oranje bal opkomen, dat belooft prima wandelweer! Nog volop plek voor onze camper op het TOP parkeerterrein, ontbijtje eten en na verloop van tijd naar de startplaats: Hotel Bakker. Aan de voorzijde staat duidelijk vermeld welke deur de SOPwandelaars dienen te nemen en we volgen een gepijlde route tot de ruimte waar je kunt inschrijven. Nog even naar de wc, weer pijlen volgen (even nadenken wat het teken is voor vrouwen, o ja rondje met verticale streep eronder zoals in onze vogelgids).

Buiten verzamelt de groep van 72 deelnemers zich, een flink aantal, want de Achterhoek is toch een beetje een “uithoek”. Er zijn nog aardig wat mensen uit het westen gekomen (ik hoorde iemand over een rit van 2 uur). Allemaal benieuwd naar wat Marjan Smeitink voor ons in petto heeft. Zij wil ons rondleiden door haar geboortegrond, langs kastelen en door mooie herfstbossen. Vandaag geen oorkondes, maar Theo van Lieshout krijgt van Marjan twee flesjes (Hackfort) streekbier als vijftigste inschrijver voor haar tocht. Wat een leuk en origineel idee!

Al snel belanden we op het landgoed van kasteel Vorden, mooi afgetekend tegen de stralend blauwe lucht en met weerspiegelingen in de grachten. Over bruggetjes en langs oude wegwijzers vervolgen we onze tocht door de prachtige Achterhoekse natuur. Als baldadige kleuters schoppen we door het dikke tapijt van ritselende beukenbladeren. De zon schijnt prachtig door de bomen heen en als we langs open gebied van weilanden komen zien we onszelf in lange schaduwen op de grond.

vor 6vor 7Na ruim acht kilometer ontwaren wij in het bos een tafel met allerlei lekkers (pakjes drinken en koeken). Tijd voor de wagenrust, en niet zomaar een wagenrust! Er stapt een man met artistieke pet op naar voren, zijn naam is Everhardt Lubbers en hij wil ons enthousiast maken voor de Achterhoek (voor zover wij dat al niet zijn). In Vorden woonde de bekende romantische dichter Staring (1767 – 1840), maar Everhardt gaat ons drie gedichten voordragen van de onbekende dichteres Willemien Bosch – Wentink. In goed te volgen Achterhoekse dialect vertelt Everhardt zijn aandachtige toehoorders met veel flair over de natuur in de herfst. Wat een bijzonder intermezzo!

Op een bank verderop in het bos staat een grote kleurige fietstas, helemaal onbeheerd. Niemand te bekennen in de omgeving. Wij beschouwen het niet als een “verdacht pakket”, maar verzinnen wel allerlei scenario’s, van wie die tas is en wat erin zou zitten…

De grote rust is bij “De keuken van Hackfort”, op een landgoed met o.a. een oude watermolen en een tuin met biologisch gekweekte groenten. Hier zie ik voor het eerst rode boerenkool, hoe zou dat smaken?

De zon blijft schijnen, het is bijna niet te geloven dat het vandaag al 30 oktober is. De dieren in de wei hebben ook plezier, paarden draven heen en weer. Het gras is pas gemaaid, nog laat in het jaar. Als wij moeten uitwijken is het meestal voor een tractor, het is hier een rustig gebied.

Er volgt nog een tweede wagenrust, nu worden we verwend met lekkere mandarijntjes en zoute stengels. Dat gaat er wel in!

Weer verder over bospaden, langs weilanden en schilderachtige huizen. We kiezen er eentje uit (maar ja, wie lapt al die raampjes?). Het is weer als vanouds gezellig, de wandelaars die vorige week in Raalte waren halen herinneringen met elkaar op. Ik krijg allerlei tips aangereikt, moet naar de Tocht om de Noord, Barchem, Alkmaar, klinkt allemaal aanlokkelijk.

Vorden komt in zicht en om vier uur zijn we weer bij ons startpunt. Nu naar onze camper en terug naar Amersfoort. Het bleek een prima plan om in Vorden te gaan “soppen”. Een soort mini-vakantie in de Achterhoek, voor meer indrukken verwijs ik graag naar de uitgebreide fotoserie van Peter Lissenberg.

Met onze hartelijke dank aan Marjan, wat hebben jij en je helpers er een wandelfeest van gemaakt!

Het is een prachtige dag geworden, door de mooie natuur in Vorden (in de Achterhoek ga je dus vanzelf dichten…)

ros 1Voor een tocht in Rosmalen moet ik in deze tijd van het jaar in het donker opstaan. Dat is even wennen, maar met de voorbeschouwing in mijn hoofd heb ik het er graag voor over.

De start is in het verpleeghuis Mariaoord, midden in het natuurgebied Hooghe Heide, aan de rand van het dorp. Als ik hier zo rond kijk, ben ik blij dat ik gast ben.

66 Personen hebben zich ingeschreven voor de Herfstkleurentocht onder leiding van Myriam van den Berg.

 

Er is geen Brabants kwartiertje, want precies om 10 uur begint Myriam haar welkomwoord.

Ze legt ook het e.e.a. uit over de tocht en vertelt tevens, dat het vandaag - 23 oktober - precies 75 jaar geleden is, dat Rosmalen bevrijd werd. Gisteren was dat Nuland.

Ik heb ergens gelezen, dat er om 16.45 uur een overdracht plaatsvindt van het bevrijdingsvuur vanuit Nuland aan Rosmalen bij het oorlogsmonument op de Kruisstraat/Grintweg.

Tevens mag Myriam een oorkonde uitreiken aan Leni van Geenhuizen voor 48 tochten. Bravo Leni, ik heb altijd wel gedacht dat je zo ver zou komen.

Dan kunnen we beginnen. Ik heb er zin in, want de weersverwachtingen zijn goed, de zon zal gaan schijnen en dan zijn de herfstkleuren op z’n mooist.

Het fijne van een start aan de rand van het dorp is, dat je dan ook gelijk in de natuur bent. We lopen langs de zorgboerderij Mariaburg, waar grote eetbare pompoenen te koop zijn. Maar ja, sjouw die de hele dag maar eens met je mee… Doorlopen dus.

Even verderop zijn we welkom in het waterwingebied Nuland van de waterleidingmaatschappij Brabant Water. Hier wordt het water opgepompt van een diepte tussen ongeveer 35 en 135 meter.

We vervolgen de route door bosschages en dan weer open terrein met uitzicht op mooie landerijen.

Inmiddels heb ik het warm gekregen. Voor me loopt een jonge dame in een t-shirtje met korte mouwen, maar dat vind ik toch wel een beetje te stoer voor mijn leeftijd!

ros 1We gaan door een viaduct onder de A59 met de schone naam Kerkdèkske. Via een leuk smal bruggetje komen we op een pad met dezelfde naam, dat van 1674 tot 1884 een verbinding was tussen Vinkel en Nuland.

De fietspaden worden afgewisseld met bospaden. We zien veel, heel veel paddenstoelen in alle vormen en maten. Ook kunnen we lekker banjeren door de gevallen bladeren.

Van lieverlee naderen we de eerste wagenrust. In het natuurgebied Engelenstede, bestaande uit o.a. gemengd bos, droge en vochtige heiderestanten, staat een boerderij met gelijkluidende naam. Het is bij die boerderij, dat Jan – de man van Myriam’s vriendin - de tafel gedekt heeft met broodjes en verschillende sapjes. Ik pak een melkbroodje. Het is een oorspronkelijk Frans broodje, maar wordt veel in Brabant gegeten.

In de volgende 4 km naar de hoofdrust slingeren we over smalle bospaadjes, brede lanen en langs prachtige in herfstkleuren getooide bomen. Opeens hoor ik iemand op zijn fluit spelen, wat leuk. Het is Ton uit Boxtel, die ook al vòòr de start een deuntje zat te pingelen op de piano in Mariaoord. Later passeren we een boom waaraan bloemen zijn gehangen. Hierbij is het verhaal opgetekend, dat net na de bevrijding een paar vrienden enkele geëvacueerde zusters van Coudewater naar het klooster in Heeswijk gingen brengen. Ze reden op een landmijn. De vrienden overleefden het, maar de broer van de schrijver niet. Heel triest.

De hoofdrust is in pannenkoekrestaurant “De Pimpernel” op de Camping “De Hooghe Heide” in Berlicum. Het krioelt er van de kabouters, het is een vrolijk gezicht.

De pauze duurt veel langer dan anders, want al die kabouters bieden niet de helpende hand. En dan hebben de moeders van vroeger weer gelijk, die wilden hebben dat hun kinderen ook een handje meehielpen, “want de kabouterjes doen het niet”.

Op de hoek Werstkant/Loofaert bevinden zich enkele Duitse loopgraven, die uit WO II zijn. In verband met de herdenkingen rond deze tijd, zijn ze zichtbaar “gerestaureerd”.

Bij de Groote Wetering gaan we links af een graspad op.

Op dit punt ga ik de groep verlaten. Ik heb aan Deliana gevraagd of zij goed wil kijken en goed wil luisteren om mij zo van dienst te zijn met het voltooien van dit verslag.

En ze heeft wat beleefd, olala……….

Ze vertelde mij, dat beide graskanten van de Groote Wetering werd bewandeld.

Ondertussen had menigeen een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgde De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief fraaie waterpartijen.

En dan was er opeens de 2e wagenrust met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Die Myriam weet altijd wat ons toekomt en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die ging naar landgoed Coudewater.

Ook hier bijzondere bomen, vele monumentale gebouwen en talrijke paddenstoelen. Men vond het jammer dat er helaas geen kabouters te bekennen waren, maar die bevonden zich op de bar in de “Pimpernel”!

Het landgoed Coudewater wil men slopen, maar dankzij de Stichting “Vrienden van Coudewater” gaat men daarover bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

ros 2Ton uit Boxtel floot het doemscenario weg. De Soppers probeerden af en toe wat mee te zingen; er werd zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gezongen! Een dolle boel dus, ik hoor het al. Ben ik er even niet bij………….

Ondertussen kwam de finish in zicht. Hier en daar klonk het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam had nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet. Geen roltrappen aanwezig, dus klimmen maar.

Toen zette Bert Diekmann uit Schaarsbergen de wandel-turbo aan en zorgde er voor, dat alle OV-reizigers de buurtbus konden halen. Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Deliana wil ook vermeld zien, dat ze uitkijkt naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink in Vorden, met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, want ze heeft er keihard aan gewerkt.

Myriam, het was wederom een prachtige dag met een schitterende tocht met veel afwisseling. Heel hartelijk bedankt. Tot een volgende keer, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij!

Deliana, bedankt voor het aanleveren van gegevens voor het tweede gedeelte. Heel fijn.

Alle mannen van de “veiligheidsdienst”, bedankt voor de begeleiding bij het oversteken.

En Ton, jij wordt bedankt voor de muzikale omlijsting. Houdoe hè!

Zeist, 25 oktober 2019

Jeannette van Buuren

 

Verslag na de rust van Deliana Pison

 

Daar gingen we dan weer na de rust-pauze die wat langer duurde dan de bedoeling was.

Ook al bivakkeerde er een heel leger aan kabouters op de bar, dat leger bleek niet echt

de helpende hand te bieden aan het personeel in de Pimpernel.

Vroeger verzuchtten veel moeders het al over werkzaamheden die verrricht moesten worden

en die zijzelf toch echt moesten opknappen: "De kaboutertjes doen het niet!"

Goed, weer in de benen dus, om dan te beginnen met het bewandelen van een grasdijk langs de Grote Wetering

en om die vervolgens een poosje later aan de andere kant ook "aan te doen"

Ondertussen had menigeen inmiddels een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen

onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen

en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgt De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief

fraaie waterpartijen.

Om dan opeens de 2e wagenrust te zien opdoemen met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Myriam weet wat ons toekomt

en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die gaat naar landgoed Coudewater.

Ook hier prachtige dingen om te bewonderen, zijn het niet de verschillende en bijzondere bomen en vele monumentale gebouwen dan wel de ros 1talrijke paddenstoelen. En wat een joekels zijn daar bij, bij die paddenstoelen. Helaas geen kabouters te bekennen, maar die bevonden zich op de bar in de Pimpernel!

Enfin, over landgoed Coudewater an sich is nogal wat te doen zeg: men wil daar gaan slopen. Maar er is ook nog zoiets als een Stichting genaamd Stichting

Vrienden van Coudewater en die roert zich. In ieder geval zal men er over gaan bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

Oh, voorlopig kunnen we in de staat waarin het huidige landgoed verkeert er nog wel door en overheen SOPPEN hopen we dan maar!

Maar even niet aan denken en we genieten van Ton uit Boxtel die ons middels de fluit begeleidt tijdens het lopen.

We proberen af en toe wat mee te zingen, wat noten uit de kelen te persen en er wordt zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gefloten en gezongen!

Ton moest heel snel in de Pimpernel z'n borrel achterover slaan, vanwege tijdnood en dat merkte hij wel enigszins bij het musiceren en wandelen,

maar bleef goed op de been gelukkig!

De kilometers vliegen onder onze voeten door. Ik raak met Peter aan de praat, die onlangs in Schiermonnickoog getuige was van het vogelringen.

Als vogels geringd worden kunnen de vliegroutes in kaart gebracht worden. We weten allemaal dat Peter een vogelliefhebber is, er veel van weet en dat als deze

beesten onderweg gespot worden hij er als de kippen bij is om die op de gevoelige plaat vast te leggen.

Ondertussen komt een heel klein beetje de finish van vandaag in zicht.

Hier en daar klinkt het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam heeft nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet, zo staat in de voorbeschouwing te lezen.............

Er doemen vervolgens nog een paar van die "heuveltjes" voor ons op, ook hier geen roltrappen, dus klimmen maar.

Grote Bert Diekmann uit Schaarsbergen zet de wandel-turbo aan en beent in sneltreinvaart weg, nageroepen door de OV-reizigers of hij de buurtbus even wil tegen houden daar deze om het uur rijdt. Deze reizigers spurtten achter hem aan en niet veel later, om even over vieren, hebben zij de bus nog gehaald.

Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Wat een prachtige dag heb je ons, SOPPERS, bezorgd, echt geweldig. Het begon al met je mooie voorbeschouwing op de site. Dankjewel!

En de wandeling vond plaats onder heerlijke, zonnige temperaturen! Ook dat nog!

Tot een volgende keer, Myriam, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij, Myriam!

Tenslotte kijken we nu uit naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink  in Vorden. Die belooft weer heel mooi te worden.

Met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, ze heeft er keihard aan gewerkt!  Mensen, tot dan!  En houdoe hè!

​Deliana Pison

dri 2Hoe passend, in de maanden waarin 75 jaar bevrijding gevierd wordt, heeft Casper een tocht in de voetsporen van de Poolse bevrijders voor ons samengesteld.

In de voorbeschouwing heeft hij het complete verhaal van de dappere Poolse Generaal Sosabowski voor ons neergetekend.

Vandaag lopen wij over stukken van de route waar de Poolse bevrijders trokken en zien wij monumenten die een belangrijke rol hebben gespeeld in Operatie Market Garden....

Op 9 oktober staat er een tocht in en rond Amersfoort op het programma. Voor mij als “geboren en getogen keientrekker” een thuiswedstrijd, door bekend gebied. Maar wel een mooie gelegenheid om weer 25 kilometer in de benen te krijgen voor de Sallandse Vierdaagse (22-25 oktober). En “soppen” is altijd gezellig.

Het weer ziet er redelijk uit, voor de zekerheid toch een regenjas mee (die overbodig blijkt te zijn). Wopke en ik fietsen naar de kantine van Amsvorde, hebben gelijk al onze warming-up. Het is de 23e keer vanuit deze startplaats, ik zelf ben mee gaan “soppen” bij de 2e keer, in mei 2009.

In de kantine is het met 84 deelnemers een drukte van belang. Bij de inschrijftafel zie ik tot mijn grote verbazing al het programma van 2020 liggen, met maar liefst 47 wandelingen! Ik neem een exemplaar mee, kunnen we thuis onze nieuwe agenda al gaan vullen.

Als we om 10 uur allen buiten staan, heet Bert Faro ons welkom. Wim Freriks meldt dat Bert en Henk stoppen met organiseren van deze tocht en dat Hans Mulder het over gaat nemen. Applaus voor deze drie heren!

Bij het verlaten van de parkeerplaats zien wij in de bocht een “paparazzo” opduiken: Rolf Craanen die ons filmt, hij is destijds gestart met de Amersfoortse tochten.

Het bosgebied Nimmerdor brengt ons in herfstsfeer met prachtige paddenstoelen, de fotografen onder ons kunnen mooie plaatjes schieten. Dan verder door de wijk Randenbroek, waar verouderde flats plaats hebben gemaakt voor nieuwbouw woningen. Door een zeer smal pad tussen scherpe hulststruiken (uitkijken voor onze man in zijn karakteristieke T-shirt) lopen we achter de hoge flats van Schuilenburg. Even later komen we uit bij het nieuwe zwembad Amerena (nog niet bezocht, helaas weinig gericht op recreatief baantjes trekken).

am 1Nu verder door het waterwingebied, een groene gordel tussen de wijken Liendert en Rustenburg. Een geliefde plek voor hond-uitlaters, wandelaars en vogelspotters. We zitten nu op een steenworp afstand van ons huis, te klein voor een wagenrust, maar die komt in zicht bij de skate-baan. Daar staan Jeannette en Jeannette (Faro en van Buuren) klaar om ons te verwennen met lekkere koek en een pakje drinken. Grote klasse!

Nu lopen we richting centrum en voor mij zijn er toch nog onbekende stukken bij, zoals een stukje nieuwbouw in de wijk Kruiskamp. De oude binnenstad van Amersfoort is altijd een bezoek waard en ik geef soms wat achtergrondinformatie. Ook gaan we over het hofje “De Armen de Poth”, voor mensen met een bescheiden inkomen (tot 1975 werd wekelijks brood gebakken voor de armen).

Op het historische plein De Hof is de grote rust in cafe “De Blauwe Engel”. Met plaats voor 40 mensen, de rest kan bij horeca in de buurt terecht. Ik strijk met zo’n 10 anderen neer bij de fontein in het midden van het plein. We genieten van de oude gevels en om klokslag 1 komen Sint Joris en de draak naar buiten bij het carillon van de Sint Joriskerk, een leuk extraatje!

Na de rust gaan we door oude straatjes naar de koninklijke route, gelopen door de koninklijke familieam 2 op koningsdag. In ons wandelkloffie en zonder hoge hakken genieten wij er minstens net zoveel van. In “De Nieuwe Stad” zijn op het terrein van o.a. de voormalige fabriek van Prodent, Erdal en Norit kleinschalige bedrijven gevestigd. Onze tocht gaat verder door het Soesterkwartier, waar ik de eerste 20 jaar van mijn leven heb doorgebracht, pure nostalgie.

Dan door naar de natuur van de Bokkeduinen en Birkhoven. Na het passeren van de bosvijver volgt de tweede wagenrust. De 2 J’s (zouden zij ook kunnen zingen?) delen chocolade mini’s uit, door iedereen gewaardeerd.

Bij het terrein van de Bernard kazerne hoor ik een paar wandelaars herinneringen ophalen uit de tijd dat zij hier “lagen”. We lopen langs het Belgenmonument, gebouwd door Belgische vluchtelingen als dank voor de gastvrijheid tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Dan weer een stukje bosgebied “Klein Zwitserland” en even later zien we een grote SGWB vlag hangen aan een flatbalkon. Trouwe Soppers herkennen het gelijk: hier woont “onze Rolf”, die weer een filmpje maakt en vrolijk door ons wordt toegeroepen.

Al gauw komt de kantine van Amsvorde in zicht, nog even een cooling-down op de fiets naar huis.

Dank aan alle medewerkers, deze tocht van SOP was weer top!

Marijke Bekema

Subcategorieën

Stichting Samen Op Pad

t' Hennetje 19

3985 PB Werkhoven

KvK. 60842261 

Wilt u op de hoogte blijven van onze mooie wandelingen?
Schrijf u dan in voor onze nieuwsbrief.

Copyright © 2020 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.