Epspeter heidetocht
Uithoorn Carpe Diem-tocht
Zonnige herfstkleuren Schijndel
Amersfoort 10 oktober 2018
Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

Volgende wandelingen SOP2021

Verslagen GW

Na een tijd van persoonlijke dingen, de corona en hittegolf waardoor ik behalve wat korte wandelingetjes geen georganiseerde tocht heb gelopen sinds januari, toch maar weer de wandelschoenen aangetrokken. De bevreesdheid voor corona uiteindelijk opzij gezet. Ik ben van openbaar vervoer afhankelijk en dan is het extra oppassen daar ik in de risico-groep verkeer(leeftijd) en een nierziekte heb.
Gelukkig droeg iedereen in de 3 overvolle bussen(scholieren)die ik moest nemen een mondkapje en dan hoop je maar dat alles goed gaat.
Het zat verder niet echt mee, bussen die verlaat waren en waardoor ik een aansluiting miste en op 't nippertje kwam ik dan aan na 3 uur reizen bij vv Wageningen.
Bleek ik ook nog niet geheel 't startbewijs gefotografeerd te hebben, dit was zonder scan-logo of hoe noem je zo'n ding.  Ja, dat schiet niet op natuurlijk en daar gaat 't nu juist om. Gelukkig mocht ik uiteindelijk toch mee van Wim. Ik praat nu over de 2e startgroep van deze wandeling en daarom vertrokken we om 10uur. 
Vooruit met flinke pas. Oei, dat was flink aanpoten, vooral in 't begin. Weer wennen aan het tempo............. maar na een tijdje ging dat wel weer.
Gezellig was 't om vele bekenden wederom te zien en vaak hoorde ik dat men 't leuk vond dat ik er ook weer was. Intussen was 't opletten geblazen om niet te dicht bij elkaar te bivakkeren want de 1,5 meter moest gehandhaafd blijven natuurlijk.
Nou, er werd goed daarop gelet in de groep. Al bij de 1e wagenrust hield Casper goed in de gaten dat de handen werden ontsmet bij het apparaat dat de SOP speciaal voor dit doel heeft aangeschaft. Vervolgens mochten we een zakje pakken waarin een pakje drinken en een reep zat. Zo, even uitpuffen want we hadden al vele hoogte-verschillen gehad met nogal wat trappen. Ik ga nu niet puntsgewijs benoemen waar we overal langs en overheen kwamen, want ik zag op de foto's van de 1e groep 2 schrijfdames, waarvan 1 met een schrijfblokje, dus dan komt er vast een verslag. En het moet geen dubbel verhaal over een tocht met uitgebreide benoemingen worden, lijkt me.
Oké, daar gingen we weer. Ondertussen was 't vrij warm geworden, echt stralend weer en dat voor de tijd van 't jaar. Nou en wat er zich toen aandiende, dat was een trap. Ja, weer een trap en ééntje waar je U tegen zei. We moesten de Grebbeberg op! Wim gaf aan dat als iemand de trap niet wou nemen, er een belendende weg belopen kon worden. Ik stond te twijfelen, maar iedereen ging voor de trap. Enfin, ik heb vaak de trap in Kwintelooyen beklommen en dacht dat deze ook zoiets was maar nee hou je vast deze was erger en deed me de das om. Als laatste kwam ik boven, aangemoedigd door m'nwandelmaten.
foto Deliana 320 x 240
Hans  had er een foto van gemaakt, ontdekte ik later op facebook. Leuk, Hans! 
Verder maakten de diverse herdenkingsplekken grote indruk, vooral de begraafplaats waar we overheen liepen. 
Voorwaarts ging het weer om dan na een tijdje bij Café Cunera uit te komen. Een vertrouwde stek! Daar had men al tafels voor ons gereserveerd en we hoefden niets te doen want de bediening kwam naar ons toe om de bestelling op te nemen. Het is echt heel fijn rusten daar, edoch het werd tijd om weer verder te gaan. Ik merkte wel dat ik behoorlijk vermoeid was geraakt maar wou daar niet aan denken en ik genoot van de leuke gesprekken en geintjes onderling tijdens het lopen inde groep. Het was echt weer als vanouds! 
Maar om 15u met nog een uur voor de boeg trok ik 't niet meer en gaf ik de pijp aan Maarten. Hette liep achteraan en Hette schoot ik aan om te zeggen dat ik stopte. In elk geval vond ik 't een fijne dag en heb genoten van de schitterende wandeling. 
Wim belde 's avonds nog even en Hette had ik beloofd om een mailtje te sturen dat ik weer heelhuids was thuis gekomen.
Mensen, allemaal bedankt en blijf gezond! 
Groetjes van mij, Deliana
Om 9.25 uur staat een groep van 26 personen klaar om te beginnen aan de 75 jaar Bevrijdingstocht, georganiseerd door Casper Seijn. 4 personen hebben afgezegd.
We gaan eerst richting het landgoed De Dorschkamp, een ca 70 ha  groot bosgebied op de Veluwe,  en komen als vanzelf in het landgoed Oranje Nassau’s Oord, gelegen op de oostflank van de Wageningse Berg.
foto Jeanet1Daar volgen we het Bergpad met tussen de bomen door het mooie uitzicht op de Nederrijn.  We passeren de Botanische Tuin Belmonte. een arboretum van de Hoge Landbouwschool.
Beneden aan de berg volgen we de Veerweg en komen op de Grebbedijk. Halverwege bij de jachthaven staat Casper met koek en sapje, netjes in een plastic zakje. Voor besmetting hoeft niemand bang te zijn, anders is er nog de ontsmettingszuil. Na een aangename pauze vervolgen we de Grebbedijk.
  
Al gauw zien we in de verte de Utrechtse Heuvelrug. We naderen Rhenen. Dan rijdt Casper ons met de auto achterop en biedt mij een lift aan naar de Militaire Begraafplaats. Want, zo zegt hij, zo meteen krijgen jullie een hoge trap te beklimmen en dat is niks voor jou. Wat een lieverd is Casper toch, altijd zorgzaam. Hij heeft wel gelijk, want klimmen is niet mijn sterkste punt. Ik ga zóó  langzaam, dat als ik eindelijk boven op de Grebbeberg aangekomen ben, de groep al weer bij het eindpunt in Wageningen is, bij wijze van spreken dan.

foto Jeanet2

Wat ook fijn is dat ik op deze manier op de begraafplaats  alle tijd heb om mijn vers geplukte veldboeketje op het graf te leggen van een militair die 3 dagen later is geboren dan mijn vader.
Aan de zijkant verlaten wij de begraafplaats om vervolgens een kijkje te nemen in een loopgraaf. 
Bij het Ouwehand’s Dierenpark komen we op de hoofdweg en lopen linea recta naar restaurant Cunera, alwaar Casper een gedeelte van het terras heeft afgehuurd voor onze pauze. Wel zo fijn.
Na deze onderbreking gaan we het natuurgebied Laarsenberg in, een 80 ha beschermd natuurgebied van de Stichting Het Utrechts Landschap. We volgen de Levendaalseweg, steken de Cuneraweg over en lopen in het buitengebied terug naar Wageningen. Veel landelijke wegen met heerlijk de zon op onze krullenbol.
Aan de Lawickse Allee krijgen we weer een plastic tasje met koek en sapje aangeboden, het kan niet op vandaag. Ook is het fijn dat we in de schaduw staan.
Het laatste stuk van de route gaat door het centrum, waar aan het 5 Meiplein Hotel de Wereld staat. Daar tegenover staat  een zandstenen monument met een bronzen beeld van een persoon (Blote Jan), dat herinnert aan de bevrijding. Via enkele klompenpaden komen we om 3 minuten na 3 uur op de parkeerplaats van onze zeer gewaardeerde   VV Wageningen aan.

Casper, het was een gedenkwaardige dag. Je had alles goed voor elkaar. Je bent een lichtend voorbeeld voor de organisatoren, die na jou komen.

Zeist, 18.09.2020

Jeannette van Buuren

Hierbij het verslag van 2 september. 

De eerste SOP in het nieuwe normaal. Dat betekent een kleine groep van 30 personen.
We treffen het, en na de auto onderweg geparkeerd te hebben, en pijlen gezet hebbende vanaf het station, kunnen we onder een stralend zonnetje van start.
20200902 071519 1000 x 750

Dit jaar gaan we, na een stukje langs de Rijn, het echte groene hart ervaren. Al snel gaat het over een smalle houtkade waar een boer de afgelopen dagen bedacht heeft dat de sloot uitgebaggerd moet worden..... en dat het afval best wel op het pad kan blijven. 🤔
We wandelen over een stuk Hollandse kade naar uitdaging twee: een overstaphekje alvorens we dwars door de weilanden gaan.

De pinken die er lopen zijn inmiddels wat ouder dan de eerste keer dat ik hier de weilanden doorkruiste en zijn niet meer zo nieuwsgierig. Enkele staan nog net op, de rest blijft herkauwd liggen.
20200902 112008 1000 x 750Langs oude boerderijen en luxe woningen lopen we richting recreatieterrein Oortjespad.

Een groene oase tussen de weilanden. Daar lopen we over een stuk vlonder boven stil spiegelend water, met op de achtergrond het restaurant. Een idyllisch beeld. In het stuk groen dat volgt kan even ongezien getoilettteerd worden, en zo komen we over de golfbaan bij de wagenstop.
Voor iedereen staat er een tasje achterin de auto met 'koek en zopie'. Allemaal met dezelfde inhoud, dus één voor één een tasje pakken en door lopen. De stenen stootblokken zijn prima om op te zitten en staan op coronaproof afstand van elkaar.
We zetten de wandeling voort via het dorpje Kanis naar Kamerik waar een PLUS en een bakker zit. De tasjes waren kennelijk goed genoeg gevuld, want niemand wil iets halen.

20200902 111958 1000 x 750Na de terugkomst van twee personen, die in het plaatselijke café naar het toilet zijn geweest, gaan we naar de Boer-Inn waar we over het terrein wederom de weilanden bezoeken. Met een klein stukje langs de Grecht komen we aan de rand van Woerden uit.
We zoeken het landgoed Bredius op met oude fruitgaarden en maken langs de watertoren, molen, Bonaventurakerk en kasteel een rondje om het drukke centrum heen.

Nog een klein stukje Rijn en dan langs het station, waar enkelen gelijk de trein nemen, terug naar de auto's. Al om half vier zijn we terug. Tja, het volhouden van het SOP-tempo blijkt niet mijn sterkste kant te zijn.

 Met vriendelijke groet,

Monique van der Slot

 

Een kleine impressie van de 2e testtocht op 19 augustus 2020.

In tegenstelling tot vorige week woensdag is de buitentemperatuur vandaag heerlijk te noemen. Naar Werkendam zijn 26 personen gekomen. Het is na zo’n lange tijd bij enkele wandelaars een vrolijk weerzien, waarbij 1,5 meter afstand in acht wordt genomen.

Bert Faro is de bedenker van deze testtocht, die een 8 blijkt te zijn.

We worden door Wim Freriks welkom geheten en enkele RIVM/SOP-regels worden opgesomd.  Ik denk dat het wel voor iedereen duidelijk is. We kunnen een flesje koel helder water meenemen en we moeten onze handen desinfecteren.

We staan al aan de kant van de Jantjesplaat, een laarzenpad  dat dwars door de nieuwste natuur die de Biesbosch te bieden heeft, loopt. We zien veel springbalsemien en de plant guldenroede, een mooie combinatie. Na een kleine vijf kwartier houden we pauze bij de “Zwarte Keet”. Deze in 2000 gerestaureerde keet werd in 1912 gebouwd op de plaats van een vroeger onderkomen voor mannen die hier werkten en woonden. We kunnen lekker in de schaduw staan.

Om 12.45 uur zijn we terug op de parkeerplaats en mogen een sapje nemen, die Bert nog overgehouden heeft van een eerdere tocht.

Na een half uur gaan we weer. Nu met een hele grote omhaal richting het Bezoekerscentrum. De gehele Brabantse Biesbosch is echt een prachtig gebied. Ik kijk mijn ogen uit en geniet volop. Op bijzondere plekken stoppen we even om wat extra water te kunnen drinken, want ook vandaag is dat zeker nodig.

Op 500 meter voor het einde worden we door Wim bedankt voor onze medewerking. Het bestuur gaat nu de testtochten evalueren en komt dan met een definitieve aanpak. Hij wenst ons een goede thuisreis.

Vanaf deze plaats wens ik het bestuur veel wijsheid in haar verdere besluitvorming.

Er is mij afgeraden om namen te noemen in mijn dankwoord aan het einde van mijn verslag.

Immers, een SOP-tocht doen we met z’n allen. Iedereen draagt een steentje bij aan het welslagen van een tocht.

Dan sluit ik deze keer af: weet voor nu en altijd dat ik uitermate blij ben dat deze tochten gehouden worden.

Houd vol en blijf gezond.

Zeist, 20 augustus 2020

Jeannette van Buuren.

Een kleine impressie van de 1e testtocht op 12 augustus 2020.

Oh, wat ben ik heden blij. We gaan de eerste testtocht lopen en wel vanuit Scherpenzeel. 

Casper Seijn is de bedenker/uitvoerder met assistentie van Wim Freriks. Er zijn  16 personen aanwezig.

 Voor we starten, houdt Wim zijn welkomwoord.  Hij legt uit waarom deze tocht wordt georganiseerd.  Hij zegt wat wel en niet mag, wat wel moet en wat niet moet. Ach, het zijn dingen die we wel weten, maar het kan niet vaak genoeg gezegd worden. Ik ben er heilig van overtuigd dat iedereen van goede wil is en dat we er daarom voor zullen zorgen, dat het goed verloopt. Vanwege de hitte worden er ook enkele maatregelen getroffen: extra pauzes, flesjes water aanwezig, wat lager tempo en een kleine inkorting. En ook niet onbelangrijk, we moeten elkaar in de gaten houden.

 Om 10.00 uur gaan we dan. Ik hoor hier en daar dat men elkaar gemist heeft.

 We lopen een gedeelte van het Grebbeliniepad en ook een stuk langs het Valleikanaal. We wandelen onder veel bomen, door verschillende bosschages en langs struiken vol met bramen.

 Om 13.00 zijn we bij de hoofdrust. Supermarkt Hoogvliet (onthoud die naam) in Woudenberg. Daar is in de hal volop frisdrank te koop. Wel zo fijn.

 Het is hier dat ik afhaak. De hitte wordt me te veel. Ik kan met Wim en Casper  meerijden naar een ingelaste pauze bij een boerderij. Daar zijn koffie en  thee te krijgen. Vrijwillige geldbijdrage wordt op prijs gesteld. Ook kan men water tappen, zelfs een toilet is aanwezig.

 Nu is het nog een kleine 3 km (na inkorting) naar de finish. 

 Ik denk dat het bestuur tevreden kan zijn. Iedereen heeft zich m.i. aan de regels gehouden. De een gaat er wat gemakkelijker mee om dan de ander, dat wel. Het belangrijkste is dat we allemaal willen, dat de SOP-tochten in september enigszins weer hervat kunnen worden. Maar als vanouds zal het nooit meer worden, vermoed ik zelf.

 Bedankt Casper en Wim voor jullie inzet en voor deze gezellige dag. Ook de mannen in de oranje hesjes worden bedankt voor de veilige begeleiding. Die dingen zullen wel warm gezeten hebben. Petje af voor jullie.

Houd vol en blijf gezond.

Zeist, 13 augustus 2020

Jeannette van Buuren.

 

 

Hi lieve wandelmaten, hier een berichtje van mij!

 

Wat mis ik jullie en de wandelingen!

Ik was een tijdje van de wandelpaden af-niet van het padje af, hoor,

hoewel je dan ook PRETTIG gestoord kunt zijn-maar vanwege een gezondheidsdip.

Dus ook niet vanwege het feit dat de roltrappen 't nog steeds niet doen in de bossen, ha ha.

Ik heb iedere keer jullie gevolgd, zij 't niet letterlijk, op de tochten van de laatste tijd middels

de prachtige fotoseries van Peter en ook van Leo z'n foto's en heb daarvan genoten.

Wat zitten we nu met z'n allen in een moeilijke tijd en het is natuurlijk vervelend en naar dat niemand weet

hoelang 't nog gaat duren.

En helaas hoorden we op 't nieuws dat we nog zeker tot begin juni in deze heel moeilijke tijd zitten......

Het is ook een tijd van bezinning. Hopelijk gaan de mensen eens meer nadenken over het leven en wat een voorrecht

het is dat we MOGEN leven.

Waarom helpen velen 't naar de knoppen? Zouden ze nu eens echt gaan beseffen

wat een wonder en voorrecht het is om van deze prachtige aarde deel uit te maken....

Nu zijn we beknot, MAAR  "straks" als alles achter de rug is........hoelang houdt de euforie van het "bevrijd"

zijn dan aan?

Hoop doet dan maar leven, wat dat onderwerp betreft, vind ik.

En we kunnen dan het jaar 2020 gaan herdenken!

Wat is er dan onderhand veel te herdenken in ons land, echter DOEN  we er dan ook echt wat mee?!

Waar ik ook ontroerd door EN heel blij van werd is toen ik

(op tv) veel dartelende koeien weer de wei in zag springen, letterlijk! On-voor-stel-baar mooi!

Beesten met gevoel, zeg ik altijd.

En wij zien ze nogal eens door onze wandelingen.

Kijk ze eens naar ons kijken en soms eindjes met ons meelopen in de wei, zeg ik vaak.

Eens liepen ze zelfs tussen de Soppers in, toen we een stuk weiland over staken

Laten we maar verder genieten van de natuur, virus of niet.

Dat gaat immers gewoon door. Gelukkig maar!

Alles gaat weer bloeien en de zon schijnt ook weer vaker! Het leven gaat wat dat betreft  DOORRRR!!!!

Mensen, ik ben er wel weer eens een keer hoor, om mee te gaan lopen!

Tot zover voor vandaag. En bij deze nog een paar prachtige bloemen om van te genieten!

Hartelijke groeten van mij uit een zonnig Apeldoorn en tot ziens,

                                              Deliana

 

bloemendeliana copy

Het is logisch, dat ik ontzettend nieuwsgierig ben, nu we vandaag in Bergschenhoek een nieuwe tocht voorgeschoteld krijgen onder de naam “De Rottetocht”. Bedenkster is Jeannette Faro, onze onmisbare verzorgster bij een aantal SOP-tochten. Zij krijgt assistentie van Bert Faro en Henk Dikken

4e Kastelentocht – Wijk bij Duurstede – 4 maart 2020

 

Op een zonnige woensdagochtend rijden we over een overvolle A2 naar Wijk bij Duurstede. De navigatie stuurt ons daarom al snel over binnenweggetjes tot we plotsklaps de grote letters TOT HIER in het landschap zien staan. We staan bij de veerpont waar we in de zomer onze centrale rust hadden. We parkeren de auto en lopen het veer over.

Jeannette van Buuren heeft voor vandaag weer een mooi verslag geschreven over de Pyramide tocht. De tocht is gemaakt door Henk Dikken, Bert Faro, Kees van Veluw en Piet Halff.

 

Vandaag heeft Jeannette van Buuren weer een mooi verslag geschreven over de tocht van Huib Bavelaar. Op een wankel bruggetje na en af een toe de hindelijke lucht van de boeren die de mest over het land verspreiden was Jeannette vol lof over deze tocht. Dank je wel Huib voor je goede zorgen.

Casper heeft deze tocht gemaakt en onze verslaggever was ook deze week weer Myriam van den Berg. Het was weer een spannende tocht. Wie dit wilde kon een gokje wagen in het casino. Door de hevige regenval waren de uiterwaarden volgelopen en moesten we over de dijk. Het komt niet vaak voor dat de uiterwaarden vollopen, we kunnen dus zeggen een tocht met een sterretje. De inwoners zullen dit anders ervaren, 25 geleden was de stand zo hoog dat er gevacueerd moest worden.

Myriam van den Berg heeft over de tocht van Hans Mulder en Bertus van Ginkel een leuk verslag gemaakt met daarin de opmerking dat Myriam het jammer vind dat dit de laatste tocht is in Voorthuizen. Bertus en Hans dit zegt wel iets over jullie kwaliteiten van tochten uitzetten. We hopen dus van harte dat jullie wel doorgaan met tochten uitzetten. Na zoveel lovende woorden kunnen jullie daar echt niet omheen. 

Jeannette van Buuren heeft voor ons weer een leuk verhaal geschreven over de tocht van Casper Seijn. Heeft Frankrijk de "gele" hesjes, tijdens de SOP tocht hebben we oranje Hesjes. Hieronder kan je lezen en zien waarom we die hebben.

71 personen schreven zich in voor de Beekhuizense bossentocht van Jan Lijkendijk.foto6beekhuizensebossentocht copy

Een SOP waardige tocht, hieronder is te lezen en te zien waarom dit zo was.

De Beekhuizense bossentocht van Jan Lijkendijk door de ogen van een wandelaar

Jeannette van Buuren heeft voor ons weer een mooi verhaal geschreven over de Nieuwjaarstocht. Een mooie gevarieerde tocht uitgezet door Henk Dikken en Bert Faro. De wandelaars stonden te trappelen, 127 mensen schreven zich in voor deze tocht. 

Hè, ik verheug me op deze tocht. Het is al even geleden dat ik naar SOP kon komen. Het is dan ook direct een gezellig weerzien in de kantine van DOVO, die al vroeg aardig volstroomt. De mensen blijven maar komen, uiteindelijk stopt de teller op 104.

Casper heeft de route van vandaag samengesteld. Hij heet iedereen welkom, blij dat zovelen de moeite genomen hebben om te komen. Ook mag hij een diploma uitreiken. Zonder bril (!) leest hij voor dat Henk ten Velde maar liefst 240 tochten gelopen heeft, hij behoort daardoor tot de TOP van de SOP!

Hierna stappen we aan. De regen die we onderweg nog hadden, is gestopt en we zullen vandaag geen druppel meer krijgen. Regendruppels wel te verstaan!

De wandelingen van “Samen Op Pad” gaan veelal door de natuur en als het niet anders kan, door een stad of dorp. Dan is er altijd wel een monument of een bezienswaardigheid te bewonderen. Met de tocht van vandaag is het niet anders. De startplaats – de Oude Deel - is eigenlijk al een bezienswaardigheid op zich. Een gezellig bruin café, heel oud want de elektriciteitsdraden hangen gewoon nog aan de muren en plafonds, maar met een ontzettende aardige bediening.

De organisatie ligt in handen van Ine de Vroom en Aalt Koopman.

Tegen alle verwachtingen in is het droog als we naar Vaassen vertrekken voor de tocht, genaamd Van Cannenburgher-gat tot Cannenburger-kasteel van Rina Prins en Kobie Reurink.

Startlocatie: kantine van de voetbalvereniging Vaassen.  Aantal deelnemers: 75.

Jeannette van Buuren maakte een verslag.

Ja nee, ja nee, wel of niet gaan, vanwege kou, vorst en gladheid. Maar toch op de fiets gestapt omdat er zo vroeg nog geen bus reed om de trein van even over zessen te halen. Ook in Santpoort-Zuid was het wat glibberig toen ik om bij negenen uit de trein stapte, maar kom-op, doorstappen en het leed was geleden toen ik de warmte van starthonk Hockeyclub "Houdt Braef Standt" binnen stapte. Nou, ik had ook wel echt braaf stand gehouden onderweg, hoor!

De teller van de deelnemers kwam daar uiteindelijk uit op 57 lopers en dat was op zich niet eens zo geheel gek, gezien het weer en de afstand voor sommigen.

De GPS-toestellen werden ingesteld, door omstandigheden had men er niet recentelijk kunnen voorlopen en goed gemutst toog de groep op de gebruikelijke tijd van 10uur op pad om de route van 2 jaar geleden tegenovergesteld te gaan lopen. Voor ons gevoel leek het nog niet zolang geleden dat we hier wandelden, maar dit blijkt toch echt te dateren van zo'n 2 jaar geleden en dat was om precies te zijn op 22 november 2017. Dat heb ik even opgezocht.

Tot onze grote verrassing was de zon doorgebroken en die bleek uiteindelijk de gehele dag op ons te blijven schijnen. Het was wel fris maar om te lopen en dan met deze zon was dit als een kadootje. In beginsel zag je nog veel vorst-verschijnselen op de grond en op de struiken. Al gauw kwamen we langs de Oosterplas, wat een mooi gezicht was, zo'n grote plas, met daarna een lopen via 't Gaaienbosch, waar veel Vlaamse Gaaien Bloem 4vertoeven (niet gezien) en vervolgens een gebied met heel veel prachtige schapen. Die bleken wel mensen gewend, want ze  waren geenszins schuw te noemen. Menige foto werd er van de dieren geschoten en zij leenden zich er wel voor, bekijk de foto's van Peter maar eens. Ik dacht nog aan 2 jaar geleden toen Diny een prachtige foto van een hertje maakte dat rustig ergens naar ons lag te kijken, maar ditmaal geen beestje van dat soort waargenomen. Helaas waren er na de schapen ook geen konijnen te bezichtigen, toen we een uitzicht hadden na een klimpartij op de Konijnenberg. De naam zegt het al! Maar een troost voor jullie, ik heb er thuis twee als huisdieren! En toen was er de wagenrust, opbloem 1 Parkeerplaats de Koevlak, waar Gert en Paul ons stroopwafels en een pakje fris aanboden. Pas op voor de gebitjes en vullingen want de wafels waren keihard door de kou, maar daar kunnen de verzorgers niets aan doen. Zij stonden er toch maar voor ons, in dit weertype. Wij zijn in beweging, maar als je stilstaat is het met recht heel andere koek/stroopwafel!

Voorwaarts ging het weer, met even later een uitzicht op alweer een prachtig meer en wel het Vogelmeer, waar veel aalscholvers schijnen te vertoeven en ja, het kan niet op, er doemde hierna in de verte wederom een plas op, notabene met een zwemster...... Peter riep opeens dat er een zwemster was, ik kon het eerst niet geloven maar wat schetste m'n verbazing? Er bleek inderdaad een vrouw langs de route te staan met een handdoek om haar heen geslagen..... ze zei dat ze iedere dag in de plas zwom.........weer of geen weer, altijd goed weer bij deze dame. Achteraf vergat ik nog in de kinderwagen te kijken die naast haar stond, of er een baby in lag..........of alleen zwemspullen etc.............

Even later vervielen we in de volgende verwondering, we konden namelijk ergens geen kant op in bosjes-achtig terrein. Het was daar afgesloten door een hoog hek. We hoorden iemand van de crew zeggen dat dit hek er 2 jaar geleden nog niet stond.......Enfin, komt tijd komt raad en middels de helpende handen van onze wandelmaten kropen we met veel kunst en vliegwerk onder omhoog gehouden prikkeldraad door om dan weer op een begaanbaar pad uit te komen.

Plots stopt er een auto, met het opschrift "Boswachter" Oei, zijn we verraden net als enige jaren geleden door een buitenstaander die een motormuis /opzichter had gewaarschuwd omdat we in een gebied liepen wat niet had gemogen? Maar nee, deze goede man kwam toevallig langs en laat het dan echt maar over aan Wim die ook dit in der minne heel kalm oploste. Niets aan het handje, we konden gewoon weer verder lopen. Op naar de grote rust in Strandpaviljoen Het Eindpunt. Daar zat ik (sommigen elders) en het was er heel gezellig zitten, de bediening was vlot, doordat er iemand zelf de bestellingen kwam opnemen. Geen wachtende rij daardoor en dan kun je ook goed uitrusten.

Want na deze rust hadden we nog echt wel wat te verstouwen, maar dat wisten we toen nog niet. Want eenmaal weer in de benen daalden we af naar zee. Ha, daar was het deze dag toch bij velen ook om te doen: De zee. Na heel veel prachtige bossen is het een verademing ook weer eens een watervlakte te kunnen aanschouwen. En wat voor een watervlakte. Met veel goed doorvoede mooie watervogels in de rustige branding. Geweldig om te zien!

Heerlijk lopen was het. Door de kou was het zand heel hard vlak langs de branding en daarom konden we makkelijk wandelen. Zelfs 4km intens genieten! Er ontstond een soort jubelstemming. Ben van Deursen, Jeanet, Corrie, Marjan en ik begonnen zomaar Sinterklaasliedjes te zingen. En ik wist al dat Ben heel muzikaal is, hij speelt al vanaf z'n 7e klarinet, zo hoorde ik vandaag. Heel bijzonder en geweldig, Ben! En je zong ook nog eens goed! Ik meen het!

bloem 3Maar toen? Op een gegeven moment hadden we onze adem voor wat anders nodig. We moesten "omhoog", het strand af , naar de hoger gelegen omgeving.

Het gezwoeg door het mulle zand begon en er volgden fikse beklimmingen. Compleet met een joekel van een trap waar je u tegen zegt. En jullie weten dat ik altijd roep dat de roltrappen weer eens buiten werking zijn! Enfin, nu waren we al gepokt en gemazeld door de tocht van vorige week in Leersum met z'n uitputtende hoogteverschillen, dat scheelt, maar we waren heel blij dat er ook afdalingen waren en de eindspurt (niet letterlijk hoor) werd ingezet

Echter wij bikkels hebben 't weer gefikst. En voordat we het goed en wel beseften doemde de finish nog voor 16u op. Marjan Luijer en ik gingen meteen op weg naar het station voor de trein en waren beiden rond 18.30u weer thuis. "Na een dag met een gouden randje", merkte Marjan terecht op!

Gert, we willen je bedanken voor deze tocht. Het is een juweel van een tocht, zo mooi, zo vol afwisseling met als hoogtepunt de zee! DIe vandaag zelfs blauw gekleurd was door het goede weer met een blauwe lucht! Uniek!

Het ga je goed!  Fijn je weer gezien te hebben!

Met verder veel dank aan "de mensen met de oranje hesjes", onze gewaardeerde crew die ons maar weer eens-ook geheel vrijwillig-door en over prachtig natuurterrein geloodst heeft. Tenslotte jij Peter, bedankt voor je niet aflatende inzet om wederom mooie foto's te schieten!

Reactie Wandel-alert: Grote Bert uit Schaarsbergen is inmiddels in goede gezondheid aangetroffen. Dankzij jullie oplettendheid en bruikbare tips kon de SOP-familie hem weer in de spreekwoordelijke armen sluiten

Deliana Pison

soest 1Dit keer waren we weer eens te gast bij atletiek-vereniging Pijnenburg, natuurlijk zoals aanbevolen met badpak.

 

Na bus en trein en weer een bus en vervolgens op weg er naar toelopend via de behoorlijk lange Bosstraat stopte er luid toeterend een heerlijk verwarmde auto, waarin Wilma en Bets. Ha, wat leuk, een lift en eenmaal in de kantine stond grote Bert uit Schaarsbergen meteen in de startblokken om koffie voor me te halen. Kijk dat is me toch met recht een warm onthaal, dankjullie wel, mensen!

Maar voordat ik me aan de koffie kon laven toog ik eerst naar de starttafel en niet alleen om me in te schrijven, nee, ik had wat te showen: Een badpak! Een leuk, zwart, modieus badpakje! In de voorbeschouwing van Hette stond dat hij bij het voorlopen van de tocht een zwembroek had meegenomen. Want wat was er aan de hand? De Soester- marathon was een poosje geleden afgelast geworden vanwege de slechte staat van de Soester bossen......Door de vele regen. Dus ging hij met zwembroek en al op pad om de wandeling voor te lopen. Uiteindelijk bleek 't tot en met de Kuil van Drakensteyn nagenoeg droog te zijn, daarna werd 't wat drasseriger maar wij zouden er nu niet zoveel last van hebben werd er gezegd.

Maar goed, ik had me toch maar voorzien van licht gewicht badkledij tot grote hilariteit van de mensen achter en nabij de inschrijftafel.

En daar gingen we dan rond de klok van tien naar buiten, waar Hette de grote groep welkom heette. We waren maar liefst met 99 personen, later hoorde we dat er nog 2 mensen bij waren gekomen en dat bracht de teller op 101. Eerst was er een oorkonde te vergeven en wel aan H.C. van der Sanden die 4 boekjes van 24km heeft volgelopen en daarna stipte Hette nog even aan dat er na afloop van de tocht een presentatie door Wim gegeven zou worden voor belangstellenden over het GPS-gebruik. ​Vervolgens zette de stoet zich in beweging en liep ik even later gezellig te praten  met Bert Lansing, ook wel genaamd "Gijs" (van Gijsbertus) Hij bleek de dag tevoren 48 jaar getrouwd te zijn en daarmee feliciteerde ik hem van harte!

Ondertussen gingen we de spoorlijn over in oostelijke richting naar het Pijnenburgerbos en even later naar het Willem Arntsbos en langs landgoed Ewijckshoeve. Dit alles onder droge en zelfs wat zonnige temperaturen en dit zou de hele dag zo blijven bleek later. Boffen dus! Het loop-tempo was goed te behappen en dat was fijn want het parkoers was vol met stronken etc. waardoor je af en toe goed moest opletten waar de voeten te plaatsen. En intussen gaf Hette ons diverse keren de tijd om wat gedenkplaten te bekijken, herinnerend aan de gevallenen in de oorlog. Met o.a. een oorlogsgedenkplaats waar 10 mannen uit het huis van bewaring werden gefusilleerd. Ook was het heel bijzonder dat er halt werd gehouden op de plek waar  Anne Faber exact 2 jaar geleden haar moordenaar, Michael P. middenin het bos tegen kwam. Een golf van ontzetting gaat dan weer door je heen! Het bos ziet er zo mooi en vredig uit, maar dat was 't voor Anne niet! Voorwaarts ging 't even later weer en het duurde niet lang of wij zagen 2 bekende/lieve dames staan met lekkers voor ons. Die dames hebben wij al eens eerder gezien bij eensoest 2 tocht van Hette en ook nu was het een fijn iets om zo goed verzorgd te worden ddor hen tijdens een stop voor ons. Wat werd er geboden? Nou, we konden ons tegoed doen aan grote stukken speculaas-brokken en aan drinken in pakjes. En moesten toen weer verder door prachtige natuurgebieden, zoals landgoed Vijverhof bijvoorbeeld, ooit eigendom van de Koninklijke familie met daarna een lopen door het Ridderoordse bos, dat rijk is aan bruine varens. Op naar Lage Vuursche, waar een deel van de groep zich vestigde in dorpshuis de Furst. Een ander deel ging ergens anders naar binnen of bleef buiten zitten. Zelf zat ik in De Furst en opeens zag ik Diny. Zij had het eerste deel van de tocht niet meegelopen omdat zij in een koor meezong voor ouderen in een verzorgingshuis. Daarna was ze vanuit Ede naar ons toegekomen voor het 2e deel van de wandeling. Mooi en leuk, Diny!

Na het verorberen van heerlijke erwtensoep/snert en o.a. een broodje kroket en van meer dingen op dat vlak moesten we wederom in de benen. Rest mij nog wel even te vertellen op verzoek (!) van Yvonne Bos uit Gouda dat ik moest noteren dat zij gesmuld heeft van bovengenoemd broodje! En wat zul je daar LANG van genoten hebben, Yvonne, want jouw eigen woorden zijn "dat je Wereld-kampioen bent in langzaam eten" (IK van Nederland!) We liepen nu na deze rust naar de Kuil van Drakensteyn (even controleren of de badkledij bij de hand is...) en via dit recreatie-terrein met daarop een theehuis kwamen we weer in het Pijnenburgerbos. Op een gegeven moment was het lopen geblazen achter een bungalowpark langs op weg naar een prachtig mooi uit de 14e eeuw stammend natuurgebied en wel soest 3de Stulp. We wandelen ook langs de begraafplaats waar Prins Friso begraven ligt en daar bevindt zich de Stulpkerk. Ik ben er al eens eerder geweest en bezocht toen het graf. Nu kon ik er een blik opwerpen want we liepen er indirect langs aan de buitenkant van de begraafplaats. Ja en toen moest ik 't even later speciaal jammer vinden voor Peter, vogelliefhebber pur sang, die er helaas vandaag niet bij kon zijn, want we kwamen uit bij het Pluismeer met z'n vogelkijkhut. Het zou misschien bijzondere foto-plaatjes opgeleverd hebben. Het is daar in de winter trouwens ook een schaatsgebied, waar onze Koning vroeger de ijzers onder bond. Wij gaan weer verder en steken de provinciale weg, de N432, over en gaan via vele landerijen en langs vele boerderijen en 't natuurgebied Op Hees zo zoetjes-aan  richting Soest, maar doen nog eerst een stop aan onderweg en worden weer vertroeteld door de zorg-dames. En wie hebben zij bij zich? Het kleindochtertje van Hette! Dat helpt dapper mee en ik ontdek iets lekkers in haar capuchon (niet verder vertellen hoor!) Intussen rusten we even uit, want af en toe moest er ook onderweg een opstapje beklommen worden en weer afgedaald met soms wat stijve onderdanen! Overigens zij nog vermeld dat tijdens de laatste kilometers we nog enkele mooie Charolais-koeien van zo'n 1400  kilo in eensoest 4 1600x1200 begraasde toegankelijke vlakte konden bewonderen. Er is er één bij die zelfs rustig in poseer-houding blijft staan voor ons. Goed voor de foto's. Pracht beesten! Dan is 't toch echt tijd voor de  bel voor de laatste ronde en bereiken we rond 16u de finish en wel atletiek-vereniging Pijnenburg. Hette, je hebt ons een fantastische dag bezorgd, dank voor alles. Het was een geweldige en afwisselende wandeling. En uiteraard ook veel dank aan en voor je lieve helpers die je familie rijk is.

Tenslotte nog een Wandel-Alert: Gelieve uit te kijken naar grote Bert uit Schaarsbergen. Hij zou met Marjan Luijer en mij meelopen naar station Soest-Zuid maar de vogel was opeens gevlogen. Hij draagt een groene legerbroek en beweegt zich voort met flinke pas. Hij is benaderbaar, want is goedmoedig van aard. Bert, meld je even, als je dit leest.  Je SOP-familie.

Tot volgende week in Leersum, bij de tocht van Casper.

Deliana Pison

vor 7De afstand Amersfoort – Vorden vinden wij wat te ver rijden voor een wandeling, maar nu zijn wij toch al in het oosten des lands. Wopke en ik hebben de Sallandse Vierdaagse vanuit Raalte gelopen (warm aanbevolen!) en willen de tocht van 30 oktober erachter plakken.

Als het goed weer is, tenminste.

En goed weer is het, dus gaan we “soppen” rond Vorden, dat wij kennen van Pieterpad en Trekvogelpad. Om kwart voor acht vertrekken we van de boerencamping in Vorden, waar wij de enige gasten waren. Onderweg zien we de zon als een grote oranje bal opkomen, dat belooft prima wandelweer! Nog volop plek voor onze camper op het TOP parkeerterrein, ontbijtje eten en na verloop van tijd naar de startplaats: Hotel Bakker. Aan de voorzijde staat duidelijk vermeld welke deur de SOPwandelaars dienen te nemen en we volgen een gepijlde route tot de ruimte waar je kunt inschrijven. Nog even naar de wc, weer pijlen volgen (even nadenken wat het teken is voor vrouwen, o ja rondje met verticale streep eronder zoals in onze vogelgids).

Buiten verzamelt de groep van 72 deelnemers zich, een flink aantal, want de Achterhoek is toch een beetje een “uithoek”. Er zijn nog aardig wat mensen uit het westen gekomen (ik hoorde iemand over een rit van 2 uur). Allemaal benieuwd naar wat Marjan Smeitink voor ons in petto heeft. Zij wil ons rondleiden door haar geboortegrond, langs kastelen en door mooie herfstbossen. Vandaag geen oorkondes, maar Theo van Lieshout krijgt van Marjan twee flesjes (Hackfort) streekbier als vijftigste inschrijver voor haar tocht. Wat een leuk en origineel idee!

Al snel belanden we op het landgoed van kasteel Vorden, mooi afgetekend tegen de stralend blauwe lucht en met weerspiegelingen in de grachten. Over bruggetjes en langs oude wegwijzers vervolgen we onze tocht door de prachtige Achterhoekse natuur. Als baldadige kleuters schoppen we door het dikke tapijt van ritselende beukenbladeren. De zon schijnt prachtig door de bomen heen en als we langs open gebied van weilanden komen zien we onszelf in lange schaduwen op de grond.

vor 6vor 7Na ruim acht kilometer ontwaren wij in het bos een tafel met allerlei lekkers (pakjes drinken en koeken). Tijd voor de wagenrust, en niet zomaar een wagenrust! Er stapt een man met artistieke pet op naar voren, zijn naam is Everhardt Lubbers en hij wil ons enthousiast maken voor de Achterhoek (voor zover wij dat al niet zijn). In Vorden woonde de bekende romantische dichter Staring (1767 – 1840), maar Everhardt gaat ons drie gedichten voordragen van de onbekende dichteres Willemien Bosch – Wentink. In goed te volgen Achterhoekse dialect vertelt Everhardt zijn aandachtige toehoorders met veel flair over de natuur in de herfst. Wat een bijzonder intermezzo!

Op een bank verderop in het bos staat een grote kleurige fietstas, helemaal onbeheerd. Niemand te bekennen in de omgeving. Wij beschouwen het niet als een “verdacht pakket”, maar verzinnen wel allerlei scenario’s, van wie die tas is en wat erin zou zitten…

De grote rust is bij “De keuken van Hackfort”, op een landgoed met o.a. een oude watermolen en een tuin met biologisch gekweekte groenten. Hier zie ik voor het eerst rode boerenkool, hoe zou dat smaken?

De zon blijft schijnen, het is bijna niet te geloven dat het vandaag al 30 oktober is. De dieren in de wei hebben ook plezier, paarden draven heen en weer. Het gras is pas gemaaid, nog laat in het jaar. Als wij moeten uitwijken is het meestal voor een tractor, het is hier een rustig gebied.

Er volgt nog een tweede wagenrust, nu worden we verwend met lekkere mandarijntjes en zoute stengels. Dat gaat er wel in!

Weer verder over bospaden, langs weilanden en schilderachtige huizen. We kiezen er eentje uit (maar ja, wie lapt al die raampjes?). Het is weer als vanouds gezellig, de wandelaars die vorige week in Raalte waren halen herinneringen met elkaar op. Ik krijg allerlei tips aangereikt, moet naar de Tocht om de Noord, Barchem, Alkmaar, klinkt allemaal aanlokkelijk.

Vorden komt in zicht en om vier uur zijn we weer bij ons startpunt. Nu naar onze camper en terug naar Amersfoort. Het bleek een prima plan om in Vorden te gaan “soppen”. Een soort mini-vakantie in de Achterhoek, voor meer indrukken verwijs ik graag naar de uitgebreide fotoserie van Peter Lissenberg.

Met onze hartelijke dank aan Marjan, wat hebben jij en je helpers er een wandelfeest van gemaakt!

Het is een prachtige dag geworden, door de mooie natuur in Vorden (in de Achterhoek ga je dus vanzelf dichten…)

ros 1Voor een tocht in Rosmalen moet ik in deze tijd van het jaar in het donker opstaan. Dat is even wennen, maar met de voorbeschouwing in mijn hoofd heb ik het er graag voor over.

De start is in het verpleeghuis Mariaoord, midden in het natuurgebied Hooghe Heide, aan de rand van het dorp. Als ik hier zo rond kijk, ben ik blij dat ik gast ben.

66 Personen hebben zich ingeschreven voor de Herfstkleurentocht onder leiding van Myriam van den Berg.

 

Er is geen Brabants kwartiertje, want precies om 10 uur begint Myriam haar welkomwoord.

Ze legt ook het e.e.a. uit over de tocht en vertelt tevens, dat het vandaag - 23 oktober - precies 75 jaar geleden is, dat Rosmalen bevrijd werd. Gisteren was dat Nuland.

Ik heb ergens gelezen, dat er om 16.45 uur een overdracht plaatsvindt van het bevrijdingsvuur vanuit Nuland aan Rosmalen bij het oorlogsmonument op de Kruisstraat/Grintweg.

Tevens mag Myriam een oorkonde uitreiken aan Leni van Geenhuizen voor 48 tochten. Bravo Leni, ik heb altijd wel gedacht dat je zo ver zou komen.

Dan kunnen we beginnen. Ik heb er zin in, want de weersverwachtingen zijn goed, de zon zal gaan schijnen en dan zijn de herfstkleuren op z’n mooist.

Het fijne van een start aan de rand van het dorp is, dat je dan ook gelijk in de natuur bent. We lopen langs de zorgboerderij Mariaburg, waar grote eetbare pompoenen te koop zijn. Maar ja, sjouw die de hele dag maar eens met je mee… Doorlopen dus.

Even verderop zijn we welkom in het waterwingebied Nuland van de waterleidingmaatschappij Brabant Water. Hier wordt het water opgepompt van een diepte tussen ongeveer 35 en 135 meter.

We vervolgen de route door bosschages en dan weer open terrein met uitzicht op mooie landerijen.

Inmiddels heb ik het warm gekregen. Voor me loopt een jonge dame in een t-shirtje met korte mouwen, maar dat vind ik toch wel een beetje te stoer voor mijn leeftijd!

ros 1We gaan door een viaduct onder de A59 met de schone naam Kerkdèkske. Via een leuk smal bruggetje komen we op een pad met dezelfde naam, dat van 1674 tot 1884 een verbinding was tussen Vinkel en Nuland.

De fietspaden worden afgewisseld met bospaden. We zien veel, heel veel paddenstoelen in alle vormen en maten. Ook kunnen we lekker banjeren door de gevallen bladeren.

Van lieverlee naderen we de eerste wagenrust. In het natuurgebied Engelenstede, bestaande uit o.a. gemengd bos, droge en vochtige heiderestanten, staat een boerderij met gelijkluidende naam. Het is bij die boerderij, dat Jan – de man van Myriam’s vriendin - de tafel gedekt heeft met broodjes en verschillende sapjes. Ik pak een melkbroodje. Het is een oorspronkelijk Frans broodje, maar wordt veel in Brabant gegeten.

In de volgende 4 km naar de hoofdrust slingeren we over smalle bospaadjes, brede lanen en langs prachtige in herfstkleuren getooide bomen. Opeens hoor ik iemand op zijn fluit spelen, wat leuk. Het is Ton uit Boxtel, die ook al vòòr de start een deuntje zat te pingelen op de piano in Mariaoord. Later passeren we een boom waaraan bloemen zijn gehangen. Hierbij is het verhaal opgetekend, dat net na de bevrijding een paar vrienden enkele geëvacueerde zusters van Coudewater naar het klooster in Heeswijk gingen brengen. Ze reden op een landmijn. De vrienden overleefden het, maar de broer van de schrijver niet. Heel triest.

De hoofdrust is in pannenkoekrestaurant “De Pimpernel” op de Camping “De Hooghe Heide” in Berlicum. Het krioelt er van de kabouters, het is een vrolijk gezicht.

De pauze duurt veel langer dan anders, want al die kabouters bieden niet de helpende hand. En dan hebben de moeders van vroeger weer gelijk, die wilden hebben dat hun kinderen ook een handje meehielpen, “want de kabouterjes doen het niet”.

Op de hoek Werstkant/Loofaert bevinden zich enkele Duitse loopgraven, die uit WO II zijn. In verband met de herdenkingen rond deze tijd, zijn ze zichtbaar “gerestaureerd”.

Bij de Groote Wetering gaan we links af een graspad op.

Op dit punt ga ik de groep verlaten. Ik heb aan Deliana gevraagd of zij goed wil kijken en goed wil luisteren om mij zo van dienst te zijn met het voltooien van dit verslag.

En ze heeft wat beleefd, olala……….

Ze vertelde mij, dat beide graskanten van de Groote Wetering werd bewandeld.

Ondertussen had menigeen een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgde De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief fraaie waterpartijen.

En dan was er opeens de 2e wagenrust met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Die Myriam weet altijd wat ons toekomt en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die ging naar landgoed Coudewater.

Ook hier bijzondere bomen, vele monumentale gebouwen en talrijke paddenstoelen. Men vond het jammer dat er helaas geen kabouters te bekennen waren, maar die bevonden zich op de bar in de “Pimpernel”!

Het landgoed Coudewater wil men slopen, maar dankzij de Stichting “Vrienden van Coudewater” gaat men daarover bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

ros 2Ton uit Boxtel floot het doemscenario weg. De Soppers probeerden af en toe wat mee te zingen; er werd zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gezongen! Een dolle boel dus, ik hoor het al. Ben ik er even niet bij………….

Ondertussen kwam de finish in zicht. Hier en daar klonk het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam had nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet. Geen roltrappen aanwezig, dus klimmen maar.

Toen zette Bert Diekmann uit Schaarsbergen de wandel-turbo aan en zorgde er voor, dat alle OV-reizigers de buurtbus konden halen. Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Deliana wil ook vermeld zien, dat ze uitkijkt naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink in Vorden, met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, want ze heeft er keihard aan gewerkt.

Myriam, het was wederom een prachtige dag met een schitterende tocht met veel afwisseling. Heel hartelijk bedankt. Tot een volgende keer, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij!

Deliana, bedankt voor het aanleveren van gegevens voor het tweede gedeelte. Heel fijn.

Alle mannen van de “veiligheidsdienst”, bedankt voor de begeleiding bij het oversteken.

En Ton, jij wordt bedankt voor de muzikale omlijsting. Houdoe hè!

Zeist, 25 oktober 2019

Jeannette van Buuren

 

Verslag na de rust van Deliana Pison

 

Daar gingen we dan weer na de rust-pauze die wat langer duurde dan de bedoeling was.

Ook al bivakkeerde er een heel leger aan kabouters op de bar, dat leger bleek niet echt

de helpende hand te bieden aan het personeel in de Pimpernel.

Vroeger verzuchtten veel moeders het al over werkzaamheden die verrricht moesten worden

en die zijzelf toch echt moesten opknappen: "De kaboutertjes doen het niet!"

Goed, weer in de benen dus, om dan te beginnen met het bewandelen van een grasdijk langs de Grote Wetering

en om die vervolgens een poosje later aan de andere kant ook "aan te doen"

Ondertussen had menigeen inmiddels een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen

onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen

en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgt De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief

fraaie waterpartijen.

Om dan opeens de 2e wagenrust te zien opdoemen met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Myriam weet wat ons toekomt

en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die gaat naar landgoed Coudewater.

Ook hier prachtige dingen om te bewonderen, zijn het niet de verschillende en bijzondere bomen en vele monumentale gebouwen dan wel de ros 1talrijke paddenstoelen. En wat een joekels zijn daar bij, bij die paddenstoelen. Helaas geen kabouters te bekennen, maar die bevonden zich op de bar in de Pimpernel!

Enfin, over landgoed Coudewater an sich is nogal wat te doen zeg: men wil daar gaan slopen. Maar er is ook nog zoiets als een Stichting genaamd Stichting

Vrienden van Coudewater en die roert zich. In ieder geval zal men er over gaan bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

Oh, voorlopig kunnen we in de staat waarin het huidige landgoed verkeert er nog wel door en overheen SOPPEN hopen we dan maar!

Maar even niet aan denken en we genieten van Ton uit Boxtel die ons middels de fluit begeleidt tijdens het lopen.

We proberen af en toe wat mee te zingen, wat noten uit de kelen te persen en er wordt zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gefloten en gezongen!

Ton moest heel snel in de Pimpernel z'n borrel achterover slaan, vanwege tijdnood en dat merkte hij wel enigszins bij het musiceren en wandelen,

maar bleef goed op de been gelukkig!

De kilometers vliegen onder onze voeten door. Ik raak met Peter aan de praat, die onlangs in Schiermonnickoog getuige was van het vogelringen.

Als vogels geringd worden kunnen de vliegroutes in kaart gebracht worden. We weten allemaal dat Peter een vogelliefhebber is, er veel van weet en dat als deze

beesten onderweg gespot worden hij er als de kippen bij is om die op de gevoelige plaat vast te leggen.

Ondertussen komt een heel klein beetje de finish van vandaag in zicht.

Hier en daar klinkt het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam heeft nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet, zo staat in de voorbeschouwing te lezen.............

Er doemen vervolgens nog een paar van die "heuveltjes" voor ons op, ook hier geen roltrappen, dus klimmen maar.

Grote Bert Diekmann uit Schaarsbergen zet de wandel-turbo aan en beent in sneltreinvaart weg, nageroepen door de OV-reizigers of hij de buurtbus even wil tegen houden daar deze om het uur rijdt. Deze reizigers spurtten achter hem aan en niet veel later, om even over vieren, hebben zij de bus nog gehaald.

Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Wat een prachtige dag heb je ons, SOPPERS, bezorgd, echt geweldig. Het begon al met je mooie voorbeschouwing op de site. Dankjewel!

En de wandeling vond plaats onder heerlijke, zonnige temperaturen! Ook dat nog!

Tot een volgende keer, Myriam, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij, Myriam!

Tenslotte kijken we nu uit naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink  in Vorden. Die belooft weer heel mooi te worden.

Met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, ze heeft er keihard aan gewerkt!  Mensen, tot dan!  En houdoe hè!

​Deliana Pison

dri 2Hoe passend, in de maanden waarin 75 jaar bevrijding gevierd wordt, heeft Casper een tocht in de voetsporen van de Poolse bevrijders voor ons samengesteld.

In de voorbeschouwing heeft hij het complete verhaal van de dappere Poolse Generaal Sosabowski voor ons neergetekend.

Vandaag lopen wij over stukken van de route waar de Poolse bevrijders trokken en zien wij monumenten die een belangrijke rol hebben gespeeld in Operatie Market Garden....

Subcategorieën

Stichting Samen Op Pad

t' Hennetje 19

3985 PB Werkhoven

KvK. 60842261 

Wilt u op de hoogte blijven van onze mooie wandelingen?
Schrijf u dan in voor onze nieuwsbrief.

Copyright © 2021 Samen Op Pad ~. Alle rechten voorbehouden.