Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

verslag GW 2017

Een impressie van de Nieuwjaarstocht, opgetekend door Jeannette van Buuren.

71 wandelaars zijn naar Laren NH gekomen om deel te nemen aan de Nieuwjaarstocht.

Organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro.

Bert neemt om 10.00 uur het woord en wenst ons, ook namens Henk, een Gelukkig Nieuwjaar. Hij geeft aan dat de tocht van vandaag een cultuurtocht zal zijn en geen natuurtocht. Dat moet ook een keer kunnen, vindt hij. Hij roept Hans Mulder naar voren om een certificaat in ontvangst te nemen voor 192 SOP-wandeltochten. Bravo.

lar 1Ik ga voortvarend van start, want ik heb nieuwe wandelschoenen aan. Eigenlijk hoop ik, dat het de hele dag zal regenen. Dat is goed voor mijn schoenen, want dan gaan ze naar mijn voeten staan.

Laren NH is van oorsprong een brinkdorp. Het is een van de rijkste gemeenten van Nederland. In het begin van deze tocht zien we dan ook enkele prachtige villa’s.

Daarna gaan we de hei op. Het is erg stormachtig en we hebben te maken met slagregen. Geen leuke combinatie. Ik hap voortdurend naar adem, maar moet ook steeds alle zeilen bijzetten om niet om te vallen. Dan lopen we Bussum in. Bussum heet traditioneel een dorp, maar het heeft een stedelijk aanzien en het vervult ook een centrumfunctie binnen het noordwestelijk deel van de regio  Gooi en Vechtstreek. Het vormt ook de hoofdplaats van de nieuwe gemeente Gooise Meren. De bebouwde kom van de gemeente Naarden grenst direct aan Bussum. Beide gemeenten delen dan ook het Station Naarden-Bussum, dat echter wel op voormalig Bussums grondgebied ligt.

Ik kijk ontzettend uit naar de 1e wagenrust. En dat is in de Landstraat. Een lekkere koek en een sapje worden ons aangeboden.lar 2 We boffen maar weer.

Als we verder gaan, duurt het maar een kwartiertje of we lopen al in de Gemeente Naarden.

Al gauw komen we in Naarden-Vesting. We gaan een voetpad op op de buitenste omwalling en vervolgens de binnenste. Maar daar is zoveel wind, dat ik moeite heb om overeind te blijven. Maar zie, Wim Freriks gaat afsnijden, dus dat mag ik dan ook doen.. En dat scheelt een stuk. We lopen historisch Naarden door, langs de Grote- of Sint Vituskerk (bekend dankzij de jaarlijkse uitvoering van Bachs Matthäus-Passion door de Nederlandse Bachvereniging op Goede Vrijdag), en onder de Utrechtse Poort door.

Buiten de vesting hebben we onze hoofdrust. In de kantine van NVC’79.  Heerlijk hoor, mijn broodje, een beker thee en even geen wind.

Na de rust steken we via een viaduct de A1 over en zien daar twee  voormalige tolhuisjes, die vroeger dienst deden voor de weg Naarden/Bussum naar Blaricum/Huizen.

lar 3We gaan het Landgoed De Beek in, een Natuurgebied van het Goois Natuurreservaat. Het gebied van 18 hectare bestaat uit gemengd bos met waterpartijen.-

Als we veel later de Crailoseweg oversteken, komen we in het gebied van de Tafelbergheide. Met een ommetje passeren we een schaapskooi met heel veel schapen. Ze lopen een stukje mee. Wel zo gezellig. Bij Restaurant De Tafelberg is onze 2e wagenrust. Ook weer welkom.

Nu nog een stuk door het mooie Laren, langs De Brink met de monumentale neogotische Sint-Jansbasiliek (daterend uit 1924), door mooie straten met chique winkels en door mooie lanen met chique huizen.

Dan zijn we weer terug op ons honk, het Sportcomplex “Laarder Engh”..

Bedankt, Henk en Bert voor jullie moeite om van deze eerste tocht in 2018 een bezienswaardige tocht te maken. Chapeau.

Mijn nieuwe schoenen hebben zich voorbeeldig gedragen, ze mogen de volgende keer weer mee!!

Zeist, 3 januari 2018.

Laren 2018

Verslag 1e Bostocht 27 december 2017, opgetekend door Jeannette van Buuren.

Vanuit Café De Keizer in Bennekom gaan we vandaag met 83 deelnemers Samen Op Pad voor de 1e Bostocht. Na 2 dagen binnen zitten - maar wel gezellige kerstdagen gehad, hoor - heb ik behoefte aan 25 km frisse lucht.

Organisator Casper Seijn vraagt ons eerst om 1 minuut stilte te houden voor Wim Veerman, die begin december overleden is en voorheen ook een organisator was van enkele wandeltochten. Wandelaars zijn doorgaans luidruchtige mensen, maar nu bij zo’n droevige gebeurtenis is het muis- en muisstil. Heel indrukwekkend. Daarna krijgen we van Casper de mededeling dat hij op deze dag nog een verrassing in petto heeft. Ik ben heel erg benieuwd.

Om 10.04 uur gaan we van start en krijgen de zegen mee, want het regent.

Bij kasteel Hoekelum steken we een weg over en belanden in de natuur van het Gelders Landschap. In dit gebied heeft men te maken met een wildwal. De wildwal tussen Lunteren, Ede, Bennekom en Wageningen werd al in de zestiende eeuw aangelegd om de akkers te beschermen tegen het wild. Dit is de langste wildwal van Nederland.

Via een tunnel gaan we onder de A12 door. Sinds januari 2012 is deze fietstunnel voorzien van een beschildering en kreeg de tunnel de naam “Baron van Wassenaertunnel”.

Op 8.3 km hebben we de eerste wagenrust. Daar krijgen we een sapje en een mandarijn. Gezien de alom aanwezige dikke buiken - ongetwijfeld gekomen door het kerstdiner van de afgelopen dagen (!) - is het beter om een mandarijn te eten dan een gevulde koek, zo moet Casper gedacht hebben en dat is best wel slim van hem.

Na deze aangename verpozing gaan we verder soppen in het gebied van de Veluwse Oostereng, vroeger een landgoed, nu een open natuurgebied. Soms valt het niet mee om op de been te blijven, maar met veel slalommen komen we er wel.

De hoofdrust op 13 km is bij Voetbalvereniging Wageningen. Een bekende locatie, want dat was al eens een start- en finishlocatie.

Na een half uur klinkt het fluitje weer en gaan we voor de volgende etappe richting Wageningen-Hoog. Deze kern in de gemeente Wageningen is grotendeels gevormd in de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw. Het heeft lanen met mooie villa’s. Wageningen-Hoog ligt tussen de 30 en 50 meter boven NAP. Dat is duidelijk te merken, we lopen vals plat.

En dan op de Keijenbergseweg staat Casper met zijn verrassing in de vorm van een oliebol. Ik hou niet van oliebollen, dus ik mag twee keer een mandarijntje pakken. In een mum van tijd zijn de 100 oliebollen soldaat gemaakt. Ze gingen er in als de spreekwoordelijke koek.

Het laatste stuk lopen we door het Bennekomse Bos van Staatsbosbeheer. Daarna nog even door het gezellige centrum van Bennekom en daar bij Café De Keizer is het einde van de 1e Bostocht, het einde van de laatste SOP-tocht van 2017 en het einde voor mijn wandelschoenen. Na 3 jaar dienst gedaan te hebben stuur ik ze nu naar een rusthuis……....

Casper, bedankt voor deze prachtige tocht.

Vanuit mijn hart wil ik alle vrijwilligers van het comité “Samen op Pad” bedanken voor de tomeloze inzet in het afgelopen jaar. Prachtige routes, goede start- en rustlocaties en wagenrusten met lekkere versnaperingen vielen ons ten deel.

Of u nou de route uitzette, ons veilig liet oversteken of een hekje openhield voor de wandelaars, ik heb genoten van alle vriendelijkheid.

Ik wens u allen voor 2018 een goed begin en een jaar volkomen naar uw zin.

Zeist, 28 december 2017.

Jeannette van Buuren

Bennekom 2017

                                                                     Lopend Vuurtje
Lopend VuurtjeCEen SOP-wandeltocht vanuit de Brandweerkazerne in Driebergen-Rijsenburg. Ongeveer 1,5 jaar geleden kregen 2 mannen uit Driebergen het idee om een SOP-tocht te organiseren en tijdens een meerdaagse tocht in België werden nog 2 heren uit de buurt van Driebergen warm gemaakt voor het idee van de ex-brandweerman Willem. Een startplaats was vlug gevonden, n.l. de Brandweerkazerne. Een route voor de tocht werd uitgedacht al tijdens de tocht in België.

De dag van de tocht begon met een teleurstelling, n.l. de door de initiatiefnemers van de tocht, gerestaureerde klassieke Brandweerauto was deze morgen gehaald voor een onderhoudsbeurt. Jammer, maar niet getreurd , welgemoed ging de groep (136 wandelaars, net geen record) op stap. Nadat Piet de groep had toegesproken en 2 oorkondes had uitgereikt aan Soppers die beiden aan een respectabel aantal tochten hebben deelgenomen. Het weer werkte goed mee, het bleef de hele dag zo goeddrie 1 als droog en dat waren de paden niet. Het was erg nat door de vele regen die de laatste tijd gevallen is en velen werden besmeurd door de natte klei en bosgrond. Mopperen deed men niet, de hele dag bleef de stemming alsof dat het een zomerse dag betrof! Alle door de organisatoren beloofde bezienswaardigheden werden aangedaan en zo ook het dorpshuis van Austerlitz, Het Trefpunt, op ruim 15 km werd hier de grote rustgehouden De uitbater van het Dorpshuis voorzag de grote groep op een sublieme en vlotte manier van eten en drinken. Nadat het fluitsignaal van de leider had geklonken ging men welgemoed weer op stap voor de laatste 9 km. Bij de Maria- of Lourdesgrot werden de deelnemers opgewacht door Willem, hij stond gereed met kaarsjes welke men kon drie 2branden bij het monument. Terug bij de kazerne was er nog een grote verrassing. De oude brandweerwagen stond te pronken voor de deur in plaats van in de garage. Vele foto’s werden nog geschoten en in de kantine van de kazerne werd onder het genot van het welverdiende drankje nog nagepraat over de zeer geslaagde wandeldag! Willem, Bernard, Piet en Kees hartelijk bedankt voor de mooie tocht. Ook alle medewerkers weer hartelijk bedankt voor het begeleiden van de wel erg grote groep! Namens de mannen van de organisatie, Bert Faro

Driebergen

Bloemendaal website

                                                                    Wandelen over het Harscamperspad
De voorbeschouwing op de site van SOP van de 1e Harscamperpadwandeling van Casper maakte ons enthousiast. Dat willen we meemaken!
Met drieën vertrekken we op tijd vanuit het Brabantse land om de rit naar de Veluwe te maken.
Het weer is wat grijs, maar de prachtige herfstkleuren maken de rit naar Harskamp al een feestje!
Bovendien geeft Weeronline het wandelcijfer 10 voor vandaag! We hebben er zin in.
Een nieuwe startplaats, maar de molenwieken maken snel duidelijk waar we moeten zijn. Een bord bij de ingang heet ons Soppers van harte welkom!
Al bij het invullen van het inschrijfkaartje geven Wim en Casper aan een vraag te hebben: Chris is er niet, of ik een stukje wil schrijven. Natuurlijk, dat doen we graag!
Na een lekkere kop koffie gaan we om 10 uur met 79 wandelaars op stap.
Casper heeft een mooie route samengesteld! We lopen vandaag over verschillende klompenpaden, langs boerenerven, over de heide en stuifzand en door de mooie herfstbossen rondom Otterlo en Harskamp.
Al snel na de start passeren we een huis met in de tuin een picknick- en leesplaats én een bijzondere uitstaling van van alles, van wilde zwijnen met jongen (met stuurtjes….) en een wit hert dat aan de kerst doet denken, tot eendjes en kabouters, je kunt het zo gek niet bedenken of het staat er.
We passeren wijngaarden, waar je, behalve druivenranken, ook grote wijnvaten ziet waar je in kunt overnachten. Hoe leuk!
In tegenstelling tot een vorige wandeling rondom Harskamp horen we vandaag geen geweervuur, wel passeren we een groepje militairen en zien we af en toe legervoertuigen.
We vervolgen de route en dan is daar de auto van Casper. In no-time wordt alles in gereedheid gebracht voor de wagenrust. Een lekker pakje limonade en koek, dan gaan we weer op pad.
We komen langs het oude Nederlands Hervormde kerkje van Otterlo. In de jaren ’70 van de vorige eeuw is dit kerkje ingrijpend gerestaureerd en teruggebracht in de stijl van rond 1580.
Ook passeren we een indrukwekkend oorlogsmonument.
hars 1Verschillende keren lopen we over bijzondere boerenerven. Zo komen we o.a. via de achterzijde op het erf van de mooie en grote boerderij De Houtkamp. Een flinke hond heet ons veilig op afstand blaffend welkom.
We zijn nu op een steenworp afstand van de ingang van het Nationaal Park De Hoge Veluwe (de Otterlose ingang). Maar wij blijven net buiten de hekken en komen op een prachtig stukje heide en stuifzand. Maar pas op: het mos is verraderlijk glad. Verschillenden van ons gaan onderuit. Gelukkig blijft het bij een vieze broek en loopt niemand blessures op.
Al gauw gaan we genieten van mooie stukjes bos, heuveltjes en een heel mooi laantje, vast en zeker aangelegd door de familie Kröller. Hoewel het inmiddels half november is, is er nog volop blad aan de komen en is het een prachtig kleurenpalet waartussen we lopen.
We komen op het mooie Eeskooterpad, een mooie klompenpad. Natuurlijk heeft Casper een overstapje in de route. Hulpvaardige handen helpen ons veilig over deze hobbel.
Dan is het tijd voor de caférust. Deze is op Camping De Wije Werelt. Ook deze camping is bijzonder. Behalve de veldjes met caravans, zijn er heel wat mogelijkhedenhars 2 voor het luxe glamping. Ik zie een boomhut, in Zuid Afrika zijn deze hutten op hoogte omdat er wilde dieren onder doorlopen, zou dat hier op de Veluwe ook nodig zijn? Hoe dan ook, avontuurlijk is het wel!
De pauze is in de Houtzagerij, een hele mooie accommodatie, met veel hout afkomstig van de bossen van Planken Wambuis. We moeten wel lang in de rij voor het bonnetje waarmee we koffie/ thee of soep kunnen krijgen, maar ja. Het is dan lekker genieten op loungebanken of gewoon aan de tafel.
Na de pauze vervolgen we de wandeling, opnieuw veel natuur en hele mooie herfstkleuren. Ook in de middag heeft Casper voor een wagenrust gezorgd, met opnieuw een pakje fris en iets lekkers!
Dachten wij Brabanders, dat asperges alleen in het Zuiden geteeld worden…. Mooi niet ….. We worden uit de droom geholpen bij het passeren van een heuse Aspergeboerderij. En dat wordt op een bijzondere manier duidelijk gemaakt. Kijk maar eens op de foto’s.
Dan nadert Harskamp. Er is een mogelijkheid om verkort naar het eindpunt te lopen. Daar een medepassagier herstellende is van een blessure, kiezen wij daarvoor. Het laatste stukje van de route missen we hierdoor.
Maar terugkijkend kunnen we stellen: Dit Harscamperpad is een route die we vaker mogen lopen.
Casper, fantastisch mooi! Bedankt!!!

Myriam van den Berg

Harscamperpad

Huizen 9 november

 

 

Extra wandelboekplaatje van de 5de Gooimeer-tocht vanuit Huizen, uitgezet en verzorgt door Klaas en Cobie die hiermee als parkoersbouwers van “WC-Samen op Pad” hun organisatie afsluiten. Een route door de verschillende woonwijken van Huizen met een blik over het Gooimeer, door Blaricum naar Laren voor de grote rust in het clubgebouw “Ons genoegen” van de speeltuin en over onverharde paden door bos en heide en na 2 feestelijke traktaties bij de wagenrusten terug in Huizen.

Chris Woerden.

Volgens de informatie zit Maarten van Rossum bij zijn kasteel al te wachten op de 73 deelnemers aan de SOP-tocht 234 met de naam van “Kasteel de Cannenburch-tocht” uitgezet en in kaart gebracht door Rina met haar secondanten. Het kasteel ligt aan de noordkant van de Gelderse gemeente Vaassen in een gebied dat in vroegere tijden begroeid was met een ruige rietachtige grassoort met de naam canna waaruit de naam van het kasteel is ontstaan.
Maarten zit eenzaam op een bankje maar helaas was er geen tijd om hem de hand te schudden door het tempo wat was ingezet door de organisatie, anderzijds was hij een gevreesde legeraanvoerder en behoorde niet tot de liefste en moest je bij een eventuele begroeting wel je vingers natellen als je hem een hand had gegeven. Hij liet dit kasteel in opdracht bouwen als een zomerverblijf maar heeft helaas zijn opdracht nooit voltooid gezien en overleed in 1555 aan een besmettelijke ziekte. Aangezien hij geen nazaten had heeft zijn zus het bouwwerk geërfd en afgebouwd. Op de poorttoren naast de brug staat de maarschalk van Gelre afgebeeld op een gevelsteen. Het origineel van de gevelsteen, daar aangebracht door zijn neef Hendrik van Isendoorn, staat in het kasteel om het te beschermen tegen weersinvloeden. Het huidige kasteel is te bezichtigen en zijn er diverse mogelijkheden voor dag-evenementen.
We gaan om het kasteel heen via een landweg met schuin staande bomen en komen langs een watermolen die de energie haalt uit een snelstromende spreng en komen terecht in een groot recreatiegebied met de naam Kievitsveld. Een ideale mogelijkheid voor dagrecreatie en nu na 1 oktober en wintertijd zijn ook honden welkom die hier volop van het water kunnen genieten. We gaan door het natuurgebied Vossenbroek. Broekgebieden zijn vaak onbebouwd en door de hoge waterstanden niet of nauwelijks als grasland te gebruiken en waarbij de elzen hier heel goed gedijen en waarbij elzenbroekbosjes ontstaan, hierdoor wisselen natte hooilanden, weiland en elzenbroekbos elkaar af en waar tussen toch prachtige boerderijen te zien zijn met zelfs een nieuwbouw houten skeletbouw met in het midden een verhoogde opbouw wat de vorm heeft van een hooiberg die vaak op schuren worden gezien.
Een opvallend element is de A50 en de hooggelegen Enk tussen de houtwallen waar ook een dassenburcht blijkt te zijn. De das behoort tot de marterachtige en valt onder de roofdieren en is een nachtdier en schuifelt met zijn neus aan de grond op zoek naar langzaam bewegende prooien en plantaardig voedsel en is in principe een alleseter. Overdag verblijft hij in een burcht met een netwerk van gangen en kamers die generaties lang bewoond blijven.
We gaan over echte polderweggetjes, verhard, onverhard en graspaden door een agrarisch gebied en komen uit in Emst, van oorsprong een buurtschap wat uitgegroeid is tot een kerkdorp en waarvan de kerkklok door de bezetters in WO2 naar de smeltkroes is vervoerd. De nieuwe klok van 250 kg is voorzien van een tekst wat herinnert aan die periode;
De vorige werd naar ’t vuur verwezen, in haar plaats ben ik verrezen, ‘k Nood als zij mij sterke klanken. Kom dan om God te danken.
In Emst hebben wij ook onze grote rust waar we ons eigen lunchpakket nuttigen en de vooraf bestelde snacks aangeboden krijgen. We gaan verder om terecht te komen in een gebied met veel grafheuvels, een prehistorische begraafplaats die in diverse afmetingen en afhankelijk van de periode uit verschillende materialen zijn opgebouwd en waarbij ook de maatschappelijke positie van de overleden persoon een rol speelde. De plaats van de grafheuvels werd toen al op een “wiskundige” manier bepaald, het blijkt dat deze over een groot gebied in een rechte lijn zijn aangelegd en verbonden waren met een “Heilige weg” voorzien van rituele overgangen.
Bij de ingang van het sprengen gebied Het Loo is de wagenrust om daarna het bosgebied in te gaan waar de evers de grond en de herfstbladeren hebben omgewroet om aan hun eten te komen. Het is ook het gebied van de sprengen, dat zijn waterstroompjes door mensen gegraven voor aandrijving van watermolens voor de kleinschalige papierindustrie en wasserijen. We zijn terug op weg naar Vaassen en komen nog even bij het geboortehuis van Rina voor een versnapering die door jeugdige bewonertjes worden aangeboden en dan nog even door het speelbos waar zij volwassen is geworden.
Rest ons nog een stukje bebouwde kom om dan op de Woestijnweg haar te bedanken voor deze mooie natuurlijke wandeltocht. We zijn mooi op tijd binnen om voor diverse deelnemers aan de lange terugtocht van 100 of meer kilometers de donkerte van de wintertijd en de file in te gaan.

Aangezien ik vanuit de meeste startlocaties al één of meerdere malen een wandelverslag heb gemaakt, wil ik voorlopig hier mee stoppen maar wel met de SOP hoog in het vaandel. Mocht er iemand zijn die dit graag wilt behouden en voort te zetten dan is de SOP u dankbaar.
Groet Chris Woerden.

Extra wandelboek plaatje Vaasen

Vanaf thuis zijn we een aantal provinciegrenzen gepasseerd om in een voor ons onbekend gebied te gaan wandelen ergens in Noord-Brabant dat sinds 1996 samen met de plaatsen Rosmalen, Kruisstraat en Maliskamp deel uitmaakt van de gemeente 's-Hertogenbosch.


De startlocatie van de SOP-tocht nr. 233 is in het verpleeghuis Vivent Mariaoord in Rosmalen wat verpleeg- en thuiszorg biedt aan verschillende doelgroepen voor zorg met welzijn en woonmogelijkheden in appartementen en seniorenwoningen en ook voor ontspannings- mogelijkheden zoals recreatieruimten, dierenweide en een beweegtuin. Het restaurant waar de inschrijftafel staat heeft een luxe uitstraling en creatieve wandversieringen en met een ruime uitgifte bar voor alles wat je lekker vindt en worden voor de lunch al heel wat bruine bonensoep bestellingen gedaan. Bij de entree is een decoratieve vitrine met vrolijke vogelkastjes en herfstukjes en een paar rijmzinnen over het bos. Tevens is dit de werkplek van onze Hoedjes-Dame Myriam die zeer zeker van daaruit een educatieve herfstkleurentocht heeft bedacht
We gaan met 80 deelnemers een achtje lopen om voor de lunch hier weer terug te komen voor ons soep en snacks en gaan direct op stap het bos in met al snel een echte heuvelrug met smalle slingerende bospaadjes waar we doorheen moeten om via een avontuurlijke sluip/kruiproute door een graffiti vrije tunnel te gaan om aan de andere zijde van de snelweg te komen in een bosgebied met waterlopen met waterpartijen en proeven hier de herfst die in een rijke kleurschakering en een gezonde uitstraling ons tegemoet treedt. We gaan over landerijen en langs Brabantse boerderijen en passeren de grote stuw in de Wetering en een markant torentje siert de pachtboerderij Eikenlust. De naam doet eer aan want het is gelegen in een gebied waar machtige eikenbomen hun bladeren verliezen en wij zonder met elkaar afspraken gemaakt te hebben heerlijk door de bladeren schoppen ( het kind zijn komt weer naar boven) en ritselend ons parkoers volgen en terloops worden hier en daar herfstvruchten verzameld om er een herfst-stukje van te maken.
Op afstand zien we de vervallen boerderij van Boer Peer Smulders. De verstokte kluizenaar boerde op de plek waar hij geboren was en leefde en werkte er tot zijn dood. De tijd leek geen vat op hem te krijgen. Energieaansluitingen en moderniteiten als koelkast, WC, douche, radio en televisie gingen aan hem voorbij, mobieltjes en internet, hij kon zonder. Jaar in jaar uit leefde hij hetzelfde leven, zijn eigen leven. Tot hij op een zaterdagmiddag in juni 2017 een ongeluk kreeg die hem op 97-jarige leeftijd fataal werd. Menselijk gezelschap boeide Peer Smulders niet zo en had ook geen contacten, alleen een jonge filmproducent wist enkele jaren geleden bij hem te binnen te komen en mocht filmopname maken over zijn manier van leven. Boer Peer heeft in die periode de filmopname gezien en gaf toestemming om deze film na zijn overlijden openbaar te maken en deze draait momenteel in diverse filmhuizen.
Niet alleen een parkbos op landgoed Wamberg met eiken maar ook de honderdjarige roodbladerige beuken en platanen en de esdoorns waarvan het handvormige blad die als Maple Leaf in de vlag van Canada is opgenomen en langs de waterkant staat een watercipres. Een mooi natuurlijk gebied met een woud van verschillende soorten loof-en naaldhout.
Op de eerste wagenrust proeven we de Brabantse krentenbol, ontbijtkoek en een fruitdrankje op een parkeerstrook waar een bijzonder huisje staat, uitgevoerd in een rode baksteen die in alle gevels is voorzien van siermetselwerk. Vlechtingen in de schuine topgevel,
verticaal gemetselde rollagen op trasraamhoogte en de randafwerking van de tuinmuur en mooi gebogen metselwerk boven de kozijnen. Vakmanschap is meesterschap.
Na de lunch gaan we de andere kant op naar een gebied van zandgronden met hei en bos. We ontdekken een kleine kudde grote en bonte schapen die een herkauwings-rust hebben gevonden onder een paar bomen.. Onze fotograaf maakt een lelijke smak en moet even zijn pijn verbijten om bij thuiskomst in het ijs te kunnen gaan.
We krijgen onze tweede wagenrust met een banaan in een park met woonflat waarvan de gevel is voorzien van gebroken platen Solnhofer-steen. (Duitse kalksteen) We volgen nog wat bos en gaan ook nog door een gemaaid maisveld om uit te komen bij een drukke verkeersweg en een ommetje moeten maken om veilig op onze startlocatie uit te komen.
Met dank aan onze parkoersbouwster Myriam die er een prachtig mooi geheel van heeft gemaakt en zoals de rijmtekst al zegt;


                                                                       Het is herfst en de wind gaat tekeer
                                                                                    zo hard zo wild
                                                                   Ik zie door de bomen het bos ineens weer.

Plaatje Rosmnalen 233

 

Om 8.45 uur komt mijn zwager Rien mij ophalen om naar de SOP-tocht in Rhenen te gaan . Het belooft een zonnige dag te worden. We nemen bij Maarsbergen de snelweg. Met een vaartje van 130 km per uur sjezen we over de A12 en nemen afslag 23a naar Rhenen.
Als ik aan Rhenen denk, denk ik aan de erebegraafplaats. Daar ligt een man begraven die drie dagen later is geboren dan mijn vader. Mijn vader mocht 85 jaar worden en deze soldaat slechts 27 jaar. Elke keer als ik de begraafplaats bezoek, leg ik een bloem op zijn graf (wat officieel niet mag, geloof ik). Deze dag zullen wij niet die kant uit gaan, heeft Casper Seijn al in zijn voorbeschouwing aangegeven.

In restaurant Cunera is het al een gezellige drukte. In totaal zullen we 106 deelnemers hebben. Klokslag 10 uur doet Casper zijn welkomwoordje. Hij vertelt tevens dat Henk Pashouwers – “onze” man in Schaijk - volledig genezen is verklaard van kanker, waarop terecht een hartelijk applaus volgt.

Rhenen ligt op de zuidoostpunt van de Utrechtse Heuvelrug. De oostelijk gelegen en tot de gemeente behorende Grebbeberg is de laatste heuvel van deze stuwwal, alvorens deze overgaat in de Gelderse Vallei. Rhenen kreeg in 1258 stadsrechten en op enkele plekken zijn nog stadsmuren te zien. We lopen een rondje om de Cunerakerk en zien op een hekwerk het hele verhaal van Vrouwe Cunera.
We vervolgen de route langs de Koning van Denemarken en slaan het Paardenveld in.
Naast de Grebbeberg heb je in de gemeente Rhenen nog de Elsterberg, Prattenburgse Berg, Sparreboomsche Berg, Buurtsche Berg, Paasheuvel, Thymse Berg, Koerheuvel, Donderberg en de Laarschenberg. Maar het Paardenveld is ook niet vlak. Tsjonge, tsjonge.

In het bos kun je in deze tijd van het jaar lekker banjeren door de reeds gevallen bladeren. De herfstkleuren zijn volop aanwezig, daarom geniet ik met volle teugen.
Bij landhuis 'de Tang' maken Marie-José uit Nieuwegein en ik ons een voorstelling hoe je daar zou kunnen wonen, met of zonder huishoudster, met of zonder tuinman. Het huis is in ieder geval mooi gelegen op de zuidwand van een stuwwal en is vanaf de provinciale weg duidelijk te zien.

Later passeren we kasteel Prattenburg op het gelijknamige landgoed.
Als we de bossen verlaten steken we het Kerkeveld over. Ik ben benieuwd of de 3 zussen thuis zijn; ja hoor de koffie is al klaar en nog veel meer. Na een half uur verdiende rust gaan we weer verder. We krijgen nu vooral te maken met flinke klimmetjes. Ik ben daar niet goed in en sjok achteraan. Echter, ik weet uit ervaring dat ik nooit alleen gelaten zal worden, want Wim Freriks houdt zijn schaapjes altijd bijeen.
En eerlijk is eerlijk, ik ben nog nooit zo blij geweest met de tweede wagenrust in zicht.
Daarna matig ik mijn tempo, maar dat doen er meer: er vallen gaten in de groep.

Via Achterberg lopen we over de Cuneraweg naar het eindpunt. Precies om 16.00 uur stap ik heel erg moe, maar ook heel erg voldaan het restaurant weer in. Het was een waardevolle dag.
Hierbij wil ik Casper en zijn mede-organisatoren bedanken voor deze prachtige tocht. Heel lief van jullie dat jullie dat voor de Soppers gedaan hebben. Chapeau! !

Zeist, 19 oktober 2017.
Jeannette van Buuren

Rhenen. Okt. 2017

Vandaag hebben wij de 231e SOP-tocht, uitgedacht door twee gerenommeerde parkoersbouwers met een dubbele start vanuit de voetbalkantine Amsvorde in Amersfoort. Volgens de info krijgen we een 2-delige natuurtocht die ons brengt door Nimmerdor, Dorrestein en door het Stadspark naar het natuurgebied Schammer.

Het gaat zeker een welkomst-tocht worden want bij het binnenkomen van de provincie Utrecht wordt men sinds 21 september op de provincieborden welkom geheten met daar aan toegevoegd “Fairtrade”. Utrecht is de eerste provincie die voldoet aan de voorwaarden van de stichting met het keurmerk “Max Havelaar” die als uitgangspunt heeft dat 75 procent van de overheidsinstellingen en ondernemingen gebruik maken van producten die op een sociale manier zijn geproduceerd en waarbij een eerlijke prijs wordt betaald aan de boeren in de ontwikkelingslanden en hiermee kunnen investeren in een duurzame toekomst.

Geen beter medicijn tegen armoede dan het vermogen om in het eigen inkomen te voorzien

zodat ze kunnen leven van hun werk en kunnen investeren in een duurzame toekomst

Wat vooraf ging.

Vorige week hebben wij als SOP-wandelaars een kaart samengesteld voor Ans van der Putten die al enkele maanden aan het revalideren is.  Ans wil bij deze alle wandelaars bedanken voor deze geste, en schreef het onderstaande;

Beste mensen, Om maar meteen met de deur in huis te vallen kreeg ik een kaart van wel 75 Soppers
Dat vond ik heel erg fijn al die handtekeningen  van jullie . Nu wil ik ze bedanken maar hoe ? Zou jij dit  willen doorgeven bij de eerst volgende tocht aan degene die de toespraak   houdt. Het is nu al vanaf 6 Dec 2016 dat ik die hersenvliesontsteking kreeg. Nog steeds kan ik niet zonder stok (3 meter los ) lopen. Dat is best erg want je voelt je niet ziek. Maar ja, ik blijf oefenen en hoop toch weer terug te komen bij en met jullie.
Met vriendelijke groet,  Ans                                                                                           
(wij wensen haar een volledig herstel)

Met 78 deelnemers zijn we ingeschreven en onder de deelnemers ontmoeten wij twee-oudgedienden die aan het begin hebben gestaan van de SOP maar die helaas om persoonlijke reden niet met ons mee kunnen wandelen en waarbij toch het bloed kruipt waar het niet gaan kan en nu persoonlijk met menigeen een praatje komt maken. Voor ons fijn dat we Rolf en Co hier weer kunnen begroeten.

In de info op onze website is deze route ruimschoots omschreven en behoeft geen aanvulling. We kunnen ervaren dat deze tocht als een groot openluchtmuseum gezien kan worden, geen kamer in en geen kamer uit, maar gewoon paadje op en paadje af en de routekapitein in zijn voetsporen blijven volgen.

We gaan door de natuur met een herfstachtige flora en fauna en als we muziek van Vivaldi opzetten dan beleven wij ook nog de 4 jaargetijden. We struinen door parken en door de bossen over smalle paadjes met hier en daar wat nattigheid. We komen langs een kledingkast en een kampement van een bos kampeerder die zijn territorium heeft afgebakend. We rollen over de vele tamme kastanjes met een gezonde vetarme voedingswaarde en die ook goed te poffen zijn.

We gaan langs kunstwerken zowel modern als historisch uit een vroegere cultuur en geschiedenis en houden even een wandelpauze bij het Belgenmonument en bewonderen de vele reliëfs in het metselwerk en de gemetselde  Hollandse- en Belgische Wapenleeuw. We kunnen terug kijken op een mooie en bijzondere wandeltocht die door onze hoffotografen heel goed in beeld is gebracht. Hard hollend en zelf op de grond liggend om paddenstoelen aan de onderzijde in beeld te brengen en misschien ook wel op zoek waren naar kabouterhuisjes of bosnimfen.

Het was weer een gezonde tocht met veel opgenomen vitamine D en een conditioneel verhoogde in- en ontspanning. Bert/Henk bedankt voor het geen wat jullie bedacht hebben en wij daar van genoten hebben.

Amersfoort 11 okt

Wat gaat het worden de 230ste Sop-tocht onder de naam “Rondje Garderen”. Er was geen info beschikbaar dus we gaan onvoorbereid op pad, alles is een verrassing en die zijn er genoeg. Onze startlocatie is in de Bilderberg Residence Groot Heideborgh op een steenworp afstand van de Beeldentuin en de Zandsculpturen met dit jaar het thema “Erop uit in eigen land”, waaronder ook de wandelaar staat afgebeeld. Het is als een afgebeelde reisgids weergegeven in zand met alle mogelijke uitjes voor jong en oud.
Garderen is een plaats in Gelderland onder de gemeente Barneveld en ligt in de groene omgeving van het Speulderbos, het bos met de dansende bomen. De omliggende dorpen en buurtschappen Speuld, Stroe, Kootwijk, Houtdorp, Meerveld, Nieuw-Millingen en Koudhoorn hebben een culturele en economische oriëntatie met Garderen
Het wapen van Garderen met 4 afbeeldingen; De bijenkorf die verwijst naar de heidevelden en de imkerij en samenwerking. De Lutherroos staat symbool voor de Kerkhervormer Anastatius Veluanus. De kerk voor de oudheid van het dorp en de bomen aan het vroegere Wardlo-bos.
Met 93 ingeschreven wandelaars gaan we van start en volgen even de provinciale weg langs de beeldentuin om dan langs en door een woonwijk te gaan waar diverse woningen qua detaillering en ontwerp opvallen. We gaan de hei op die deels nog overwoekerd is met vegetaties die de schapen hebben laten staan. De zandpaden staan vol met de pootafdrukken van herten waarbij de hoefafdruk van de kleinere achterpoot precies op de grotere voorpoot terecht komt, dus een dubbelprint. We komen langs boerderijen en woningen die nu in beheer zijn van het Geldersch Landschap en voorzien zijn van luiken in een groene kleur met daarop een logo van een gele ruit met daarin een rode mispelbloem. De mispelvrucht behoort tot de roosachtige en is rijk aan vitamine C.
Na een wagenrust op een open plek in het bos komen we uit in een 17de-eeuwse prachtige kasteeltuin en theehuis van het Landgoed Staverden, bestaande uit een brasserie met serre en orangerie en sinds 2012 is dit officieel uitgeroepen tot de kleinste stad van de Benelux met maar enkele tientallen inwoners. Het kasteel, De Witte Pauwenburcht genoemd, heeft een legende over Leonora van Barchem als de Zwarte Vrouw van Staverden die stierf door liefdesverdriet en haar geest schijnt hier nog steeds rond te dolen. Het kasteel staat ook bekend om de grote populatie van witte pauwen en met een prachtig beeld is dit weergegeven in de tuin.
Onze grote rust is in “De Zwarte Boer” dit was een voormalige herberg die herbouwd is door gebruik van de gesloopte bakstenen van het oude “Huis te Leuvenum” wat door een kunstenaar is uitgebeeld op een groot schilderij en waar menige wandelaar dit idyllisch in beeld heeft gebracht. Het was druk, niet alleen van de SOP maar ook door veel dagtoeristen die hier een lunch gaan gebruiken. Je eigen lunchpakket nuttigen is hier niet bij aan de orde op straffe van Spitsroede Lopen onder een paraplu.
Naast het restaurant staat een opstal met op twee gevels een oud bord met de sierlijke tekst “Bensdorp’s Cacao”, vermoedelijk is hier een voormalig Chocolade-verwerkend bedrijf in gevestigd geweest en de oude Cacaobussen hebben nog steeds een verzamelwaarde.
Na een lunchtijd gaan we weer op pad door het bos en heidevelden met de ontelbare bijzondere en verschillende paddenstoelen in alle mogelijke kleuren en variaties, van eetbaar tot zwaar giftig. Nog even door de dorpskern waar diverse dieren zijn uitgebeiteld in boomstronken en een leuke decoratie zijn in het dorpsbeeld, het is vandaag 4 oktober en de nationale dierendag, misschien een herinnering om deze dag niet te vergeten om uw huisdieren en alle vrije dieren hun eigen waardigheid te geven.
We komen nog even langs de beeldentuin waarbij enkele wandelaars daar nog even een bezoek gaan brengen en zich vergapen aan de creativiteit die daar te zien is.
We zijn weer terug in de startlocatie met dank aan de parkoersbouwer en zijn secondanten die ons weer heel veel moois van dit stukje Gelderland hebben laten zien.

Garderen SOP 230

Wat gaat het worden de 230ste Sop-tocht onder de naam “Rondje Garderen”. Er was geen info beschikbaar dus we gaan onvoorbereid op pad, alles is een verrassing en die zijn er genoeg. Onze startlocatie is in de Bilderberg Residence Groot Heideborgh op een steenworp afstand van de Beeldentuin en de Zandsculpturen met dit jaar het thema “Erop uit in eigen land”, waaronder ook de wandelaar staat afgebeeld. Het is als een afgebeelde reisgids weergegeven in zand met alle mogelijke uitjes voor jong en oud.
Garderen is een plaats in Gelderland onder de gemeente Barneveld en ligt in de groene omgeving van het Speulderbos, het bos met de dansende bomen. De omliggende dorpen en buurtschappen Speuld, Stroe, Kootwijk, Houtdorp, Meerveld, Nieuw-Millingen en Koudhoorn hebben een culturele en economische oriëntatie met Garderen
Het wapen van Garderen met 4 afbeeldingen; De bijenkorf die verwijst naar de heidevelden en de imkerij en samenwerking. De Lutherroos staat symbool voor de Kerkhervormer Anastatius Veluanus. De kerk voor de oudheid van het dorp en de bomen aan het vroegere Wardlo-bos.
Met 93 ingeschreven wandelaars gaan we van start en volgen even de provinciale weg langs de beeldentuin om dan langs en door een woonwijk te gaan waar diverse woningen qua detaillering en ontwerp opvallen. We gaan de hei op die deels nog overwoekerd is met vegetaties die de schapen hebben laten staan. De zandpaden staan vol met de pootafdrukken van herten waarbij de hoefafdruk van de kleinere achterpoot precies op de grotere voorpoot terecht komt, dus een dubbelprint. We komen langs boerderijen en woningen die nu in beheer zijn van het Geldersch Landschap en voorzien zijn van luiken in een groene kleur met daarop een logo van een gele ruit met daarin een rode mispelbloem. De mispelvrucht behoort tot de roosachtige en is rijk aan vitamine C.
Na een wagenrust op een open plek in het bos komen we uit in een 17de-eeuwse prachtige kasteeltuin en theehuis van het Landgoed Staverden, bestaande uit een brasserie met serre en orangerie en sinds 2012 is dit officieel uitgeroepen tot de kleinste stad van de Benelux met maar enkele tientallen inwoners. Het kasteel, De Witte Pauwenburcht genoemd, heeft een legende over Leonora van Barchem als de Zwarte Vrouw van Staverden die stierf door liefdesverdriet en haar geest schijnt hier nog steeds rond te dolen. Het kasteel staat ook bekend om de grote populatie van witte pauwen en met een prachtig beeld is dit weergegeven in de tuin.
Onze grote rust is in “De Zwarte Boer” dit was een voormalige herberg die herbouwd is door gebruik van de gesloopte bakstenen van het oude “Huis te Leuvenum” wat door een kunstenaar is uitgebeeld op een groot schilderij en waar menige wandelaar dit idyllisch in beeld heeft gebracht. Het was druk, niet alleen van de SOP maar ook door veel dagtoeristen die hier een lunch gaan gebruiken. Je eigen lunchpakket nuttigen is hier niet bij aan de orde op straffe van Spitsroede Lopen onder een paraplu.
Naast het restaurant staat een opstal met op twee gevels een oud bord met de sierlijke tekst “Bensdorp’s Cacao”, vermoedelijk is hier een voormalig Chocolade-Garderen SOP 230verwerkend bedrijf in gevestigd geweest en de oude Cacaobussen hebben nog steeds een verzamelwaarde.
Na een lunchtijd gaan we weer op pad door het bos en heidevelden met de ontelbare bijzondere en verschillende paddenstoelen in alle mogelijke kleuren en variaties, van eetbaar tot zwaar giftig. Nog even door de dorpskern waar diverse dieren zijn uitgebeiteld in boomstronken en een leuke decoratie zijn in het dorpsbeeld, het is vandaag 4 oktober en de nationale dierendag, misschien een herinnering om deze dag niet te vergeten om uw huisdieren en alle vrije dieren hun eigen waardigheid te geven.
We komen nog even langs de beeldentuin waarbij enkele wandelaars daar nog even een bezoek gaan brengen en zich vergapen aan de creativiteit die daar te zien is.
We zijn weer terug in de startlocatie met dank aan de parkoersbouwer en zijn secondanten die ons weer heel veel moois van dit stukje Gelderland hebben laten zien.

 

Onze start is in Xiejezo, een wijkcentrum voor jong en oud in het centrum van Zwijndrecht dat een wapen voert van een Heerlijkheidswapen met 3 afgebeelde Vuurijzers of Heugels. De Blazoenering is als volgt;
                                                      Van goud beladen met 3 staande vuurijzers van sabel.
De herkomst is niet bekend maar is vermoedelijk overgenomen uit het wapen van de ridder Engelbert die een bezit had van een Heerlijkheid in de 13de eeuw
Bij het van start gaan van de 229e SOP-tocht vanuit Zwijndrecht doet onze parkoersbouwer Quirinus (ook bekend als de wandelaar met het oranje petje en de Hollandse leeuw) een warm welkom aan de 58 ingeschreven deelnemers en waarbij zijn echtgenote en het gezin met de kleinkinderen alle moeite hebben gedaan en nog gaan doen om er een verwachtingsvolle wandeltocht van te maken. We gaan het zien en beleven.
Direct na de start gaan we door een mooie laan die aangeplant is met talloze Ginko- of de Japanse notenboom, deze staat voor het symbool van onveranderlijkheid, hoop, liefde toverkracht en tijdloosheid en een lang leven. We laveren ons door het stadsdeel met een aantal voetgangerslichten die qua tijd net geen aanleiding gaven om daar wortel te schieten en via opgaande en afdalende trappen bij viaducten komen we over de stadsbrug, een verbinding tussen Zwijndrecht en Dordrecht met ruim zicht over het water. We komen terecht op de Dordtse-dijk met kleurige dijkhuisjes met daar tussen sterk afdalende trappen of taluds om de achterzijde van de percelen te kunnen bereiken.
Op het einde van deze dijk staat onze parkoersbouwer ons op te wachten om ons te loodsen naar de wagenrust waar de mond van open valt. Werkelijk het is Tea-Party met diverse soorten belegde sandwiches, cake en vers gebakken koeken in diverse smaken, hartige taart alles bereidt onder een bezielende leiding van een familie-chef-kok. Hier snap ik waarom Quirinus bij de start het betreurde dat hij een aantal wandelaars niet kon begroeten, er was nu zoveel over dat er een tweede rondje moet plaatsvinden om deze lekkernijen aan de wandelaar te brengen en met nog wat drinken en een snoepje toe gaan we toch verder.
Door een mooi park, stadswijk en een natuurgebied verlaten we de stad en komen uit in de Amstelwijck en gaan over een lange fietsbrug over de snelweg en die aan de afdalende zijde weer aansluit op een loop-fietsbrug over het water. We komen uit langs een drukke verbindingsweg waar de automobilist tol moet betalen om wat verder op via een tunnel in een ander gebied te kunnen komen. Wij als wandelaars behoeven geen tol te betalen en kunnen ervaren hoe het is om zonder oordoppen en mondkappen door een tunnel te gaan met het oorverdovende autogeluid en door de wolken fijnstof die ons omringen.
Quirinus doet niet moeikijk en haalt alles uit de kast om ons zijn woongebied te leren kennen we gaan over verharde en onverharde wegen en schapenpaden, en voert ons zelfs ondergronds en onder het water door waar grote vrachtschepen een waterweg hebben. En wat denk je, hij laat ons ook kennismaken met een elektrische roltrap en we beleven ook nog een boottochtje. Vrij snel naar de tunnel beleving komen we bij de grote rust in een sportkantine waar we de inwendige mens kunnen versterken. We gaan weer terug naar de dijk langs het water met aan de andere zijde nieuwe en vervallen woningen. De bewoners hebben wel een periscoop nodig om het watergebeuren te kunnen volgen. Na wat machine lawaai verlaten we het graspad om daarna weer een groen gebied in te gaan waar diverse hekken voor wat vertraging zorgen, gelukkig zijn de hekspijlen wat ruim zodat veel wandelaars tussen de spijlen doorheen kunnen.
Er volgt een lang slingerend graspad waar de schapen hun domicilie hebben en wij de hoevenkrabber moeten gebruiken om weer met schoenen-schoon thuis te komen. We komen uit in Puttershoek een dorp aan de rivier en bekend van “Keessie” Quirinus zou de Quirinus-schipper niet zijn om ook een stukje met ons te gaan varen en dat gaat gebeuren met de Putter, niet te verwarren met het kleurrijke vogeltje wat zich te goed doet aan zaden en de vele bessen die in dit gebied te vinden zijn. Onze Putter is een pont die zet ons over de Oude Maas brengt en ons naar het vasteland van Zwijndrecht en hier vinden wij onze tweede Tea-Party nu ook nog aangevuld met vers fruit van een banaan. Het kan niet op vandaag. We hervatten onze route en worden voorbij gereden door een stinkende ophaalwagen met open klep van de boeren-kadaver ophaaldienst, wat een lucht!!
We gaan de Bebouwde Kom in en langs wat opvallende bouwwerken en gaan we het spoor en de snelweg onderdoor om weer uit te komen in de planetenwijk bij de startlocatie.
We hebben het gezien en ervaren en kunnen terug kijken op een mooie wandeltocht die de naam van “Verzorg, Verwen en Traktatie” zou kunnen hebben maar ook wel “De Hoogland-route” genoemd mag worden.
Rest ons nog om Quirinus met zijn echtgenote en hun gezin te bedanken voor deze georganiseerde SOP-tocht.

Extra wabndelboekplaatje Zwijndrecht

                                                   '4e MOOI ZWIJNDRECHT' 27 SEPTEMBER 2017
Eindelijk is het zo ver. Wat heb ik er tegenop gezien. Tegenover de buitenwereld hield ik mij groot, maar inwendig ontplofte ik bijna van de zenuwen. Ondanks mijn lichamelijke tegenslagen, in het afgelopen jaar, was ik er toch in geslaagd om een volwaardige tocht aan te bieden. Maar......hoe wordt het ontvangen? Afwachten.
Al vroeg ben ik op en loop ik wat heen en weer om de tijd te doden en tegen half negen rijd ik naar de Grote Beerstraat en bij aankomst zie ik dat ik niet de eerste ben. Dat Henk en Bert er zijn stelt mij enigszins gerust, want bij het nieuws heb ik gehoord dat de mist elders hardnekkig is en ik vrees dan ook dat velen erdoor worden opgehouden of hebben doen besluiten om niet te komen.
En er zijn er meer die mij niet in de steek laten en gewoon iets eerder van huis zijn gegaan. Natuurlijk is daar mijn Olijfje, die ik een heel jaar niet heb gezien. We hebben elkaar veel te vertellen, want behoudens een app een enkele keer, is er niet veel contact. Maar tijd om dieper op onze gezamenlijke herinneringen in te gaan, krijgen we niet, want steeds zijn er weer nieuwaangekomenen die mij de hand willen schudden. Ook Ingrid stapt binnen met haar altijd lachende gezicht. In haar armen een grote pot met bloemen. Wat een opluchting om haar weer te zien. Mijn 'wandeldochter', zoals een meerderheid altijd gedacht heeft. Het hele land hebben we doorkruist en over onze avonturen zijn boeken vol te schrijven. Even schiet ik vol en de tranen van geluk springen in mijn ogen. Het geluk wordt compleet als ook Martha met vier kleinkinderen over de drempel stapt. Een reis van twee uur hebben zij ervoor over gehad om erbij te kunnen zijn. Zij krijgen nauwelijks de kans om op verhaal te komen, want het klokje van gehoorzaamheid tikt voort.
De inschrijving wordt om tien uur met 58 personen gesloten.
Buiten in een stralend, zomers aandoend, zonnetje krijg ik als organisator de eer om aan enkele jubilarissen, namelijk Peter Lissenberg voor deelname aan 144 SOP-tochten en Henk van de Sanden voor deelname aan 44 SOP-tochten een certificaat uit te reiken. Als dit ceremoniële gedeelte voorbij is, heet ik de deelnemers van vandaag welkom en betreur de afwezigheid van de vele anderen. Hoewel ikzelf ervan overtuigd ben dat het een mooie tocht is, hoop ik ook dat een ieder zal genieten van het 'Mooie Zwijndrecht'. Nadat ik allen een fijne dag heb toegewenst, zet de groep zich in beweging en mag ik toekijken, want lopen met de snelheid van hen is er voor mij niet meer bij.
De route gaat dit jaar via de kortst mogelijke weg naar de Zwijndrechtse Brug, waar Zwijndrecht dus verlaten wordt. Deze keer heb ik gekozen voor een deel van een vroegere WS'78-tocht, die ik jaren geleden heb uitgezet. Het was destijds iets minder fraai weer dan nu. Maar laten we bij vandaag blijven. Ik rijd over de Jeroen Boschlaan en moet snelheid inhouden voor onze wandelaars, die oversteken. Menigeen is al bezig om zich van jasjes en dergelijke te ontdoen. Ook valt het mij op dat de kleinkinderen, Vince, Summer, Gaby en Angel, zich kranig weten te meten aan de meer ervaren lopers. Natuurlijk mis ik onze Conny en Trudi. Zij hebben het verleden jaar erg moeilijk gehad en durven het niet aan om weer pijn te lijden. Omdat onze Trudie op vakantie in Portugal is, neemt Conny graag de taak van verzorgster bij de wagenrusten op zich. De andere Trudi, die met een e minder, steekt hierbij een helpende hand uit. Het lopen kan zij missen, maar de gezelligheid trekt haar aan.
Na de brug is het even doorbijten, maar als eenmaal de Hugo de Grootlaan is overgestoken komen we in een gezellig buurtje van Dordrecht dat begint met de Viottakade en zich voortzet op de Zuidendijk. Je hebt hier niet de indruk dat je door een stad loopt, maar vooral de rechterzijde geeft de indruk of de tijd even stilgestaan heeft in de 50er jaren van de vorige eeuw. Hierna volgt de verrassing van de eeuw. Conny heeft van de wagenrust iets speciaals gemaakt. En zoals één der wandelaarsters zegt: “Het lijkt wel een high tea”. Onbeperkt sandwiches en zes verschillende soorten cake sieren de tafel op. Zij heeft er veel energie ingestoken en Oma heeft ook haar steentje bijgedragen in de vorm van een snoepje. Het is moeilijk om al het lekkers achter te laten, maar Henk en Bert houden de tijd in de gaten. De show must go on.
Naar wat ik gehoord heb uit de verhalen van verschillende deelnemers komen de tongen nu pas goed los. Natuurlijk de verwennerij met de heerlijkheden, maar ook de route werkt inspirerend op loslippigheid. Angel en Gaby hebben andere dingen om over te praten. De ongetraindheid slaat toe en zij voelen spieren, waarvan zij niet eens wisten dat ze bestaan. Ook Summer bijt zich op de lippen, maar laat verder niks los. De lange Smitsweg doet er geen goed aan. En dan lopen ze ook nog voorbij de McDonald's waar ze even hadden kunnen zitten. Daarna nog die ellenlange tunnel, een unieke wandelroute in onze sport, maar voor de meiden een overbodige luxe. Dan slaken zij een zucht van verlichting als ze de roltrap op mogen. Een weelde die zij niet voor mogelijk gehouden hadden. Bert heeft er schijnbaar zin in en loopt net iets sneller dan anderen leuk vinden. Maar dat zijn de regels. Ik heb ook vaak voor het dilemma gestaan; opgeven of pijn lijden en afzien. Na nog wat mooie plaatjes van de Dordtse Kil en dan de trap af met de verlossing in de vorm van de ruime voetbalkantine van de voetbalclub, 's Gravendeel. Natuurlijk was ik er ook en luisterde naar de verhalen van de diverse deelnemers. Over het algemeen kon geconcludeerd worden dat er tevredenheid heerste. En het mooiste moest nog komen.
En terwijl wandelaars zich opmaakten voor een mooi stukje Hoekse Waard reed ik rond om de schipper van het Putterhoekse veer op de hoogte te stellen van hun komst en betaalde ik de overtocht. Annarina belde mij over lichamelijke problemen en vroeg of zij opgehaald kon worden. Op mijn aandringen beloofde zij het nog even vol te houden tot aan de overtocht. Vol ongeduld zat ik in een heerlijk zonnetje te wachten op de komst van de groep. Ik zie dat zij over de Molendijk gaan en roep naar de schipper dat het binnen twintig minuten zo ver zal zijn. Op afstand zie ik dat mijn gasten aan boord gaan. De Putter steekt van wal en enigszins scheef hangend komt zij op mij af. In enkele minuten wordt de overtocht volbracht en worden de wandelaars ontscheept om op Zwijndrechtse bodem verder te trekken. Annarina stapt bij mij in en samen rijden we naar de volgende wagenrust aan de oever van de Oude Maas. Ook hier pakt Conny weer breed uit. Zij schenkt met gulle hand en vele handen graaien naar de overige lekkernijen. Het is weer een waar paradijs van heerlijkheden.
Ik help nog even met het opbreken en inpakken van deze rustpost en rijd dan met Annarina naast mij naar Xiejezo. Onderweg zien we enige malen de groep voortgang maken langs de Zwijndrechtse dreven. Gaby en Angel lopen voorop en het is aan hen niet te zien dat zij nieuwelingen zijn op wandelgebied. Parmantig stappen zij voort. Ook Vince weert zich goed, maar moet er menig zweetdruppeltje voor inleveren. Summer toont zich een echte crack en vertrekt geen spier. Toch duurt het nog tot even over half vier als de groep zich neer laat vallen op de gereedstaande stoelen. Het karwei is volbracht en met veel genoegen wordt erop terug gekeken. Tevredenheid straalt van de gezichten. En ik....ik heb niet meegelopen, maar meegeleefd en kan niet anders bedenken dan ook tevreden zijn. En ik herhaal dat de wegblijvers spijt zullen hebben dit niet meegemaakt te hebben.

SOP-tocht nr. 228 onder de naam van “3de Market Garden tocht” gaat van start vanuit Oosterbeek en laat ons al gauw denken dat we het oorlogsgebied weer ingaan maar dan wel in vredestijd. Onze gewijzigde startlocatie is in het centrum van Oosterbeek nabij het gemeentehuis met toch nog vrije parkeerplaatsen aan de achterzijde hiervan.
Oosterbeek is een van de 6 dorpen die de Gemeente Renkum vormen met “Bernulphus van Utrecht” als de patroonheilige. Het gemeentehuis met een sierlijk gemeentewapen in de gevel en op het plein een monument van gevallen oorlog-slachtoffers.
Nadat enkele wandelaars beloond zijn met een oorkonde voor de gelopen tochten gaan we met 90 personen op stap op het moment dat donkere wolken onze kant op komen en de regenspatten al voelbaar zijn en menigeen zich nog even gaat verhullen in het plastic of paraplu, De weergod Pluvius laat van zich spreken.

oos

We gaan langs het Museum Hartenstein met in het aangrenzende park direct al een monument met de klaproos waarvan we er nog diverse te zien krijgen maar ook vervallen oorlogstuig van geschut van een punt .30 of .50 en een drie-of een vijf-tonner. Het daagt nog wel maar of dit de juiste benamingen zijn dat heeft zijn twijfels. We komen door een prachtig aangelegd park met een verscheidenhuid van naald- en loofbomen en waterpartijnen met overloopbeekjes en houten loopbruggentjes.
We verlaten het park en onze route voert ons naar het Oude Kerkje waar een ware veldslag is gestreden en was tevens een van de laatste steunpunten van de geailleerden en gedwongen voelde om zich terug te trekken. De kerk was tevens ook een toevluchtsoord voor de vele gewonden en diende ook als verzamelpunt voor de gealieerden. De kerk werd totaal verwoest maar is na de oorlog weer hersteld en trekt nu nog steeds veterianen met hun familie naar deze plaats en herinnering en ook hier weer een monument met klaprozen en een houten bank waarin enkele internationale regimenten met hun wapen staan afgebeeld.
Een smal wandelpad onder de kastanjebomen door brengt ons over een aangelegd natuurlijke trap met eindeloos veel treden naar de uitspatting Westerbouwing, een huidige ontspanning met uitkijktoren en een speelgelegenheid voor de jeugd. Ook hier speelde de slag om Arnhem een rol, het was een strategich punt omdat men goed zicht had over de Betuwe en de Rijn. Jaarlijks gaat de Airborn-wandeltocht in September ook hier langs.
We verlaten de top en volgen wat verharde paden door het bosgebied, ook hier weer een rijke flora en mooie vergezichten over het rivierengebied. We worden op de proef gesteld door over smalle paadjes af te dalen, over gevallen boomstronken te stappen en nog wat heuveltjes te beklimmen. Als we het bos uitkomen staat er de wagenrust met een keuze uit drinken en iets eetbaars. Pluvius is tussentijds uitgeregend en kan het plastic weer in de tas.
We blijven nog even in bos en komen uit langs de spoorlijn waar ook het onderduikers tunneltje is en gaan we rechtstreeks naar onze grote rust in Wolfhese en waar de betaling en bestelling een eigen protocol heeft en wat toebehoort aan de instelling die hier gevestigd is.
Nog ca. 10 km te gaan, we gaan het spoor onderdoor om weer de natuur in te gaan waar een monument van een zweefvliegtuig staat van het gebied van de luchtlandingen. In het bos komen we uit bij een Mariakapel die toebehoort aan de Kloostergemeenschap van Mill Hill en waar nog een versnapering op ons wacht en even de tijd wordt genomen voor wat persoonlijke informatie en een fotosessie.
We gaan weer door en komen uit op de Airborne War Cementery een militaire begraafplaats waar 1754 militaire van de land-lucht en zeemacht zijn begraven en ook enkele burgers die geneuveld zijn tijdens de WO2.
De begraafplaats is nog rijk voorzien van bloemen bij het monument met het “Cross of Sacrifice” en op de individuele graven en waar ook aan de buitenrand Duitse militaire een rustplaats hebben gekregen. De eigenaar van deze begraafplaats is de Staat de Nederlanden en dient deze begraafplaats in ere te houden.
Vanuit een stichting zijn er steeds meer scholen die met hun leeringen individueel een graf onderhouden.
Met deze indrukwekkende beleving verlaten wij de herdenkingsplaats en gaan we terug naar onze startlocatie waar Bob van Rijn namens ons goede doelen project informatie gaat geven over de projecten die zij namens onze donatie beheren.
Met dank aan Casper kunnen we weer terug kijken op een mooie en educatieve wandeltocht die ook wel wat inspanning vroeg voor een gezonde en sportieve ontspanning.
De volgende tocht start in Zwijndrecht en waar Qurinus een tocht heeft uitgezet die volgens zijn zegge wel bijzonder mooi moet zijn, we zullen het zien en beleven en dan gaan we vergelijke of deze kan wedijveren met de reeds gelopen tochten.
Xiejezo
-----------------------------------------------------------------------

Sop 228 Oosterbeek

De 227e SOP-tocht is met de naam “Maasdorpentocht” van uit Ravenstein met een stiltemoment en herinnering aan Frits Spanjer die jaren lang een wandeltocht voor de SOP in het Brabantse landschap heeft uitgezet en na diens zijn overlijden is deze voortgezet door zijn toenmalige secondanten en waarbij Henk Pashouders als de nieuwe parkoersbouwer staat genoemd. Bij inschrijving is de naamstempel en het plaatje ook een herinnering aan Frits.
Onze startlocatie is in het centrum van Ravenstein met verworven stadsrechten en is een vestingstadje aan de Maas en waar de kanonnen nog op de verdedigingsdijken staan opgesteld. Sinds 2003 behoort het met nog een aantal omliggende kerkdorpen tot de gemeente Oss. Het voormalige stadje heeft een aantal historische monumenten die ook afgebeeld staan in onze startlocatie.

rav 1

De blazoenering van het wapen luidde als volgt:
"Van zilver, beladen met een raaf van sabel, staande op een steen van lazuur.
Het schild gedekt met een kroon van goud en vijf fleurons van het zelfde.

We gaan van start met 55 wandelaars en met een weersvoorspelling van storm, wind en regen, er blijken deze dag nog al wat stormschade te zijn geweest. Het is nu droog en met een fris zonnetje en de wind in de rug gaan we snel naar de Maasoever waar schapen en pinken in de uiterwaarden hun voedsel moeten vinden. Aan de landzijde van de dijk komen we langs grote veeteeltbedrijven waar geen koe te zien is op de graslanden en alleen maar een grote hoeveelheid ganzen. Zij zorgen direct voor het maaien en bemesten van de weilanden. Het ziet er naar uit dat de roomboter straks plaats moet maken voor ganzeneierenboter en dan niet te hopen dat er vogelgriep uitbreekt.

Bij enkele monumenten die een herinnering zijn van de WO2 gaan we een streekbrug over zonder verkeer en gaan het nog jonge natuurgebied in van Keent waarbij diverse runderen het gebied zelf moeten inrichten en een eigen bestaan moeten opbouwen en waar voor grote velden met brandnetels nog een oplossing gevonden moet worden. Als we het gebied verlaten staat de wagenrust klaar waarbij volgens de Frits-traditie koffie of thee met een koek wordt uitgereikt. Hier sluiten we aan op een deel van de Walk of Wisdom, een Pelgrimsroute vanuit de Stevenskerk in Nijmegen en die met een afstand van 136 km langs en door een aantal kerkdorpen is uitgezet.

We gaan terug naar de brug en komen door het dorp Keent en tellen daar 2 boerderijen en verder niets en tornen ons tegen de wind in en lopen over paden en wegen die bezaaid zijn met afgewaaide eikels, tamme- en paardenkastanjes en walnoten. We komen langs uitgestrekte maisvelden die behoudens de buitenste rand zijn plat gewaaid. Een landbouwdeskundige weet te vertellen dat de buitenranden altijd sterker zijn omdat deze meer zijn bloot gesteld aan de weersomstandigheden en hierdoor meer gehard zijn en ook beter bestand zijn tegen slagregen en wind. Zo leer je nog eens wat!.

Onze grote rust is in Herpen in een dorpscafé en waar de eerder bestelde versnaperingen klaar staan om genuttigd te worden. We moeten weer verder en waarbij onze route gaat door het Brabantse landschap met een aantal kerkdorpen met sierlijke kerkjes en een kerktoren die om renovatie vraagt. Langs kleine oude boerderijtjes met rieten daken en creatief gevelmetselwerk met verzorgde erven. We komen weer uit op de Maasdijk waar bewoners de gevallen walnoten verzamelen en met een stevige wind in de zeilen komen langs een aangegeven kunstwerk van een vervallen bunker waar een trap en uitzichtplateau is op gemaakt. Na de spoorlijn dalen we af naar Ravenstein en door de stadspoort komen we uit in het oude stadsgedeelte met historische monumenten.

We bedanken Henk voor deze SOP-tocht en waarbij we hebben kunnen genieten van het Brabantse landschap.

rav 2

 

 

oeg 1SOP-tocht 226 start onder de Toekan in Sassenheim van een bekende horeca familie- ondernemer en voert ons via Warmond en Oegstgeest door de bollenstreek naar de Universiteitsstad Leiden met een historisch verleden. De tochtnaam is gelijk als een bekende roman “Terug naar Oegstgeest” van Jan Wolkers waarin hij terugkijkt op zijn jeugd. Hij was niet alleen een schrijver maar ook een veelzijdig kunstenaar o.a. ook van het herdenkingsmonument van de “Gebroken Spiegels” in Amsterdam. Jan was een eigenzinnig mens en had duidelijk altijd een eigen mening. Toegekende prijzen weigerde hij soms en woonde zelfs een periode in een hutje op een onbewoond eiland in de Waddenzee.
Wij treden in zijn voetstappen en ontdekken en beleven een nieuw wandelgebied. Even naar de andere kant van de snelweg langs een bewaarplaats voor de ontspoorde jeugd en via een fietspad met overstekende tamme kippen in het wild en waar voor de veiligheid van kip en mens een verkeersbord in de maak is. We komen langs een weiland met alpaca’s die ons nieuwsgierig nakijken. De natuur laat ook al van zich spreken en waarbij de eerste tekenen van de herfst zich laten zien. Gevallen tamme kastanjes worden stilletjes opgeraapt en als medisch amulet in de broekzak mede gedragen.
oeg 2In de buitenwijken van Warmond gaan we langs en door landgoederen met prachtige bomen en waarbij een plataan met stekelige fruitzaden en eenoeg 3 knoestige stam in een militaire camouflage staat te pronken. In de dorpskern zijn voor de liefhebbers bijzondere bezienswaardigheden en onroerende goederen te bewonderen en waar ook Monique bij een plantsoen met pinguïns zorg draagt voor een wagenrust.
De route voert over verharde en onverharde paden en langs het water met de nodige arken en door plantsoenen en bospercelen en ook door De Leidse Hout om in Leiden aan te komen. We doorkruizen de stad door steegjes en straatjes met historische achtergronden van Rembrandt, Jan Steen en Boerhave. Monique laat ons los in het centrum waar een ieder een eigen rust- en of lunchplaats kan op zoeken of om de markt af te struinen.
We verlaten de stad door de buitenwijken tussen de schapen door en langs een groot waterrad en waterplas met zon-drogende aalscholvers en gakkende ganzen. We maken nog een rondje over het landgoed Huys te Warmond met veel opvallende grote zwammen op de boomstammen en langs kleurende bloemenvelden komen we uit van waar we gestart zijn.
Ik denk, weet wel zeker, dat we kunnen zeggen dat deze tocht zeer educatief was en ook het prachtige wandelweer hier een bijdrage aan heeft geleverd.
Monique bedankt voor het verwezenlijken van deze SOP-tocht.

oeg 4

Terugblik wandeltocht De ronde hoeptocht Uithoorn 16 augustus 2017
Door Myriam van den Berg
Na de zomerstop leidt de 223e SOP-tocht ons naar Uithoorn, waar in het historische Rechthuis het een treffen is van 79 SOP-pers. Leuk om elkaar weer te zien en ervaringen uit te wisselen: Vierdaagse, glibberen in Limburg, vakantie.
Andere gezichten achter de inschrijftafel....
Voor het vertrek moet Wim ons helaas melden dat Frits Spanjers ons ontvallen is. Ook meldt hij dat Rolf Craanen een herseninfarct doorgemaakt heeft. Op de inschrijftafel hebben we een kaart kunnen ondertekenen waarin we hem een voorspoedig herstel toewensen.
Het Rechthuis vormt onderwerp van het meest bekende Uithoornse volksverhaal van het spook Roselinde, dat rondwaart in het Rechthuis en op het Jaagpad tussen Vrouwenakker en Uithoorn. Het rechthuis is gebouwd op de grondvesten van een burcht; in de kelder is Rosalinde de hongerdood gestorven. Haar jammerlijke zuchten zijn er ’s nachts nog te horen; Rosalinde zuchtte om haar verloren liefde. Wil je meer weten: Zoek dan op Google naar de Spokerijen in Amsterdam en Amstelland.....
Dan vertrekken we voor een hele mooie wandeldag. We lopen aan de rand van de Ronde Hoep, een polder en stiltegebied in het zuidoosten van Noord-Holland. We kunnen volop genieten van de Amstel met plezierbootjes en -boten, van mooie historische panden en boerderijen, van pittoreske dorpjes. Dit alles onder een mild zonnetje en een heerlijke windje, perfect wandelweer.
Al snel maken we een eerste oversteek, met een pontje. De veerbaas heeft zelden zoveel voetgangers op de boot, we passen er net op! Direct hierna bij de Nessersluis wacht de eerste wagenrust en worden we verwend met fris en koek.
De Nessersluis was een schutssluis, gebouwd in 1675 om het overtollige water uit de omliggende polders af te voeren naar de Amstel. Het buurtschap heeft zijn naam aan de sluis te danken.
We vervolgen onze route en genieten van het weidse polderlandschap. Een groep van 11 (!) ooievaars voelt zich er goed thuis. We zien tal van watervogels: futen, waterhoentjes, op de terugweg kunnen we zelfs een lepelaar spotten. Ook is het genieten van de bloemen langs de waterkant en in de bermen. Het is nazomer, de bessen van de meidoorn kleuren, her en der lokken bramen, de paarse kattenstaarten steken af tegen het groen.
fig 1We krijgen een fraai zicht op het plaatsje Nes aan de Amstel en de fotogenieke Urbanuskerk, liggend aan de overkant van de Amstel.
Over een mooie ophaalbrug komen we in Ouderkerk aan de Amstel, een plaatsje met prachtige oude pandjes, maar ook met een bijzondere Joods-Portugese begraafplaats met eeuwenoude zerken. Onder de grote rust gaan we een kijkje nemen en zien o.a. de bijzondere marmeren grafstenen uitfig 2 de Gouden Eeuw.
Deze begraafplaats is een rijksmonument, 4 ha groot met ongeveer 28.000 graven en wordt onderhouden door vrijwilligers. Er rusten bekende personen: Sarphati, Caransa, de ouders van filosoof Spinoza.
Het bezoekje was het opgeven van een deel van de rustpauze meer dan waard!
Na de pauze gaan we weer op stap, de brug over en langs de oude kern van het dorp met een aantal horeca-terrassen. We volgen de Amstel terug naar Uithoorn. De parcoursbouwers hebben de route aangepast vanwege het drukke verkeer langs de Amsteldijk. Dit betekent ongeveer 2 km extra. We lopen hierdoor langs en door de rand-plantsoenen van Amstelveen. Dat is absoluut geen straf, we lopen nu in alle rust over mooie paden. Onderweg volgt nog een lekkere chocoladetraktatie. Uiteindelijk komen we wel weer op de Amsteldijk en passeren de Urbanuskerk met plantsoen aan de achterzijde en een kleine woonwijk. Hier is de 2e wagenrust. Chris heeft voor een lekkere banaan gezorgd, dat smaakt!
Wat verderop komen weer uit bij de pont waar we op de heenweg zijn overgevaren. We gaan over dezelfde weg terug tot aan De Rode Paal en blijven daarna het water volgen langs de Thamerkerk uit 1834 en het Stiltemonument als ontmoetingspunt bij de nationale gedenkdagen. In het oude dorpsgedeelte van Uithoorn passeren we tal van terrassen en aanlegsteigers voor de pleziervaart. Met een handdruk van twee kooplieden verlaten wij deze voormalige marktplaats en steken we over naar De Schans waarmee we de tocht in Uithoorn afsluiten.
Een prachtige tocht op het grensgebied van Utrecht en Noord-Holland, heerlijk wandelweer en een prima verzorging.
Chris en Ans, hartelijk dank!

Dag wandelaars.

Bij deze even een terugblik op onze eerste SOP-tocht na de zomerstop.

Een van onze wandelaars heeft toegezegd om een verslag te maken van deze wandeltocht.

Zelf kunnen wij terug kijken met hulp op een geslaagde organisatie, hiervoor onze dank.

Er moeten alleen niet meer uitvallers bijkomen want dan moeten we aan een bezemwagen.

Er wachten in Ouderkerk nog 3 broodjes kroket van de bestelling, koud en alvast afgerekend.

Graag tot ziens op onze volgende tochten.

Groet Ans en Chris Woerden

 

1. De Ronde Hoep Tocht 2017

Utrechtse Heuvelrugtocht 21 juni 2017
De laatste SOP-tocht nummer 222 voor het zomerreces heeft een startlocatie in Woudenberg en is een plaats en een zelfstandige gemeente met een gemeentewapen voorzien van een kroon met de beschrijving;


Zijnde van goud, beladen met drie hanen van sabel met kam en lellen van keel, staande twee en een.
Het schild gedekt door een gouden kroon van drie bladeren en twee paarlen.

Voor de vaste wandelkern is het gebied niet helemaal onbekend omdat meerdere tochten in dit gebied elkaar deels overlappen. Uit het aantal ingeschreven deelnemers van 60 hebben vermoedelijk er toch een aantal gekozen voor de 4-daagse van Laren of Alkmaar of zijn thuis gebleven voor de zomerse temperatuur die voorspeld zijn. Volgens onze sop-regels is de beslissing om deel te nemen altijd op eigen verantwoording.

Met een ruime voorkennis uit de flyer weten we wat er zoal te zien en te beleven valt op deze wandeltocht, een ruime omschrijving verteld ons over het ommetje van Woudenberg en het Henschoter-meer wat met dit zomerse weer meer eerder nijgt naar zonnebaden dan naar wandelen, En dat blijkt nu dat wij dit geplande rondje vergeten en ons niet wagen op het hete zand en de vele badgasten die we moeten omzeilen en ook nog minder gekleed zijn dan wij en als wandelaar moeten wij ook nog een rugtas sjouwen,
De flyer omschrijft ook het gebied van de Utrechtse Heuvelrug, het valleikanaal, gegraven tijdens de werkverschaffing en ook de plannen voor het opnieuw aanleggen van een spoorlijn. Een stukje geschiedenis en topografie over de Hollandse Waterlinie en de Grebbelinie is bij vele wel bekend en ervaren wij zelf dat de huidige bezetters van de bunkers vredelievend zijn gewijzigd.
Ons parkoers gaat door bossen met verharde en onverharde zand- en graspaden. We gaan langs de genoemde kanalen met veel bloeiende waterlelies en begroeide oevers en zien vanaf een brug een grote slang al zwemmend die de andere kant van het kanaal wilt bereiken. We zouden de SOP niet zijn als we zonder overstaphekjes een wandeltocht belopen. Het is een afwisselende tocht met polder en bosgezichten langs een grote kudde melkgeiten die al blèrend met een volle melkuier ons volgen en op een boerderij-erf een echtpaar herten hun jong proberen te beschermen tegen zoveel nieuwsgierige voorbijgangers. De grote rust met een consumptie bij je eigen lunch is voor de bezoeker ook bezienswaardig, een voormalige boerderij waarin ook een streekmuseum is ingericht.
Klederdrachten, gebruiksvoorwerpen uit Grootmoeders tijd, een grote collectie kaasstolpen, landbouw- en speelgoed attributen tot zelfs een voormalige fiets met groot en een klein wiel. Te veel om te beschrijven, ga het zien en geniet ondertussen van een diner in het weiland of in een van de verschillende voormalige stallen.
Een mooi afwisselend parkoers brengt ons bij de wagenrust en waarbij onze Co een handje helpt en ook verteld heeft dat onze parkoersbouwer Frits uit Schaijk in een afscheidsfase is terecht gekomen en ons allen nog wilt bedanken voor de vele reacties en kaarten die hij ontvangen heeft en wenst ons allen een fijn wandelplezier.
Er is besloten om het Henschotermeer over te slaan, een wandelaarster maakt een opmerking dat of nu het laatste deel van de tocht nog 5 of 6 km is maakt niet uit, als ze het maar niet hoeft te lopen, (een kleine zonnesteek ?)
Het gaat goed, we komen heelhuids met elkaar binnen en voor de meeste even het wandelzweet wegdrinken en in de hete auto stappen en thuis onder de koude douche. We kunnen terug kijken op een mooie wandeltocht en met dank aan Bert met zijn secondanten sluiten wij dit deel van onze serie af en gaan op 16 Augustus weer door met het tweede deel.
Allemaal een fijne vakantie toegewenst, lopend of uitrustend, maak niet uit als je er maar van geniet.
Groet Chris Woerden.

wandelplaatje woudenberg

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.