verslag GW 2017

Verslag van “De Loevesteintocht” op 31 Mei 2017.


Vandaag op de internationale antirook-dag hebben onze “kasteelheren” Bert en Kees de SOP- wandeltocht nr. 219 uitgezet naar kasteel Loevestein, gebouwd in de 14de eeuw en was toen een voormalig rovershol en waar men tolgeld moest betalen voor een veilige doorkomst en werd later ook nog een gevangenis waar de bekende rechtsgeleerde Hugo de Groot gevangen werd gezet.
Onze tocht begint in het Brabantse Giessen een klein dorp wat behoort bij de gemeente Woudrichem met een wapenschild en omschreven blazoenering;


"Van zilver beladen met 2 afgewende paalsgewijze geplaatste zalmen van keel,
 vergezeld van 9 breedarmige kruisjes van goud, paalsgewijs in 3 rijen van 3 geplaatst."


We schrijven in en het inschrijfbedrag zien we als tolgeld om in het kasteel te komen en met 81 wandelaars vertrekken we met prima weersomstandigheden vanuit de startlocatie die op het punt staat om gesloopt te worden. We nemen de kortste weg over het plantsoen naar de verhoogde dijk met de vele oude- nieuwe- en verbouwde gezellige dijkhuisjes en waarbij de verhoogde topgevels zowel de oorspronkelijke als de nieuwe vlechtingen in het metselwerk onder de dakconstructie als siermetselwerk hebben behouden en volgen een autovrij-pad op de rivierdijk die het dorp moet beschermen tegen overstromingen. We hebben enerzijds zicht over de rivier en anderzijds over het weidse landschap, een groot insectenhotel in de vorm van honingraten is een blikvanger in het lage gedeelte van deze polder.
We komen langs de conservenfabriek van HAK, ook bekend van de tv-spot met Martine Bijl “Ze zitten achter glas, maar je moet wel de groenten van HAK hebben” Dit klinkt toch vriendelijker dan “Goed gedaan HAK”
We krijgen de keus om het wandelpad met Kees te blijven volgen of anders met Bert even ploeteren over een smal graspad waarbij we de brandnetels moeten proberen te ontwijken en komen uit bij de Wilhelmina sluizen waar net een groot vrachtschip en enkele plezierjachten geschut gaan worden. Een blik op het mechanisme van de sluisdeuren doet vermoeden dat dit een verleden heeft. Een groot rijksmonument omschrijft dat Koningin Wilhelmina in 1904 het project heeft geopend.
We zijn in de provincie Gelderland in het gebied Munnikenland, een industrie- en natuurgebied in ontwikkeling met een water opvanggebied bij overstromingen. We gaan door de natuur met veel bloeiende vlierbessen waarvan zowel de bloem en ook de vruchten eetbaar zijn en kunnen op verschillende manieren worden verwerkt en gebruikt in de keuken en worden ook medicinaal en bij wondbehandelingen toegepast, is ook goed middel tegen overgewicht en hoge bloeddruk. Vlierbessen-thee en frisdrank daarvan mogen eigenlijk niet ontbreken op de theetafel. En als je een flierenfluiter wil worden dan kan je van de holle takken een fluitje maken. Op onze route wijken we nog wel eens af van de verharde weg en gaan we over graspaden met veel hobbels en kuilen met uitwerpselen van runderen en paarden die hun behoefte doen op een gemeenschappelijke plaats. Ook nu weer gaat Kees ons voor om de route via het asfalt aan te geven.

We komen uit bij ons kasteel en bekijken we dit eerst eens rondom met zicht op de poort, slotgracht en toegangsbrug. De kanonnen en de verdedigings-geweren moet de vijand afschrikken en een zwaan is stilzwijgend tussen het riet zijn eieren aan het uitbroeden. Hier op een gezellige binnenplaats tussen de bijgebouwen waar de toenmalige soldaten hun onderkomen hadden hebben wij onze lunch, en waar ook een museum is gehuisvest. Enkele ruimten zijn ingericht van uit die periode en waar volgens Klaas de bedstee voor hem te klein is. Schilderingen en teksten op de muren vertellen een verhaal.

Het kasteel waaruit en hoe Hugo de Groot met zijn boekenkist wist te verdwijnen staat in de geschiedenisboeken. Opgesloten in zijn kamer, schreef hij zijn beroemde werk: “Inleiding tot de Hollandse Rechtsgeleerdheid”. Dit werk werd eeuwen later nog gebruikt als handboek door rechtsgeleerden. Ook het beroemde werk “De Veritate Religionis Christianae “schreef hij op Loevestein. Naast het schrijven van deze werken las hij veel, gaf hij commentaar op andere werken en gaf hij les aan zijn kinderen in het leslokaaltje wat ook te zien is.

Na de lunchpauze vervolgen we onze tocht via de Schouwendijk door een open gebied met ruime vergezichten en langs de rivier met een verstevigde dijkversterking en komen uit in Brakel waar we een kleine wagenrust ervaren. Slingerend door de woonkern gaan we weer terug naar het open gebied en komen langs een wielerbaan waar een aantal jongeren, meisjes en jongens, met elkaar aan het wedijveren zijn wie de nieuwe Tom Dumoulin gaat worden. We komen uit bij de Wilhelminasluizen maar gaan rechtstreeks de brug over richting Giessen en komen afdalend daar in de woonkern terecht, nog wat stratenwerk en dan zijn we weer terug op onze startlocatie. We hebben genoten van deze mooie tocht en zijn ook weer een beetje educatief wijzer geworden en nemen onder dank afscheid van onze “Kasteelheren” en dat de rokers gehoor hebben gegeven aan de internationale anti-rook oproep.

De volgende tocht is bij Cobie en Klaas en dat wordt weer een verrassing.

wandelplaatje giessen

Vandaag 17 mei, op de verjaardag van onze koningin Maxima, zijn we in het Noord-Brabantse dorp Heeswijk-Dinther voor de 218de SOP-tocht met de naam “Stroomdal van de Aa, uitgezet door Myriam en in kaart gebracht met de GPS door de voorlopers.

Het voormalige zelfstandige dorp vormt nu met de aangrenzende dorpen de gemeente Bernheze waarvan de nieuwe blazoenering van het wapen luidt;

 

"Doorsneden van zilver en keel met vier lisdoddeplanten met twee bladeren en één aar,

schuin-kruisgewijs geplaatst en komende uit het schildhart, en tussen de bovenste en

benedenste planten een gesteelde lis, alles van het een in het ander.

Het schild gedekt met een goudenkroon van drie bladeren en twee parels."

 

Zo’n mooie educatieve startlocatie kan ik mij niet herinneren, een bezienswaardig bezoekerscentrum met een in bedrijf zijnde watermolen  voor het malen van koren en slaan van walnoten-olie en gelegen aan het riviertje de Aa. In een kruiswoord puzzel is het een veel gevraagd “riviertje in Brabant”, wat op veel plaatsen is gekanaliseerd maar wordt nu deels weer met een meander waterloop hersteld en waardoor de natuur zich aanpast.

Voordat we vertrekken met 87 wandelaars hebben vele van ons een  bezoek gebracht aan het binnenwerk. Een prachtig stukje Vakmanschap is Meesterwerk uitgevoerd in hout en met daarin opgenomen de maalstenen en aangedreven wordt door de molen die de twee waterraderen in werking stellen. We zijn ook getuige van de grote karpers die in de grote vijver aan het paaien zijn en zij daarbij zorgen voor het nageslacht en waarbij menige visser zal proberen om er een aan de haak te slaan.

We gaan door een wisselend agrarisch gebied met de teelt van aardbeien, graan, mais en aardappelen en ook diverse boomgaarden. Een prachtig mooi groen gebied met bos en veel polderbomen zoals populieren die verwerkt worden voor timmerhout, klompen, kratten, pallets en lucifers en ook tot papier en zijn een belangrijke voedselbron voor rupsen. Het zijn echte polderbomen en niet geschikt voor de bebouwde kom omdat zij door de krachtige, oppervlakkige en verspreide wortelgroei schade kunnen veroorzaken aan muren, terrein-leidingen, wegen en trottoirs. Zij behoren tot het geslacht van loofbomen uit de wilgenfamilie en zijn twee-huizig, de mannelijke zorgen voor het stuifmeel en de vrouwelijke katjes die bestoven zijn springen nadien open en zorgen voor het zaad voorzien van een donzig pluis wat met de wind wordt verspreid. Het witte pluis veroorzaakt een witte donsdeken in de omgeving en kan soms allergische symptomen bij de mens veroorzaken.

We komen terecht bij het prachtige onderhouden kasteel Heeswijk voor feesten en partijen en waar ook een trouwzaal is ingericht en met een rijke geschiedenis die terug gaat naar de 11de eeuw en die menige veldslag heeft doorstaan en waar in september 1944 door een verkeerde dropzone van een Airborne divisie een luchtlanding is geweest met een bijzonder voorval. Een herdenkplaat omschrijft dat een aalmoezenier Lt.Col. Father Sampson in de lucht terecht kwam op een collega en beide terecht kwamen in de slotgracht van het kasteel waar ze zonder problemen uit konden komen. Echter moest de Aalmoezenier alsnog een keer duiken om zijn Sacramenten en zijn hosties te redden.

We hebben het kasteel rondom kunnen bewonderen en op de parkeerplaats staat de wagenrust waar we worden getrakteerd op een lekkere krentenbol en volgen daarna een pad langs het water en de Heeswijkse bossen en buurtschappen en komen terecht in een echt Brabants café waar we heerlijk in de schaduw kunnen genieten van onze boterham en bestelling en waar de gezelligheid de kop opsteekt en de bloemetjes buiten worden gezet door een meewandelende muzikant die de toon heeft gezet voor een meezinger.

Zo komen we er niet, nog 10 km te gaan en even de weg terug naar het buurtschap en door het bos komen we na een klimmetje uit bij de “dieren- en tuinweide”, opgezet als een kinderboerderij, kweektuin en speelveld met een blote voeten pad waarbij de jeugd het gras kan voelen, wij zouden dit meer moeten aanleggen en dan kan de jeugd genieten en proeven van wat de natuur ons geeft.

Een grote bijenstal aan het begin, het is druk op de aanvliegplanken van de kasten met 6- en 10 ramen waar de bijen al duikelend en volgeladen met stuifmeel en nectar op neerkomen en dan nog even langs de wachters moeten om te laten ruiken dat ze er bij horen en niet als een vreemdeling zo maar naar binnen mogen gaan. Een mooie stek voor de bijen met veel bomen waarvan de knoppen een kleverige deklaag hebben en door de bijen tot “pro polis” wordt verwerkt om hun raten vast te zetten en kieren en naden van hun kast af te dichten en wij als mens dit ook verwerken in diversen zalven en tinctuur.

We komen langs een aantal boerderijdieren en met een omschreven verkeersregel dat de koeien bij kruisingen altijd voorrang hebben.

Al slingerend door het Brabants landschap komen we uit bij onze wagenrust  met een keuze tussen fruit en een koek en op het erf van een hobbykweker met een frisse waterkraan. Klaas bevangen door de warmte blijft in de schaduw achter en wordt opgehaald, geen probleem we zijn er voor elkaar.

Rest ons nog een landelijk boerenland-pad  langs het landgoed Zwanenburg met een middeleeuws landhuis in witte kleuren en trapgevels waarbij lijkt of er diverse wooneenheden in elkaar zijn gebouwd. Een mooi aangelegde tuin siert het complex. Onze start-finish locatie is in zicht en wij daar Myriam bedanken voor deze mooie route met heel veel bezienswaardigheden en lezen hier nog even het gedicht over de Nederlandse molen die nooit zal vergaan. De moeite waard !

Wandelplaatje Heeswijk

Wat vooraf ging.

Voor de 217e Sop-tocht zijn we te gast bij de voetbal vereniging DOVO in Veenendaal waar volgens de info van Casper  weer een gehele nieuwe wandeltocht is uitgezet, we gaan het beleven en genieten  in een gebied van de Gelderse Vallei wat door veenwinning een nat gebied is geworden maar wij het droog houden.


 Veenendaal is een zelfstandige gemeente maar heeft een samenwerkingsverband met omliggende gemeenten. Na het koninklijk bezoek in 2012 op Koninginnedag is het wapen van Veenendaal voorzien van een gouden kroon met een gewijzigde blazoen omschrijving;

"In azuur een schip met volle zeilen, varende op een zee, alles van goud”

Het schild gedekt met een gouden kroon van drie bladeren en twee parels.

We vertrekken met 111 wandelaars, eerst even over de grote parkeerplaats en door een woonwijk waar de bewoners fantasierijke terrassen aanleggen om contact te kunnen maken met de watersingel voor een bootje of een hengeltje. We vervolgen de route na het spoor door de buitenwijk van Veenendaal waarbij hoe verder we van het centrum af zijn de woningen groter en luxer worden met mooie aangelegde tuinen.

We delen een Hi Five met een schoolklas net of het onze (klein)kinderen zijn en gaan langs een afgesloten park waar herten en boerderijdieren een onderkomen en verzorging krijgen en komen terecht in het bos Pratenburg met smalle paadjes die overwoekerd zijn met lage struikjes waar de teken op hun prooi wachten en waarbij de zon een lichtgroene uitstraling geeft  die tussen de loofbomen door schijnt. Bos in, bos uit, en na de weg oversteek staat Co (fijn dat hij er is) op ons te wachten met de wagenrust voor wat fris en een koek. We gaan weer door met direct een prachtige bos-laan met aan weerszijde beuken bomen waarbij de rode bladeren door de zon een roze gloed laat zien. Nog even een lang gerekt vals plat om daarna weer af te dalen, er wordt gezegd; “Wat heeft dat nu voor zin om eerst omhoog te gaan en dan weer naar beneden” het is een diepgaand gesprek, gewoon vlak is toch simpeler.

We verlaten het bos en komen terecht in een agrarisch gebied waar experimentele gewassen worden gekweekt voor en door de Landbouw universiteit van Wageningen die op zoek zijn naar nieuwe en aangepaste rassen die beter en wereldwijd bestand zijn tegen milieuomstandigheden als inzet voor  een verbeterde en gezonde voedingsindustrie en bestrijding van de hongersnood. Misschien heeft het ook wel betrekking op de schaal van 5 die ook regelmatig wijzigt over wat wel en niet gezonder is.

Onze grote rust vinden we op een minicamping met een kantine waar we terecht zijn gekomen in de tijd van de Dikke en de Dunne (Laurel en Hardy) met ook de speelattributen uit die tijd en aan het balkenplafond hangen stenen bierpullen. Een in de zon gelegen buitenterras biedt ons een zitplaats en boven ons zijn twee ooienvaars die op thermiek zwevend om ons heen cirkelen. Op de naast ons gelegen erf van een boerderij laat een Rode Bourbon kalkoen-snotterbel zijn pronkende veren zien die op een indianentooi lijkt.

De tijd is om , het fluitje gaat, weer opstappen en gaan direct het weiland in waar we wel wat obstakels moeten nemen. Een draaihek voor 1-persoon tot dat blijkt dat er ook nog een groot draaihek is, het volgende obstakel is een overstaphek met schrikdraad maar met een rubberen schoenzool is het draad te verlagen en waarbij ook het draaihek open kan. Nog één te gaan en dat is de overstap  van prikkeldraad en waarbij Klaas dood leuk vraagt “zat die scheur al in je broek”    

Een rustiek wandelpad met ooienvaars, reigers en diverse landvogels brengt ons naar de Valleikanaal met daar langs een fiets-wandelpad waarbij de bermen begroeid zijn met het witte fluitenkruid en het gele koolzaad een beeld geven van de Wit-Gele vlag van het Vaticaan. Diverse watervogels al broedend of met hun nakomelingen zijn een natuurlijk beeld in deze omgeving. Aan het einde van dit pad komen we uit bij een kaasboerderij met een tweede wagenrust en waarbij een jonge dochter van de boerin zuivelproducten en hand gemaakte kaarten in de verkoop heeft.

We gaan over een rustieke landelijke weg richting het centrum van Veenendaal met een levendige winkelstraat en steenachtige schapen in kunstvorm en nog steeds vrij zwemmende goudvissen en goudwindes die nog niet zijn geschept en nu de watersingels sieren. We zijn er weer om onze parkoersbouwer te bedanken voor deze mooie wandeltocht in de Gelderse Vallei, maar helaas was de vogel al gevlogen op weg naar Engeland om daar een tochtje te doen.

De volgende  SOP tocht nr. 118 is in Noord-Brabant waar Myriam ons een gebied laten zien met veel natuurlijke en historische monumenten. Laten we er dan een gezellige Hoedjes-op tocht van maken en de bloementjes buiten zetten want de IJsheiligen zijn geweest.

"Voor IJsheiligen de bloempotten buiten,
veelal kun je er dan naar fluiten,
wacht af tot de heiligen zijn voorbij,
de bloemen zijn u daarvoor blij.

Wandelplaatje Veenendaal

Nog even een terugblik op onze SOP-tocht nr. 216 vanuit Uithoorn met een startlocatie die voor enkele deelnemers verwarrend was, in het wandelboekje stond een startlocatie genoemd op het Amstelplein maar is na deze vermelding gewijzigd in Hotel/restaurant Het Rechthuis met het adres Schans 32 wat wel aansluit op het Amstelplein. Deze wijziging was vermeld in de Website maar blijkt dat niet iedereen inzicht heeft op de website van wc-samenoppad. We gaan daar rekening mee houden.

Ook de tochten van 3 mei en 16 augustus zijn met elkaar verwisseld i.vm. verbouwingswerkzaamheden. We gaan nu op 16 Augustus naar Ouderkerk a/d Amstel met wel de zelfde startlocatie in Hotel/restaurant Het Rechthuis, Schans 32 in Uithoorn.

SOP-tocht 216 is van start gegaan vanuit Het Rechthuis het voormalige Ute Horne (uithoek) in Uithoorn a/d Amstel, een historisch gebouw die vele eeuwen en een grote brand heeft doorstaan en tijdens de oorlog een Rode Kruis ziekenhuis was. Uithoorn is een zelfstandige gemeente met een eigen gemeentewapen met de blazoenering

"Van lazuur met een hoorn van goud, geband van keel,

uit de mond van welke is uitkomende een kinderborstbeeld in zijne natuurlijke kleur

We gaan door de Schans en als we achterom kijken dan zien we een grote poort op de plaats waar vóór 1939 de brug over de  Amstel was en staan oog in oog met De Rode Vos, een gevelbeeld uit de voormalige Tabaksfabriek en rechts van ons staat een statig herenhuis waar de geestelijke vader van het huidige CDA heeft gewoond en zien de gesloten kerk die op een belegger wacht om er een andere functie aan te geven, de haan en het kruis zijn er al afgehaald.

We gaan door het winkelcentrum en langs een modezaak en steken over naar de ingangszijde van het Gemeentehuis met een pionachtig kunstwerk wat in de volksmond “Mens erger je niet” wordt genoemd  en hebben zicht op het Zijdelmeer een mooi natuurgebied, enerzijds met begroeide oevers en aan de andere zijde de woonwijk Meerwijk, een voormalig agrarisch gebied wat geleidelijk zal aansluiten op de woonwijk van het Buurtschap De Kwakel, van oorsprong een tuindersdorp. Even langs een gevelbeeld van de voormalige R.K. school en een rondje rondom Fort De Kwakel en vervolgen onze route over de Drechtdijk via de Vrouwenakker en gaan langs De Drecht naar onze grote rust in Nieuwveen  in de  Theetuin de Sfeerstal met leuke knutselideeën en met vogelbroedhokjes van theepotjes. Na de rust even terug langs de golfbaan naar de doorgaande route en na de Nieuwveense-brug volgen we een fiets- voetpad langs het water en komen we terecht in de Bilderdam en na de brug is bij het begin van het Pelgrims-pad een kunstwerk van twee schaatsende nijlpaarden en het gebed  van de Pelgrim valt te lezen op de gevel van een landbouwschuur.

De weg gaat over in een smal pad waar vroeger het trekpaard van de trekschuit heeft gelopen en komen langs een gezellige kleine theetuin met creatieve handvaardigheid en de Tolhuis-sluis waar de naam van deze tocht is afgeleid. We volgen een slingerend pad langs oude boerderijen met een blokhut in het land waar Hollandse namen op staan van benoemde Alpaca’s uit Zuid-Amerika die hier zijn ingeburgerd. We komen langs nieuwe woningen met verzorgde tuinen en gaan over vee-roosters om te voorkomen dat de schapen van eigenaar gaan verwisselen. We hebben ruim zicht over de polder met veel weidevogels, zwanen en knotwilgen en over het water met broedende watervogels of met veel klein grut wat onder Moeders vleugels mee gaat. Een wegwijzer verwijst naar het atelier van een kunstenaar in het weiland. Bij het eind van het pad komen we uit bij de opgeheven Jan Ploegensluis met een aanlegsteiger en een boten inrij-talud. Even een kleine rust om de lange sliert wandelaars te verenigen en vervolgen onze route met een weg oversteek nabij de brug van de Vrouwenakker en via een fiets/wandelpad langs de Amsteldijk-Zuid met ruim zicht op de skyline van Uithoorn en komen langs Fort aan de Drecht en door een levendige woonwijk met kleurrijke planten en bomen en komen we weer uit op Het Amstelplein

Vandaag 3 mei 2017 wordt volgens de Chinese kalender door de Boeddhisten de geboorte van Boeddha herdacht die door de Brahmanen voorspeld was en dat hij een machtige vorst zou worden of een troost en verlosser zou zijn voor de lijdende mens

Een mooie serie foto’s op deze website geven een beeld van deze sop-tocht met veel water, natuur en bezienswaardigheden. Ans en Chris Woerden

 

Op de 215e SOP-tocht heeft Monique met haar staf ons verrast met een trip door de bollenstreek met een startlocatie in Lisse, een plaats en gemeente in de provincie Zuid-Holland en met binnen de gemeentegrenzen liggende buurtschappen De Engel en Halfweg.

De blazoenering omschrijft het gemeentewapen;

Zijnde van goud beladen met een halve klimmende leeuw van lazuur.

(De halve leeuw heeft wel een staart en heupen maar geen achterlijf met poten)

Met een onstuimige weersverwachting gaan we toch enthousiast van start met de 98 ingeschreven wandelaars en de gedachte dat het in de kuststreek het meestal goed weer is. We zullen het meemaken want het was het beste wandelweer wat je maar kan wensen.

Vanaf het startcomplex volgt al snel het Keukenhofbos en langs het tentoonstellingsterrein met volle parkeerplaatsen van Keukenhof volgen we een bospad langs de bosrand en passeren een Kabouterdorp en komen uit bij het NS-station van Lisse wat sinds de Spoorwegstaking niet meer in gebruik is voor de reizigersdienst en alleen maar in werking is als station tijdens het bollenseizoen maar is daar nu voor afgeschreven en is er een restaurant in gevestigd met de passende naam “Het Tussenstation” en was in 1981 ook het decor voor de speelfilm “Het meisje met het rode haar”

We komen terecht in de bollenvelden in de bloeiende kleuren van de regenboogvlag (het symbool van de Gay Pride parade)  misschien wel niet in de juiste volgorde maar wel met de waarde daarvan. We gaan door De Ruige Hoek en langs de Waterleidingduinen, een beschermd natuurgebied en waar meer damherten zijn dan het voor hun beschikbare voedsel. We gaan over een gras-pad langs een duinbeek waar we diverse damherten kunnen spotten en waar het knelwater wordt opgevangen in duinbeken en paddenpoelen.

In de Langevelderslag vinden wij onze wagenrust om vervolgens het strand op te gaan waar enkele van ons als strandjutters op zoek zijn naar aangespoelde schelpen en haaieneieren. Het was even uitwaaien en nu klimmend het duin op en om neer te kijken over een duingebied waar de vele krom gewaaide bomen op bonsais lijken. We gaan door de duinen en waar we deze weer verlaten en de bebouwde kom ingaan staat de grote rust op ons te wachten in het Pannenkoekenboerderij Langs Berg en Dal. We moeten daar even de tijd voor nemen met al die hongerige magen en een lekker terras zonnetje duurt het even voordat we weer opstappen en beginnen aan het afsluitende deel. We gaan nog een keertje langs de gekleurde bollenvelden waarbij de zoektocht naar de zwarte tulp niets heeft opgeleverd want die bestaan nog niet, maar wel erg actueel is door de musical en T.V. serie en volgen onze route naar het Landgoed Keukenhof waar de bekende bloemenbollen tentoonstellingen worden gehouden en maken een rondje rondom het kasteel waar de obers buiten staan met een welkomst borrel voor het aankomende bruidspaar.

De naam Keukenhof is afgeleid van Keukenduin dat behoorde bij slot Teylingen. Het keukenduin ontleent zijn naam aan het feit dat de opbrengsten van het duingebied zoals wild, vee en allerlei kruiden en bessen bestemd waren voor de huishouding of te wel voor de keuken van het Slot Teylingen, waar onder anderen Jacoba van Beieren heeft gewoond.

Nog eventjes door het Keukenhofbos om daarna onze dank te brengen aan Monique die ons weer een stukje toegankelijk, veilig en mooi Nederland heeft laten zien.

Vandaag 26 april heeft toch een zwart randje want nu precies 31 jaar geleden ontplofte de kerncentrale in Tsjernobyl wat nog vele generaties na ons onveilig en niet toegankelijk is en dit de  reden kan zijn dat onze jeugd dit jaar gratis een jodium-tablet in de bus krijgt van het  ministerie van Volksgezondheid voor een medische bescherming voor “beter voorkomen dan genezen” of zou het een goede hint zijn voor de zorgverzekering.

De volgende SOP-tocht is op 3 mei vanuit Uithoorn, een nieuwe startlocatie met een open-route langs de rivier de Amstel, de Drecht en het Aarkanaal om bij de Bilderdam een smal jaagpad te kiezen terug naar Uithoorn.

SOP 20 april 2017

Wandelen in Schaijk

We wandelen vandaag vanuit Schaijk, waar Frits en zijn metgezellen een prachtige wandeling voor ons uitgezet hebben.

We lopen vandaag o.a. door de bos- en heidegebieden van het grootste aaneengesloten natuurgebied in Noord-Brabant, De Maashorst. De Maashorst is een prachtig gebied. Er wordt o.a. over geschreven:

De Maashorst is een groot, bijzonder natuurgebied. Over ruim 3.500 ha – van het dorpje Zeeland tot Nistelrode en van Oss tot Uden – strekken zich bossen uit, afgewisseld door heidevelden, stuifzanden en hier en daar een ven. Kaarsrechte of juist slingerende zandwegen voeren langs koren- en maïsvelden naar en van de oude gehuchten. Middenin het gebied is de stilte overweldigend.

In de laatste ijstijd liet de Maas, die door dit gebied stroomde, grof zand en grind achter. Let maar eens op tijdens de wandeling. Soms lijkt het bijna of je over een kiezelpad loopt.

In die periode zorgden breuken in de aardkorst ervoor dat delen van de grond omhoog kwamen. Deze hoger gelegen delen, de horst, zijn nog duidelijk in het landschap terug te vinden. Dit verklaart de naam ‘De Maashorst’.

Mar voor het zo ver is, worden we welkom geheten in de Phoenix, het gemeenschapshuis. De koffie is bruin, Frits is in z'n nopjes met 76 wandelaars, er is een huldiging en dan gaan we op pad. Onder een strakblauwe lucht, maar wel met een straf windje, slingeren we eerst een stukje door het Brabantse Schaijk. Na de oversteek van de drukke weg tussen Schaijk en Grave komen we in het landelijke gebied, grenzend aan de Maashorst. We genieten van het prille lentegroen en zien pasgeboren veulentjes.

En dan stappen we echt het bos in. We volgen een stukje het Docus de Das avonturen pad, speciaal voor kinderen, maar ook wij kunnen er van genieten! Het ligt prachtig aan o.a. een waterpartij.

Na verloop van tijd komen in het gebied waar de wisenten lopen. Deze bijzondere dieren zijn vorig jaar uitgezet.

Even wat achtergrondinformatie:

De wisent is het grootste landzoogdier in Europa. Door jacht verdween de wisent uit het wild in 1927 en bleven er slechts 54 dieren over die leven in gevangenschap. Sindsdien wordt gewerkt aan de terugkeer van de wisent in de Europese natuur. Vooral in Oost-Europa leven weer wisenten in het wild. De wereldpopulatie bestaat nu uit meer dan 5.000 wisenten, waarvan er ongeveer 3.500 in het wild, of semi-wild leven. De wisent is zeldzamer dan bijvoorbeeld de sterk bedreigde zwarte neushoorn. De komst van de wisent naar de Maashorst draagt dan ook bij aan behoud van dit bijzondere dier.

Ze lopen op een heel mooi open gebied in de Maashorst. Helaas is het afgezet om de dieren te laten wennen aan hun nieuwe omgeving.

We hebben het geluk dat we de wisenten zien. Ze zijn wel op afstand. Zijn het nou koeien of toch echt de wisenten? Maar het bord en de mooie gravure bij het hek maakt duidelijk dat het toch echt gaat om deze bijzondere dieren.

Wat leuk! Ik ben kort geleden al drie keer in het gebied geweest en heb ze niet eerder gezien!
Dank heren, dat jullie de route langs dit stukje van de Maashorst hebben laten leiden.

Even later wachten Co, Wim en anderen ons op met, wat we van de wandelingen van Frits gewend zijn, een lekker bekertje koffie, thee of bouillon. Een koek erbij. Het leven is goed!

We vervolgen onze route en komen over het mooie slingerpad, diep gelegen in de Maashorst.

De grote rust is in het dorpje Zeeland. Het cafeetje stroomt vol. Het zaaltje is te klein, we mogen ook in het cafégedeelte zitten. Daardoor hadden wij snel ons kopje thee of kop soep, anderen hadden minder geluk en moesten er langer op wachten.

Maar toch, na 3 kwartier staan we weer buiten en vervolgen we de route. We lopen het plaatsje Zeeland uit. Nu volgt een stukje landelijk gebied. Het is genieten van het wijdse zicht met alle groenschakeringen, die zo kenmerkend zijn voor de lente. Opnieuw volgt een stukje bos en wat verder is daar opnieuw de wagenrust.

Behalve koffie en thee is er nu ook frisdrank. De laatste koeken worden opgedeeld.

We staan achter de Reekse molen. Nog maar enkele jaren geleden was dit een bouwval, nu is deze prachtig gerestaureerd. De witte molen, zoals deze ook wel bekend staat in de omgeving, steekt fraai af tegen de lucht.

We steken opnieuw de drukke weg over. Het is wat om dit met zo'n grote groep wandelaars in veilige banen te leiden. Maar Klaas, Coby, Peter, Henk en Wim zorgen ervoor dat we met elkaar weer veilig aan de overkant komen.

De laatste kilometers leiden ons opnieuw door landelijk gebied. Boerderijen, bloesembomen, leuk om rond te kijken.

We lopen door een nieuwbouwwijk van Schaijk met een fraai speelterrein voor de kids en zien de kerktoren opdoemen. Nog enkele straten en dan is daar weer de Phoenix en zijn we aan het einde van de wandeling.

We worden uitgenodigd om nog even mee naar binnen te gaan. Er volgt een bijzondere huldiging. Helma, een plaatsgenoten en goede bekende van Frits heeft maar liefst 100.000 km gelopen!!!!
Zij wordt opgewacht door bekenden met bloemen. Frits overhandigt haar een mooie ingelijste oorkonde. Een fotograaf zorgt ervoor dat dit moment vastgelegd wordt.

En dan is deze mooie wandeldag ten einde.

Heren uit Schaijk: dank voor deze mooie dag! Het was genieten.

Myriam van den Berg

 

 

Onze SOP-tocht Nr. 213 wijkt wat af van wat wij gewend zijn en is nu een 2-daagse. Onze parkoersbouwer Casper was zo enthousiast met het uitschrijven van zijn tocht dat hij de afstand niet in de gaten had en later merkte dat hij een tocht van 50 km had staan, en om daar de helft van weg te knippen was ook zonde van zijn werk en bedacht toen maar om er twee dagen over te doen en als extra beloning een vaantje bij inschrijving voor deze twee dagen uit te reiken.

Onze start is in Leersum een klein van oorsprong zelfstandige gemeente met een eigen wapen maar behoort nu met; Maarn, Amerongen, Driebergen en Doorn tot de gemeente Utrechtse Heuvelrug met een samengesteld wapen waarin de “Zuil”  van Leersum is opgenomen.

De blazoenering luidt;

"Gevierendeeld door een kruis van zilver, het eerste kwartier van sabel, beladen met een leeuw

van zilver, getongd, genageld en gekroond van goud, de overige kwartieren van keel, beladen met een zuil,

een lelie en een rad, alles van goud. Het schild gedekt met een gouden kroon van drie bladeren en twee maal drie parels."

Op de eerste dag gaan we van start met 83 deelnemers  en met onze sportief geklede Baankapitein die de orde , tempo en rustpunten bepaald om zo op tijd en volgens schema de route te leiden naar en door de Kaapse Bossen (met een Zuid-Afrikaanse achtergrond) en mooie droge en goed beloopbare bospaden met zo af en toe een klimmetje en kunnen we genieten van de ontluikende natuur. Heel veel bloeiende krentenboompjes sieren de bosranden en ontelbare ontkiemde beukennootjes met een klein stammetje  en twee grote groene blaadjes proberen vaste grond te krijgen om uit te groeien tot een machtige beukenboom. De Koningsvaren laten op hun bladstelen alvast een klein krulletje zien van het blad wat daar uit moet komen.

We komen langs de Uitkijktoren waar politie en Staatsbosbeheer met elkaar aan het discussiëren zijn over het geen wij niet weten. De traplopers onder ons wagen zich naar boven om een blik te kunnen werpen op de omgeving maar moesten zich haasten om naar beneden te gaan om weer te kunnen aansluiten op de reeds vertrokken Soppers. Onze grote rust vinden we in de Helena-Hoeve met een prachtig en weidst uitzicht over het open gebied van bos en heide. Omdat het Koepeltorentje te klein is voor al onze wandelaars kunnen we gebruik maken van het terras en het restaurant waar de bediening het ons niet moeilijk maakt.

We verlaten het bosgebied en kuieren naar en door Doorn, ook met een geschiedenis maar dat laten we even links leggen. We gaan weer het bosgebied in maar moeten wel even oppassen voor de vele boomwortels die op ons pad gevaarlijke struikelpunten zijn. We gaan nog even klimmen op de Donderberg met het mausoleum, de Peperbus en verlaten het bos bij de Uilentoren om via de woonwijken terug te keren op onze startlocatie om op de volgende dag daar weer te starten voor het tweede deel.

Na het praatje en de oorkondes gaan we met 87 op stap naar het bos met de Amerongseberg en diverse klimmetjes, het lijkt niet hoog maar als je alle klimmetjes op elkaar zet dan zou het heel goed passen in het voorgebergte van de Pyreneeën. Toegegeven, een prachtig gebied zonder verkeer en ook hier weer de bloeiende krentenboompjes om uiteindelijk uit te komen in het woongebied met mooie boerderijen met hun veestapels. We gaan lunchen in De Leersumse Veld, een restaurant met een nostalgische verzameling van paardenspullen en tractoren en in de wei paarden en een mekkerende geit, die nu ons wandelboek siert.

Er staat ons nu een prachtig gebied op ons te wachten met allerlei verschillende variëteiten van natuur, heidevelden met daarin vrijstaande bomen die een sierlijk silhouet geven en waterpartijen met aansluitend moerasgebied, een rijk vogel broedgebied.  We verlaten het gebied voor onze wagenrust op een parkeerplaats en waar van een boom een waarlijk kunstwerk is gemaakt. We gaan weer door het zelfde afsluithek en krijgen te maken met wat bebouwde kom om daarna toch wat slingerend over het fietspad of door het bos te gaan en komen langs een hoog gelegen tennisbaan met een afdalend pad waar een honden uitlaatster een prachtig huisdier bij zich heeft die de kleuren zwart-wit  van de panda’s heeft en die vandaag met heel veel show bij Ouwehands dierenpark worden afgeleverd.

We zijn weer terug in Leersum en bedanken onze parkoersbouwer die al weg is om met een gestruikelde  wandelaarster met spoed naar de EHBO te gaan, hopelijk geen kwalijke  gevolgen en bij deze alvast een spoedig herstel toegewenst. Bij deze wandeldagen hebben we weer heel veel zuurstof en vitamine D tot ons genomen en was tevens een goede sportieve en actieve therapie in de buitenlucht.

Diegenen die aan beide dagen hebben ingeschreven ontvangen nog een lintje waarop staat dat dit de 5de maal is van een 2-daagse SOP-tocht, dus in het begin omschreven reden van deze 2-daagse is uit de duim gezogen, sorry !!                   

(De volgende SOP-tocht is bij Frits in Brabant, kan en wil iemand van ons daar een verslag over maken.)

 

 

Een verslag van onze SOP-tocht nr. 212 vanuit Amersfoort  was al gemaakt door onze parkoersbouwers Henk en Bert en kenbaar gemaakt via flyers en de website. Er is hier niets aan toe te voegen, alleen even aanvullen over de  Folklore van Amersfoort en de Amersfoortse kei en hoe en waarom Amersfoort  de Keistad wordt genoemd en de bewoners de Keientrekkers.

 

Onze startlocatie is op het sportpark Nimmerdor bij v.v. Amsvorde en dit is ook de oude benaming van Amersfoort en hier is ooit de eerste SOP-tocht uitgezet door Rolf onder de naam van “Amersfoortse Keientocht” en staat nu geboekt als Rondje Amersfoort.

Het wapen van Amersfoort heeft sinds de toekenning in 1816 de volgende blazoenering

“van zilver meteen kruis van keel; het wapen gedekt met eene kroon

Met 5 fleurons, alles van goud en van weerskanten vastgehouden

Door een klimmende leeuw in zijne natuurlijke kleur”

Voor vertrek nog even een oorkonde uitreiking en waarbij de organisator Bert er ook een heeft verworven en dan nog een praatje van hem wat ons te wachten staat op deze tocht en dat wij in de binnenstad van Amersfoort op “Het Hof” de grote rust hebben en waar de organisatie het voor elkaar hebben gekregen dat wij met 114 man/vrouw sterk in De Blauwe Engel een Haags bakkie koffie kunnen krijgen voor een 65+ prijs en daar ook je eigen lunch mag nuttigen.

Direct na het verlaten van de parkeerplaats gaan we door een woonwijk met een mooi park waar de kersenbloesem haar grote pracht aan het verliezen is en komen terecht in een bosgebied en al slingerend, klimmend en dalend dwalen we door Klein Zwitserland en komen langs een gekapt en ontgraven bosgebied met hekken afgezet door een beleggingsmaatschappij die hier iets van plan is wat geld op moet gaan leveren, wat dat gaat worden staat er niet op aangegeven.

We komen in het gebied van het voormalig concentratiekamp Amersfoort en gaan door een loopgraaf uit de WO2 en langs de schietbaan met aan het eind het monument “De stenen man” wat herinnert aan de vele onschuldige mannen en vrouwen die voor ons Vaderland  als oorlogsslachtoffers zijn gefusilleerd. Jaarlijks wordt op 19 april hier een herdenking gehouden met een kranslegging.

We vervolgen onze route naar en door het centrum van Amersfoort met bezienswaardigheden en een zichtbare geschiedenis van monumentale en historische gebouwen en naar onze grote rust in De Blauwe Engel met zicht op de voormalige stadsbron uit de 15de eeuw en nu een fontein met een bronzen gezicht die waterspuit en met een mythe dat onder de fontein een draak verscholen zit, of zou dat de mythe kunnen zijn van Joris als beschermheilige van Amersfoort in het gevecht met de draak. In de St. Joriskerk is een klokkenspel waarbij Joris en de draak elk uur te voorschijn komen.

De stad was in het verleden ook een bedevaartsplaats door een op wonderbaarlijke wijze gevonden Mariabeeldje waar aan wonderen zijn toe geschreven en hier wordt nog steeds een kerkelijke ommegang voor gehouden. In het portaal van de Grote Kerk is op de kruising van 2 metalen strippen de X-as en de Y-as het geografisch middelpunt van Nederland aangegeven waaruit Nederland kadastraal in genummerd.

Het fluitsignaal gaat en dan wordt het weer aantreden om verder te gaan door het stadsdeel en over de brug van de Eem, een waterwegverbinding vanaf de Koppelpoort, waar het Valleikanaal en waar enkele Veluwse beken samenkomen, naar het Eemmeer en zorgt voor de afwatering van de Gelderse Vallei en is landschappelijk van grote waarde. Er volgt een mooie wandelroute over vlonders van de Oude Eem en door een plantsoen-ogend bosdeel en een smal slingerend pad langs de snelweg waar het verkeer  niet storend te horen valt, De Amersfoortse Kei hebben we gemist maar wel even de achtergrond hiervan.

Het verhaal gaat dat in de 17de eeuw de dichter en Jonkheer Everard Meyster een weddenschap af sloot met de bewoners tegen een beloning voor bier en krakelingen om een grote zwerfkei vanaf de Utrechtse Heuvelrug naar de stad te slepen en zo kwam  de kei terecht op de Varkensmarkt. Later kwamen de bewoners er achter dat zij een onzinnig karwei hadden gedaan en werd de steen begraven. De Jonkheer voelde aankomende problemen en verhuisde naar Utrecht waar hij zich vestigde in een huis met de naam “de Krakeling”, een verwijzing naar de weddenschap. In de 20ste eeuw was de schaamte van dat onzinnige karwei verdwenen en werd de steen weer opgegraven en heeft nu een bezienswaardige plek bij de Stadsring.

 

We komen weer uit waar we gestart zijn met dank aan de parkoersbouwers voor deze tocht met prima wandelweer en waarbij we weer wat mooi’s van ons land hebben gezien.

De volgende tocht is de jaarlijkse tweedaagse  van uit Leersum op 11 en 12 april.

                                                                  

 

Vandaag hebben we een wandeling in en rond Soest gelopen. De wandeling, georganiseerd door Samen op Pad, startte bij Atletiekvereniging Pijnenburg.
Voordat we van start gingen was er een felicitatie voor Peter, de fotograaf van Samen op Pad.
Nadat de handtekeningen verzameld waren, werden de kaarten overhandigd en gingen we nog even voor hem zingen. Hij moest wel even op de tafel staan, anders konden de 111 wandelaars hem niet goed zien.
Het eerste gedeelte van de wandeling ging door Soest. We kwamen langs drie oude kerken en langs een molen  De-Windhond-Soest .
In deze omgeving wordt al heel lang rogge verbouwd en als dit geoogst is, worden er Soesterknollen.  gepoot. Deze worden in november geoogst.
Dit is een echt streekproduct.

We kwamen ook langs een monument. Dit monument is ter nagedachtenis aan Hare Majesteit Koningin Emma en is in oktober 1936 geplaatst door de Burgerij van de gemeente Soest.

Bij de Petrus en Pauluskerk hadden we een autostop. Er werd een lekkere stroopwafel en een pakje fris uitgedeeld. De eerste 5,5 km zaten er op. We gingen verder door een stukje weiland (onderdeel van het Klompenpad) en liepen langs het Derde Erf.

Zo kwamen we bij ‘eetcafé Centraal’. Hier hadden we de grote rust. We mochten binnen ons brood opeten. Ik had wel zin in een bakje espresso, maar dat hadden ze helaas niet. Ik heb toen een kop groentesoep (3 euro) gekocht. Ik verwachtte dat dit wel goed zou zijn. Helaas was de kop half vol. Ik liep maar even naar de keuken waar de baas stond. Ik vroeg heel netjes of deze hoeveelheid in deze kop klopte. Hij vond zelf van niet en ik kreeg een nieuwe kop soep en mocht de halve ook houden. Wat een service!  Ondanks het feit dat er geen vlees en gehaktballetjes in de soep zaten, heb ik er wel van genoten.
Na de rust ging de route naar de Soesterduinen. Dit is een heel mooi natuurgebied met een prachtige bosvijver, waar we omheen liepen. Na 19 km werd er door de familie van de parcoursbouwer nog paaseitjes uitgedeeld. Ze waren erg lekker. We liepen het laatste stuk nog even over de zandvlakte en door de bossen. Zo kwamen we weer aan bij de finish.
Het was een mooie en afwisselende wandeltocht. Ook het weer zat mee. We hebben droog en goed wandelweer gehad.
Mijn dank gaat uit naar het bestuur van Samen op Pad en de parcoursbouwer.
Het was een mooie dag!
Gr. Heopa


Het is volop lente  maar vandaag net een klein dipje, de natuur ontwaakt en de krentenboompjes en magnolia’s  staan volop in bloei en een bezoek aan een Japanse bloesempark met de rosé bloemen is de moeite waard. Even stoeien om op onze startlocatie te komen wegens wegwerkzaamheden  voor de 211de SOP-tocht vanuit de Sportkantine Pijnenburg in Soest en daar staat een kunstwerk met  3 polsstokspringers die over de vijver heen willen springen of zou de polsstok symbolisch het sportieve onderdeel kunnen zijn van het agrarische gemeentewapen van Soest omdat daar ook een polsstok is in verwerkt ?

De blazoenering

Van sinopel, beladen met eene golvende fasce van zilver,

verzeld en chef met een ploeg en pointe met een berg van hooi,

alles van goud."

Deze helm is een open traliehelm met aan weerszijden landbouwgereedschappen

met  een polsstok, zeis en een vlegel en een hooihark, riek en een sikkel.

De organisator heeft bedacht om er deels een culturele tocht langs gemeentelijke monumenten van te maken en ons door Soest heen te loodsen langs kerkgebouwen  met diverse geloofsgemeenschappen  en verschillende woonwijken  en historische boerderijen met rieten daken en langs een zwart geschilderde schaapskooi in een woonstraat waar geen schaap te bekennen is. Bij Petrus en Paulus even een rustpunt met een wagenstop voor een stroopwafel en een pakje drinken en waarbij tevens enkele dames gebruik maken van de toiletten in de pastorie. We gaan door het buitengebied en door het  weiland en komen langs een vogelopvang en een lammetjes boerderij, maar helaas niet gezien wat we wel wilde zien.

Onze route gaat ook over de Soester-Eng, een agrarisch gebied met een archeologisch monument van een grafheuvel, Het Engenbergje. De Eng is vanuit het verleden vruchtbaar gemaakt door zogenaamd het potstallensysteem (enkeerdgronden.) waarbij  heideplaggen vermengd met schapenmest en bladeren werden aangebracht en nu akkerbouw mogelijk is en er boekweit, rogge, aardappelen, gerst en sinds enkele jaren ook weer de Soesterknollen  worden gezaaid en geoogst. Voor een smakelijke consumptie  mag men  volgens het volksgeloof het gedichtje over Sint Laurensdag, martelaar en beschermheilige van koks en herbergiers, de naamdag op 10 augustus niet vergeten dus;

--------------------------

Wie knollen wil eten moet Sint Laurens niet vergeten 

en als het kindje Jezus is geboren hebben de knollen hun smaak verloren.

--------------------------------

Soesterknollen zijn geel van kleur en vandaar de uitdrukking;

Iemand knollen voor citroenen verkopen”

----------------------------

Er zijn wat liedjes, rijmpjes en uitspraken over de Soesterknollen en is tevens ook de bijnaam van de inwoners van Soest, niet alleen omdat hier de knollen worden gekweekt en gegeten maar ook omdat in het verleden  dit voor velen een minderwaardig voedsel  was

-------------------------------

De boer die at een knol, die knol was zo heet

dat de boer het van benauwdheid in zijn broek deed.

 

-----------------------------------------

 

We komen langs een gerestaureerde korenmolen De Windhond uit de 18de eeuw die na een restauratie in 2008 is geopend en weer volop in bedrijf is  met een verkooppunt van  gemalen graan. De details hebben we niet goed kunnen zien, alleen enkele naar ons zwaaiende bezoekers. Onze grote rust vinden we in een Het Eetcafé in het centrum van Soest, knap gevonden als daar 113 ? wandelaars een zitplaats krijgen en daarvoor met een consumptie ons eigen lunchpakket mogen nuttigen voor een wandellaars-prijsje.

Bij het weggaan even wat paniek, waar is de GPS van onze organisator gebleven ?

St. Anthonius beste vriend zorg dat ik mijn GPS weer vindt.

en hij wist deze onderweg weer te vinden, probleem wordt wel opgelost en opgewekt gaan we richting het Paardenkamp, dit staat aangeven op een land-hek van een afgerasterd terrein voor   paarden die met pensioen zijn gegaan en daar een oude dag kunnen slijten. Geen paard te bekennen, misschien een daagje op stap. In de omgeving staan nog verscholen enkele historische boerderijen zoals De Staelenhof en Het Derde Erf, een voormalig klooster. We gaan de Korte Duinen in, een prachtig stuk natuurgebied over slingerende asfaltpaden en mooie doorkijkjes naar open heidevelden en komen uit bij een grote ven met natuurstenen blokken als zitbanken en  waar midden in de plas een aalscholver op een paal staat, of hier voor hem iets te vissen valt dat is nog te bezien, kikkers en padden is mogelijk want de periode van kikkerdril is ook aan de gang. Even verderop vieren we alvast Pasen met een paasei om daarna weer verder te gaan en sluiten we aan op de Grote Duinen met uitkijk over veel rul zand met onverharde paden die wij al slingerend volgen om uit te komen bij de spoorbaan en deze oversteken en terecht komen in de wegwerkzaamheden  nabij onze startlocatie en waar het nieuwe asfalt nog warmte afstraalt, we zijn er weer met dank aan onze organisator die weer kan lachen en aan St. Anthonius voor het terug vinden van de GPS voor de volgende tocht.

                                                                         

Schil 1 kg knol en 1 kg kruimige aardappels, en snijd deze in gelijke stukken en koken tot alles gaar is.

Stampen en op smaak brengen met gebakken spekblokjes, kruiden, peper en kruidenboter.

Heerlijk met rookworst

 

 

 

 

 

 

De 210de SOP-tocht is de eerste lentetocht in 2017 vanuit Dordrecht, een historische stad met een rijk verleden en  gelegen op het “Eiland van Dordrecht” op de plaats waar 3 waterstromen samenkomen, de Beneden Merwede, de Noord- en de Oude Maas en is het drukst bevaren waterknooppunt van Europa. Het stadswapen van Dordrecht heeft een blazoenering met beschrijving;

"Van keel beladen met een pal van zilver. Het schild gedekt met een kroon en 3 fleurons, alles van goud en 5 paarlen, en ten wederzijde vastgehouden door een van goud."

Volgens  de folklore wordt Dordrecht tijdens het carnaval “Ooi en Ramsgat” genoemd en worden de Dordtenaren  met “Schapenkoppen” aangesproken  wat terug gaat naar een sage uit de middeleeuwen over een schaap met mensenkleren  die de stad werd in gesmokkeld om het tolgeld te ontlopen. Dit is uitgebeeld in een modern stads-monument en er is ook een lekkernij van een koekje met de naam Schapenkop.

De oude binnenstad is rijk aan historie met daarbij de Grote of Onze-Lieve-Vrouwenkerk  met een scheefgezakte toren die nooit is afgebouwd en in plaats van een torenspits  zijn er daar vier kolossale wijzerborden geplaatst en aangesloten op een uurwerk.

Onze startlocatie is in het Polderwiel en is een sociale ontmoetingsplek en daarmee toegankelijk voor alle wijkbewoners. We schrijven ons in en laten ons wandelboekje afstempelen waarbij het verkregen wandelboekplaatje ons laat zien wat vermoedelijk een gezichtspunt zal worden van deze wandeltocht.

Zonder toespraak of huldiging gaan we op weg in de richting van en door Dubbeldam, een voormalig dorp met historische dijk-woninkjes maar nu is toegevoegd als woonwijk van Dordrecht en volgen een natuurpad rondom een waterplas waar een aantal watervogels elkaar het hof maken en hun nesten in orde gaan brengen tussen de eerste bloeiende oeverplanten. We gaan rondom het landgoed Dortwijk met een doorkijk naar de historische oranjerie en de villa Sorghvliet.

We vervolgen onze tocht door een natuurlijke omgeving  waar de grote grazers zorgen voor het landschapsbeheer en gaan dijkje-op en dijkje- af met idyllische huisjes en gaan langs het ziekenhuis en sluiten aan op het Steve Bikopad, een martelaar en symbool van het verzet tegen de apartheid in de jaren 60-70. We gaan langs het winkelcentrum waar de keermuren zijn gemetseld van  straatklinkers (sterk werk !) en vervolgen het wandelpad door een groot plantsoen om  al vroeg onze grote rust te vinden, en wij daar zeer welkom zijn, in de gemeenschapszaal van De Sterrenlanden, een tehuis met verpleegafdelingen voor mensen met Somatiek en dementie. Er is dringend behoefte aan vrijwilligers en dat wordt ook aan ons gevraagd. Het buffet staat voor ons klaar en we hebben te maken met oudhollandse guldenprijzen en als we weg gaan dan krijgen we allemaal nog een beker drink-yoghurt mee. Hoe lekker kan je het hebben.

Na de rust staan we aan de rand van de Biesbosch en volgen een aantal paden door het groen en langs het water met heel veel knotwilgen die op een aantal plaatsen al gesnoeid zijn voor het diverse vlechtwerk en waar het snoeiwerk nog in volle gang is. Wilgen behoren niet alleen bij  dit landschap maar bezitten ook een schat van medische ingrediënten en waar diverse medicijnen van worden samengesteld, zowel voor inwendig- maar ook voor uitwendig gebruik. Bij een vergeten hoofdpijnpil kan het kauwen op een wilgentwijgje of een kop wilgenthee pijnstillend zijn en een wrat kan je er mee weg pesten. Je moet wel weten hoe je het doen moet.

Genietend van het voorjaarszonnetje met wel een straffe wind volgen we een boomstronken-pad langs de rivier en merken dat het water erg hoog staat zodat zelfs het onverharde pad tussen bomen onder water staat en wij het verharde pad langs de rivierdijk gaan volgen en waren de lammeren met ons mee hollen en ze blèrend achterlaten als wij het pad verlaten. Er volgt nog een wagenrust met zitplaatsen op de gebundelde wilgentakken en zien daarvandaan de skyline van Dordrecht. Er volgt nog een paasei en een natuurpark om de bebouwde kom in te gaan en bij het Polderwiel onze tocht af te sluiten. Waar of niet waar, (onder weg vernomen) bij een geboorte aangifte ontvangt de nieuwe stadsburger een knus schaap-speeltje en staat meteen geboekt als een jong schapenkopje. We gaan het weten.

Met dank aan de parkoersbouwer.

                                                                 

 

 

Weer een nieuwe startlocatie van de SOP en dat is in Alverna op een camping waar onze organisator Bert met zijn gezin tijdens de vierdaagse zijn bivak opslaat om daar vandaan op de fiets v.v. naar Nijmegen te gaan. We hebben hier de 209de sop-tocht in een gebied wat bij de meerdaagse wandelaars niet onbekend is maar onze route gaat wel wat meer door het buitengebied van Alverna, een klein kerkdorp tussen Grave en Nijmegen en behoort tot de gemeente Wijchen.

Het wapen heeft de volgende blazoenering:

"In keel een schuinkruis, vergezeld van 4 omgekeerde droogscheerderscharen,

alles van goud.

Het schild gedekt met een gouden kroon van 5 bladeren

Het schild is rood van kleur, op het schild een diagonaal kruis met tussen de armen vier omgekeerde droogscheerderscharen, ook de scharen zijn goudkleurig. Het schild is gedekt door een kroon van vijf bladeren, dit is een zogenaamde markiezenkroon.

Het dorp is vernoemd naar het in 1887 daar gestichte klooster Alverna,dat op zijn beurt is vernoemd naar La Verna,de berg in Toscane, waar Franciscus van Assisi in 1224 de  stigmata ontvangen heeft, wat uit het Grieks vertaald Brandmerk of Schandvlek betekent. Dat zijn rode plekken, zweren of al dan niet  bloedende wonden die optreden bij christelijke religieuzen op de plaatsen van de verwondingen die volgens de Bijbel werden toegebracht aan het lichaam van Jezus tijdens zijn kruisiging. Deze wonden worden ook wel de kruiswonde(re)n genoemd.

Het Franciscanenklooster was gebaseerd op liefdadigheid voor zorg en onderwijsis nu  gesloopt en heeft plaatsgemaakt voor een verzorgingsflat. Het stenen beeld wat in gevel was verwerkt toonde een staande Christusfiguur met zijn armen gespreid en op zijn borst het Heilig Hart en heeft nu een plaats gekregen in de voormalige Kloostertuin.

We gaan van start met 97 ? wandelaars en direct genieten van de ontluikende natuur van de Overasseltse en Haterse buitengebied met glooiende heidevelden en vennen, een ware natuurlijke oase voor de daar levende fauna. We komen langs de ruïne van de Sint Walrickkapel met daar een zogenaamde “Koortsboom” Hierover zijn eindeloos veel verhalen geschreven en verteld, het ware verhaal is het geloof. In de kapel is ook een steen uit Lourdes waarop een Mariabeeld is geplaatst. Het is een historische legende en dat maakt dit alles zo nieuwsgierig en is mede hierdoor een bedevaartplaats geworden voor zieke mensen die door een eigen koortsdoekje of kledingstuk in de Koortsboom ongezien te laten bevestigen en daar door een geloofwaardige genezing krijgen.

Even terzijde, dit niet te verwarren met “Steet Art” of wild-breien genoemd waarbij op willekeurige plaatsen lapjes naaldkunst worden bevestigd aan lantaarnpalen, vuilnisbakken, bomen en kunstwerken of ander straatmeubilair sieren. Dit heeft soms een politiek of ideologisch motief,zo zou het wild-breien de leefomgeving vrouwelijker maken.

We genieten van dit prachtige natuurgebied met uitzicht over de vele vennen, waar deze tocht naar genoemd is, en als we na het bos nog een rondje maken door het agrarisch gebied dan snuiven we de geuren op van de make-up die de landbouwer gebruikt voor zijn akkers, het is zeker weten geen Chanel.

We krijgen nog een wagenrust waar we onze wandeldorst kunnen blussen en gaan daarna opgewekt weer verder om te genieten van dit prachtige lenteweer en komen weer uit waar we gestart zijn om hier in de camping kantine onze lunch te nuttigen en waar nog wat vooraf bestelde lunchhapjes te nuttigen zijn. Na de rust gaan we direct over graspaden langs een kreupelhoutbos, bosplantsoen en kerstboom kwekerij naar de Boskant, een buurtschap behorende bij Alverna, met een groot commercieel recreatiepark met veel verschillende activiteiten voor  dagrecreatie en veel zandstrandjes rondom een grote plas en waar men als principiële nudist ook een handdoek mag en kan uitspreiden.

Vandaag 15 maart is ook de dag waar we allemaal mee te maken krijgen of hebben en daarvoor onze stem gaan uitbrengen maar daar zijn nog al wat meningen over verdeeld want de stemwijzer weet het ook niet. Het is net als met wandelen het wordt gewoon links of rechts en laten we er dan vanuit gaan dat het gewoon een stap-rechts en een stap-links is en wij met ons allen hierop verder kunnen gaan.

De parkoersbouwer heeft  met zijn secondanten ons een prachtige SOP-tocht geboden en er is al intern besloten om deze volledig toe te voegen aan de volgende wandelserie.

TOP  !!!! 

                                                                 

 

Beste Soppers,

Dit verslag is samengesteld uit informatie die Casper in zijn flyers heeft omschreven en ook wat directe informatie van wandelaars die deze tocht wel hebben gelopen en er zijn ook wat foto’s die een beeld geven van dit wandelevenement.

 

Na de laatste SOP-tocht in 2016 zijn we weer terug in Renswoude niet om dat we wat vergeten zijn maar wel voor de Grebbelinietocht omdat wij volgens onze organisator nog niet alle dijkjes hebben gezien en belopen, we gaan het zien en ervaren. Gek op het verleden schept hij in de info en flyers een historisch beeld van de geschiedenis van dit fenomeen en waar menig oorlogsverleden heeft plaatsgevonden. Maar eerst even waar we zijn en dat is in een van de  kleinste dorpen van ons land in de provincie Utrecht en ligt in de Gelderse Vallei maar met een eigen wapen met de blazoentekst; Renswoude.

Ín zilver 2 beurtelings gekanteelde dwarsbalken van keel

met een smalle ingeschulpte schildzoom van azuur.

Het schild gedekt door een gouden kroon van 3 bladeren en 2 parels.

Van oorsprong is deze linie aangelegd in de 18de eeuw als verdedigingslinie van de Hollandse waterlinie. De eerste die dat uit kwamen proberen waren de Fransen en die hadden het goed bekeken want zij kwamen in de winter en staken zo met of zonder schaatsen het ijs over, weg verdediging van de waterlinie en de dijkjes kwamen in verval. Ook Napoleon heeft hier zijn sporen achter gelaten in een van de best bewaarde verdedigingswerken met de naam Fort Daatselaar en geeft een goed voorbeeld van de verdediging van de Grebbelinie. Een aarden wal met de schietsleuven voor de kanonnen met de opritten zijn in de oude staat terug gebracht. Zijn wachtposten heeft hij hier achter gelaten en hoe het met hem zelf is gegaan dat weten we nog van onze wandeltocht in Austerlitz.

Met de dreigende WO2 is de dijk weer hersteld en zijn er verdedigingswerken gebouwd zoals bunkers, loopgraven, schuttersputten tot kazemat en veel obstakels en heeft ons leger 5 dagen lang de bezetter kunnen weerstaan maar helaas toen was het vuur op. Dijkjes gesloopt, dijkjes hersteld, bruggetjes gemaakt en hekjes geplaatst die smaakvol zijn ontworpen en dan maar er een historisch rijksmonument van maken in een prachtig natuurlijk wandelgebied.

Onze grote rust is in het cultuurhuis in Scherpenzeel in de provincie Gelderland met heel veel disciplines, een gezellige zaal en vlotte bediening van de snacks. We gaan nu vreedzaam verder, genoeg over de oorlog want daar komen we toch nooit vanaf. Een verzetsmonument en een beeld van de wederopbouw zijn opgenomen in het straatbeeld en sluiten die periode af. Op een aantal plaatsen is de dijk al afgegraven om plaats te maken voor bouwterreinen waarvoor een monument is geplaatst onder de naam; 

Schaduw uit het verleden herrijst in zwarte stalen balken.

De balken zijn schuin geplaatst in de vorm van het dwarsprofiel van de verdedigingsdijk.

Na vertrek even de bebouwde kom bekijken. Een grote kerk met een gezellig centrum met enkele gebouwen die in de gemeente- en/of onder de Rijksmonumentenlijst vallen en ook een aantal bomen met historische, landschappelijke en ecologische waarde.

We passeren op onze route een prachtig wit buitenhuis het voormalig Gemeentehuis van Scherpenzeel maar nu omgebouwd tot een mooie trouwlocatie en partycentrum. We kunnen er niet lang bij stil staan want de romeinse oppergod Jupiter met de bijnaam Pluvius als regenbrenger heeft ons rijkelijk besprenkeld en ons niet omhoog maar omlaag laten kijken om te voorkomen dat dat je je schoenen niet zou overscheppen. Het was wel nat maar toch 85 wandelaars hebben Pluvius getrotseerd en hebben van deze 208ste SOP-tocht weer kunnen genieten van al het moois wat ons land te bieden heeft.

            

 

Voor de SOP-tocht nr.206 staat de startlocatie in Wolfheze, dat met Doorwerth, Heelsum, Heveadorp, Oosterbeek en Renkum tot de gemeente Renkum behoren  en toont een wapen van een gecarteleerd schild, gevierendeeld waarvan de omschrijving luidt;

I). in keel een omgewend springend paard van zilver,

II).  in azuur een dubbelstaartige gouden leeuw, gekroond van hetzelfde, getongd en genageld van keel,

III).  in azuur een dwarsbalk van goud, vergezeld van 6 liggende blokjes, 3 boven den balk in de richting daarvan   en 3 (2:1) daaronder,

IV). in goud een schuinbalk van keel. Het schild gedekt door een antiekegravenkroon.

Wolfheze, het vroegere  Wolvenbos, heeft in de loop der eeuwen heel wat te verduren gehad, Het dorp is tijdens de 80-jarige oorlog door de Spanjaarden verwoest en is het gebied later na historische vondsten en de vele grafheuvels tot archeologisch beschermd gebied verklaart. Tijdens de WO2 zijn in dit gebied grootscheepse luchtlandingen geweest waarbij ook het plaatselijke ziekenhuis per abuis is gebombardeerd maar nu is uitgegroeid tot een psychiatrische  zorginstelling  wat behoort bij  De Gelderse Roos.

Voor veel wandelaars was de startlocatie een bekend terrein want we hebben al diverse keren met onze organisator Casper al zwervend deze omgeving afgestruind maar toen lag het accent wat meer op operatie Market Garden.

Direct na de start maken we een rondje over het terrein van de zorginstelling langs nieuw gebouwde paviljoens en leegstaande oude gebouwen die vermoedelijk nog op de nominatie staan om verbouwd of vervangen te worden. Ook langs een sierlijke watertoren uit 1907 met een hoogte van 27 meter en met inhoud van 40 M3 die haar functie verloren heeft en nu wacht op een projectontwikkelaar die er heil in ziet om er een nieuwe functie aan te geven.

We verlaten het terrein  en duiken we de bossen in en volgen we een route die Casper eigen is en laat ons in het mistroostige weer aanmodderen en werpen tussendoor snel bij het passeren nog even een blik op de neergestreken duizendjarige Den die geheel doorboord en uitgevreten is door insecten en waarbij de vogels er wel een wormpje uit peuteren. Of deze Den wel duizend jaar oud is, dat is een fabeltje, dit is gewoon bedacht door de Nederlandse kunstschilder Johannes Warnardus Bilders  die in Ca. 1850 er een mooi schilderij van heeft gemaakt omdat hij het een geliefd model vond voor het schilderen en weergeven van het rustieke landshap. Deze boom met een stam omtrek van 4.30 m. is in 2006 omgevallen en uit onderzoek, door het tellen van de jaarringen, wordt deze maximaal geschat op 400 jaar.

We verlaten dit bos-deel zonder een wagenrust  om daarnastruinend verder te gaan over  de grote stille heide met heel veel kristal helderen beekjes en boomstam bruggetjes. Nederland is een bezongen land want over dit gebied is het bekende liedje  “uit de bundel, kun je nog zingen zing dan mee”

Dwaalt een herder eenzaam rond Wijl zijn witgewolde kudde Trouw bewaakt wordt door zijn hond En al dwalend ginds en her Denkt de herder; "Och hoe ver Hoe ver is mijn heide Hoever is mijn heide, mijn heide".

We gaan op weg naar de grote rust in Heelsum waar we in het kerkzaaltje met de naam REHOBOTH wat behoort bij “het (hervormde) kerkje op de heuvel” onze eigen lunch mogen nuttigen maar wel met die verstande dat iedereen daar een consumptie erbij bestelde, logisch zij moeten de boel na ons bezoek ook alles weer in orde brengen en onze schoenen waren ook niet al te schoon. Bij vertrek wordt door de koster/beheerder het laatste roggebrood met spek uitgedeeld wat over was gebleven van de erwtensoep die daar geserveerd werd.

Rehoboth is een oud Hebreeuws/Aramees woord en komt in de Bijbel in het Oude Testament voor. In Genesis 26:22 wordt omschreven dat Izaäk, de zoon van Abraham, een waterput aanlegde op de plaats van een bron en die plek Rehoboth noemde.

Het is tussentijds gaan regenen, regenjassen worden te voorschijn gehaald en dit geeft aanleiding om de route wat aan te passen. We gaan even rondom het Kerkje op de heuvel en volgen het bospad over de Noordberg om daarna af te dalen naar de uiterwaarden van de Rijn waar we al glibberend en glijdend op een niet te belopen graspad deze al snel weer verlaten en volgen een nieuwe route  door de bebouwde kom van Hoog-Heelsum om bij het golfterrein onze wagenrust te vinden. Een goed beloopbaar wandelpad brengt ons naar een bosdeel waar we al snel om de modderige plassen heen moeten sluipen.

Er zijn werkzaamheden in het bos waarbij de wortelstronken verzameld worden en wij niet de weg maar wel de graskanten moeten volgen. We verlaten het terrein en steken het spoor over om daarna weer het bos in te gaan en als verrassing krijgen we nog een ongerept stukje grasveld met heel veel molshopen en horen de trein langs komen en  volgen de spoorbaan om uit te komen bij de startlocatie. We sluiten af van een SOP-tocht met 75 ingeschreven wandelaars en vanaf de grote rust nog 2 extra deelnemers die alleen het zwaarste deel wilde doen.

Het was weer leuk en wij, met dank aan de organisatie, weer huiswaarts keren maar wel even van schoen verwisselen om geen moddersporen achter te laten.

 

                                                                         


Alvorens wij van start gaan voor de 205de SOP-tocht laat onze organisator weten dat Hermien van der Heuvel al onze wandelaars een fijne wandeltocht toewenst en dat zij helaas voor onbepaalde tijd hiervan moet afzien. Afgelopen zaterdag op de WS78 tocht is zij dusdanig gevallen en heeft hierdoor haar pols gebroken,

Van onze kant uit wensen wij haar een spoedig herstel toe en dat zij weer gauw onze gelederen mag versterken.

------------------------------------

De organisatoren en parkoersbouwers Bert en Henk met hun secondanten van  deze Pyramide-tocht hebben nu zoveel info gegeven dat het te veel is om mee te nemen maar we weten wel hoe deze tweedelige wandelroute in elkaar is gezet. Wandelen is niet alleen lopen van A naar B maar het is ook het willen zien en genieten van al het moois wat ons land te bieden heeft. Rijk aan natuur met daarin de flora en fauna, kunst en cultuur en heel veel historische achtergronden en met verschillende overtuigingen.

Onze startlocatie is in het dorpshuis Het Rechthuis van Austerlitz en behoort met de dorpen Bosch en Duin, Den Dolder en Huis ter Heide tot de gemeente Zeist, ook wel Slot Zeist genoemd.

De blazoenering  van het wapen van Zeist luidt als volgt:

Van zilver en chef gebretesseerd van sabel.

Het schild is geheel zilver met een zwart schildhoofd dat gekanteeld is.

        Het wapen wordt niet gedekt door een kroon of gehouden door een of meer schildhouders.

Zelfs hier gaan we terug naar een ver verleden tot in de 18de eeuw en ook Napoleon wordt er bij gehaald. Dat kleine manneke uit Corsica kwam hier de boel even op stelten zetten en liet er nog een monument voor achter ook. Onze Toon Hermans heeft wel eens verwoord waarom deze man zijn hoofddeksel dwars op zijn hoofd droeg, dan hoefde hij niet zijn “steek” af te zetten als hij zijn minnaressen wilde knuffelen en dan was hij ook wat groter, maar waarom hij altijd zijn rechter hand onder zijn jas had daar kunnen we zelf over fantaseren, daar zijn veel theorieën over. Tegenwoordig kom je ook wel mensen tegen die hun pet achterstevoren dragen maar hun handen wel vrij hebben.

Het eerste deel van deze tocht gaat naar het slot Zeist met een prachtige historische tuin waar binnen en buiten regelmatig exposities  worden gehouden en waar ook menige bruid digitaal is vereeuwigd en misschien nu wel ergens zwerft op internet. Er is op onze route veel te zien, het sportcentrum van de KNVB met een aantal beelden die voetbal spelen en waarbij menig voetbal liefhebber best daar even binnen zou willen kijken, we komen langs een karper vijver voor de geduldige visser, een hertenkamp en langs het gemeente monument van de gerestaureerde herten en weten nu ook waar de boswachter woont. Onze grote rust is in het Dorpshuis waar het goed toeven is en waar tevens  ook onze start en finish locatie is gehuisvest en waar Napoleon in vol ornaat  ons verwelkomt.

Na vertrek gaan we een mooi bos weer in en als je dan weet dat er in ons land Ca 67 verschillende soorten hout op eigen bodem  groeien van naald- tot loofboom dan hebben wij nog heel veel landschappen te bezoeken. We hebben prachtig weer en volop zon en de eerste korte broeken zijn al weer verschenen. Onze route loopt over  de Utrechtse heuvelrug en met wat klimmen en dalen over verharde en onverharde bospaden met de restanten van plat gelopen sneeuw komen we soms glibberig en glijdend langs de Pyramide van Austerlitz. Deze Pyramide is gelegen op het landgoed Henschoten van de zelfstandige gemeente Woudenberg, met het gemeentewapen van een gouden wapenschild voorzien van een gouden kroon en drie zwarte hanen. Deze Pyramide met een obelisk is uit verveling gebouwd door het leger van Napoleon. Na verval en herstel is dit nu tot een  Rijksmonument verklaart als herinnering aan het wel en wee van de zich zelf gekroonde keizer van Frankrijk die in eenzaamheid op Sint Helena terecht is gekomen.

We kunnen met 124 paar ogen terug kijken op een geslaagde SOP-tocht in het gebied van de Utrechtse Heuvelrug met heel veel bezienswaardigheden die een wandeltocht boeiend kan maken.

Bedankt jongens

                                                               

Bertus en Hans die de organisatie hebben van deze 204de SOP-tocht vanuit Voorthuizen, een voormalig dorp in de gemeente  Barneveld in de Gelderse Vallei, schrijven in hun voorwoord heel weinig over het geen wat ons te wachten staat alleen maar de trefwoorden dat de “spanning op zal lopen” en dat nabij de grote rust ook  buiten  “iets te zien” is ?

Het voormalige wapen van Voorthuizen is toegevoegd in het wapen van de gemeente Barneveld en bestaat uit een blauw schild met drie rode zuilen, een vlinder met bloem op een veldterras en een kwart zonnedeel, de omschrijving luidt;

"Van lazuur beladen en chef met een schildje van zilver met 3 zuilen van keel,

                      en pointe met een begroeid terras waarop eene kapel gekeerd naar het vierde deel eener zon,                   

komende uit den regter bovenhoek, alles van goud.

We kunnen verwachten dat deze tocht ons ook brengt in het Speulderbos, ook wel het  Bos van de dansende bomen genoemd. Deze naam is ontstaan omdatdit bos een oerwoud is met kromme en in wonderbaarlijke bochten gegroeide bomen en dat het in de schemer net lijkt of deze bomen bewegen. Met een beetje fantasie zie je in de bomen de vele verschillende danshoudingen zowel van klassiek tot modern en van het in gelid staande Militaire parade en de Engelse wals, het uitbundige zwieren met de armen van de Rumba, Jive en de Cha-Cha op zijn Zuid-Amerikaans en de in lucht zwevende benen en armen van de Rock en Roll, voor vele onze jeugdidolen uit de jaren 50. Helaas hebben we het grote evenement gemist wel wat oefenles.

We gaan de tocht in winterse temperaturen ervaren met wat sneeuw die op sommige plaatsen een  mooi contrast geeft in deze bosrijke omgeving en kan iedereen op haar of op zijn manier er van genieten. Onze route gaat grotendeels over ruime bospaden zonder hindernissen langs een ruime ven en door een heidegebied  waar ook een lange afstandsroute is uitgezet. We komen uit op onze grote rust in het restaurant van de beeldentuin in Garderen waar de bediening grotendeels wordt verzorgt door onze medemens met een beperking.                     

Hier treffen we dan het eerste trefwoord want er is buiten wat te zien. Het begint al met samen op de foto met Mr. Obama, diepzinnige teksten en wijsheden van kabouters, een grote verzameling van gegoten tuinbeelden en wandelementen van alle soorten huis- en knuffeldieren en ook nog een aantal Engels uitziende winkeltjes met heel veel leuke hebben-dingetjes. In een nevengebouw worden momenteel alweer de zandsculpturen gemaakt voor het komende seizoen.

We gaan weer verder klimmend en dalend over verharde en onverharde paden door het bos en komen terecht bij het tweede trefwoord en  begrijpen direct wat de betekenis hier van is, je moet bukken om onder 2x een spanningsdraad door te gaan van een hoge afscheiding voor bescherming van de fauna. We krijgen nog eenmaal een wagenrust, helaas blijkt dat er wat er mis is gegaan met de verscheping van de versnaperingen, deze staan nog thuis in huis.

Het laatste deel van het traject gaat door de buitenwijk van de bewoonde wereld en door een mooi bos-deel met een hoge zandduin waar de jeugd takken aan het verzamelen zijn om er een hut van te bouwen. Wij zijn weer terug op onze startlocatie en moeten toegeven  dat we niet zo modderig zijn geworden en dat de energiebedrijven geen extra energie behoeven te leveren.

Met dank aan de organisatoren voor deze SOP-tocht.

                                                                  

 

3e Rondje Voorthuizen

 

Na eerste keer echt om Voorthuizen, vorig jaar richting Putten, gaan we deze keer richting Garderen. Mijn bijdrage aan de wandeling wordt steeds kleiner. Nu doe ik alleen nog het voorlopen en maak ik het plaatje.

 

Het eerste route ontwerp van Hans was dermate goed, we kwamen uit op 25,11 kilometer, dat we daar niets meer aan hebben veranderd. Op dinsdag 7 februari 2017 de wandeling nog een keer voor gewandeld. Deze keer geen onaangename verrassingen, zoals plassen die opeens veel groter en dieper blijken te zijn. De wandeling kan op woensdag gewoon worden gewandeld. De weersvoorspelling was goed.

 

Op woensdag op tijd naar Amersfoort om Hans op te halen. Ik was ruim op tijd weg gegaan. Gelukkig maar, iets na 7 uur waren op de A12 een paar ongelukken gebeurd. Resultaat: ellenlange files. Ik had daar geen last van. Hans en ik waren ruim op tijd bij de kantine van VVOP. De kantine had een metamorfose ondergaan. Deze was erg mooi geworden. Ook de tafels waren vervangen. Zelf gemaakt, van een zeer stevige kwaliteit. Bij het behalen van het kampioenschap kan rustig op de tafels worden gedanst.

 

Nico van Ee kreeg een certificaat uitgereikt voor het behalen van 4 * 24 wandelingen. Kokkie Vermaas was bereid gevonden de bijbehorende kussen te geven. Een stuk beter dan dat ik dat zou doen. Om 10:00 uur stipt ging de groep van start. Buienradar was ook nu niet goed op de hoogte. Er viel een soort miezer sneeuw, terwijl droog weer was voorspeld.

 

Vlak na het vertrek werd met behulp van een stoplicht (officieel een verkeerslicht, maar ik moet altijd stoppen..) de drukke N344 overgestoken. De groep telde 100 deelnemers, geen slechte opkomst, gezien de drukte op de weg en het voorspelde koude weer. Na een klein stukje buitengebied het eerste stukje bos. Goed op letten, maar zonder kleerscheuren daar door heen gewandeld. Nu volgden een paar asfaltwegen. Het lokale verkeer was van mening dat bij een groep wandelaars geen gas hoefde te worden terug genomen. De eerste auto's reden behoorlijk hard langs. Later verbeterde dat gelukkig.

 

We doken het bos weer in om daar, met wel een oversteek van de N344, bij de Beeldentuin weer uit te komen. Er waren de nodige smalle paadjes en hier en daar moest modder worden ontweken. Bij de Beeldentuin werd de deur al voor ons opengehouden. Gelukkig was er voor iedereen een plekje. Het opnemen van de consumpties gebeurde snel, terwijl ook de vooraf bestelde soep en broodjes kroket vlot volgden. De drank liet even op zich wachten, maar al met al ging het snel. Op de geplande tijd werd het vertreksignaal gegeven.

 

Nu waren de bossen rond Boeschoten aan de beurt. Ook nu weer een paar smalle paadjes. We gingen door een hekje, waarbij gebukt moest worden. Boven het hekje was schrikdraad gespannen. De spanning waarover in de informatie was geschreven. Na een stukje akkerland, weer bos met het 2e hekje. Ook nu daarboven schrikdraad. Bukken was het devies. Een klein stukje verder was de wagenrust. De vrouw van Hans, Henny, was met de auto hier naar toegekomen. Helaas waren de voorziene pakjes frisdrank niet aan boord (Een misser van Hans). Wel heerlijke koekjes. De drank dachten we erbij.

 

Na de wagenrust nog een klein stukje bos. Vervolgens een asfaltweg, de welbekende Hunnenweg. Het laatste stuk wandelden we door het Wilbrinkbos. De heuvels lieten we links liggen. Mooi op tijd bereikten we weer de kantine van VVOP.

 

Casper heeft voor de Sop de 3de “De blauwe kamer” wandeltocht vanuit Rhenen in de aanbieding, Bij een blauwe kamer denk je al snel aan een kasteel, maar dat is niet het kasteel van het gemeentewapen van Rhenen dat omschreven staat;

"In een schild van zilver met een gouden kroon een drie-torenig kasteel van keel (rood),

en rond-gedekt van azuur (blauw) met daarboven een zwarte sleutel en aan de zijkanten de Hollandse leeuw.

Voor een bezoek aan De Blauwe kamer moeten we eerst de grens over van de provincie Gelderland om dat te ervaren maar zover zijn we nog niet. Onze start is in restaurant Cunera, een naam die in Rhenen tot de verbeelding spreekt want Cunera is als maagd en martelares de beschermheilige van Rhenenen ook tegen Vee-en keelziekten. (Vergelijking; Halsdoek-Keel, Stal-Vee.)Het verhaal gaat dat zij is gewurgdmet de mooie halsdoek die zij als meisje van haar ouders had gekregen. Zij werd door de moordenaar begraven in een veestal en werd daar door een wonder ontdekt. Omstreeks haar gedenkdag op 12 juni wordt er een bedevaart wandeltocht uitgezet.

Na de gebruikelijke info gaan we op weg in een nog besneeuwde omgeving naar het buitengebied waar de klimmende paden ons  brengen naar de Grebbenberg met de vele restanten van WO2 en gaan we ook langs de achterzijde van Ouwehands dierenpark die momenteel in het nieuws is. Er komen dit voorjaar twee reuze panda’s uit China die een mooi bouwkundig  Aziatisch onderkomen krijgen waar menige woningzoekende jongeren jaloers op zullen zijn. Deskundige zijn speciaal overgevlogen om het onderkomen te controleren voor het verkrijgen van een tijdelijke verblijf- en woonvergunning voor Wu Wen en Xing Ya. Gelukkig is het bamboe een Hollands kweekproduct.

We volgen verharde en onverharde wegen en paden en niet te vergeten klompenpaden met overstapjes waarbij het prikkeldraad met zorg genomen moet worden. Gelukkig is de ondergrond nog enigszins bevroren en wij niet direct met de schoenen in de modder weg zakken. We komen langs een kangoeroe-farm waar de buideldieren al springend door de sneeuw huppelen. Een paar wandelaars beginnen direct te zingen van “op een kangoeroe eiland” een hit uit de vorige eeuw van het Cocktailtrio. We krijgen nog een wagenrust om daarna door te stomen naar onze grote rust en dat is dan De Blauwe kamer, met een restaurant onder dezelfde naam, en in het gebied met nog  restanten van een ringoven en wat bijgebouwen die nog blijven staan omdat ze niet weten naar welke kant zij om moeten vallen en tot zolang een schuil- en broedplaats zijn voor vele dieren, vleermuizen en vogels.

Een  prachtig natuurgebied wat door het doorsteken van de zomerdijk bij hoog water ook een overloopgebied is en de grazende runderen en Konikpaarden het hoger op moeten zoeken. Op onze route passeren we grote hopen paardenuitwerpselen, het blijkt dat deze paarden hun behoefte doen op plaatsen waar al meerdere paarden dat hebben gedaan. We volgen wat loopplanken en een smalle brug over een meer met veel watervogels en gaan door een tunneltje wat ook door de runderen als schuilplaats wordt gebruikt en waarbij de schoenen niet schoon kunnen blijven. De hoog opgroeiende kaardenbollen geven sfeer aan het landschap en worden door de dieren vermeden wegens de harde stekels maar waar wel de vogels de laatste zaden er uitpeuteren.

We gaan met de pont naar de overkant en volgen daar de dijk langs de rivier maar maken nog even een ommetje rondom een wachttoren volgens model uit de Romeinse en Germaanse tijd. Kinderen genieten met hun slee door het afdalen van de besneeuwde dijk en laten ons zien wat wij niet meer zouden doen. We naderen Rhenen en met wat klim en klauterwerk naar en over de brug bereiken we onze startlocatie. Een mooie tocht met daarbij prima wandelweer waar we met plezier op terug kunnen kijken.

Cas bedankt, het was de moeite waard.

 

                                                                         

 

 

 

 

 

Met wat voorkennis uit de flyer van de dames Rina en Kobie gaan we op weg naar een geheel nieuwe startlocatie van de SOP in Vaassen, een dorp op de Veluwe die behoort tot de gemeente Epe. Het blazoen van het gemeente wapen van Epe luidt als volgt:

Van lazuur beladen met een hert, staande op een gouden terras en omgeven door een krans van eikenloof.

Vaassen heeft een historisch verleden, in de 16de eeuw was dit de woonplaats van de gevreesde Gelderse legeraanvoerder Maarten van Rossum die daar zijn kasteel liet bouwen met de naam Cannenburch, de naam is ontleend van het Middelnederlandse woord riet, in vroegere tijden was dit een gebied  begroeid met de grassoort canna. Onder de naam Maarten van Rossum is ook een wandelpad uitgezet vanaf Den Bosch v.v. naar Steenwijk, maar dat heeft niets te maken met de huidige goed(h)aardige brombeer en historicus Maarten van Rossum die regelmatig in Tv-programma’s hilarisch zijn zegje weet te doen.          

Tussentijds is het gaan regenen en zijn de paraplu’s en regenjassen te voorschijn gekomen. Al snel na vertrek vanuit de kantine van de sportvereniging komen we terecht in een natuurgebied, ook wel de Nederlandse Ardennen genoemd, met daarin veel sprengen met  helder bronwater. Wij zijn zelfs verder dan de Belgen want hier is het bronwater in diverse kleuren leverbaar. We vervolgen onze route door een prachtig bos-deel met veel Jeneverbesbomen, deze boom is in Nederland wettelijk beschermd en in de Middeleeuwen was deze boom het symbool van de kuisheid, maar hoe en waarom dat verteld het verhaal niet. De bes-vormige kegelvruchten en ook de bladnaalden worden verwerkt in badolie, kruiden voor marinades en voor het aromatiseren van Genever. In de volksgeneeskunde worden de vruchten  ook medicinaal toegepast.                                                          

We passeren nog een visvijver waar de vliegvisser op forellen jaagt en de forellen op de visvlieg. Onze route gaat ook nog door het Kroondomein over smalle paden met klimmetjes en dalen met overstapstenen en loopplanken met hier en daar voetsporen van herten. Een verrassende wagenrust midden in het bos met een traktatie met een keuze uit drie soorten zelf gebakken cake.  We komen terecht op onze grote rust, de voormalige Triangel met nu met een toepasselijke naam van Gewoon Gastvrij waar de consumptie aan tafel geserveerd wordt en je met een verbruiksbriefje bij het buffet mag afrekenen. We vervolgen onze route over klompenpaden met smalle loopplanken en bruggetjes met boomtak leuningen. We passeren een watermolen waar  de energie wordt opgewekt door de samengevoegde en snelstromende sprengen. We krijgen nog te maken met een deel van het Maarten van Rossumpad en al slingerend door een mooi open gebied met diverse Veluwse boerderijen en een molen, waarbij de ronddraaiende wieken een rustgevend gehoor geven. We naderen onze startlocatie en daar sluiten wij onze SOP-tocht af met de verloting van de overgebleven cake en bedanken we onze organisatie die letterlijk en figuurlijk er een prachtige wandeltocht van heeft gebakken. We doen niet aan cijfers maar heeft er wel een zeer hoge waardering voor gekregen

                                                                                   

 

Een terugblik op onze eerste SOP-tocht in 2017 met een weersverwachting die veel te wensen open laat maar dat blijkt achteraf best mee te vallen.

De start locatie is in de kantine van het sportpark in Laren en daar begint op de parkeerplaats al de eerste nieuwjaarswensen met handen schudden met hier en daar een knuffeltje of een zoen en dit zet zich door binnen in de kantine.  We zijn met 100 wandelaars en een vluchtige wiskundige berekening geeft aan dat er 4950 handen zijn geschud, een  mooiere begroeting van al onze wandelaars is niet mogelijk die met frisse moed en goede voornemens even de restanten van de feestdagen er uit willen lopen.

Na wat ceremonie met uitreiking van een oorkonde en fotovastlegging gaan we langs de sportveldlijnen naar een geheime uitgang die door onze Coby wordt ontsloten en wij al snel onze paden vinden in de bosrijke omgeving met loofhout en de groen blijvende naaldbomen en over en door een schitterend heidegebied waar helaas de schaapskudde ontbreekt. Je kan ook niet alles hebben. Hier en daar wat zichtbare bosbewerking met houtkap die weer een voedingsbron gaan geven aan de flora en fauna. We kunnen genieten van de bijzondere en luxe onroerende goederen die we op onze route passeren. We gaan door Amerspoort, een wooncentrum  voor mensen met een verstandelijke beperking.

Na het verlaten van het terrein komen we terecht een mooi natuurlijk gebied met waterpartijen en aangelegde tuinen met rododendrons die in het komend voorjaar weer met pracht en praal kunnen pronken. Na het passeren van een prachtig landhuis met slotgracht en smeedijzeren hekwerk  hebben wij onze eerste wagenrust waar een koek en frispakje, heel toepasselijk,  zonder suiker in de aanbieding is. De eerste halve lus hebben we gehad en vervolgen we onze route door een afwisselend gebied terug naar de startlocatie voor de grote rust.

Een half uurtje pauze en krijgen daarna een route grotendeels door een bebouwde omgeving.   We gaan langs de grote kerk van Sint Jan, bekend van de Sint Jans optocht in de maand Juni. We komen terecht in Blaricum met oude en historische monumenten en passeren een opvallende kerktoren. Onze tweede wagenrust komt er aan en daar is er een heerlijke mandarijn onze traktatie. Even rust en dan weer verder, grotendeels door bewoond gebied met onroerende panden die wel meerdere stuivers waard zijn. Er wordt al gefluisterd dat deze bewoners niet in gelegenheid zijn om mee te doen aan een wandeltocht omdat er in de tuin gewerkt moet worden.

Daar kunnen we niet over oordelen. Ik, wij hebben genoten van deze prachtige wandeltocht en zijn de eerste stappen gezet van onze goede voornemens en met dank aan de organisatie en met alle goede wensen en voornemens voor 2017 kunnen we terugkijken op een sportieve SOP-dag.

                                                                          

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.