Verslagen GW

Organisator Casper Seijn.

Vol verwachting laat ik me op deze mooie lentedag naar Rhenen rijden om 1 dag mee te lopen met de Soppers. Slechts 1 dag?, zult u vragen. Ja, want 2 dagen klimmen en klauteren aan het einde van de Utrechtse Heuvelrug is mij te veel. Vandaar dit verslag van mij van dinsdag 10 april.
We zijn vroeg in het restaurant Cunera. Daar zit Wim - onze voorzitter - al, die vorige week 250 SOP-tochten op zijn naam schreef. Ik feliciteer hem alsnog van harte en maak een diepe buiging. Zo geweldig vind ik dat. Wim is echt ons lichtend voorbeeld.
De bediening is vriendelijk en vlot, dus na de inschrijving zit ik al gauw achter mijn bakkie koffie. Vele wandelaars zie ik binnenkomen, zo ook Ine die 6 weken geleden haar pols brak. Het schijnt weer goed te gaan.
Rhenen 1Even na 10 uur gaan 81 Soppers van start onder zeer prettige weersomstandigheden. Ik zie stoere mannen met half blote benen en bekoorlijke vrouwen met hele blote armen.
Eerst gaan we een stukje uiterwaard in met het zicht op de Cuneratoren. De steigers rond deze toren zijn gelukkig verdwenen, zodat er mooie foto’s gemaakt kunnen worden. We doorkruizen het oude centrum en komen langs de voormalige watertoren De Koerheuvel, gebouwd in 1935.
Dan volgen de bossen richting Veenendaal.
Bij het startpunt Leemkuil lezen we veel informatie omtrent enkele wandelroutes. Die hebben we vandaag niet nodig, want wij hebben zelf lieve mannen bij ons die ons de weg wijzen.
Daar hebben we ook onze eerste wagenrust. Fijn, even bijtanken.
Het volgende stuk biedt ons mooie uitzichten als we boven langs de zandafgraving Kwintelooijen, even ten zuiden van Veenendaal, lopen. Een trap van 165 treden brengt ons naar beneden. Ik begin te tellen, maar raak de tel kwijt. Nou, laat maar zitten, het zal wel kloppen. Onderaan de trap zie ik tot mijn schrik dat we weer een hoge berg op moeten. Maar gelukkig zie ik ook dat Casper om de berg gaat en dat doe ik dus ook. Dat scheelt een heleboel energie.
Via enkele buitenwijken komen we uit bij de kantine van v.v. Veenendaal, de oudste voetbalvereniging van Veenendaal, waar we onze hoofdrust hebben. Ik ga op een hoge stoel bij een hoge tafel zitten. Hier heb ik ruim zicht op wat er allemaal gebeurt. Ik zie het organiserend comité in pais en vree luidruchtig met elkaar converseren en andere mensen, die heerlijk zitten te smikkelen en te smullen. Wat zijn we toch een gezellige wandelgroep. Na een half uur klinkt dat vervelende fluitje weer. We moeten gaan.
Het parcours is nu heel anders dan voor de pauze. Ik kan dat wel waarderen. We lopen een stukje langs het Griftkanaal oftewel de Bisschop Davidsgrift, een Rhenen 2historisch kanaal in de Gelderse Vallei. Het buitengebied geeft veel vergezichten en dan nu met het frisse groen is het een lust voor het oog. Ik praat een tijdje met Louise en we halen oude koeien uit de sloot. Het was namelijk eens bij een tocht in Baarn, dat wij beiden door de hitte bevangen werden en ons door een wildvreemde automobilist naar het eindpunt lieten brengen. Dat schept een band, nietwaar?
Op ca. 19 km bij een boerderij, maakt Casper ons ontzettend blij. Hij heeft het voor elkaar gekregen, dat hij ons natje en ons droogje daar mocht stallen. We kunnen een sapje en een koek pakken.
Via Achterberg en de Grebbeberg gaan we richting restaurant Cunera. Om 15.45 uur kom ik daar aan.

Casper, je hebt vandaag weer je grote organisatievermogen laten zien. Wat heb ik het naar mijn zin gehad. Ik wil jou en je “kornuiten” hierbij hartelijk bedanken.

Chris rhenen 1Chris rhenen 3Chris rhenen 2

 Chris rhenen 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Startplaats is de Camping “Bij de drie linden” in Alverna.
Organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro, met assistentie van Erik Dikken.

Vanuit Zeist is het 83 km rijden naar Alverna. Mijn zwager en ik waren al lang van plan om op deze dag te gaan “SOPPEN”, maar na de voorbeschouwing van Bert gelezen te hebben, weten we het zeker. Ook andere wandelaars zullen insgelijks gedacht hebben, want we zijn vandaag met 123 in totaal aanwezig.

Alverna is een kerkdorp in de Gelderse gemeente Wijchen, gelegen tussen Grave en Nijmegen.
Het dorp kwam eens in de publiciteit toen langs de toegangswegen plaatsnaamborden werden geplaatst die het dorp aanduidden met de gemeentenaam Wijchen. De Alvernezen bekladden de toegangsbordjes, tot de gemeente uiteindelijk besloot nieuwe bordjes langs de wegen te plaatsen met de naam Alverna.

Om 10.00 uur staat iedereen te popelen om te beginnen. Maar er moet eerst nog een oorkonde uitgereikt worden aan Joost Egberts uit Aalsmeer voor maar liefst 216 SOP tochten.
Grandioos. Daar kom ik met 68 tochten pas bij kijken. We gaan van start en komen al gauw in het vennengebied, waaraan deze tocht haar naam ontleent. Ik loop een stukje op met Jan uit Woudenberg. Wij zijn het er beiden over eens, dat het fijn is dat er vrijwilligers zijn die steeds weer zulke prachtige tochten weten te maken. Het is een heel werk. Start- en rustplaatsen zoeken, route maken, wagenrusten organiseren. Er komt heel wat bij kijken om de wandelaars een plezierig dag te bezorgen. Jan en ik, wij laten altijd na een tocht onze dankbaarheid blijken. En u, lezer(es) van dit verslag, heb u tijdens of na afloop van een tocht ook even aandacht voor de organisatoren?

2018.03.14 04 675x1200Ongemerkt zijn we terecht gekomen in het gebied van de Haterse en Overasselse Vennen. Hierin bevindt zich de 15-eeuwse ruïne van de Sint Walrickkapel. En net als vorig jaar worden er weer veel foto's genomen. Ook van de "koortsboom". Het volksgeloof vertelt dat als een lapje stof aan een speciale boom wordt gebonden, deze boom ervoor zorgt dat de koorts verdwijnt.

De eerste wagenrust is in het dorp Overasselt, die we ook passeren tijdens de Vierdaagse van Nijmegen. We hebben keuze uit verschillende koeken en sapjes. Ik zit lekker op een paal als er een mestkar langs komt gereden. Moet dat nou op dit moment? Na een kleine 10 minuten vervolgen we de wandeling over de dijk langs de Maas richting Grave. Met de zon opzij, de wind in de rug en dan met het wijde uitzicht is het werkelijk genieten.

De hoofdrust is ook in de startlocatie. Velen zetten zich neer op de stoelen en banken buiten, het kan allemaal vandaag met dit mooie weer.

Na een half uurtje gaan we beginnen aan de tweede helft. Ook weer veel vennen en vennetjes, bosschages, dan weer open 2018.03.14 10 1600x900landschap, dus veel variatie.

Op de hoek van de Blankenbergseweg en de Parkesteeg is de 2e wagenrust. Daar staat Jan uit Langbroek royaal mandarijntjes uit te delen. Ik vind dat echt een taakje voor hem.

Tijdens het laatste stuk van de route krijg ik het moeilijk. Ik heb het ontzettend warm, maar durf mijn jas niet uit te trekken. Gelukkig staat er ergens een bank langs de weg. Als ik daar nou eens op ga zitten en wacht op de laatste wandelaar, dan heb ik even rust gehad. En dan blijkt dat wij wandelaars naar elkaar omzien, want ik krijg van velen de vraag: gaat het nog goed? Dat doet me echt deugd.
Om 15.55 uur loop ik het terrein van de camping weer op.

Dank aan Henk, Bert en Erik voor deze tocht. Het waren 25 prachtige kilometers.

.

Casper Seijn, de bedenker van deze tocht, is momenteel in den vreemde, 18.000 km hier vandaan. Hij heeft de organisatie uitbesteed  aan Henk Dikken en Bert Faro. Dat kan ik me voorstellen, want dan is het ook in goede handen. Casper heeft vorig week aan mij gevraagd om een verslag te schrijven, hetgeen ik met alle liefde wil doen. We vertrekken vanuit Grand café met slechts één dames-wc.!!!

Even voor 10 uur gaat iedereen naar buiten.  Dat geeft een behoorlijke drukte, want we zijn vandaag met 128 deelnemers. Het is een gekakel van hier naar Tokio. Casper zou ons  bij wijze van spreken kunnen horen. Voor de start spreekt  Bert  ons toe en vertelt dat Ine uit Putten, die vorige week bij een onfortuinlijke val haar pols brak, het nu weer goed maakt. Zij bedankt ons voor de vele blijken van medeleven. Dan gaan we van start. Ik zie ook mijn vriendin Ineke, die in het nabije Renkum woont en vandaag ook meeloopt. Gezellig.Oosterbeek  is een voormalige gemeente en de grootste plaats van de gemeente oos 1Renkum.  Het heeft circa elfduizend inwoners, waaronder de atlete Dafne Schippers. Oosterbeek staat internationaal bekend om de Slag om Arnhem. We lopen langs Het Airborne Museum Hartenstein, dat die legendarische slag herdenkt; het luidde het einde van De Tweede Wereldoorlog in. Tegenover dat museum staat de  Airborne War Cemetery,  ontmoetingsplaats voor veteranen en anderen die de slag herdenken.

We lopen de Bilderberg Bossen in. Een prachtig gebied. Bij het oversteken van de Utrechtseweg gaan we het eerste gedeelte van de Italiaanseweg op.  Ik loop achteraan en zie de kolonne ineens stil staan. Wat kan er aan de  hand zijn? Het is dat we hier onze eerste versnapering krijgen, dat is wel fijn. Er wordt volop gegrabbeld in zakken met kleine marsjes en andere mini lekkernijen. Ik ga op een boomstam zitten, want elke rust is mij in dit heuvelachtig landschap meer dan welkom. Dan komen we in Doorwerth, dat ook een dorp is in de gemeente Renkum. Doorwerth ligt voornamelijk in de bossen. Doordat bebouwing en bos elkaar afwisselen, zijn deze bossen bepalend voor de identiteit van dit dorp. We gaan De Boersberg op, een gebied met veel hoogteverschil. In de ijstijd duwden grote ijsmassa’s de bodem omhoog en zo ontstonden de zogenaamde stuwwallen. We zijn niet bij de uitkijktoren geweest, maar daar - op 63 meter boven NAP - heb je een prachtig uitzicht op de Rijn met zijn uiterwaarden. Dan naderen we Kasteel Doorwerth waar we de hoofdrust hebben. In het restaurant staan veeloos 2 wandelaars netjes op hun beurt te wachten om iets te eten of te drinken te kopen. Als ik ook in die rij sta, zie ik het organiserend comité vergenoegd zitten te kijken achter een glas thee en een biertje. De bediening is vlot en correct, dus ik zit weldra ook aan mijn thee, maar dan buiten. Daar kijken we op de omvangrijke in 1678 geplante Acaciaboom. Na deze aangename verpozing trekken we verder langs de Fonteinallee, over het Dunoplateau naar Heveadorp, ontstaan  door een rubberfabriek voor huisvesting van het personeel. Via  de zuidkant van Oosterbeek komen we in de Pr. Bernhardlaan en daar is de 2e wagenrust.  Dat vind ik altijd zulke aangename momenten in een wandeltocht. Met een ommetje van 6 km zijn we omoos 3 15.55 uur weer terug in het Grandcafé. Dat ze daar maar één damestoilet hebben is nu niet erg. We hebben vandaag over veel landgoederen van het Gelders Landschap gelopen, o.a.  Landgoed Oorsprong, Landgoed Duno, Hoog Oorsprong, Mariëndaal, Bosveld, Lichtenbeek en tenslotte over het terrein van de Missionarissen van Mill Hill. Stuk voor stuk prachtige gebieden in een prachtig deel van Nederland. We boffen maar.

Met dank aan mijn vriendin Ineke, die mij onderweg veel informatie heeft verschaft van de omgeving.

Bedankt, Henk en Bert, voor de punctuele organisatie. Klasse.

En als Casper dit verslag  later leest, ook heel erg bedankt Casper,  voor deze bijzondere mooie tocht. Chapeau.

Zeist, 8 maart 2018

Chris oos

 

 

2e  Pyramidetocht 28 februari 2018 Austerlitz.

Het is 28 februari, de laatste dag van de meteorologische winter. Maar het weer trekt zich daar niets van aan, de dag ervoor waarschuwt het KMNI nog dat de gevoelstemperatuur wel eens -11 graden C kan bedragen. Mede door een stevige wind .Als ik opsta en naar buiten kijk word ik verrast door een vers gevallenaus 1 sneeuwdek.Het is echter zonnig dus wie kan mijn dag nog verpesten. Goed kleden dan moet het vandaag wel lukken. Dus goed gemutst (letterlijk) op weg naar Austerlitz, maar onderweg verdwijnt de zon en krijgen we nog een extra laagje sneeuw. In Austerlitz aangekomen inschrijven en nog een kop koffie en we kunnen Op Pad.Buiten houdt Bert nog even een praatje, hij deelt mee dat vandaag het calamiteitenplan in werking is gesteld, wat inhoudt dat in de auto voor de wagenrusten extra warme dranken en dekens aanwezig zijn. Het SOP denkt ook aan alles, complimenten. Na nog wat mensen bedankt te hebben gaan we met 84 personen, waaronder enige zeer jeugdige met opa of oma, allen goed ingepakt op pad. Direct lopen we het bos in waar blijkt dat de paden goed begaanbaar zijn maar dat je wel goed moet opletten met de verse sneeuw op de hard bevroren ondergrond. Van de harde wind hebben we weinig last door de beschutting van het bos. Al snel liepen we over een heuvelrugje met zicht op de spoorlijn, snelweg en de aus 2zandafgraving van Maarn. Over dit smalle paadje maakten wij ons toch een beetje zorgen met de sneeuw, want bij het voorlopen lagen er nogal wat bomen over het pad door de laatste storm . Maar de vrees was onnodig, de bomen waren geruimd.  Verder ging de tocht en kwamen we langs de buitenplaats de Hoogt, met een landhuis welke in 1908 is gebouwd in opdracht van Joachim Ferdinand de Beaufort. Inmiddels was het weer licht gaan sneeuwen maar de stemming leed daar niet onder.

We vervolgden ons pad over de Utrechtse Heuvelrug  richting de Pyramide van Austerlitz. Op de parkeerplaats was de 1e wagenrust. Daar bleek dat een van de deelnemers bij een val de pols dermate te hebben bezeerd dat verder lopen niet ging. Jammer.  Na een hapje en een drankje vervolgden we de tocht in de richting van de naamgever van dezeaus 3 tocht, de Pyramide van Austerlitz. Hierna kwamen we langs een gedenkplaats waar in de vroege morgen van 16 Oktober 1942  15 man zijn geëxecuteerd en begraven, afkomstig uit de kampen Amersfoort, Haaren en Sint-Michielsgestel. Op de plaats van het voormalige massagraf worden de gevallenen herdacht door een infobord en een zwerfsteen met daarop het 1e couplet van het Wilhelmus. We vervolgen onze tocht weer naar Austerlitz waar we de grote rust hebben waar we vanmorgen ook zijn gestart, dorpshuis ,t Trefpunt waar de beheerder ons opwacht  met warme soep, koffie en broodjes, wat we ons goed laten smaken na zo,n frisse wandeling. Na de pauze gaan we de andere kant van Austerlitz bekijken en lopen we langs de Wallenburg. Dit was een hofstede gesticht in 1797. Later in 1804 was hier een kampement van de Franse- en Bataafse troepen. De hofstede is 1945 in puin geschoten nu zijn alleen de wallen die rond de hofstede waren op geworpen nog zichtbaar. Op nu naar de 2e wagenrust waar we verrast worden met een heerlijke mandarijn. Na een klimmetje uit een voormalige zandafgraving komen we aan de achterzijde van de trainingsvelden van de KNVB. Een van de organisatoren had kunnen regelen dat het hekken open waren en we over het terrein konden lopen waar straks het Nederlands elftal traint.

aus 4We lopen daarna onder het tunneltje door dat de velden verbindt met de KNVB Campus.Hier kunnen we de bronzen beelden van voormalige voetbalgrootheden bewonderen.

Hierna verlaten we de KNVB Campus via een hek aan de achterzijde van het terrein, het is inmiddels mooi zonnig weer geworden en na een paar kilometer naderen we weer ons einddoel Austerlitz waar we even voor 4 uur arriveren.

We kunnen terug kijken op een prachtige wandeldag door een besneeuwd bosgebied.

Organisatoren bedankt.

(de foto’s zijn van Peter Lissenberg)

Chris

Sponsortocht Nieuw Unicum in Zandvoort, 21 februari 2018

Met 79 wandelaars verlieten we om 10 uur de ruime startlocatie aan de Zandvoortselaan. Natuurlijk liep Henk voorop, Hans achteraan, en ertussen een bont gezelschap met dassen, mutsen en handschoenen. foto 1Deze attributen konden gelukkig al snel af en uit, want de zon heeft de hele dag stralend geschenen en er was weinig wind.

Ook het parcours zorgde er wel voor dat we warm bleven: Na een paar verharde paden gingen we duingebied "Het Kraansvlak" in, met mul zand en veel pittige klimmetjes. Dit terrein is tussen 1 maart en 1 september niet toegankelijk, en omdat de vorige jaren deze SOP-tocht in maart werd gehouden, hadden we dit gebied nooit eerder betreden. trapEr leeft een kudde wisenten, die we helaas niet gezien hebben, maar de fotoliefhebbers konden zich nu tegoed doen aan foto's van de prachtige natuur en van iedereen die over de steile toegangstrapjes naar (en ook weer uit) dit gebied klom.

Hierna liepen we heerlijk 3 km. over het brede strand, bezaaid met 'scheermesjes', langs de boulevard van Zandvoort naar de rust in een strandtent. Hier was voor ons wandelaars een apart gedeelte gereserveerd. Vlotte bediening, lekkere drankjes: goede rustplek.

foto 4Gelaafd liepen we naar de uitspanning "Kraantje Lek" met de beroemde holle boom. Ook hier weer spontane en minder spontane foto's! De parcoursbouwer vond blijkbaar dat we nog niet genoeg geklommen hadden, want na een wagenrust met koek en prik liepen we nog een mooi rondje door langoed "Koningshof", een meer bosachtig terrein. De laatste kilometers waren weer verhard, en moe maar voldaan bereikten we rond kwart voor 4 de finish.

SOP-comité en parcoursbouwer Wim Freriks, hartelijk bedankt voor deze zeer fraaie tocht!

Kokkie Vermaas

Zandvoort chris

Woestijntocht.jpg

7 februari 2018

Verslag 4e Rondje Voorthuizen op 7 februari 2018 door Wopke Bekema.

Op deze woensdag rijd ik, zonder Marijke mijn echtgenote, naar Voorthuizen. Zij is ook een verwoed “Sopster’ maar is al enkele maanden uitgeschakeld door een vervelende achillespeesblessure die maar niet over wil gaan.

Als ik in het startlokaal aankom, zit het organiserend comité in volle glorie achter de inschrijftafel. Het zijn Hans, Bertus, Nico en Corrie. Mensen die normaliter niet zo op de voorgrond treden maar haast altijd achter in het peloton te vinden zijn. Zij zijn zogezegd de sluitpost/hekkensluiters van de wandelgroep en zorgen ervoor dat er niemand achterblijft als hij of zij zich even moet afzonderen.

Als ik mijn inschrijfbriefje bij Nico inlever blijkt dat ik nummer 59 heb. Er komen na mij nog eens zoveel mensen bij. Er blijken namelijk 118 wandelaars aan de start te verschijnen. Hans komt nog even naar mij toe en vraagt of ik deze keer een verslagje wil schrijven. Ik kan tegen hem geen nee zeggen.

Als we om 10.00 uur vertrekken wordt eerst Rina Prins in het zonnetje gezet. Zij krijgt de 4e oorkonde voor 4 x 24 soptochten uitgereikt. Kokkie heeft de 5e oorkonde uitgereikt gekregen voor 5 x 24 soptochten. Beiden gefeliciteerd!

De zon schijnt volop en met een temperatuur onder nul is het prima wandelweer. Een verademing als je vanaf half december bijna elke woensdag in de regen en de blubber hebt gelopen.

We lopen door het centrum van Voorthuizen. Dit dorp is best wel groot en heeft een lange winkelstraat met veel mooie winkels. Jammer dat er zo’n drukke weg door heen loopt.

De Zeumerense plas laten we links liggen. Met deze kou ook niet zo aantrekkelijk. Na ruim 6 kilometer de eerste wagenrust. Er worden koeken uitgedeeld en er staat weer voor iedereen een pakje frisdrank. We staan met z’n allen heerlijk in de zon. Er wordt hier en daar al gesproken over zonnebrandcrème en korte broek. Na deze onderbreking gaan we verder richting Zwartebroek. We lopen vrij veel over verharde ondergrond, iets wat na al die modderpaden van de afgelopen tijd helemaal niet erg is. De omgeving bestaat uit mooie weilanden waar het gras een frisse groene kleur heeft. Verder zien we kleine percelen bos waar hier en daar behoorlijk veel water staat. Ik probeer wat wild te spotten, zoals reeën of hazen, maar ze laten zich niet zien.

Zo tegen 12.30 uur zie ik, als ik over de weilanden kijk, het kerkje van Zwartebroek liggen. Daar komen we rond 12.45 uur aan. De grote rust hebben we daar in het Dorpshuis en Zalencentrum  “De Belleman”. Een prachtige locatie voor ons wandelaars, waar we ons eigen brood mogen eten mits we een consumptie nemen.  Een broodje kroket of een kom soep voor 2 euro en een kopje koffie voor 1.60 euro. Dat zijn voor ons  goede prijzen. Komt nog bij de vriendelijke bediening door vrouwen die ondanks de grote toeloop erg rustig en correct blijven. Leuk dat Co Stam ook nog even kwam buurten.

Na de rust lopen we via het buurtschap Appel weer terug naar Voorthuizen. Nu gaan we wat meer over de landweggetjes en klompenpaden. Deze paden zijn door de vorst wat harder geworden zodat we niet door de blubber hoeven te lopen. We krijgen nog een wagenrust waar we getrakteerd worden op een chocolade reepje en een pakje frisdrank.

Voor ik er erg in heb lopen we alweer in de bebouwde kom van Voorthuizen. Bij het eindpunt aangekomen neem ik nog even afscheid van deze en gene en rijd weer terug naar huis. Het was een prachtige wandeldag met een fantastisch parcours. Bertus en Hans en iedereen die hier aan heeft meegewerkt hartelijk dank daarvoor.

Amersfoort, 7 februari 2018

Wopke Bekema

Voorthuizen.jpg

Met 74 wandelaars vertrekken we om 10.06 uur vanuit de kantine van Atletiekvereniging Peijnenburg in Soest voor de Natuurtocht. Zodra we op de weg zijn gekomen, is er enige twijfel of we nou links af moeten of rechts af. De mannen in oranje hesjes buigen zich over de GPS en concluderen dat we in noordelijke richting moeten gaan, dus links af.

Het eerste stuk gaat door de woonwijk Overhees. Een echte wijk van de jaren zeventig van de 20e eeuw, ruim opgezet, met waterpartijen en mooie huizen. soest 1Het is niet geheel zonder reden dat wij hier lopen, want we komen namelijk langs het huis van Hette Smedema, de organisator van deze tocht. Zijn vrouw staat al klaar met chocola. Fijn hoor, dank je wel.

Daarna volgen nog een paar straten, het zal niet anders kunnen. Er zijn  hier en daar werkzaamheden aan de weg. Dat zie ik graag: mensen die werken en ik, die een SOP-tocht mag/kan lopen!!

We passeren op De Eng een stellingkorenmolen, genaamd “De Windhond”. In de molenwinkel worden de meelproducten die deze molen gemaald heeft, verkocht. Het beroep van molenaar  heeft vorig jaar december een plek veroverd op de internationale lijst voor Immaterieel Erfgoed van Unesco. Op de vergadering in Zuid-Korea, werd het molenaarsambacht toegevoegd aan de erfgoedlijst. Het is voor het eerst datsoest 2 Nederland op deze internationale lijst van immaterieel erfgoed wordt vermeld.

De hoofdrust is in het zalencentrum De Rank bij de Wilhelminakerk. Daar schuif ik aan bij Marlon uit Soest (thuiswedstrijd), Arie uit Barendrecht en Jacqueline uit Puttershoek (komt schaatser Kees Verkerk daar niet vandaan?).  Marloes heeft soep gehaald en het volgende onderwerp gaat over soepen. Niet overal even lekker en vaak met te weinig balletjes. Maar deze groentesoep is goed van smaak, goed gevuld en goed van temperatuur. Mijn grootvader van moeders zijde schijnt vroeger gezegd te hebben: soep moet heet zijn en de jenever koud. En gelijk had hij.

Na de pauze gaan we opgefrist en opgekikkerd weer verder. Buiten Soest volgen we een pad langs de spoorbaan. Als ganzen moeten we achter elkaar. Dan lopen we Baarn binnen, vorstelijk Baarn. Ter hoogte van De Naald van Waterloo – opgericht in 1815 voor de latere Koning Willem II - steken we de weg over en komen in het Baarnse Bos.soest 3 Dit bos behoort tot de weinig bewaard gebleven achttiende-eeuwse parkbossen in Nederland, en het enige in de provincie Utrecht. Het werd in 1999 aangewezen als rijksmonument.

Daarna steken we de Amsterdamsestraatweg over en zie daar…. de wagenrust. Onder  het toeziend oog van de Koninklijke Marechaussee pak ik een koek en een drankje. 

We zijn inmiddels aangeland in het natuurgebied De Stulp, dat zich uitstrekt  tussen de tuinen van Paleis Soestdijk en de Lage Vuursche. Het is dat Prinses Beatrix vandaag haar verjaardag wilt vieren in huiselijke kring, anders konden we een kopje thee bij haar gaan drinken. Ik hoef er geen koekje bij.

Daarna is het soppen en modderen. Ik weet niet wat er in het sapje van de voorlopers heeft gezeten, maar ze hebben een behoorlijke tempo gekregen. Ik kan het nauwelijks bijhouden. 

Nou ja, zo lang Hans Mulder mij niet passeert hoef ik niet in paniek te raken en kan ik mijn eigen tempo lopen.

Bij ‘t Spiehuis aan de Biltseweg gaan we het natuurgebied Op Hees in. Op Hees is een natuurgebied aan de zuidwestzijde van Soest. Op Hees is onderdeel van de Laagte van Pijnenburg, die loopt van Soest tot Maartensdijk. Het bestaat uit een afwisseling van naaldbos, loofbos, akkers en graslanden. Ook hier moeten we oppassen voor water en modder op de paden. Dat kan nu eenmaal gebeuren in deze tijd van het jaar.

Het laatste stuk voor de finish is een herinneringsbos. Hier kan men de as van een dierbare laten begraven of verstrooien. Daarbij kan men al dan niet een Herinneringsboom laten planten. Ook is het mogelijk om alleen een Herinneringsboom te planten, als de as in het verleden al verstrooid is.

Om 15.50 uur ben ik terug in de kantine van de Atletiekvereniging, krijg een drankje aangeboden en ga huiswaarts.

Bedankt Hette, voor deze leerzame wandeltocht. Petje af. Ik heb vaak in Soest gelopen, maar vandaag was ik toch op plekken waar ik niet eerder ben geweest. Groeten aan je vrouw.

Zeist, 1 februari 2018.

Jeannette van Buuren

soest jan. 2018

Vandaag zijn de weervoorspellingen niet zo bijster. Regen- en hagelbuien zullen over ons neerkomen. Maar een wandelaar laat zich niet zo gauw ontmoedigen. Dat blijkt maar weer, want 84 mensen zijn naar Lunteren gekomen voor het 3e Rondje Lunteren. Helden worden we genoemd door Casper Seijn, de organisator van deze tocht. En hij is deze dag onze grootste held.

lun 1In de kantine van VV Lunteren ontwaar ik Hans Oostveen van de S.G.W.B. en ook Co Stam. Ik ben blij dat ik hem weer zie.

Buiten wordt een certificaat voor 72 S.O.P tochten aan Deliana Pison uitgereikt - eens de 10.000e deelnemer sinds de oprichting van “Samen Op Pad”. 

Een 2e certificaat is voor Kobie Reurink, maar die is jammer genoeg voor Casper niet aanwezig.

We vertrekken met een hagelbui. Als we door het centrum heen zijn, steken we het vroegere “Kippenlijntje” over nabij station Lunteren. Het heet nu de Valleilijn en is een hoogfrequente treinverbinding tussen Ede-Wageningen en Amersfoort. De Valleilijn is op 10 december 2006 van start gegaan.

Daarna lopen we het Luntersche Buurtbosch in. Dit is een bosgebied – Casper schreef er al over in zijn voorbeschouwing - dat aangelegd is in de jaren 90 van de negentiende eeuw door notaris J.H.Th.W. van den Ham (1822-1912). Bij het overlijden van Johan van den Ham ging het eigendom over op een stichting, die tot op heden het bos beheert.

We moeten de Galgenberg op, waar De Koepel staat, een soort uitkijktoren wat heden ten dage een rijksmonument is.lun 2 Tegenover dit markante gebouw staat een pomp ter nagedachtenis aan Jacob Groeneveld, die eens bestuurder was van de Stichting Het Luntersche Buurtbos.

Al gaandeweg loop ik een stuk op met Dick uit Hoogland. Hij vertelt over zijn vele tochten in heel Nederland. Ik ken hem van de Vierdaagse van Apeldoorn, waar hij in 2017 voor de 50e keer de 50 km liep. Geweldig.

En dan de 1e wagenrust. Ik pak een gevulde koek en een appelsapje. Heerlijk, hoor. Casper vertelt aan de geachte aanwezigen, dat Bernard uit Driebergen weliswaar geen SOP-boekje heeft, maar wel inmiddels 130 tochten op zijn naam heeft staan. Ook dat is geweldig.

Na het oversteken van de Edeseweg lopen we het rustige en uitgebreide bosgebied De Roekel in met vele kleine paden. Als we stil zijn, kunnen we een edelhert of een wildzwijn tegenkomen. Nou, liever niet.

De hoofdrust is in restaurant “Vroeger” aan de Otteloseweg in Ede. Hier mogen we niet ons eigen brood opeten. Ik kijk spiedend om me heen of iedereen zich daaraan houdt. Ik dacht het wel. Wel zie ik voortdurend koppen soep van Vroeger langs komen. Zelf drink ik thee van Pickwick van 1753. Ik zit echt te genieten,  temeer omdat ik aan een tafel zit met 4 lollige mannen.

Na deze pauze vertrekken we met een stralende zon.  Dat is mooi. We lopen door het landgoed Kernheim.  We staan even stil bij een bloedsteen, die bij volle maan om 24.00 uur bloedt.  Wel eng, hoor, laten we maar doorlopen. 

lun 3Dan gaan we de Doesburger Eng op. En daar bij die molen, die mooie molen......... zouden we de 2e wapenrust hebben, maar Casper is zijn chocolaatjes vergeten!! Laat ik nou ineens ontzettend veel zin hebben in chocola........ 

Na ca. 5 km komen we weer in de bebouwde kom van Lunteren. We doorkruizen het gezellige centrum en zien "Het Lunters Vrouwtje" , een beeld van 110 cm hoog, voorstellende een Lunterse huisvrouw uit de jaren 20 van de vorige eeuw in Veluwse klederdracht. Eenvoudig van snit en vroom, is zij op weg naar de kerk?, natuurlijk, ze heeft immers een kerkboek in haar hand.

Dan zie ik de kantine van de voetbalclub weer. Het zit er op.

Casper, bedankt voor deze geweldige tocht. Chapeau. En van die vergeten chocola…. Het zij je vergeven.

Zeist, 18 januari 2018

Jeannette van Buuren

Lunteren 2018

KROONDOMEIN EN BOOMSTRONKKATHEDRAAL

WENUM-WIESSEL, 10 januari 2018

Vandaag een verre rit van Sassenheim naar Apeldoorn, maar die verloopt wel voorspoedig.  Ik kan in één keer door rijden, en mbv de navigatie gaat dat helemaal lekker. In de kantine is nog genoeg ruimte en ik ga gezellig bij Jacqueline en Arie zitten die er al zijn. Vlak voor vertrek krijg ik de vraag van parkoersbouwer Rina of ik het stempelen even over wil nemen zodat de stempelaar naar het toilet kan en of ik mijn veiligheidsvest aan wil doen om te assisteren bij het oversteken.

kroon 1We wandelen direct richting het Kroondomein waar het nu schitterend is. Het is hier in de bossen niet zo somber, maar vrij groen van het mos en de bosbessentakken en veel goudbruin blad hangt nog aan de jonge bomen. En er zijn ook de nodig paddenstoelen te zien, vooral tonderzwammen. Het is helaas een beetje miezerig, maar ik mis mijn regenjas gelukkig niet en alles is zo wel extra mooi van kleur. Een paard en wagen sjokt ons voorbij, ik ben net te laat voor een foto, dus dan maar van de achterkant. Na een aantal paden komen we ineens langs een grappig plaggenhutje waar volgens zeggen Koningin Wilhelmina vroeger zat te schilderen. Nu is het een mooi foto-punt. Klimmend, dalend en slingerend begeven we ons naar de boomstronk kathedraal. Een indrukwekkend monument van 40 bronzen boomstronken die in de vorm van de kathedraal vanKroon 2 Reims zijn geplaatst.

De paden zijn gelukkig vrij droog, maar er zijn wel mooie vijvers te zien. En zwijnen, alleen net te ver weg om goed te fotograferen. Net achter het wildrooster staat de man van Rina met een  wagenrust en één van de zwijnen komt dan zelfs wat dichterbij kijken. Ik grap dat hij vast de koek heeft geroken, en we wisselen allerlei verhalen uit over ‘gevaarlijke’ zwijnen met jongen en vuilnisbak-zwijnen in huisjesparken.

Ik klets gezellig met Ben en Henk uit Barchem die vandaag een kortere rit heeft. Af en toe doemt er uit het niets een leuk optrekje op en als we de bossen uit gaan komt er een hagelwit kerkje in beeld. Mijn eerste idee is dat dit het kerkje van Hoendeloo is, waar we met de Apeldoornse vierdaagse altijd vlak naast rusten. Maar Hoog Soeren blijkt een soortgelijk kerkje te hebben en we komen aan bij ‘Berg en Dal’ waar we rusten. Ook dit restaurant is al bekend van de vierdaagse, want na Halte Assel komen we hier altijd aan na een lange, warme weg en ik haalde hier in de voortuin altijd een beker ijskoude karnemelk. Nu gaan we echter binnen zitten.

De consumpties worden opgenomen, wel direct afgerekend wat heel handig is, en dan gebracht. Ik krijg als laatste mijn thee. Dus na het opdrinken gaan we direct weer verder. Maar dan heb ik al gezellig bij gekletst en een zak mini candybars in mijn rugzak gestopt voor de volgende kleine stop. Ik heb ook met Wim en Hans kort bijgepraat. Vorige week was er vergadering met als één van de onderwerpen het jubileumjaar. Ik heb zo mijn ideeën over een jubileumgeschenk laten gaan: voor iedereen een fluitje zodat er bij passerende fietsen of auto’s massaal gefloten kan worden, of een veiligheidsvestje zodat iedereen kan helpen bij het oversteken. Beide voorstellen worden naar de prullenbak verwezen en ik ben dus qua inbreng niet gemist!!! 😉 

We vereeuwigen de bronzen herten in de voortuin en gaan dan weer op pad. Het is nog altijd niet helemaal droog en dat zal het vandaag ook eigenlijk niet worden. We vervolgen de route langs het bronzen beeld ‘Paula in kamerjas’ en langs het witte kerkje. Op zeker moment houdt iedereen halt, midden in het bos.  Op de vraag wat er aan de hand is horen we: er is iemand jarig en die trakteert. Ik doe toch ff navraag en dan blijkt het gewoon de tweede ‘wagen’stop te zijn, dus ik tover met Jacqueline de zak met chocolade te voorschijn. Verder wandelend kletsen we met iedereen bij en horen dat zelfs voor Aad uit Beekbergen de boomkathedraal nieuw is.

Kroon 3We komen langs De Echoput met het beeld van Lodewijk Napoleon. De 62 meter diepe put is tussen 1809 en 1811 in zijn opdracht gegraven om in de behoefte van drinkwater voor zijn paarden te kunnen voorzien. Opeens zie ik een bekend hondje in de verte dat idd toe behoort aan Gerrie vd Brink: Pluk. Leuk dat we haar nu juist treffen. En we zien ook  een man en vrouw met een fjordenpaard waar ik een foto van maak. De man komt echter achter me aan met het bevel de foto te verwijderen.  Dan ga je je af vragen waarom dat is. Is er iets niet in de haak met het paard? Mag hij hier op dit moment niet zijn omdat hij op zijn werk had moeten zitten? Ik wis hem, zo’n arrogante kwast wil ik niet eens op de foto! (En geen discussie dat ik in een openbare ruimte gewoon foto’s mag maken! Dat is het niet waard.)

Daarna zijn we al weer snel aan de finish van deze prachtige tocht. Ik drink nog gezellig wat na met Jacqueline en Arie alvorens ik naar huis ga. En met behulp van de navigatie, die stuurt me zelfs over Spakenburg, ben ik even over zes al weer thuis. 

25 km, 10:00 – 16:00 uur.Kroondomeinen

Een impressie van de Nieuwjaarstocht, opgetekend door Jeannette van Buuren.

71 wandelaars zijn naar Laren NH gekomen om deel te nemen aan de Nieuwjaarstocht.

Organisatoren zijn Henk Dikken en Bert Faro.

Bert neemt om 10.00 uur het woord en wenst ons, ook namens Henk, een Gelukkig Nieuwjaar. Hij geeft aan dat de tocht van vandaag een cultuurtocht zal zijn en geen natuurtocht. Dat moet ook een keer kunnen, vindt hij. Hij roept Hans Mulder naar voren om een certificaat in ontvangst te nemen voor 192 SOP-wandeltochten. Bravo.

lar 1Ik ga voortvarend van start, want ik heb nieuwe wandelschoenen aan. Eigenlijk hoop ik, dat het de hele dag zal regenen. Dat is goed voor mijn schoenen, want dan gaan ze naar mijn voeten staan.

Laren NH is van oorsprong een brinkdorp. Het is een van de rijkste gemeenten van Nederland. In het begin van deze tocht zien we dan ook enkele prachtige villa’s.

Daarna gaan we de hei op. Het is erg stormachtig en we hebben te maken met slagregen. Geen leuke combinatie. Ik hap voortdurend naar adem, maar moet ook steeds alle zeilen bijzetten om niet om te vallen. Dan lopen we Bussum in. Bussum heet traditioneel een dorp, maar het heeft een stedelijk aanzien en het vervult ook een centrumfunctie binnen het noordwestelijk deel van de regio  Gooi en Vechtstreek. Het vormt ook de hoofdplaats van de nieuwe gemeente Gooise Meren. De bebouwde kom van de gemeente Naarden grenst direct aan Bussum. Beide gemeenten delen dan ook het Station Naarden-Bussum, dat echter wel op voormalig Bussums grondgebied ligt.

Ik kijk ontzettend uit naar de 1e wagenrust. En dat is in de Landstraat. Een lekkere koek en een sapje worden ons aangeboden.lar 2 We boffen maar weer.

Als we verder gaan, duurt het maar een kwartiertje of we lopen al in de Gemeente Naarden.

Al gauw komen we in Naarden-Vesting. We gaan een voetpad op op de buitenste omwalling en vervolgens de binnenste. Maar daar is zoveel wind, dat ik moeite heb om overeind te blijven. Maar zie, Wim Freriks gaat afsnijden, dus dat mag ik dan ook doen.. En dat scheelt een stuk. We lopen historisch Naarden door, langs de Grote- of Sint Vituskerk (bekend dankzij de jaarlijkse uitvoering van Bachs Matthäus-Passion door de Nederlandse Bachvereniging op Goede Vrijdag), en onder de Utrechtse Poort door.

Buiten de vesting hebben we onze hoofdrust. In de kantine van NVC’79.  Heerlijk hoor, mijn broodje, een beker thee en even geen wind.

Na de rust steken we via een viaduct de A1 over en zien daar twee  voormalige tolhuisjes, die vroeger dienst deden voor de weg Naarden/Bussum naar Blaricum/Huizen.

lar 3We gaan het Landgoed De Beek in, een Natuurgebied van het Goois Natuurreservaat. Het gebied van 18 hectare bestaat uit gemengd bos met waterpartijen.-

Als we veel later de Crailoseweg oversteken, komen we in het gebied van de Tafelbergheide. Met een ommetje passeren we een schaapskooi met heel veel schapen. Ze lopen een stukje mee. Wel zo gezellig. Bij Restaurant De Tafelberg is onze 2e wagenrust. Ook weer welkom.

Nu nog een stuk door het mooie Laren, langs De Brink met de monumentale neogotische Sint-Jansbasiliek (daterend uit 1924), door mooie straten met chique winkels en door mooie lanen met chique huizen.

Dan zijn we weer terug op ons honk, het Sportcomplex “Laarder Engh”..

Bedankt, Henk en Bert voor jullie moeite om van deze eerste tocht in 2018 een bezienswaardige tocht te maken. Chapeau.

Mijn nieuwe schoenen hebben zich voorbeeldig gedragen, ze mogen de volgende keer weer mee!!

Zeist, 3 januari 2018.

Laren 2018

Verslag 1e Bostocht 27 december 2017, opgetekend door Jeannette van Buuren.

Vanuit Café De Keizer in Bennekom gaan we vandaag met 83 deelnemers Samen Op Pad voor de 1e Bostocht. Na 2 dagen binnen zitten - maar wel gezellige kerstdagen gehad, hoor - heb ik behoefte aan 25 km frisse lucht.

Organisator Casper Seijn vraagt ons eerst om 1 minuut stilte te houden voor Wim Veerman, die begin december overleden is en voorheen ook een organisator was van enkele wandeltochten. Wandelaars zijn doorgaans luidruchtige mensen, maar nu bij zo’n droevige gebeurtenis is het muis- en muisstil. Heel indrukwekkend. Daarna krijgen we van Casper de mededeling dat hij op deze dag nog een verrassing in petto heeft. Ik ben heel erg benieuwd.

Om 10.04 uur gaan we van start en krijgen de zegen mee, want het regent.

Bij kasteel Hoekelum steken we een weg over en belanden in de natuur van het Gelders Landschap. In dit gebied heeft men te maken met een wildwal. De wildwal tussen Lunteren, Ede, Bennekom en Wageningen werd al in de zestiende eeuw aangelegd om de akkers te beschermen tegen het wild. Dit is de langste wildwal van Nederland.

Via een tunnel gaan we onder de A12 door. Sinds januari 2012 is deze fietstunnel voorzien van een beschildering en kreeg de tunnel de naam “Baron van Wassenaertunnel”.

Op 8.3 km hebben we de eerste wagenrust. Daar krijgen we een sapje en een mandarijn. Gezien de alom aanwezige dikke buiken - ongetwijfeld gekomen door het kerstdiner van de afgelopen dagen (!) - is het beter om een mandarijn te eten dan een gevulde koek, zo moet Casper gedacht hebben en dat is best wel slim van hem.

Na deze aangename verpozing gaan we verder soppen in het gebied van de Veluwse Oostereng, vroeger een landgoed, nu een open natuurgebied. Soms valt het niet mee om op de been te blijven, maar met veel slalommen komen we er wel.

De hoofdrust op 13 km is bij Voetbalvereniging Wageningen. Een bekende locatie, want dat was al eens een start- en finishlocatie.

Na een half uur klinkt het fluitje weer en gaan we voor de volgende etappe richting Wageningen-Hoog. Deze kern in de gemeente Wageningen is grotendeels gevormd in de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw. Het heeft lanen met mooie villa’s. Wageningen-Hoog ligt tussen de 30 en 50 meter boven NAP. Dat is duidelijk te merken, we lopen vals plat.

En dan op de Keijenbergseweg staat Casper met zijn verrassing in de vorm van een oliebol. Ik hou niet van oliebollen, dus ik mag twee keer een mandarijntje pakken. In een mum van tijd zijn de 100 oliebollen soldaat gemaakt. Ze gingen er in als de spreekwoordelijke koek.

Het laatste stuk lopen we door het Bennekomse Bos van Staatsbosbeheer. Daarna nog even door het gezellige centrum van Bennekom en daar bij Café De Keizer is het einde van de 1e Bostocht, het einde van de laatste SOP-tocht van 2017 en het einde voor mijn wandelschoenen. Na 3 jaar dienst gedaan te hebben stuur ik ze nu naar een rusthuis……....

Casper, bedankt voor deze prachtige tocht.

Vanuit mijn hart wil ik alle vrijwilligers van het comité “Samen op Pad” bedanken voor de tomeloze inzet in het afgelopen jaar. Prachtige routes, goede start- en rustlocaties en wagenrusten met lekkere versnaperingen vielen ons ten deel.

Of u nou de route uitzette, ons veilig liet oversteken of een hekje openhield voor de wandelaars, ik heb genoten van alle vriendelijkheid.

Ik wens u allen voor 2018 een goed begin en een jaar volkomen naar uw zin.

Zeist, 28 december 2017.

Jeannette van Buuren

Bennekom 2017

                                                                     Lopend Vuurtje
Lopend VuurtjeCEen SOP-wandeltocht vanuit de Brandweerkazerne in Driebergen-Rijsenburg. Ongeveer 1,5 jaar geleden kregen 2 mannen uit Driebergen het idee om een SOP-tocht te organiseren en tijdens een meerdaagse tocht in België werden nog 2 heren uit de buurt van Driebergen warm gemaakt voor het idee van de ex-brandweerman Willem. Een startplaats was vlug gevonden, n.l. de Brandweerkazerne. Een route voor de tocht werd uitgedacht al tijdens de tocht in België.

De dag van de tocht begon met een teleurstelling, n.l. de door de initiatiefnemers van de tocht, gerestaureerde klassieke Brandweerauto was deze morgen gehaald voor een onderhoudsbeurt. Jammer, maar niet getreurd , welgemoed ging de groep (136 wandelaars, net geen record) op stap. Nadat Piet de groep had toegesproken en 2 oorkondes had uitgereikt aan Soppers die beiden aan een respectabel aantal tochten hebben deelgenomen. Het weer werkte goed mee, het bleef de hele dag zo goeddrie 1 als droog en dat waren de paden niet. Het was erg nat door de vele regen die de laatste tijd gevallen is en velen werden besmeurd door de natte klei en bosgrond. Mopperen deed men niet, de hele dag bleef de stemming alsof dat het een zomerse dag betrof! Alle door de organisatoren beloofde bezienswaardigheden werden aangedaan en zo ook het dorpshuis van Austerlitz, Het Trefpunt, op ruim 15 km werd hier de grote rustgehouden De uitbater van het Dorpshuis voorzag de grote groep op een sublieme en vlotte manier van eten en drinken. Nadat het fluitsignaal van de leider had geklonken ging men welgemoed weer op stap voor de laatste 9 km. Bij de Maria- of Lourdesgrot werden de deelnemers opgewacht door Willem, hij stond gereed met kaarsjes welke men kon drie 2branden bij het monument. Terug bij de kazerne was er nog een grote verrassing. De oude brandweerwagen stond te pronken voor de deur in plaats van in de garage. Vele foto’s werden nog geschoten en in de kantine van de kazerne werd onder het genot van het welverdiende drankje nog nagepraat over de zeer geslaagde wandeldag! Willem, Bernard, Piet en Kees hartelijk bedankt voor de mooie tocht. Ook alle medewerkers weer hartelijk bedankt voor het begeleiden van de wel erg grote groep! Namens de mannen van de organisatie, Bert Faro

Driebergen

Bloemendaal website

                                                                    Wandelen over het Harscamperspad
De voorbeschouwing op de site van SOP van de 1e Harscamperpadwandeling van Casper maakte ons enthousiast. Dat willen we meemaken!
Met drieën vertrekken we op tijd vanuit het Brabantse land om de rit naar de Veluwe te maken.
Het weer is wat grijs, maar de prachtige herfstkleuren maken de rit naar Harskamp al een feestje!
Bovendien geeft Weeronline het wandelcijfer 10 voor vandaag! We hebben er zin in.
Een nieuwe startplaats, maar de molenwieken maken snel duidelijk waar we moeten zijn. Een bord bij de ingang heet ons Soppers van harte welkom!
Al bij het invullen van het inschrijfkaartje geven Wim en Casper aan een vraag te hebben: Chris is er niet, of ik een stukje wil schrijven. Natuurlijk, dat doen we graag!
Na een lekkere kop koffie gaan we om 10 uur met 79 wandelaars op stap.
Casper heeft een mooie route samengesteld! We lopen vandaag over verschillende klompenpaden, langs boerenerven, over de heide en stuifzand en door de mooie herfstbossen rondom Otterlo en Harskamp.
Al snel na de start passeren we een huis met in de tuin een picknick- en leesplaats én een bijzondere uitstaling van van alles, van wilde zwijnen met jongen (met stuurtjes….) en een wit hert dat aan de kerst doet denken, tot eendjes en kabouters, je kunt het zo gek niet bedenken of het staat er.
We passeren wijngaarden, waar je, behalve druivenranken, ook grote wijnvaten ziet waar je in kunt overnachten. Hoe leuk!
In tegenstelling tot een vorige wandeling rondom Harskamp horen we vandaag geen geweervuur, wel passeren we een groepje militairen en zien we af en toe legervoertuigen.
We vervolgen de route en dan is daar de auto van Casper. In no-time wordt alles in gereedheid gebracht voor de wagenrust. Een lekker pakje limonade en koek, dan gaan we weer op pad.
We komen langs het oude Nederlands Hervormde kerkje van Otterlo. In de jaren ’70 van de vorige eeuw is dit kerkje ingrijpend gerestaureerd en teruggebracht in de stijl van rond 1580.
Ook passeren we een indrukwekkend oorlogsmonument.
hars 1Verschillende keren lopen we over bijzondere boerenerven. Zo komen we o.a. via de achterzijde op het erf van de mooie en grote boerderij De Houtkamp. Een flinke hond heet ons veilig op afstand blaffend welkom.
We zijn nu op een steenworp afstand van de ingang van het Nationaal Park De Hoge Veluwe (de Otterlose ingang). Maar wij blijven net buiten de hekken en komen op een prachtig stukje heide en stuifzand. Maar pas op: het mos is verraderlijk glad. Verschillenden van ons gaan onderuit. Gelukkig blijft het bij een vieze broek en loopt niemand blessures op.
Al gauw gaan we genieten van mooie stukjes bos, heuveltjes en een heel mooi laantje, vast en zeker aangelegd door de familie Kröller. Hoewel het inmiddels half november is, is er nog volop blad aan de komen en is het een prachtig kleurenpalet waartussen we lopen.
We komen op het mooie Eeskooterpad, een mooie klompenpad. Natuurlijk heeft Casper een overstapje in de route. Hulpvaardige handen helpen ons veilig over deze hobbel.
Dan is het tijd voor de caférust. Deze is op Camping De Wije Werelt. Ook deze camping is bijzonder. Behalve de veldjes met caravans, zijn er heel wat mogelijkhedenhars 2 voor het luxe glamping. Ik zie een boomhut, in Zuid Afrika zijn deze hutten op hoogte omdat er wilde dieren onder doorlopen, zou dat hier op de Veluwe ook nodig zijn? Hoe dan ook, avontuurlijk is het wel!
De pauze is in de Houtzagerij, een hele mooie accommodatie, met veel hout afkomstig van de bossen van Planken Wambuis. We moeten wel lang in de rij voor het bonnetje waarmee we koffie/ thee of soep kunnen krijgen, maar ja. Het is dan lekker genieten op loungebanken of gewoon aan de tafel.
Na de pauze vervolgen we de wandeling, opnieuw veel natuur en hele mooie herfstkleuren. Ook in de middag heeft Casper voor een wagenrust gezorgd, met opnieuw een pakje fris en iets lekkers!
Dachten wij Brabanders, dat asperges alleen in het Zuiden geteeld worden…. Mooi niet ….. We worden uit de droom geholpen bij het passeren van een heuse Aspergeboerderij. En dat wordt op een bijzondere manier duidelijk gemaakt. Kijk maar eens op de foto’s.
Dan nadert Harskamp. Er is een mogelijkheid om verkort naar het eindpunt te lopen. Daar een medepassagier herstellende is van een blessure, kiezen wij daarvoor. Het laatste stukje van de route missen we hierdoor.
Maar terugkijkend kunnen we stellen: Dit Harscamperpad is een route die we vaker mogen lopen.
Casper, fantastisch mooi! Bedankt!!!

Myriam van den Berg

Harscamperpad

Huizen 9 november

 

 

Extra wandelboekplaatje van de 5de Gooimeer-tocht vanuit Huizen, uitgezet en verzorgt door Klaas en Cobie die hiermee als parkoersbouwers van “WC-Samen op Pad” hun organisatie afsluiten. Een route door de verschillende woonwijken van Huizen met een blik over het Gooimeer, door Blaricum naar Laren voor de grote rust in het clubgebouw “Ons genoegen” van de speeltuin en over onverharde paden door bos en heide en na 2 feestelijke traktaties bij de wagenrusten terug in Huizen.

Chris Woerden.

Volgens de informatie zit Maarten van Rossum bij zijn kasteel al te wachten op de 73 deelnemers aan de SOP-tocht 234 met de naam van “Kasteel de Cannenburch-tocht” uitgezet en in kaart gebracht door Rina met haar secondanten. Het kasteel ligt aan de noordkant van de Gelderse gemeente Vaassen in een gebied dat in vroegere tijden begroeid was met een ruige rietachtige grassoort met de naam canna waaruit de naam van het kasteel is ontstaan.
Maarten zit eenzaam op een bankje maar helaas was er geen tijd om hem de hand te schudden door het tempo wat was ingezet door de organisatie, anderzijds was hij een gevreesde legeraanvoerder en behoorde niet tot de liefste en moest je bij een eventuele begroeting wel je vingers natellen als je hem een hand had gegeven. Hij liet dit kasteel in opdracht bouwen als een zomerverblijf maar heeft helaas zijn opdracht nooit voltooid gezien en overleed in 1555 aan een besmettelijke ziekte. Aangezien hij geen nazaten had heeft zijn zus het bouwwerk geërfd en afgebouwd. Op de poorttoren naast de brug staat de maarschalk van Gelre afgebeeld op een gevelsteen. Het origineel van de gevelsteen, daar aangebracht door zijn neef Hendrik van Isendoorn, staat in het kasteel om het te beschermen tegen weersinvloeden. Het huidige kasteel is te bezichtigen en zijn er diverse mogelijkheden voor dag-evenementen.
We gaan om het kasteel heen via een landweg met schuin staande bomen en komen langs een watermolen die de energie haalt uit een snelstromende spreng en komen terecht in een groot recreatiegebied met de naam Kievitsveld. Een ideale mogelijkheid voor dagrecreatie en nu na 1 oktober en wintertijd zijn ook honden welkom die hier volop van het water kunnen genieten. We gaan door het natuurgebied Vossenbroek. Broekgebieden zijn vaak onbebouwd en door de hoge waterstanden niet of nauwelijks als grasland te gebruiken en waarbij de elzen hier heel goed gedijen en waarbij elzenbroekbosjes ontstaan, hierdoor wisselen natte hooilanden, weiland en elzenbroekbos elkaar af en waar tussen toch prachtige boerderijen te zien zijn met zelfs een nieuwbouw houten skeletbouw met in het midden een verhoogde opbouw wat de vorm heeft van een hooiberg die vaak op schuren worden gezien.
Een opvallend element is de A50 en de hooggelegen Enk tussen de houtwallen waar ook een dassenburcht blijkt te zijn. De das behoort tot de marterachtige en valt onder de roofdieren en is een nachtdier en schuifelt met zijn neus aan de grond op zoek naar langzaam bewegende prooien en plantaardig voedsel en is in principe een alleseter. Overdag verblijft hij in een burcht met een netwerk van gangen en kamers die generaties lang bewoond blijven.
We gaan over echte polderweggetjes, verhard, onverhard en graspaden door een agrarisch gebied en komen uit in Emst, van oorsprong een buurtschap wat uitgegroeid is tot een kerkdorp en waarvan de kerkklok door de bezetters in WO2 naar de smeltkroes is vervoerd. De nieuwe klok van 250 kg is voorzien van een tekst wat herinnert aan die periode;
De vorige werd naar ’t vuur verwezen, in haar plaats ben ik verrezen, ‘k Nood als zij mij sterke klanken. Kom dan om God te danken.
In Emst hebben wij ook onze grote rust waar we ons eigen lunchpakket nuttigen en de vooraf bestelde snacks aangeboden krijgen. We gaan verder om terecht te komen in een gebied met veel grafheuvels, een prehistorische begraafplaats die in diverse afmetingen en afhankelijk van de periode uit verschillende materialen zijn opgebouwd en waarbij ook de maatschappelijke positie van de overleden persoon een rol speelde. De plaats van de grafheuvels werd toen al op een “wiskundige” manier bepaald, het blijkt dat deze over een groot gebied in een rechte lijn zijn aangelegd en verbonden waren met een “Heilige weg” voorzien van rituele overgangen.
Bij de ingang van het sprengen gebied Het Loo is de wagenrust om daarna het bosgebied in te gaan waar de evers de grond en de herfstbladeren hebben omgewroet om aan hun eten te komen. Het is ook het gebied van de sprengen, dat zijn waterstroompjes door mensen gegraven voor aandrijving van watermolens voor de kleinschalige papierindustrie en wasserijen. We zijn terug op weg naar Vaassen en komen nog even bij het geboortehuis van Rina voor een versnapering die door jeugdige bewonertjes worden aangeboden en dan nog even door het speelbos waar zij volwassen is geworden.
Rest ons nog een stukje bebouwde kom om dan op de Woestijnweg haar te bedanken voor deze mooie natuurlijke wandeltocht. We zijn mooi op tijd binnen om voor diverse deelnemers aan de lange terugtocht van 100 of meer kilometers de donkerte van de wintertijd en de file in te gaan.

Aangezien ik vanuit de meeste startlocaties al één of meerdere malen een wandelverslag heb gemaakt, wil ik voorlopig hier mee stoppen maar wel met de SOP hoog in het vaandel. Mocht er iemand zijn die dit graag wilt behouden en voort te zetten dan is de SOP u dankbaar.
Groet Chris Woerden.

Extra wandelboek plaatje Vaasen

Vanaf thuis zijn we een aantal provinciegrenzen gepasseerd om in een voor ons onbekend gebied te gaan wandelen ergens in Noord-Brabant dat sinds 1996 samen met de plaatsen Rosmalen, Kruisstraat en Maliskamp deel uitmaakt van de gemeente 's-Hertogenbosch.


De startlocatie van de SOP-tocht nr. 233 is in het verpleeghuis Vivent Mariaoord in Rosmalen wat verpleeg- en thuiszorg biedt aan verschillende doelgroepen voor zorg met welzijn en woonmogelijkheden in appartementen en seniorenwoningen en ook voor ontspannings- mogelijkheden zoals recreatieruimten, dierenweide en een beweegtuin. Het restaurant waar de inschrijftafel staat heeft een luxe uitstraling en creatieve wandversieringen en met een ruime uitgifte bar voor alles wat je lekker vindt en worden voor de lunch al heel wat bruine bonensoep bestellingen gedaan. Bij de entree is een decoratieve vitrine met vrolijke vogelkastjes en herfstukjes en een paar rijmzinnen over het bos. Tevens is dit de werkplek van onze Hoedjes-Dame Myriam die zeer zeker van daaruit een educatieve herfstkleurentocht heeft bedacht
We gaan met 80 deelnemers een achtje lopen om voor de lunch hier weer terug te komen voor ons soep en snacks en gaan direct op stap het bos in met al snel een echte heuvelrug met smalle slingerende bospaadjes waar we doorheen moeten om via een avontuurlijke sluip/kruiproute door een graffiti vrije tunnel te gaan om aan de andere zijde van de snelweg te komen in een bosgebied met waterlopen met waterpartijen en proeven hier de herfst die in een rijke kleurschakering en een gezonde uitstraling ons tegemoet treedt. We gaan over landerijen en langs Brabantse boerderijen en passeren de grote stuw in de Wetering en een markant torentje siert de pachtboerderij Eikenlust. De naam doet eer aan want het is gelegen in een gebied waar machtige eikenbomen hun bladeren verliezen en wij zonder met elkaar afspraken gemaakt te hebben heerlijk door de bladeren schoppen ( het kind zijn komt weer naar boven) en ritselend ons parkoers volgen en terloops worden hier en daar herfstvruchten verzameld om er een herfst-stukje van te maken.
Op afstand zien we de vervallen boerderij van Boer Peer Smulders. De verstokte kluizenaar boerde op de plek waar hij geboren was en leefde en werkte er tot zijn dood. De tijd leek geen vat op hem te krijgen. Energieaansluitingen en moderniteiten als koelkast, WC, douche, radio en televisie gingen aan hem voorbij, mobieltjes en internet, hij kon zonder. Jaar in jaar uit leefde hij hetzelfde leven, zijn eigen leven. Tot hij op een zaterdagmiddag in juni 2017 een ongeluk kreeg die hem op 97-jarige leeftijd fataal werd. Menselijk gezelschap boeide Peer Smulders niet zo en had ook geen contacten, alleen een jonge filmproducent wist enkele jaren geleden bij hem te binnen te komen en mocht filmopname maken over zijn manier van leven. Boer Peer heeft in die periode de filmopname gezien en gaf toestemming om deze film na zijn overlijden openbaar te maken en deze draait momenteel in diverse filmhuizen.
Niet alleen een parkbos op landgoed Wamberg met eiken maar ook de honderdjarige roodbladerige beuken en platanen en de esdoorns waarvan het handvormige blad die als Maple Leaf in de vlag van Canada is opgenomen en langs de waterkant staat een watercipres. Een mooi natuurlijk gebied met een woud van verschillende soorten loof-en naaldhout.
Op de eerste wagenrust proeven we de Brabantse krentenbol, ontbijtkoek en een fruitdrankje op een parkeerstrook waar een bijzonder huisje staat, uitgevoerd in een rode baksteen die in alle gevels is voorzien van siermetselwerk. Vlechtingen in de schuine topgevel,
verticaal gemetselde rollagen op trasraamhoogte en de randafwerking van de tuinmuur en mooi gebogen metselwerk boven de kozijnen. Vakmanschap is meesterschap.
Na de lunch gaan we de andere kant op naar een gebied van zandgronden met hei en bos. We ontdekken een kleine kudde grote en bonte schapen die een herkauwings-rust hebben gevonden onder een paar bomen.. Onze fotograaf maakt een lelijke smak en moet even zijn pijn verbijten om bij thuiskomst in het ijs te kunnen gaan.
We krijgen onze tweede wagenrust met een banaan in een park met woonflat waarvan de gevel is voorzien van gebroken platen Solnhofer-steen. (Duitse kalksteen) We volgen nog wat bos en gaan ook nog door een gemaaid maisveld om uit te komen bij een drukke verkeersweg en een ommetje moeten maken om veilig op onze startlocatie uit te komen.
Met dank aan onze parkoersbouwster Myriam die er een prachtig mooi geheel van heeft gemaakt en zoals de rijmtekst al zegt;


                                                                       Het is herfst en de wind gaat tekeer
                                                                                    zo hard zo wild
                                                                   Ik zie door de bomen het bos ineens weer.

Plaatje Rosmnalen 233

Subcategorieën

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.