Verslagen GW

De 210de SOP-tocht is de eerste lentetocht in 2017 vanuit Dordrecht, een historische stad met een rijk verleden en  gelegen op het “Eiland van Dordrecht” op de plaats waar 3 waterstromen samenkomen, de Beneden Merwede, de Noord- en de Oude Maas en is het drukst bevaren waterknooppunt van Europa. Het stadswapen van Dordrecht heeft een blazoenering met beschrijving;

"Van keel beladen met een pal van zilver. Het schild gedekt met een kroon en 3 fleurons, alles van goud en 5 paarlen, en ten wederzijde vastgehouden door een van goud."

Volgens  de folklore wordt Dordrecht tijdens het carnaval “Ooi en Ramsgat” genoemd en worden de Dordtenaren  met “Schapenkoppen” aangesproken  wat terug gaat naar een sage uit de middeleeuwen over een schaap met mensenkleren  die de stad werd in gesmokkeld om het tolgeld te ontlopen. Dit is uitgebeeld in een modern stads-monument en er is ook een lekkernij van een koekje met de naam Schapenkop.

De oude binnenstad is rijk aan historie met daarbij de Grote of Onze-Lieve-Vrouwenkerk  met een scheefgezakte toren die nooit is afgebouwd en in plaats van een torenspits  zijn er daar vier kolossale wijzerborden geplaatst en aangesloten op een uurwerk.

Onze startlocatie is in het Polderwiel en is een sociale ontmoetingsplek en daarmee toegankelijk voor alle wijkbewoners. We schrijven ons in en laten ons wandelboekje afstempelen waarbij het verkregen wandelboekplaatje ons laat zien wat vermoedelijk een gezichtspunt zal worden van deze wandeltocht.

Zonder toespraak of huldiging gaan we op weg in de richting van en door Dubbeldam, een voormalig dorp met historische dijk-woninkjes maar nu is toegevoegd als woonwijk van Dordrecht en volgen een natuurpad rondom een waterplas waar een aantal watervogels elkaar het hof maken en hun nesten in orde gaan brengen tussen de eerste bloeiende oeverplanten. We gaan rondom het landgoed Dortwijk met een doorkijk naar de historische oranjerie en de villa Sorghvliet.

We vervolgen onze tocht door een natuurlijke omgeving  waar de grote grazers zorgen voor het landschapsbeheer en gaan dijkje-op en dijkje- af met idyllische huisjes en gaan langs het ziekenhuis en sluiten aan op het Steve Bikopad, een martelaar en symbool van het verzet tegen de apartheid in de jaren 60-70. We gaan langs het winkelcentrum waar de keermuren zijn gemetseld van  straatklinkers (sterk werk !) en vervolgen het wandelpad door een groot plantsoen om  al vroeg onze grote rust te vinden, en wij daar zeer welkom zijn, in de gemeenschapszaal van De Sterrenlanden, een tehuis met verpleegafdelingen voor mensen met Somatiek en dementie. Er is dringend behoefte aan vrijwilligers en dat wordt ook aan ons gevraagd. Het buffet staat voor ons klaar en we hebben te maken met oudhollandse guldenprijzen en als we weg gaan dan krijgen we allemaal nog een beker drink-yoghurt mee. Hoe lekker kan je het hebben.

Na de rust staan we aan de rand van de Biesbosch en volgen een aantal paden door het groen en langs het water met heel veel knotwilgen die op een aantal plaatsen al gesnoeid zijn voor het diverse vlechtwerk en waar het snoeiwerk nog in volle gang is. Wilgen behoren niet alleen bij  dit landschap maar bezitten ook een schat van medische ingrediënten en waar diverse medicijnen van worden samengesteld, zowel voor inwendig- maar ook voor uitwendig gebruik. Bij een vergeten hoofdpijnpil kan het kauwen op een wilgentwijgje of een kop wilgenthee pijnstillend zijn en een wrat kan je er mee weg pesten. Je moet wel weten hoe je het doen moet.

Genietend van het voorjaarszonnetje met wel een straffe wind volgen we een boomstronken-pad langs de rivier en merken dat het water erg hoog staat zodat zelfs het onverharde pad tussen bomen onder water staat en wij het verharde pad langs de rivierdijk gaan volgen en waren de lammeren met ons mee hollen en ze blèrend achterlaten als wij het pad verlaten. Er volgt nog een wagenrust met zitplaatsen op de gebundelde wilgentakken en zien daarvandaan de skyline van Dordrecht. Er volgt nog een paasei en een natuurpark om de bebouwde kom in te gaan en bij het Polderwiel onze tocht af te sluiten. Waar of niet waar, (onder weg vernomen) bij een geboorte aangifte ontvangt de nieuwe stadsburger een knus schaap-speeltje en staat meteen geboekt als een jong schapenkopje. We gaan het weten.

Met dank aan de parkoersbouwer.

                                                                 

 

 

Weer een nieuwe startlocatie van de SOP en dat is in Alverna op een camping waar onze organisator Bert met zijn gezin tijdens de vierdaagse zijn bivak opslaat om daar vandaan op de fiets v.v. naar Nijmegen te gaan. We hebben hier de 209de sop-tocht in een gebied wat bij de meerdaagse wandelaars niet onbekend is maar onze route gaat wel wat meer door het buitengebied van Alverna, een klein kerkdorp tussen Grave en Nijmegen en behoort tot de gemeente Wijchen.

Het wapen heeft de volgende blazoenering:

"In keel een schuinkruis, vergezeld van 4 omgekeerde droogscheerderscharen,

alles van goud.

Het schild gedekt met een gouden kroon van 5 bladeren

Het schild is rood van kleur, op het schild een diagonaal kruis met tussen de armen vier omgekeerde droogscheerderscharen, ook de scharen zijn goudkleurig. Het schild is gedekt door een kroon van vijf bladeren, dit is een zogenaamde markiezenkroon.

Het dorp is vernoemd naar het in 1887 daar gestichte klooster Alverna,dat op zijn beurt is vernoemd naar La Verna,de berg in Toscane, waar Franciscus van Assisi in 1224 de  stigmata ontvangen heeft, wat uit het Grieks vertaald Brandmerk of Schandvlek betekent. Dat zijn rode plekken, zweren of al dan niet  bloedende wonden die optreden bij christelijke religieuzen op de plaatsen van de verwondingen die volgens de Bijbel werden toegebracht aan het lichaam van Jezus tijdens zijn kruisiging. Deze wonden worden ook wel de kruiswonde(re)n genoemd.

Het Franciscanenklooster was gebaseerd op liefdadigheid voor zorg en onderwijsis nu  gesloopt en heeft plaatsgemaakt voor een verzorgingsflat. Het stenen beeld wat in gevel was verwerkt toonde een staande Christusfiguur met zijn armen gespreid en op zijn borst het Heilig Hart en heeft nu een plaats gekregen in de voormalige Kloostertuin.

We gaan van start met 97 ? wandelaars en direct genieten van de ontluikende natuur van de Overasseltse en Haterse buitengebied met glooiende heidevelden en vennen, een ware natuurlijke oase voor de daar levende fauna. We komen langs de ruïne van de Sint Walrickkapel met daar een zogenaamde “Koortsboom” Hierover zijn eindeloos veel verhalen geschreven en verteld, het ware verhaal is het geloof. In de kapel is ook een steen uit Lourdes waarop een Mariabeeld is geplaatst. Het is een historische legende en dat maakt dit alles zo nieuwsgierig en is mede hierdoor een bedevaartplaats geworden voor zieke mensen die door een eigen koortsdoekje of kledingstuk in de Koortsboom ongezien te laten bevestigen en daar door een geloofwaardige genezing krijgen.

Even terzijde, dit niet te verwarren met “Steet Art” of wild-breien genoemd waarbij op willekeurige plaatsen lapjes naaldkunst worden bevestigd aan lantaarnpalen, vuilnisbakken, bomen en kunstwerken of ander straatmeubilair sieren. Dit heeft soms een politiek of ideologisch motief,zo zou het wild-breien de leefomgeving vrouwelijker maken.

We genieten van dit prachtige natuurgebied met uitzicht over de vele vennen, waar deze tocht naar genoemd is, en als we na het bos nog een rondje maken door het agrarisch gebied dan snuiven we de geuren op van de make-up die de landbouwer gebruikt voor zijn akkers, het is zeker weten geen Chanel.

We krijgen nog een wagenrust waar we onze wandeldorst kunnen blussen en gaan daarna opgewekt weer verder om te genieten van dit prachtige lenteweer en komen weer uit waar we gestart zijn om hier in de camping kantine onze lunch te nuttigen en waar nog wat vooraf bestelde lunchhapjes te nuttigen zijn. Na de rust gaan we direct over graspaden langs een kreupelhoutbos, bosplantsoen en kerstboom kwekerij naar de Boskant, een buurtschap behorende bij Alverna, met een groot commercieel recreatiepark met veel verschillende activiteiten voor  dagrecreatie en veel zandstrandjes rondom een grote plas en waar men als principiële nudist ook een handdoek mag en kan uitspreiden.

Vandaag 15 maart is ook de dag waar we allemaal mee te maken krijgen of hebben en daarvoor onze stem gaan uitbrengen maar daar zijn nog al wat meningen over verdeeld want de stemwijzer weet het ook niet. Het is net als met wandelen het wordt gewoon links of rechts en laten we er dan vanuit gaan dat het gewoon een stap-rechts en een stap-links is en wij met ons allen hierop verder kunnen gaan.

De parkoersbouwer heeft  met zijn secondanten ons een prachtige SOP-tocht geboden en er is al intern besloten om deze volledig toe te voegen aan de volgende wandelserie.

TOP  !!!! 

                                                                 

 

Beste Soppers,

Dit verslag is samengesteld uit informatie die Casper in zijn flyers heeft omschreven en ook wat directe informatie van wandelaars die deze tocht wel hebben gelopen en er zijn ook wat foto’s die een beeld geven van dit wandelevenement.

 

Na de laatste SOP-tocht in 2016 zijn we weer terug in Renswoude niet om dat we wat vergeten zijn maar wel voor de Grebbelinietocht omdat wij volgens onze organisator nog niet alle dijkjes hebben gezien en belopen, we gaan het zien en ervaren. Gek op het verleden schept hij in de info en flyers een historisch beeld van de geschiedenis van dit fenomeen en waar menig oorlogsverleden heeft plaatsgevonden. Maar eerst even waar we zijn en dat is in een van de  kleinste dorpen van ons land in de provincie Utrecht en ligt in de Gelderse Vallei maar met een eigen wapen met de blazoentekst; Renswoude.

Ín zilver 2 beurtelings gekanteelde dwarsbalken van keel

met een smalle ingeschulpte schildzoom van azuur.

Het schild gedekt door een gouden kroon van 3 bladeren en 2 parels.

Van oorsprong is deze linie aangelegd in de 18de eeuw als verdedigingslinie van de Hollandse waterlinie. De eerste die dat uit kwamen proberen waren de Fransen en die hadden het goed bekeken want zij kwamen in de winter en staken zo met of zonder schaatsen het ijs over, weg verdediging van de waterlinie en de dijkjes kwamen in verval. Ook Napoleon heeft hier zijn sporen achter gelaten in een van de best bewaarde verdedigingswerken met de naam Fort Daatselaar en geeft een goed voorbeeld van de verdediging van de Grebbelinie. Een aarden wal met de schietsleuven voor de kanonnen met de opritten zijn in de oude staat terug gebracht. Zijn wachtposten heeft hij hier achter gelaten en hoe het met hem zelf is gegaan dat weten we nog van onze wandeltocht in Austerlitz.

Met de dreigende WO2 is de dijk weer hersteld en zijn er verdedigingswerken gebouwd zoals bunkers, loopgraven, schuttersputten tot kazemat en veel obstakels en heeft ons leger 5 dagen lang de bezetter kunnen weerstaan maar helaas toen was het vuur op. Dijkjes gesloopt, dijkjes hersteld, bruggetjes gemaakt en hekjes geplaatst die smaakvol zijn ontworpen en dan maar er een historisch rijksmonument van maken in een prachtig natuurlijk wandelgebied.

Onze grote rust is in het cultuurhuis in Scherpenzeel in de provincie Gelderland met heel veel disciplines, een gezellige zaal en vlotte bediening van de snacks. We gaan nu vreedzaam verder, genoeg over de oorlog want daar komen we toch nooit vanaf. Een verzetsmonument en een beeld van de wederopbouw zijn opgenomen in het straatbeeld en sluiten die periode af. Op een aantal plaatsen is de dijk al afgegraven om plaats te maken voor bouwterreinen waarvoor een monument is geplaatst onder de naam; 

Schaduw uit het verleden herrijst in zwarte stalen balken.

De balken zijn schuin geplaatst in de vorm van het dwarsprofiel van de verdedigingsdijk.

Na vertrek even de bebouwde kom bekijken. Een grote kerk met een gezellig centrum met enkele gebouwen die in de gemeente- en/of onder de Rijksmonumentenlijst vallen en ook een aantal bomen met historische, landschappelijke en ecologische waarde.

We passeren op onze route een prachtig wit buitenhuis het voormalig Gemeentehuis van Scherpenzeel maar nu omgebouwd tot een mooie trouwlocatie en partycentrum. We kunnen er niet lang bij stil staan want de romeinse oppergod Jupiter met de bijnaam Pluvius als regenbrenger heeft ons rijkelijk besprenkeld en ons niet omhoog maar omlaag laten kijken om te voorkomen dat dat je je schoenen niet zou overscheppen. Het was wel nat maar toch 85 wandelaars hebben Pluvius getrotseerd en hebben van deze 208ste SOP-tocht weer kunnen genieten van al het moois wat ons land te bieden heeft.

            

 

Voor de SOP-tocht nr.206 staat de startlocatie in Wolfheze, dat met Doorwerth, Heelsum, Heveadorp, Oosterbeek en Renkum tot de gemeente Renkum behoren  en toont een wapen van een gecarteleerd schild, gevierendeeld waarvan de omschrijving luidt;

I). in keel een omgewend springend paard van zilver,

II).  in azuur een dubbelstaartige gouden leeuw, gekroond van hetzelfde, getongd en genageld van keel,

III).  in azuur een dwarsbalk van goud, vergezeld van 6 liggende blokjes, 3 boven den balk in de richting daarvan   en 3 (2:1) daaronder,

IV). in goud een schuinbalk van keel. Het schild gedekt door een antiekegravenkroon.

Wolfheze, het vroegere  Wolvenbos, heeft in de loop der eeuwen heel wat te verduren gehad, Het dorp is tijdens de 80-jarige oorlog door de Spanjaarden verwoest en is het gebied later na historische vondsten en de vele grafheuvels tot archeologisch beschermd gebied verklaart. Tijdens de WO2 zijn in dit gebied grootscheepse luchtlandingen geweest waarbij ook het plaatselijke ziekenhuis per abuis is gebombardeerd maar nu is uitgegroeid tot een psychiatrische  zorginstelling  wat behoort bij  De Gelderse Roos.

Voor veel wandelaars was de startlocatie een bekend terrein want we hebben al diverse keren met onze organisator Casper al zwervend deze omgeving afgestruind maar toen lag het accent wat meer op operatie Market Garden.

Direct na de start maken we een rondje over het terrein van de zorginstelling langs nieuw gebouwde paviljoens en leegstaande oude gebouwen die vermoedelijk nog op de nominatie staan om verbouwd of vervangen te worden. Ook langs een sierlijke watertoren uit 1907 met een hoogte van 27 meter en met inhoud van 40 M3 die haar functie verloren heeft en nu wacht op een projectontwikkelaar die er heil in ziet om er een nieuwe functie aan te geven.

We verlaten het terrein  en duiken we de bossen in en volgen we een route die Casper eigen is en laat ons in het mistroostige weer aanmodderen en werpen tussendoor snel bij het passeren nog even een blik op de neergestreken duizendjarige Den die geheel doorboord en uitgevreten is door insecten en waarbij de vogels er wel een wormpje uit peuteren. Of deze Den wel duizend jaar oud is, dat is een fabeltje, dit is gewoon bedacht door de Nederlandse kunstschilder Johannes Warnardus Bilders  die in Ca. 1850 er een mooi schilderij van heeft gemaakt omdat hij het een geliefd model vond voor het schilderen en weergeven van het rustieke landshap. Deze boom met een stam omtrek van 4.30 m. is in 2006 omgevallen en uit onderzoek, door het tellen van de jaarringen, wordt deze maximaal geschat op 400 jaar.

We verlaten dit bos-deel zonder een wagenrust  om daarnastruinend verder te gaan over  de grote stille heide met heel veel kristal helderen beekjes en boomstam bruggetjes. Nederland is een bezongen land want over dit gebied is het bekende liedje  “uit de bundel, kun je nog zingen zing dan mee”

Dwaalt een herder eenzaam rond Wijl zijn witgewolde kudde Trouw bewaakt wordt door zijn hond En al dwalend ginds en her Denkt de herder; "Och hoe ver Hoe ver is mijn heide Hoever is mijn heide, mijn heide".

We gaan op weg naar de grote rust in Heelsum waar we in het kerkzaaltje met de naam REHOBOTH wat behoort bij “het (hervormde) kerkje op de heuvel” onze eigen lunch mogen nuttigen maar wel met die verstande dat iedereen daar een consumptie erbij bestelde, logisch zij moeten de boel na ons bezoek ook alles weer in orde brengen en onze schoenen waren ook niet al te schoon. Bij vertrek wordt door de koster/beheerder het laatste roggebrood met spek uitgedeeld wat over was gebleven van de erwtensoep die daar geserveerd werd.

Rehoboth is een oud Hebreeuws/Aramees woord en komt in de Bijbel in het Oude Testament voor. In Genesis 26:22 wordt omschreven dat Izaäk, de zoon van Abraham, een waterput aanlegde op de plaats van een bron en die plek Rehoboth noemde.

Het is tussentijds gaan regenen, regenjassen worden te voorschijn gehaald en dit geeft aanleiding om de route wat aan te passen. We gaan even rondom het Kerkje op de heuvel en volgen het bospad over de Noordberg om daarna af te dalen naar de uiterwaarden van de Rijn waar we al glibberend en glijdend op een niet te belopen graspad deze al snel weer verlaten en volgen een nieuwe route  door de bebouwde kom van Hoog-Heelsum om bij het golfterrein onze wagenrust te vinden. Een goed beloopbaar wandelpad brengt ons naar een bosdeel waar we al snel om de modderige plassen heen moeten sluipen.

Er zijn werkzaamheden in het bos waarbij de wortelstronken verzameld worden en wij niet de weg maar wel de graskanten moeten volgen. We verlaten het terrein en steken het spoor over om daarna weer het bos in te gaan en als verrassing krijgen we nog een ongerept stukje grasveld met heel veel molshopen en horen de trein langs komen en  volgen de spoorbaan om uit te komen bij de startlocatie. We sluiten af van een SOP-tocht met 75 ingeschreven wandelaars en vanaf de grote rust nog 2 extra deelnemers die alleen het zwaarste deel wilde doen.

Het was weer leuk en wij, met dank aan de organisatie, weer huiswaarts keren maar wel even van schoen verwisselen om geen moddersporen achter te laten.

 

                                                                         


Alvorens wij van start gaan voor de 205de SOP-tocht laat onze organisator weten dat Hermien van der Heuvel al onze wandelaars een fijne wandeltocht toewenst en dat zij helaas voor onbepaalde tijd hiervan moet afzien. Afgelopen zaterdag op de WS78 tocht is zij dusdanig gevallen en heeft hierdoor haar pols gebroken,

Van onze kant uit wensen wij haar een spoedig herstel toe en dat zij weer gauw onze gelederen mag versterken.

------------------------------------

De organisatoren en parkoersbouwers Bert en Henk met hun secondanten van  deze Pyramide-tocht hebben nu zoveel info gegeven dat het te veel is om mee te nemen maar we weten wel hoe deze tweedelige wandelroute in elkaar is gezet. Wandelen is niet alleen lopen van A naar B maar het is ook het willen zien en genieten van al het moois wat ons land te bieden heeft. Rijk aan natuur met daarin de flora en fauna, kunst en cultuur en heel veel historische achtergronden en met verschillende overtuigingen.

Onze startlocatie is in het dorpshuis Het Rechthuis van Austerlitz en behoort met de dorpen Bosch en Duin, Den Dolder en Huis ter Heide tot de gemeente Zeist, ook wel Slot Zeist genoemd.

De blazoenering  van het wapen van Zeist luidt als volgt:

Van zilver en chef gebretesseerd van sabel.

Het schild is geheel zilver met een zwart schildhoofd dat gekanteeld is.

        Het wapen wordt niet gedekt door een kroon of gehouden door een of meer schildhouders.

Zelfs hier gaan we terug naar een ver verleden tot in de 18de eeuw en ook Napoleon wordt er bij gehaald. Dat kleine manneke uit Corsica kwam hier de boel even op stelten zetten en liet er nog een monument voor achter ook. Onze Toon Hermans heeft wel eens verwoord waarom deze man zijn hoofddeksel dwars op zijn hoofd droeg, dan hoefde hij niet zijn “steek” af te zetten als hij zijn minnaressen wilde knuffelen en dan was hij ook wat groter, maar waarom hij altijd zijn rechter hand onder zijn jas had daar kunnen we zelf over fantaseren, daar zijn veel theorieën over. Tegenwoordig kom je ook wel mensen tegen die hun pet achterstevoren dragen maar hun handen wel vrij hebben.

Het eerste deel van deze tocht gaat naar het slot Zeist met een prachtige historische tuin waar binnen en buiten regelmatig exposities  worden gehouden en waar ook menige bruid digitaal is vereeuwigd en misschien nu wel ergens zwerft op internet. Er is op onze route veel te zien, het sportcentrum van de KNVB met een aantal beelden die voetbal spelen en waarbij menig voetbal liefhebber best daar even binnen zou willen kijken, we komen langs een karper vijver voor de geduldige visser, een hertenkamp en langs het gemeente monument van de gerestaureerde herten en weten nu ook waar de boswachter woont. Onze grote rust is in het Dorpshuis waar het goed toeven is en waar tevens  ook onze start en finish locatie is gehuisvest en waar Napoleon in vol ornaat  ons verwelkomt.

Na vertrek gaan we een mooi bos weer in en als je dan weet dat er in ons land Ca 67 verschillende soorten hout op eigen bodem  groeien van naald- tot loofboom dan hebben wij nog heel veel landschappen te bezoeken. We hebben prachtig weer en volop zon en de eerste korte broeken zijn al weer verschenen. Onze route loopt over  de Utrechtse heuvelrug en met wat klimmen en dalen over verharde en onverharde bospaden met de restanten van plat gelopen sneeuw komen we soms glibberig en glijdend langs de Pyramide van Austerlitz. Deze Pyramide is gelegen op het landgoed Henschoten van de zelfstandige gemeente Woudenberg, met het gemeentewapen van een gouden wapenschild voorzien van een gouden kroon en drie zwarte hanen. Deze Pyramide met een obelisk is uit verveling gebouwd door het leger van Napoleon. Na verval en herstel is dit nu tot een  Rijksmonument verklaart als herinnering aan het wel en wee van de zich zelf gekroonde keizer van Frankrijk die in eenzaamheid op Sint Helena terecht is gekomen.

We kunnen met 124 paar ogen terug kijken op een geslaagde SOP-tocht in het gebied van de Utrechtse Heuvelrug met heel veel bezienswaardigheden die een wandeltocht boeiend kan maken.

Bedankt jongens

                                                               

Bertus en Hans die de organisatie hebben van deze 204de SOP-tocht vanuit Voorthuizen, een voormalig dorp in de gemeente  Barneveld in de Gelderse Vallei, schrijven in hun voorwoord heel weinig over het geen wat ons te wachten staat alleen maar de trefwoorden dat de “spanning op zal lopen” en dat nabij de grote rust ook  buiten  “iets te zien” is ?

Het voormalige wapen van Voorthuizen is toegevoegd in het wapen van de gemeente Barneveld en bestaat uit een blauw schild met drie rode zuilen, een vlinder met bloem op een veldterras en een kwart zonnedeel, de omschrijving luidt;

"Van lazuur beladen en chef met een schildje van zilver met 3 zuilen van keel,

                      en pointe met een begroeid terras waarop eene kapel gekeerd naar het vierde deel eener zon,                   

komende uit den regter bovenhoek, alles van goud.

We kunnen verwachten dat deze tocht ons ook brengt in het Speulderbos, ook wel het  Bos van de dansende bomen genoemd. Deze naam is ontstaan omdatdit bos een oerwoud is met kromme en in wonderbaarlijke bochten gegroeide bomen en dat het in de schemer net lijkt of deze bomen bewegen. Met een beetje fantasie zie je in de bomen de vele verschillende danshoudingen zowel van klassiek tot modern en van het in gelid staande Militaire parade en de Engelse wals, het uitbundige zwieren met de armen van de Rumba, Jive en de Cha-Cha op zijn Zuid-Amerikaans en de in lucht zwevende benen en armen van de Rock en Roll, voor vele onze jeugdidolen uit de jaren 50. Helaas hebben we het grote evenement gemist wel wat oefenles.

We gaan de tocht in winterse temperaturen ervaren met wat sneeuw die op sommige plaatsen een  mooi contrast geeft in deze bosrijke omgeving en kan iedereen op haar of op zijn manier er van genieten. Onze route gaat grotendeels over ruime bospaden zonder hindernissen langs een ruime ven en door een heidegebied  waar ook een lange afstandsroute is uitgezet. We komen uit op onze grote rust in het restaurant van de beeldentuin in Garderen waar de bediening grotendeels wordt verzorgt door onze medemens met een beperking.                     

Hier treffen we dan het eerste trefwoord want er is buiten wat te zien. Het begint al met samen op de foto met Mr. Obama, diepzinnige teksten en wijsheden van kabouters, een grote verzameling van gegoten tuinbeelden en wandelementen van alle soorten huis- en knuffeldieren en ook nog een aantal Engels uitziende winkeltjes met heel veel leuke hebben-dingetjes. In een nevengebouw worden momenteel alweer de zandsculpturen gemaakt voor het komende seizoen.

We gaan weer verder klimmend en dalend over verharde en onverharde paden door het bos en komen terecht bij het tweede trefwoord en  begrijpen direct wat de betekenis hier van is, je moet bukken om onder 2x een spanningsdraad door te gaan van een hoge afscheiding voor bescherming van de fauna. We krijgen nog eenmaal een wagenrust, helaas blijkt dat er wat er mis is gegaan met de verscheping van de versnaperingen, deze staan nog thuis in huis.

Het laatste deel van het traject gaat door de buitenwijk van de bewoonde wereld en door een mooi bos-deel met een hoge zandduin waar de jeugd takken aan het verzamelen zijn om er een hut van te bouwen. Wij zijn weer terug op onze startlocatie en moeten toegeven  dat we niet zo modderig zijn geworden en dat de energiebedrijven geen extra energie behoeven te leveren.

Met dank aan de organisatoren voor deze SOP-tocht.

                                                                  

 

3e Rondje Voorthuizen

 

Na eerste keer echt om Voorthuizen, vorig jaar richting Putten, gaan we deze keer richting Garderen. Mijn bijdrage aan de wandeling wordt steeds kleiner. Nu doe ik alleen nog het voorlopen en maak ik het plaatje.

 

Het eerste route ontwerp van Hans was dermate goed, we kwamen uit op 25,11 kilometer, dat we daar niets meer aan hebben veranderd. Op dinsdag 7 februari 2017 de wandeling nog een keer voor gewandeld. Deze keer geen onaangename verrassingen, zoals plassen die opeens veel groter en dieper blijken te zijn. De wandeling kan op woensdag gewoon worden gewandeld. De weersvoorspelling was goed.

 

Op woensdag op tijd naar Amersfoort om Hans op te halen. Ik was ruim op tijd weg gegaan. Gelukkig maar, iets na 7 uur waren op de A12 een paar ongelukken gebeurd. Resultaat: ellenlange files. Ik had daar geen last van. Hans en ik waren ruim op tijd bij de kantine van VVOP. De kantine had een metamorfose ondergaan. Deze was erg mooi geworden. Ook de tafels waren vervangen. Zelf gemaakt, van een zeer stevige kwaliteit. Bij het behalen van het kampioenschap kan rustig op de tafels worden gedanst.

 

Nico van Ee kreeg een certificaat uitgereikt voor het behalen van 4 * 24 wandelingen. Kokkie Vermaas was bereid gevonden de bijbehorende kussen te geven. Een stuk beter dan dat ik dat zou doen. Om 10:00 uur stipt ging de groep van start. Buienradar was ook nu niet goed op de hoogte. Er viel een soort miezer sneeuw, terwijl droog weer was voorspeld.

 

Vlak na het vertrek werd met behulp van een stoplicht (officieel een verkeerslicht, maar ik moet altijd stoppen..) de drukke N344 overgestoken. De groep telde 100 deelnemers, geen slechte opkomst, gezien de drukte op de weg en het voorspelde koude weer. Na een klein stukje buitengebied het eerste stukje bos. Goed op letten, maar zonder kleerscheuren daar door heen gewandeld. Nu volgden een paar asfaltwegen. Het lokale verkeer was van mening dat bij een groep wandelaars geen gas hoefde te worden terug genomen. De eerste auto's reden behoorlijk hard langs. Later verbeterde dat gelukkig.

 

We doken het bos weer in om daar, met wel een oversteek van de N344, bij de Beeldentuin weer uit te komen. Er waren de nodige smalle paadjes en hier en daar moest modder worden ontweken. Bij de Beeldentuin werd de deur al voor ons opengehouden. Gelukkig was er voor iedereen een plekje. Het opnemen van de consumpties gebeurde snel, terwijl ook de vooraf bestelde soep en broodjes kroket vlot volgden. De drank liet even op zich wachten, maar al met al ging het snel. Op de geplande tijd werd het vertreksignaal gegeven.

 

Nu waren de bossen rond Boeschoten aan de beurt. Ook nu weer een paar smalle paadjes. We gingen door een hekje, waarbij gebukt moest worden. Boven het hekje was schrikdraad gespannen. De spanning waarover in de informatie was geschreven. Na een stukje akkerland, weer bos met het 2e hekje. Ook nu daarboven schrikdraad. Bukken was het devies. Een klein stukje verder was de wagenrust. De vrouw van Hans, Henny, was met de auto hier naar toegekomen. Helaas waren de voorziene pakjes frisdrank niet aan boord (Een misser van Hans). Wel heerlijke koekjes. De drank dachten we erbij.

 

Na de wagenrust nog een klein stukje bos. Vervolgens een asfaltweg, de welbekende Hunnenweg. Het laatste stuk wandelden we door het Wilbrinkbos. De heuvels lieten we links liggen. Mooi op tijd bereikten we weer de kantine van VVOP.

 

Casper heeft voor de Sop de 3de “De blauwe kamer” wandeltocht vanuit Rhenen in de aanbieding, Bij een blauwe kamer denk je al snel aan een kasteel, maar dat is niet het kasteel van het gemeentewapen van Rhenen dat omschreven staat;

"In een schild van zilver met een gouden kroon een drie-torenig kasteel van keel (rood),

en rond-gedekt van azuur (blauw) met daarboven een zwarte sleutel en aan de zijkanten de Hollandse leeuw.

Voor een bezoek aan De Blauwe kamer moeten we eerst de grens over van de provincie Gelderland om dat te ervaren maar zover zijn we nog niet. Onze start is in restaurant Cunera, een naam die in Rhenen tot de verbeelding spreekt want Cunera is als maagd en martelares de beschermheilige van Rhenenen ook tegen Vee-en keelziekten. (Vergelijking; Halsdoek-Keel, Stal-Vee.)Het verhaal gaat dat zij is gewurgdmet de mooie halsdoek die zij als meisje van haar ouders had gekregen. Zij werd door de moordenaar begraven in een veestal en werd daar door een wonder ontdekt. Omstreeks haar gedenkdag op 12 juni wordt er een bedevaart wandeltocht uitgezet.

Na de gebruikelijke info gaan we op weg in een nog besneeuwde omgeving naar het buitengebied waar de klimmende paden ons  brengen naar de Grebbenberg met de vele restanten van WO2 en gaan we ook langs de achterzijde van Ouwehands dierenpark die momenteel in het nieuws is. Er komen dit voorjaar twee reuze panda’s uit China die een mooi bouwkundig  Aziatisch onderkomen krijgen waar menige woningzoekende jongeren jaloers op zullen zijn. Deskundige zijn speciaal overgevlogen om het onderkomen te controleren voor het verkrijgen van een tijdelijke verblijf- en woonvergunning voor Wu Wen en Xing Ya. Gelukkig is het bamboe een Hollands kweekproduct.

We volgen verharde en onverharde wegen en paden en niet te vergeten klompenpaden met overstapjes waarbij het prikkeldraad met zorg genomen moet worden. Gelukkig is de ondergrond nog enigszins bevroren en wij niet direct met de schoenen in de modder weg zakken. We komen langs een kangoeroe-farm waar de buideldieren al springend door de sneeuw huppelen. Een paar wandelaars beginnen direct te zingen van “op een kangoeroe eiland” een hit uit de vorige eeuw van het Cocktailtrio. We krijgen nog een wagenrust om daarna door te stomen naar onze grote rust en dat is dan De Blauwe kamer, met een restaurant onder dezelfde naam, en in het gebied met nog  restanten van een ringoven en wat bijgebouwen die nog blijven staan omdat ze niet weten naar welke kant zij om moeten vallen en tot zolang een schuil- en broedplaats zijn voor vele dieren, vleermuizen en vogels.

Een  prachtig natuurgebied wat door het doorsteken van de zomerdijk bij hoog water ook een overloopgebied is en de grazende runderen en Konikpaarden het hoger op moeten zoeken. Op onze route passeren we grote hopen paardenuitwerpselen, het blijkt dat deze paarden hun behoefte doen op plaatsen waar al meerdere paarden dat hebben gedaan. We volgen wat loopplanken en een smalle brug over een meer met veel watervogels en gaan door een tunneltje wat ook door de runderen als schuilplaats wordt gebruikt en waarbij de schoenen niet schoon kunnen blijven. De hoog opgroeiende kaardenbollen geven sfeer aan het landschap en worden door de dieren vermeden wegens de harde stekels maar waar wel de vogels de laatste zaden er uitpeuteren.

We gaan met de pont naar de overkant en volgen daar de dijk langs de rivier maar maken nog even een ommetje rondom een wachttoren volgens model uit de Romeinse en Germaanse tijd. Kinderen genieten met hun slee door het afdalen van de besneeuwde dijk en laten ons zien wat wij niet meer zouden doen. We naderen Rhenen en met wat klim en klauterwerk naar en over de brug bereiken we onze startlocatie. Een mooie tocht met daarbij prima wandelweer waar we met plezier op terug kunnen kijken.

Cas bedankt, het was de moeite waard.

 

                                                                         

 

 

 

 

 

Met wat voorkennis uit de flyer van de dames Rina en Kobie gaan we op weg naar een geheel nieuwe startlocatie van de SOP in Vaassen, een dorp op de Veluwe die behoort tot de gemeente Epe. Het blazoen van het gemeente wapen van Epe luidt als volgt:

Van lazuur beladen met een hert, staande op een gouden terras en omgeven door een krans van eikenloof.

Vaassen heeft een historisch verleden, in de 16de eeuw was dit de woonplaats van de gevreesde Gelderse legeraanvoerder Maarten van Rossum die daar zijn kasteel liet bouwen met de naam Cannenburch, de naam is ontleend van het Middelnederlandse woord riet, in vroegere tijden was dit een gebied  begroeid met de grassoort canna. Onder de naam Maarten van Rossum is ook een wandelpad uitgezet vanaf Den Bosch v.v. naar Steenwijk, maar dat heeft niets te maken met de huidige goed(h)aardige brombeer en historicus Maarten van Rossum die regelmatig in Tv-programma’s hilarisch zijn zegje weet te doen.          

Tussentijds is het gaan regenen en zijn de paraplu’s en regenjassen te voorschijn gekomen. Al snel na vertrek vanuit de kantine van de sportvereniging komen we terecht in een natuurgebied, ook wel de Nederlandse Ardennen genoemd, met daarin veel sprengen met  helder bronwater. Wij zijn zelfs verder dan de Belgen want hier is het bronwater in diverse kleuren leverbaar. We vervolgen onze route door een prachtig bos-deel met veel Jeneverbesbomen, deze boom is in Nederland wettelijk beschermd en in de Middeleeuwen was deze boom het symbool van de kuisheid, maar hoe en waarom dat verteld het verhaal niet. De bes-vormige kegelvruchten en ook de bladnaalden worden verwerkt in badolie, kruiden voor marinades en voor het aromatiseren van Genever. In de volksgeneeskunde worden de vruchten  ook medicinaal toegepast.                                                          

We passeren nog een visvijver waar de vliegvisser op forellen jaagt en de forellen op de visvlieg. Onze route gaat ook nog door het Kroondomein over smalle paden met klimmetjes en dalen met overstapstenen en loopplanken met hier en daar voetsporen van herten. Een verrassende wagenrust midden in het bos met een traktatie met een keuze uit drie soorten zelf gebakken cake.  We komen terecht op onze grote rust, de voormalige Triangel met nu met een toepasselijke naam van Gewoon Gastvrij waar de consumptie aan tafel geserveerd wordt en je met een verbruiksbriefje bij het buffet mag afrekenen. We vervolgen onze route over klompenpaden met smalle loopplanken en bruggetjes met boomtak leuningen. We passeren een watermolen waar  de energie wordt opgewekt door de samengevoegde en snelstromende sprengen. We krijgen nog te maken met een deel van het Maarten van Rossumpad en al slingerend door een mooi open gebied met diverse Veluwse boerderijen en een molen, waarbij de ronddraaiende wieken een rustgevend gehoor geven. We naderen onze startlocatie en daar sluiten wij onze SOP-tocht af met de verloting van de overgebleven cake en bedanken we onze organisatie die letterlijk en figuurlijk er een prachtige wandeltocht van heeft gebakken. We doen niet aan cijfers maar heeft er wel een zeer hoge waardering voor gekregen

                                                                                   

 

Een terugblik op onze eerste SOP-tocht in 2017 met een weersverwachting die veel te wensen open laat maar dat blijkt achteraf best mee te vallen.

De start locatie is in de kantine van het sportpark in Laren en daar begint op de parkeerplaats al de eerste nieuwjaarswensen met handen schudden met hier en daar een knuffeltje of een zoen en dit zet zich door binnen in de kantine.  We zijn met 100 wandelaars en een vluchtige wiskundige berekening geeft aan dat er 4950 handen zijn geschud, een  mooiere begroeting van al onze wandelaars is niet mogelijk die met frisse moed en goede voornemens even de restanten van de feestdagen er uit willen lopen.

Na wat ceremonie met uitreiking van een oorkonde en fotovastlegging gaan we langs de sportveldlijnen naar een geheime uitgang die door onze Coby wordt ontsloten en wij al snel onze paden vinden in de bosrijke omgeving met loofhout en de groen blijvende naaldbomen en over en door een schitterend heidegebied waar helaas de schaapskudde ontbreekt. Je kan ook niet alles hebben. Hier en daar wat zichtbare bosbewerking met houtkap die weer een voedingsbron gaan geven aan de flora en fauna. We kunnen genieten van de bijzondere en luxe onroerende goederen die we op onze route passeren. We gaan door Amerspoort, een wooncentrum  voor mensen met een verstandelijke beperking.

Na het verlaten van het terrein komen we terecht een mooi natuurlijk gebied met waterpartijen en aangelegde tuinen met rododendrons die in het komend voorjaar weer met pracht en praal kunnen pronken. Na het passeren van een prachtig landhuis met slotgracht en smeedijzeren hekwerk  hebben wij onze eerste wagenrust waar een koek en frispakje, heel toepasselijk,  zonder suiker in de aanbieding is. De eerste halve lus hebben we gehad en vervolgen we onze route door een afwisselend gebied terug naar de startlocatie voor de grote rust.

Een half uurtje pauze en krijgen daarna een route grotendeels door een bebouwde omgeving.   We gaan langs de grote kerk van Sint Jan, bekend van de Sint Jans optocht in de maand Juni. We komen terecht in Blaricum met oude en historische monumenten en passeren een opvallende kerktoren. Onze tweede wagenrust komt er aan en daar is er een heerlijke mandarijn onze traktatie. Even rust en dan weer verder, grotendeels door bewoond gebied met onroerende panden die wel meerdere stuivers waard zijn. Er wordt al gefluisterd dat deze bewoners niet in gelegenheid zijn om mee te doen aan een wandeltocht omdat er in de tuin gewerkt moet worden.

Daar kunnen we niet over oordelen. Ik, wij hebben genoten van deze prachtige wandeltocht en zijn de eerste stappen gezet van onze goede voornemens en met dank aan de organisatie en met alle goede wensen en voornemens voor 2017 kunnen we terugkijken op een sportieve SOP-dag.

                                                                          

Vandaag op 4 januari 2017 vond alweer de eerste Nieuwjaarstocht van ‘Samen op Pad’ plaats.
De startlocatie was vanuit de kantine van Sportvereniging Laren. Ook in het nieuwe jaar begonnen we met het uitreiken van twee oorkondes. Eén oorkonde was voor Henk ter Velde voor het lopen van 144 tochten en één oorkonde was voor Peter Lissenberg voor het lopen van 120 tochten. Ook namens Heopa gefeliciteerd met deze prestatie. Het was droog en het zonnetje scheen toen we op pad gingen. De route bestond uit twee lussen. De eerste lus ging door heide en bos en de tweede lus via de dorpen Laren en Blaricum. We startten met de eerste lus en liepen via de heide en bos richting Sint Anna’s Hoeve/Heidebloem waar we onder de A27 doorgingen naar landgoed Groeneveld. Na 7 km hadden we hier een autostop. Er werd koek en fris uitgedeeld. Na een korte pauze liepen we langs kasteel Groeneveld weer richting de sportkantine in Laren. De eerste lus zat erop en we hadden nu de grote pauze waarin we tijd hadden om te lunchen. Na de lunch startten we met lus twee. Via het dorp Laren liepen we naar Blaricum en weer terug naar Laren. Onderweg liepen we langs diverse oude monumentale huisjes en we kwamen langs de grote Sint-Jansbasiliek in Laren. Laren en Blaricum staan ook bekend om de vele bekende Nederlanders (artiesten) die daar wonen. Je komt dan ook prachtige villa’s tegen. Er zijn ook zeer oude winkeltjes die erg klein, maar heel gezellig zijn. Zo liepen we langs ‘d’Ouwe Tak’. Aan de buitenkant lijkt het een gewoon woonhuis, maar aan het uithangbordje kun je zien dat het een café/eetgelegenheid is. Er werd mij verteld dat je hier goedkoop en lekker kunt eten.We liepen langs de Sint-Vituskerk (1871).
Hierna kwamen we Coby tegen die midden op de weg ons stond op te wachten met een krat lekkere mandarijnen. Geweldig hoor! We liepen verder Blaricum door en kwamen langs de Hervormde kerk   
uit 1581. Zo kwamen we weer in Laren aan en liepen we langs het hertenkamp waar ik nog een paar leuke foto’s kon maken. Op weg naar de finish passeerde we nog de Laarder molen
De eerste 25 km van 2017 zijn weer gelopen.
Dank aan de parcoursbouwer Henk Dikken en het bestuur van ‘Samen op Pad’. Het was weer een pracht wandeling met veel beter weer dan voorspeld was.
Tot de volgende keer.
Gr. Heopa

 

 

De 200e Samen op Pad wandeling 3e Wintertocht Renswoude

Almere, 28 december 2016


Vandaag heb ik de 3e Wintertocht wandeling gelopen van Samen op Pad.
Deze wandeling had een bijzonder tintje. Samen op Pad vierde vandaag haar 200e wandeltochtverjaardag! Dit keer had Casper de eer gehad om de tocht uit te zetten. Het was zijn 3e Wintertocht wandeling. De wandeltocht begon met een toespraak. 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (15)_1600x1200.JPGNa de toespraak kreeg Joost Egberts zijn 7e certificaat uitgereikt omdat hij 168 wandeltochten gelopen heeft. Wandelaar Ben las nog een klein gedichtje voor en overhandigde het bestuur een cadeautje (zie foto’s).

Nu kon de wandeltocht beginnen. We vertrokken met 135 wandelaars. Het was mistig en koud. Nadat we het dorp uitgelopen waren, liepen we direct een Grebbelinie dijkje De Grebbelinie – 200 jaar     was een voorverdediging van de Hollandse Waterlinie, een Nederlandse verdedigings- linie, gebaseerd op Inundatieinundatie  De Grebbelinie is vrijwel geheel aangelegd in de 18e eeuw (vanaf november 1744 tot de tweede helft van 1799). In de tweede wereldoorlog heeft de linie nog dienst gedaan bij de inval van de Duitsers in Nederland. Nu is het een mooi recreatie- en wandelgebied en een prachtig natuurmonument.

Na een mooi wandelpad langs de Lutherse beek gingen we via diverse boerenlandweggetjes weer een Grebbelinie dijkje op richting Ederveen. In Ederveen namen we het nieuwe  Klompenpaden -Turfvelderpad. Na 6 km hadden we een wagenrust. 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (44)_1600x1200.JPGHier stond Rolf pakjes fris en roze koeken met het getal 200 (i.v.m. de 200e wandeling) erop uit te delen (zie foto’s).

2016-12-28       Renswoude 24 Km   (53)_1600x1200.JPGWe gingen weer verder door het boerenland en hier en daar moesten we over balkjes lopen en over prikkeldraad stappen (ja, ook dit hoort bij de wandelingen). Doordat de groep best groot was, konden we niet zo snel doorlopen. Je kon b.v. alleen maar één voor één door een hekje lopen of over het prikkeldraad stappen. Op de foto’s kunt u zien hoe dit ging. Het was een prachtig pad over onverharde paden en boerenerven en soms dwars door weilanden heen. Het is zeker de moeite waard om hier eens te gaan wandelen. Weer terug in Ederveen hadden we onze rust in snackpoint cafetaria ’t Trefpunt. Hier konden we heerlijk uitrusten, wat drinken en eventueel een snack eten.

Als je hier een consumptie kocht, mocht je hier ook je brood opeten. Na de rust ging de route verder over Landgoed Roodselaar Landgoed-Roodselaar. Het landgoed en omliggende natuur is in de periode 2000 – 2005 geheel opgeknapt en in oude glorie hersteld. In 2005 is het landgoed weer open gegaan voor de recreatie. Wij wandelden hier over de mooie paden en langs de waterpartijen. Na Landgoed Roodselaar liepen we naar een ander landgoed. Dit landgoed 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (101)_1600x1200.JPGhoort bij kasteel Renswoude. We liepen langs het Grand-canal van het kasteel en we hadden een mooi uitzicht op het kasteel. Ondanks de soms natte wandelpaden was het de moeite waard om hier te wandelen. Er zijn hier leuke bruggetjes en vlonders om overheen te lopen.

De wandeltocht ging verder over een Grebbedijkje en we kwamen uit op een parkeerplaats van het kasteel waar weer een wagenrust was. Hier kregen we ter ere van de 200e wandeltocht een verrassing aangeboden van Samen op Pad. 2016-12-28       Renswoude 24 Km   (137)_1600x1200.JPGDe verrassing bestond uit een heerlijke oliebol en pakje frisdrank naar keuze. We wandelden verder langs de oude kasteelhuisjes en de Koepelkerk Koepelkerk -(Renswoude) die gebouwd is tussen 1639 en 1641. Er zijn maar twee van deze koepelkerken in Nederland. De architect was Jacob van Campen. Hij is o.a. bekend door het paleis op de Dam en paleis Noordeinde. We gingen weer verder naar kasteel Renswoude Kasteel-Renswoude. Kasteel Renswoude is een schitterend landhuis dat geheel in de oude stijl gebleven is. In 1400 is dit kasteel gebouwd als versterkt Ridderhof. In 1654 werd het gesloopt en vervangen door het huidige landhuis. In 1985 brandde de bovenverdieping en zolder af. Het gehele kasteel liep ernstige rook- en waterschade op. Bewoner baron van Taets heeft het herstel voortvarend aangepakt en alles volledig laten restaureren.
We liepen door de mooie tuinen met zijn vele bruggetjes en waterpartijen. We zijn de huidige bewoners dankbaar dat dit mogelijk was. Na de kasteeltuinen liepen we via wat leuke boerenland- weggetjes naar de finish.

DSC03513.JPGBij de finish konden we onder het genot van een consumptie nog even wat napraten over deze jubileumtocht.  Heopa en veel wandelaars met hem, hebben weer enorm genoten van deze bijzondere tocht.
Via deze weg willen ook wij Stichting Samen op Pad feliciteren met hun 200e wandeltocht.
Bedankt voor de goede verzorging en lekkernijen die uitgedeeld werden. Dit was een mooie afsluiting van het wandeljaar 2016. We zien uit naar het nieuwe wandeljaar 2017 en hopen weer veel wandelplezier te mogen hebben. Dank aan allen die meegeholpen hebben om deze dag tot een succes te maken.

Casper, bedankt dat ik gebruik mocht maken van jouw verslag!
Gr. Heopa


 

Almere 30 november 2016

Dit keer heb ik de Lange-Duinentocht vanuit Soest gelopen. Doordat het zo koud was, werden twee wandelaars dit keer binnen gefeliciteerd met het lopen van 24 keer de Samen op Pad tochten. Dit keer waren het dame en jaja…..Henk v.d. Sanden oftewel Heopa.

 

Mijn eerste wandeltocht van Samen op Pad, de 3e kastelentocht Wijk bij Duurstede, liep ik op 24 februari 2016. Ik begon met deze wandeltochten op advies van mijn huisarts. Het was een prachtige route met heel mooi weer. De tocht was goed verzorgd en dit gaf voor mij de doorslag om vaker op de woensdagen te gaan wandelen. Ik kan u zeggen dat ik me echt beter ging voelen door het wandelen. Ik heb ook een aantal meerdaagse wandeltochten gelopen. Hierdoor zijn wandelkilometers flink omhooggegaan. Ik ben erg blij dat ik bij deze wandelgroep terecht gekomen ben.

Dan nu weer even terug naar de wandeltocht van vandaag. We vertrokken met 103 wandelaars en gingen door de duinen van Soest. Het was -4 graden en overal zag je rijp op de bomen en struiken. Dit gaf weer een heel ander beeld van de omgeving. We kwamen bij een open vlakte en ook hier kon je de rijp op het zand zien liggen. Het was een prachtig gezicht (zie foto’s). Ook de stoet was bijzonder. Het leek wel alsof we door een woestijn liepen. We liepen verder door de bossen en kwamen bij de autorust. Hier werd een heerlijk stuk speculaas en pakje fris uitgedeeld. Na de rust gingen we weer verder en kwamen we langs een gedenksteen. Op deze plek waren op 13-07-1982 zes mensen door een brand om het leven gekomen. We bereikten Lage-Vuursche en hadden de grote rust bij dorpshuis De Furs. Ik heb hier een kop soep genomen en mijn brood opgegeten. De soep was goed gevuld en erg lekker. In het dorp kwamen we nog een oude schandpaal tegen. Helaas kon ik niemand vinden die even op de foto wilde, dus liet ik mijzelf maar even op de foto zetten. We vervolgden de wandeling door de bossen. Hier en daar waren er toch nog mooie zwammen te zien. De grond lag bezaaid met bladeren en doordat de zon ook af en toe door de bomen scheen was het prachtig gezicht. Het was bijzonder om hier te wandelen. Zo kwamen we na 21 km bij de tweede wagenstop. Hier kwam de vrouw van Hette Smedema, de parcoursbouwer, met kleindochter ons tegemoet lopen. Verderop stond zijn zoon heerlijke mandarijnen uit te delen. We gingen weer verder, op naar de finish.

Het was een pracht wandeling die over heuvels, zandvlakten en door bossen ging. De rijp maakte het heel speciaal. Het was een topdag!

Bestuur van Samen op Pad en parcoursbouwer Hette Smedema: hartelijk bedankt voor deze mooie tocht!

Gr. Heopa


Gooimeertocht.

Met 86 ingeschreven wandelaars gaat deze 195e SOP-wandeltocht vanuit Huizen van start die is uitgezet door onze organisator Klaas en met zijn Coby die ook weer voor de inwendige mens gaat zorgen tijdens de wagenrusten.

Alvorens we vertrekken doet Wim even verslag over de medische situatie van Co die na een medische behandeling in het ziekenhuis met nare gevolgen momenteel weer thuis is om het te verwerken. We missen op onze laatste tochten ook onze razende reporter Henny die met mooie verslagen en foto’s  een wandeltocht wist weer te geven. Helaas heeft hij laten weten dat hij wegens gezondheidsreden moet afzien van onze SOP-tochten. Het tempo is vaak te hoog en soms ook de obstakels die hem parten spelen. Hij bedankt ons allemaal voor de gezellige tijd en wandeltochten die hij bij de SOP heb mogen ervaren.

Ook Klaas komt nog even aan het woord om aan 2 wandel jubilarissen een SOP-oorkonde uit te reiken. Het zou Klaas niet zijn om daar zijn eigen draai aan te geven. De een wil hij wel kussen maar bij de ander wordt het een knuffel.

We gaan van start met wat lichte regen die veel wandelaars aanleiding hebben gegeven om het plastic op te zoeken en onze Klaas gaan volgen die als een volleerde gids ons in de oude woonkern van Huizen laat zien de mooie gerestaureerde en ambachtelijke vissershuisjes en waarbij op/in een gevel een oven is verwerkt die aangeeft “Hoo’t vroger was “

Er volgt ook nog een verrassing, wie wat spaart kan trakteren en hij doet dit ook met een warme appelflap die door iedereen met smaak wordt genuttigd.

We komen terecht in het havengebied waar diverse plezier- en vissersbootjes wachten om uitgevaren te worden. We gaan langs de voormalige Kalkhoven waar een restaurant omheen is gebouwd en maken nog een rondje langs authentieke gevels met uitzicht op de haven. We verlaten de woonkern en komen langs de skibaan, trimbaan en speelvelden en volgen wat bospaden die ons via trappen brengt naar uitzichtpunten. We kunnen genieten van de kleurrijke pracht van de herfst en de vele paddenstoelen en volgen al slingerend onze route over paden door bos- en heidevelden.

We komen terecht in de bebouwde kom van Laren, voor vele bekend van de 4-daagse van ’t Gooi met de monumentale basiliek van Sint Jan, een krijgshaftig beeld siert het kerkplein en is ook bekend van de jaarlijkse Sint Jansprocessie.

We komen langs luxe winkels, villa’s en monumentale woningen en leuke eethuisjes, staatjes en steegjes met een historisch centrum en de vele kunstwerken die het dorpsbeeld sieren.

Onze grote rust is in de speeltuin waar de feestverlichting al ontstoken is en waar wij met een consumptie onze lunch kunnen nuttigen. Voldaan, opgewarmd en weer wat droog komen we door de buitenrand van Laren weer terecht op onverharde paden in het mooie open bos-en heidegebied van ’t Gooi waar ons ook nog een wagenrust wacht voor een hapje en drankje. Genietend van de natuur naderen we Huizen waar Coby ons alweer verrast met een mandarijn.

Nog een klein stukje door de woonkern waar we uitkomen op onze  startlocatie en wij onze “Klaassie” kunnen bedanken en terug kunnen kijken op deze mooie en verzorgde  wandeltocht.

 

 

 

De woensdag is ondertussen een vaste wandeldag geworden. Ik noem het de ‘Samen op Pad’ dag.
Vandaag vertrokken we vanaf Sportcentrum de Zandzee in Bussum-Zuid.
Dit keer geen uitreiking van een oorkonde voordat we vertrokken, maar een felicitatie. Corrie was jarig vandaag. Ook namens Heopa, van harte gefeliciteerd! Nadat we voor Corrie het ‘Lang zal ze leven’ hadden gezongen, gingen we op pad. Dit keer liepen er 101 wandelaars mee.
We gingen eerst voor een blokje Naardermeer. We liepen door een stukje Hilversumse Meent en vervolgens door een bos en moerasgebied. De route ging ca. 3 km lang over loopplanken die hier speciaal waren neergelegd. De planken lagen ongeveer 10 cm boven de grond en rusten op paaltjes.
 Hierna liepen we door weilanden en een natuurgebied waar ook grote runderen liepen.  We konden ze bijna aanraken. Wat zien ze er prachtig uit! Er waren wat hekjes geplaatst in dit gebied en hier en daar moesten we eroverheen klimmen. Na ongeveer 7 km lopen trakteerde Corrie alle 101 wandelaars op een kleine traktatie. We gingen hierna verder op weg naar de grote rust. Deze vond plaats bij Paviljoen Uit & meer. 
Bij deze rust was ook een oud fort (Fort Uitermeer) heeft een lange geschiedenis, die terug gaat naar het begin van de Tachtigjarige Oorlog. Al voor 1589 moet hier een schans hebben gelegen met de naam Uitermeer. Later kwam er een aarden fort en nog later het bomvrije torenfort. Het fort beschermde de schutssluis, de ’s-Gravelandse Vaart, wegen en spoorweg. Fort Uitermeer is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam (voor meer info klik hier). 
Na de rust gingen we richting Naarden. Ook nu weer door een weiland en natuurgebied.
We liepen over een weggetje en wat ik toen zag….. Wauw, het was een ringslangetje. Echt prachtig! Eindelijk heb ik zo’n slangetje eens in het echt gezien en op de foto gezet! Op ditzelfde weggetje zagen we ook nog diverse mooie paddenstoelen (zie foto’s). We liepen verder naar een rustpunt met een mooi uitzicht over het Naardermeer. Daarna gingen we verder naar Naarden. We liepen het spoor over en gingen via de wijk de Spiegel richting Bussum.
Zo kwamen we weer bij de finish uit. Hier stond ook de auto die tijdens de wandelroute een rustpunt moest verzorgen, maar ons helaas niet kon vinden. Ach, ik vond dit niet zo erg. Het was vandaag weer een mooie wandeltocht en daar gaat het toch om!!
Heopa en alle andere wandelaars hebben weer een schitterende wandeldag gehad.
Parcoursbouwer en bestuur van Samen op Pad, bedankt en tot de volgende keer!!


De eerstvolgende wandeltocht is op woensdag 9 november 2016 in Huizen.
Ik hoop u daar weer te zien.
Gr. Heopa

 

 

ZWIJNDRECHT   3e MOOI ZWIJNDRECHT  28 SEPTEMBER 2016

Hoewel ik de tocht zelf niet heb meegelopen, heb ik door mijn aanwezigheid op de rustpunten en de opmerkingen van de deelnemers een goede indruk gekregen hoe het tijdens het wandelen geweest moet zijn. In dit verslag zal ik proberen die indrukken weer te geven.

Het begon al vroeg met de bedrijvigheid bij Xiejezo in de Grote Beerstraat. Toen ik daar tegen half negen aankwam, hadden Coby, Klaas en Henk de inschrijftafels al gereed staan. Als gewoonlijk hadden zij op files gerekend, maar zonder oponthoud reden zij op Zwijndrecht aan en stonden om kwart over acht voor de deur van het wijkcentrum. Langzaamaan druppelden de wandelaars hierna binnen. Ik zal ze niet allemaal bij naam noemen, maar voor enkelen wil ik een uitzondering maken. Allereerst natuurlijk Martha, Angel en Nick, die helemaal uit Wormer waren gekomen. Angel en Nick keken wat verbaasd rond. Zo'n spektakel als een groepswandeling hadden zij nog niet eerder meegemaakt. Martha kende de klappen van de zweep al. Verder was daar Annarina uit Sassenheim, die wel eens een rondje door haar dorp liep, maar geen idee had wat 25 kilometer was. Conny, een andere dochter, was al eens eerder meegeweest en had toen de afstand ternauwernood overleefd. Alida, onze jongste, kwam kordaat binnenstappen en wilde maar zo gauw mogelijk beginnen. Heine, een man met ervaring voor wie zo'n tochtje een peulenschilletje was. Hij zou tevens, gehuld in een oranje hesje, als verkeersregelaar optreden. Als laatste noem ik nog Carla en Josema uit Amstelveen. Carla, een bijna dagelijkse hardloopster in het Amsterdamse Bos, is hiermee de vijfde dochter die ik noem.

Buiten de gezinsleden kwamen ook nog andere wandelaars die mee wilden lopen. Coby ontving de centen, Henk hield de telling bij en Klaas had het druk met stempelen. Wim, als afgevaardigde van de bond, besprak nog gauw de laatste details van de route met mij en toen naderde het uur van vertrek. Maar eer het zo ver was, kwamen Trudie, de oudste dochter en Ma, mijn vrouw, nog binnen om te bekijken wie en hoeveel zij er te verzorgen kregen op de wagenrusten. Trudi, een oomzeggertje had inmiddels gebeld dat zij de startlokatie niet kon vinden en of ik haar even de weg ernaar toe wilde aangeven.

Met mijn gedachten nog bij het telefoongesprek en de straat afspiedend naar haar komst op het laatste moment, mocht ik in een paar seconden mijn gasten, want zo noem ik de deelnemers, welkom heten en een mooie dag toewensen. De tijd was dermate beperkt omdat de waterbus op een vast tijdstip afvaart en dat het schema daaraan was aangepast. En hoewel Johan stond te popelen om in het zonnetje gezet te worden vanwege zijn deelname aan 120 SOP-tochten, kon ik maar een fractie van tijd aan dit heuglijke feit besteden. Henk stond al met zijn fluitje in de hand om de aftocht te mogen blazen.

Enkele minuten na tien uur vertrok de groep, nagezwaaid door Ma, Trudie en mij. De andere Trudi, die trouwens altijd ergens te laat aankomt of de weg niet weet, had alweer gebeld, nu van een andere plek in Zwijndrecht. Weer gaf ik haar aan hoe te rijden om in de Grote Beerstraat te komen. Twee andere laatkomers had ik intussen achter de groep aangestuurd, zodat zij zich ergens bij het ziekenhuis konden aansluiten. Trudi was nogmaals de weg kwijt. Dit maal stuur ik haar naar de parkeerplaats bij de Aldi en daar pik ik haar op om daarna als een razende Roland naar Hendrik Ido Ambacht te rijden en haar af te zetten, daar waar de groep net aan het oversteken is. Nu deze episode is afgesloten kan ik, dit maal rustiger, naar de eerste wagenrust rijden om daar de wandelgroep op te wachten. Ma en Trudie hadden alles reeds in gereedheid gebracht en de zon zette alles in een vrolijk licht.

Precies op schema, tegen elf uur, zijn de wandelaars ter plekke en het eerste dat gehoord werd, waren de complimenten over de ruim voorziene tafel met lekkernijen. Ook de tot nu toe afgelegde route werd uitbundig geprezen door de vrolijk uitziende wandelaars. De kinderen waren vol goede moed en de laatst bijgekomen Trudi had de lachers nu reeds op haar hand. Als dat zo doorgaat, heb ik er het volste vertrouwen in dat het allemaal goed gaat komen. Als de groep weer is vertrokken en de snoeptafel is opgeruimd, is het voor mij weer tijd om te vertrekken naar Papendrecht, waar bij de plaatselijke voetbalclub in de kantine iets langer gerust mag worden.

En daar stappen ze binnen met glunderende gezichten en nog vol van het avontuur met de waterbus. Echt iets bijzonders voor iemand die het voor het eerst meemaakt. Iets heel anders dan de gebruikelijke pont of ander varend object. De snelheid waarmee over het water wordt gescheerd en het comfort van een luxe touringcar. We zijn nu op ongeveer elf kilometer en er moet nog zoveel moois komen. Frieda verlaat hier de groep en gaat op eigen houtje verder. Zij neemt haar gezondheid in acht. Met graagte wordt eraan wat volgt begonnen. Na afscheid genomen te hebben van de kantinebeheerders, die uitermate tevreden zijn over het bezoek, ga ook ik weer verder. Mijn auto brengt mij naar Villa Augustus om daar weer op de wandelaars te wachten en te voorzien van een beetje drinken en een mandarijn.

Het duurt even eer ook Trudie de beoogde plek heeft gevonden, maar nadat ik nog een poosje argwanend ben opgenomen door een surveillerende politieman, is zij met Ma ook hier en kunnen de spulletjes worden uitgestald. Iets later dan gepland komt de groep aangewandeld. Er zijn er die moeite gaan krijgen, maar van ophouden niet willen weten. Vijf en twintig kilometer is gauw gezegd, maar om het te lopen is andere koek. Vooral voor hen zonder ervaring wordt het intussen een opgave. De mooie route maakt veel goed, want uit de opmerkingen van diverse mensen is het getoonde de moeite waard. Martha heeft een pleister nodig voor haar stukgelopen voet en daar wordt met vertrek rekening gehouden.

Als de 67 overgebleven deelnemers verder gaan, ruimen wij gedrieën de rustplaats op en brengen de spulletjes thuis, alvorens we naar de finishlocatie gaan om daar de wandelaars op te wachten. Om tien over vier stappen de eersten over de drempel en is de tocht ten einde. Lang wordt er nog nagepraat over het schitterende weer, de belevenissen onderweg en de gezelligheid tijdens de route. Conny klaagt over haar rug en Martha over haar voeten. Angel is net als ik dodelijk vermoeid, maar allen zijn goed gemutst. Niemand die klachten heeft over de route.

Als ook de laatste vertrokken is, gaan Ma en ik eveneens naar huis om daar verder te genieten van deze bewogen dag. Een dag waarop een tocht is gelopen waar nog lang over gesproken zal worden. Ik heb er een hoop werk aan gehad, maar de dankbaarheid van de wandelaars zijn voor mij voldoende bewijs dat het de moeite waard is geweest.

Mede namens mijn vrouw dank ik allen voor hun aanwezigheid en de vriendelijke woorden die gesproken zijn. Wij hebben er ook van genoten.

 

Annie en Quirinus Hoogland

 

De Vijf dorpentocht

Deze keer was de startplaats in Giessen. Bert Faro en zijn crew lieten ons de oostelijke kant van het Land van Heusden en Altena zien.  Dit gebied hoorde tot 1812 bij Holland. Helaas daarna is het ingedeeld bij de provincie Noord-Brabant. Een vreemde protestante eend in de verder katholieke kooi.

Bij de start werden er weer een paar certificaten uitgereikt voor het meermalig meewandelen met Samen op Pad. Het viel wel op dat de dame werd gekust en de heer het moest stellen met een handdruk.

Bert zei in zijn toespraak dat we een eenvoudige wandeling gingen maken. Via vijf dorpen in dit gebied. Hij had er zo 6 van kunnen maken, vertrek uit Giessen, even Rijswijk in en dorp zes was aangedaan. Rijswijk wordt voor een volgende gelegenheid bewaard.

Als goed organisator had Bert voor vermaak onderweg gezorgd. Twee gevechtshelikopters van de Luchtmacht draaiden rondjes boven de groep. Via Fort Giessen, deze keer niet bezocht, werd koers gezet naar het eerste dorp, Waardhuizen.  Nu vind ik dorp een grote naam voor deze cluster huizen, gehucht past in mijn visie hier beter bij.

Ik was uitgegaan van de hele tocht asfalt, maar gedegen kennis van het terrein bij Bert en kompanen zorgde er voor dat we via een grasstrook naar het Pompveld, een beetje bos, liepen.  Terwijl we daar liepen werd er door de Apaches geshowd dat ze heel laag kunnen vliegen. Ja, wel zonder neer te storten!

Het bos werd verlaten en we liepen over de verwachte asfaltweg richting Wijk en Aalburg. Bij de boorinstallatie voor het boren naar schalliegas was de wagenrust. Koek en fris verzorgd door Jeannette. Prima voor elkaar.  We liepen door naar Wijk en Aalburg. Via een aantal bloemenhandelaren c.q. kwekerijen werd de rust in d’Alburcht bereikt.  Binnen was het goed uit te houden en een ieder kon er zijn natje en, in dien gewenst, broodje bruin fruit bestellen.

Na de rust gingen we richting dijk. Niet er over de dijk, maar richting de Afgedamde Maas. Wederom een stukje onverhard. Zelfs het gras was voor ons gemaaid. Een kleinigheid, het gemaaide gras, was nog niet weg gehaald. Een kniesoor die daar op let.

Het volgende dorp wat werd bezocht is het beruchte Veen. Bekend van de autobranden in Oudjaarsnacht. De ME is daar een niet graag geziene gast. Er is schijnbaar genoeg geld, want er staan daar niet onaardige huizen. We liepen langs het lokale fort, intussen omgebouwd naar energie zuinige woningen.  Bij de molen had Jeannette weer keurig in de schaduw positie gekozen voor de volgende wagenrust. Ook nu werden we verwend met koek en fris.

Na deze pauze op pad naar Andel. Hier was bij de kerk de eerder genoemde Apache gevechtshelikopter te wonderen. Ja, mits we op tijd zouden zijn. Langs de dijk en later op de dijk, in een fris windje werd Andel bereikt. De inwoners hadden een soort wedstrijd van wie de straat van de mooiste verlichting had voorzien. Leuke dingen gezien.

Bij de kerk werd het “graf” van Jan Claessen bekeken. Volgens overlevering is hij in 1634 vermoord en bij de kerk van Andel begraven.  De Apache was net vertrokken, een kleine tegenvaller, en ook tijd om een ijsje te kopen was er niet. De rij was veel te lang om daar op te wachten. Via de vestiging van Hak in Giessen werd de finish weer bereikt.

Het was een mooie dag, waar 51 personen van hebben genoten.  Bert en crew bedankt!

Bertus van Ginkel

 

NUMANSDORP  SOP-TIENGEMETENTOCHT 17 AUGUSTUS 2016 22 KM

 

Eindelijk is er een SOP-tocht in de buurt en heb ik de kans om mijn vrienden van die club weer te zien. Meelopen is er voor mij niet bij, want de snelheid die zij lopen, is voor mij niet haalbaar. Tegenwoordig moet ik het met iets minder doen, want de jaren gaan tellen en zoals het spreekwoord zegt : “Ouderdom komt met gebreken”. Maar om deze dag nuttig te maken, heb ik er iets op verzonnen. Daar vertel ik in het volgende verslag over.

Om mijn plan ten uitvoer te brengen, gaan we al vroeg van huis. Heine heeft speciaal voor vandaag een vrije dag opgenomen en zit naast mij. Het is nog maar amper half negen als we voor het muziekgebouw geparkeerd staan. De organisatie staat mij buiten reeds op te wachten. Arie, als medeorganisator, Truus en Els, als verzorgsters en Hennie, als hoofdpersoon in het gebeuren driftig heen en weer rennend.

Heine vertel ik wat er staat te gebeuren en rond tien over negen, na uitgebreid door Hennie geïnformeerd te zijn over de te volgen route, ga ik aan de uitvoering van mijn plan beginnen. Natuurlijk, zou ik haast zeggen, gaat het fout en raak ik verdwaald. Een oudere inwoner van Numansdorp, eentje waarvan ik mag verwachten dat hij het weet, vraag ik om raad. De man in kwestie mompelt iets binnensmonds, waaruit ik opmaak dat ik op koers lig. Voor alle duidelijkheid maak ik met mijn hand nog een gebaar in de richting die ik van plan ben verder te gaan. Instemmend knikt de man naar mij.

Na een poosje gewandeld te hebben, heb ik nog geen enkel besef van mijn positie en ben ik nog steeds op zoek naar de Burgemeester de Zeeuwstraat. Een vriendelijk ogende dame met een iets minder vriendelijk ogende hond aan de lijn weet mij te vertellen dat ik een eind uit de richting ben. De hond, niet gewend aan vreemdelingen, rukt de lijn bijna uit haar handen, terwijl zij mij uitlegt hoe verder te gaan. En net op het moment dat de hond mij tot op korte afstand is genaderd, heb ik voldoende uitleg en kan ik zonder onbeleefd te lijken mijn pad vervolgen.

Uiteindelijk strekt de Hallinxweg zich in zijn volle lengte voor mij uit en ben ik uit de perikelen. Het weer ziet er veelbelovend uit met een strakblauwe hemel die zich van kim tot kim laat zien. Een bries uit het oosten brengt genoeg verkoeling om de temperatuur beheersbaar te houden. Een bijkomend voordeel is dat deze wind mij enigszins voortstuwt en dat lijkt mij ook wel nodig, want met dwalen en zoeken ben ik veel tijd verloren. Als het kan, wil ik toch minstens de grote groep voorblijven.

Veel volk is er nog niet op de been, een enkele auto die de maximumsnelheid aan zijn laars lapt en enkele fietsende echtparen die geen oog voor zo'n oude zwerver als ik over hebben. En... niet te vergeten het snelverkeer dat onder mij doorraast als ik de snelweg A29 kruis. Boven op het viaduct blijf ik even stilstaan en prijs mij gelukkig dat ik nog lopen kan. Inmiddels is de zon aan het klimmen en wordt steeds feller. Ik met mijn tropenervaring weet ermee om te gaan en heb er geen last van. Voor mijn gevoel is het heerlijk weertje en hebben Hennie en Arie het getroffen met de datum voor hun tocht.

Na de Molendijk, waar verdwalen uit de boze is, komt de Buitendijk en uiteindelijk nog de Nieuwendijk, die mij naar mijn voorlopige bestemming voert. Het jachthaventje van Hitsert komt in zicht, maar het duurt nog even eer ik er langs loop en aan het laatste traject tot aan het veer begin. De wind neemt met de minuut in kracht toe en met een voor mijn gevoel recordsnelheid steven ik op mijn voorlopige einddoel af. Terwijl ik zo loop en af en toe achterom kijk of ik al ingehaald word, malen mijn gedachten om het feit wat er verder staat te gebeuren. Ga ik mee het eiland op. Betaald is de overtocht al. Of ga ik terug en maak er een 20-km tocht van, Het laatste lokt mij het meest. Het eiland, hoe bijzonder ook, ken ik intussen wel. Beiden, eiland en terugweg lukt mij niet zonder problemen.

Het is twintig vóór twaalf als ik bij Els en Truus aankom en op een stoeltje kan neerzijgen. Het flesje dat ik aangereikt krijg en opdrink, komt als stoom mijn oren weer uit. We babbelen samen tot ook de groep gearriveerd is. Heine glundert, want hij bevindt zich in aangenaam gezelschap, want tot mijn verbazing is mijn wandelmaatje uit de gloriejaren helemaal uit Enkhuizen naar hier gekomen. Jammer genoeg moeten we het bij een vluchtige groet en kus laten, want ik heb mijn besluit al genomen en ga niet met de pont mee.

Eerst om kwart vóór een sta ik op en waag ik mij aan de terugweg. Het stuk Nieuwendijk trekt mij niet aan en ik sla dan ook bij het dorp, Nieuwendijk, linksaf. Hoewel ik hier heg noch steg ken, vind ik mijn weg door een uitgestrekt bos in de richting van nowhere. Ik heb geen idee waar het pad mij voert, maar na wat omzwervingen ligt er een weg voor mij waar ik rechtsaf ga. Zonder mankeren beland ik daarna op de Molendijk van de originele route. Trots als een pauw over het beleefde avontuur vervolg ik de route.

Terwijl het alsmaar warmer wordt, loop ik stevig door. Maak af en toe een fotootje van iets opmerkelijks en doorkruis Zuid Beijerland, de woonplaats van Arie, één der parkoersbouwers. De heersende temperatuur houdt de mensen binnenshuis en dus heb ik het rijk alleen. Zo nu en dan zoek ik een plekje om te rusten. Ik probeer het wel, maar veel lust hebben de inwoners niet om een praatje te maken. Al met al schiet ik aardig op en kom ongemerkt steeds verder.

Het is nog niet eens drie uur als ik Numansdorp van de andere kant dan vanochtend weer binnenloop en nog geen twintig minuten later ben ik terug bij het Muziekgebouw. Ik maak het mij comfortabel in de auto, want er is verder geen levende ziel te bekennen en wacht tot ook de anderen terug op honk zijn. Volgens de GPS heb ik ruim 22 km afgelegd.

Als de hele groep bijéén is wordt er nog heel wat afgekletst eer iedereen naar huis is. En terugkijkend is het een dag om te zoenen geweest. Een hartelijk weerzien met mijn vrienden, een schitterend mooie dag en een eerste klas tocht door de Hoeksche Waard.

 

 

1e Tiengemetentocht 2016

Hennie van der Burg en Arie van der Eijk organiseren voor het eerst een tocht naar Tiengemeten.

Een eiland in beheer bij Natuurmonumenten.  Om er te komen heb je een pont nodig.

De kosten hiervoor bedragen € 6,00. Sommigen mensen maakten zich daar vreselijk druk over. Veel te duur! Als je dat vindt, prima, gewoon niet mee wandelen.

 

In de week voor de tocht ontving iedereen een mailtje over het parkeren. Het parkeerterrein bij de startlocatie werd gebruikt voor huttenbouw. Huttenbouwen en auto’s gaan slecht samen, alternatieve parkeergelegenheid werd aangewezen. Wel advies: op tijd zijn!

 

Ik heb daar braaf naar geluisterd en was ongeveer gelijk met de organisatie bij de start. Diverse mensen die ik normaal nooit op een SOP zie waren present.

 

Stipt om 10:00 uur (op mijn horloge stiekem 2 minuten vroeger) werd er gestart. Doel de pont van 12:00 uur halen. Ik moest even wachten want Casper Seijn en Diny Meurs waren te laat.

De groep was net weg toen zij aankwamen. Snel achter de groep aan. Ik mopperen op Casper, jij bent altijd te laat! In dit geval (een uitzondering!) had Diny zich verslapen.  Stevig door wandelend haalden we de groep bij.

 

De route naar de pont was 10,1 kilometer. Veel dijk en rechte wegen. Iets anders kennen ze in de Hoekse Waard bijna niet. Bij de pont stond Truus, vrouw van Hennie, al gereed met een flesje drinken en een koek. Direct de pont op. Na een vaart van een minuut op tien kwamen we op de hoofdattractie van deze tocht. Tiengemeten!

 

Landbouw grond terug gegeven aan de natuur. De oostelijke kant, daar liepen wij, is nog droog. Aan de westelijke kant zijn de dijken doorgestoken heeft het water weer vrij spel. Mooi om te zien hoe de natuur zijn gang gaat. Nu is het eiland in beheer bij Natuurmonumenten. Dat betekent dat de natuur niet zijn gang kan gaan, maar dat de mensen volgens een beheerplan regelmatig ingrijpen. Nu was men bezig jonge boomopstand te verwijderen. 

 

Langs een kudde paarden werd de grote rust bereikt. Op het uiterste punt van het eiland staat aan de oostkant de Herberg. We hadden een mooie plek op het terras, in de schaduw. Wij wandelaars werden niet bediend. Zelf drank binnen op halen. Voor de gebruikelijke portie bruin fruit was geen tijd. De pont van 14:10 uur moest weer worden gehaald. Via een mooie natuurroute weer terug naar de pont. Voor het landbouwwerktuigenmuseum en het Rien Poortvlietmuseum was geen tijd.

 

Dankzij de, voor SOP begrippen, strakke leiding werd het geheel volgens planning uitgevoerd. Goed nadenken van met name de voorzitter had er voor gezorgd dat alles binnen de planning werd gehaald. Dit betekende dat de route was omgedraaid en er nog een klein stukje was gewijzigd.

 

Na de pont liepen we via een andere route, met nog steeds lange rechte wegen, weer terug naar Numansdorp. Bij de kerk in Zuid Beijerland kregen we weer te drinken en een chocoladereep of iets dergelijks. Ook konden we hier, indien nodig, gebruik maken van de toilet.

 

Wat later dan normaal te doen gebruikelijk, om 16:30 uur, werd de finish bereikt. Logisch, de afstand was ook wat langer, namelijk 28 kilometer.

 

Vooral het stuk op het eiland was prachtig. Bij tocht nummer 2 graag daar wat meer tijd voor uittrekken. Mede dankzij het mooie weer heb ik en denk velen met mij van deze tocht genoten.

 

 

Met een groot parkeerterrein konden we met gemak alle auto’s parkeren voor sporthal ’De Camp’’ in  Woudenberg.  Zoals altijd komen van heinde en ver weer de wandelaars (67 stuks). Een groot aantal gaat eerst aan de koffie thee of frisdrank na een inspannende reis. Het blijft altijd spannend of je op tijd bent. De klok loopt al tegen tienen als we ons verzamelen voor het gebouw. Bert Farao neemt de microfoon en heet ons allemaal welkom. Ook is Rolf Craanen vandaag in ons midden, die het stokje overdraagt aan anderen voor het organiseren van de tochten. Maar wel verzorgen hij en Co Stam de catering vandaag. Bedankt mannen,  wat jullie allemaal voor de club hebt gedaan en nog doen. Ook worden de twee anderen bedankt voor het uitzetten en alle organisatie er omheen. Ga er maar eens aanstaan; er komt heel veel bij kijken voordat het de goedkeuring krijgt van het bestuur. Normaal doet Klaas vaak het woord ,maar deze  keer niet daar hij wordt gehuldigd voor 120 wandelingen bij Samen Op Pad. Er wordt hem een certificaat overhandigd. Maar dan gaan we van start met een mooi zonnetje en heerlijke temperatuur.

Al heel snel zijn we de bebouwde kom uit en passeren we wat boerderijen in het buitengebied.  Al gauw gaan we landgoed  ’Den Treek Henschoten’ op; een prachtig bos met vele bomen. Ondertussen zie ik al struiken staan met bosbessen. Inderdaad zitten er al lekkere, rijpe bessen aan. Snel even proeven. Na een stuk of tien bessen moet ik verder, want heel lang stil staan kan niet. Voor ik het weet ben ik de groep kwijt. Het tempo is ’moordend’, zeker in het begin. Ter hoogte van de Zeisterweg  wachten we totdat we gegroepeerd zijn en met behulp van de mannen in de fluorescerende hesjes, die het verkeer tegenhouden, steken we snel over.

Dan komen we bij een van de mooiste plekjes  van de dag ’Het Henschotermeer’; een recreatieplas van 70 hectare, waarvan 13 hectare water is. Jaarlijks komen hier zo’n 600.000 bezoekers. Tot 1895 was het een zandverstuiving. Begin jaren 30 van de vorige eeuw is er zandwinning voor de aanleg van de A12 geweest. In 1972 is de plas uitgediept en kun je er zwemmen. En als het water ’hard’ is schaatsen. Wij wandelen tot ongeveer de helft van de plas (zo’n 400 meter) en maken dan gebruik van een van de voetbruggen naar het eiland. Even later gaan we een tweede brug over naar het de andere kant van de plas. Zo  te zien is er nog weinig recreatie vandaag. Eén enkele school met kinderen die in het water zitten,  heeft een zee aan ruimte.  Dat zal in de loop van de dag, als het warmer wordt,  wel veranderen. Topdagen van 30.000 bezoekers staan in de statistieken vermeld. Er zijn voldoende toiletten en de bacteriologische waterkwaliteit is uitstekend.

Na wat klimmen en dalen over de Heuvelrug naderen we landgoed ’De Hoogt’. Een rijke bankier had hier zijn optrekje laten bouwen in 1826. Later liet hij er ook een mooi theekoepel bouwen in de volksmond ’De koepel van Stoop’ genoemd. Hier is dan ook de eerste wagenrust en medeoprichter van Samen Op Pad,  Rolf Craanen, en ook lid van verdienste, Co Stam, staan hier koeken uit te delen en hebben pakjes en blikjes drinken uitgestald op hun kraam. Uitstekend is de verzorging geregeld. Aan alles is gedacht: vuilniszakken en dozen voor de lege drinkpakjes en blikjes, zodat er niks in het bos kan blijven liggen. Na deze korte,  geriefelijke onderbreking is het: op naar Austerlitz.  Vanuit de verte horen we het verkeer van de snelweg Utrecht-Arnhem. We passeren een oud tennishokje en een soort half ondergronds kippenhok, of stal en het oude dienstgebouw Noordhout met zijn heel apart balkon. Nadat we de Traayweg zijn overgestoken, wandelen we parallel aan de snelweg. Gelukkig buigen we snel af en gaan de bossen van Austerlitz door  langs heidevelden en over zandverstuivingen en bereiken we uiteindelijk het kleine plaatsje. In het centrum is bij ’Dorpshuis

’t Trefpunt’ is de grote middagpauze. Het dorpshuis biedt onderdak aan veel verenigingen en is dus ook bijna iedere avond bezet. Maar ook wij zijn er welkom en kunnen er onze boterham en een drankje of broodje met beleg of iets van frituur nuttigen. Inmiddels is iedereen vol lof over de tocht, maar ook over  het weer.

Nadat we weer wat zijn bekomen van het geklauter op de Utrechtse Heuvelrug wacht ons nog een pittige beklimming. Maar zover is het nog niet. Eerst lopen we langs wat korenvelden en dan wat slingerpaadjes (en daar zijn er wat van). Ook vind je hier heel veel uitgezette wandelroutes. Ook langeafstandspaden, zoals het bekende ’Trekvogelpad’ , vind je in deze omgeving.. Wederom steken we de drukke Woudenbergseweg over en wandelen  het Landgoed ’Wallenberg’ op. Menigeen is wel eens bij de bekende put geweest die ooit is gegraven in 1797 op een diepte van 14 meter.  In de oorlogsjaren is de hofstede in puin geschoten, maar de put is bewaard gebleven. Deze is zelfs in 1989 gerestaureerd. Aan de omtrek van beukenhagen is nog te zien hoe het vroeger was. Dan, na menig zweetdruppeltje, komen we aan bij de ’Pyramide van Austerlitz’; een 36 meter hoge berg van aarde. De heuvel is. om verveling tegen te gaan, gebouwd door de Franse militairen. Die klaarden dat in 27 dagen. Op de top kwam een 13 meter hoge obelisk. Het geheel heette de ’Marmontberg’. In 1805 gaf de nieuwe koning van Holland de plek de huidige naam. Tegen een kleine vergoeding is hij te beklimmen via een trap aan de voorkant.  Driekwart wandelen we er omheen richting de Trekerweg. Vlakbij de ’Leusderheide’ buigen we af.  Als we bij pannenkoekenhuis ’Bergzicht’ de drukke Doornseweg oversteken, wandelen we net als vanmorgen weer in het landgoed ’Den Treek’.  We passeren een ondergewerkte Duitse bunker waarbij, in de oorlogsjaren, ook een schijnvliegveld lag. Dit was allemaal bedoeld om de aandacht af te leiden van vliegveld ’Soesterberg’. Hier is  weer een wagenrust. Een heerlijke koek wordt ons aangeboden door Rolf en Co. Ook hier genieten we weer even een welverdiende rust. Nadat we de mannen bedankt hebben is er nog een paar kilometer te gaan.  Nog even beklimmen we een uitzichtpunt bij een veenplas, ook wel ’Treekermeertje’ genoemd.  Het hele gebied vormt een prachtig natuurreservaat. Als we weer in open landschap komen, zien we in de verte de kerktoren van Woudenberg al staan. We wandelen nog even langs de voetbalvelden en de ’Wipperveldvijver’,  waar ik nog enkele kiekjes neem  van de waterplanten. Dan komen we aan bij het eindpunt sporthal ’De Camp’. Er is nog tijd om even na te praten en afscheid nemen van Rolf. Ik wens alle wandelaars een  fijne vakantie toe en/of een  fantastische wandel- vierdaagse .

Hennie Roelofsen

 

 

Subcategorieƫn

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.