Verslagen GW

MIJDRECHT  tussen de AMSTEL en de DRECHT

Vandaag sta ik er alleen voor om naar Mijdrecht te reizen voor een SOP-tocht van Chris, Heine moet werken en de rest van mij wandelmaatjes laten het ook afweten. Het dagelijkse fileleed nog vóór de van Brienenoordbrug, maar in plaats van mij te ergeren, kies ik voor de parralelbaan en kom zo ook op de A20. Om kort te gaan, ik ben op tijd op de plaats van bestemming.

Tegen tien uur maant Chris ons naar buiten te gaan en tracht hij ons in het gebeier van het carillon duidelijk te maken wat ons vandaag te wachten staat. Ik begrijp eruit dat we met 65 personen op pad gaan en dat ons mogelijk een routewijziging te wachten staat vanwege wateroverlast op de geplande route. Vooralsnog ziet het weer er niet beroerd uit en velen gaan er van meet af aan in korte mouw en dito broek op uit. Het gezelschap ziet er in zijn bonte kleuren en gevarieerde samenstelling vrolijk uit. En hoewel het op afstand lijkt op een ongeregelde troep, houden de wandelaars zich in het geheel aan de regels en wetten die hier gelden

Eenmaal buiten het dorp met stadsallures gekomen, kijken we de weidsheid van de polder met zijn landerijen en de contouren van verderop liggende woonkernen in en genieten we van de puurheid van het platte land. Henk leidt ons met flinke pas langs de smalle wegen en wij hoeven ons geen zorgen te maken over de te volgen route. Althans dat denken we, maar toch schijnt onze leidsman even de kluts kwijt te zijn, want na enig getreuzel nadat wij net een hoek omgeslagen zijn, gaan we rechtsomkeert en kiezen een geheel andere richting. De meesten onder ons gaan ervan uit dat Henk zich vergist heeft, maar ik vraag mij af of dit de routewijziging is waar Chris over gesproken heeft.

Boven ons en vooral voor ons begint de lucht zich donker te kleuren als voorbode van een naderende regenbui. Hier en daar worden poncho's tevoorschijn gehaald en de eerste druppels vallen kort erna reeds neer. Doch het geluk is aan onze zijde, want voor ons doemt de biologische boerderij op, waar we de 'grote rust' op ruim elf kilometer zullen houden en zijn we gered. Binnen, op de deel aangekomen, vallen onze monden open van verbazing en zijn we de regen vergeten. We zijn even terug in de tijd en met een soort van gretigheid wijzen we elkaar naar de in het oog springende voorwerpen die op de hooizolder zijn gestouwd. Van potten en pannen, oliestellen tot kinderwagens en een droogzwieper toe. Teveel om op te noemen. Monique zorgt ervoor dat ik thee krijg en ten volle van het aanzicht tijdens deze pauze kan genieten. Op het laatst voel ik toch dat de geleverde inspanning op mijn leeftijd zijn tol gaat eisen, want mijn oogleden vallen toe en ben ik voor korte tijd buiten de wereld.

Ondanks dat ik de wereld even voor een krentenbol heb aangezien, sta ik op het teken van vertrek meteen op en volg de overige naar buiten, waar een nat beregende boel ons staat te wachten. De regen is opgehouden en een oer-Hollandse lucht met stapelwolken is er voor in de plaats gekomen. Wij formeren weer een groep en gaan verder op de tocht. Eerst nog wat van die typische polderwegen, maar plotsklaps gaan we over een bruggetje en trekken de dijk op. Een lang slingerend pad met aan de ene kant het zachtjes kabbelende water van een vaart met hier en daar een gemeerd liggend bootje en aan de andere kant kijken we de diepte van de polder in en lopen we op korte afstand langs enkele tuinderswoningen. Boven onze hoofden hangen de peren te rijpen en in de webben zitten grote spinnen geduldig te wachten op een prooi. Een schitterend stuk van de toch al gevarieerde route. We trekken ook nog een stuk door wat ongecultiveerd land langs een rietkraag. Halverwege is er een overstap, waar Klaas mij overheen helpt, want uit mezelf kan ik zo hoog niet reiken met mijn voet.

Onze inspanning wordt beloond met een korte rustpauze met een appeltje voor de dorst en waar mij een plekje op het konijnenhok wordt aangeboden als zitplaats. De zon heeft ons goed in de gaten gehouden en zendt haar warme stralen op ons neer. Zelfs na driekwart en een hoog tempo heb ik er nog steeds zin in en op het laatste gedeelte doe ik nog volop mee. Toch raak ik en nog enkele anderen een beetje achterop, maar Monique geeft aan de weg te weten en zij zal ons 'binnen' brengen. En inderdaad na nog wat omzwervingen is daar de verlossende eindstreep en heb ik zonder te vallen of te struikelen in goede gezondheid de 25,6 km overbrugd. In woord en gebaar geef ik kennis van mijn dankbaarheid. Ik zoek de auto op en rijd zonder problemen naar huis.

Quirinus

BLOEIENDE HEIDETOCHT 26 AUGUSTUS 2015           

Na een rit met weinig fileleed, maar wel met doorkruising van half Hilversum, komen we na anderhalf uur aan op de plaats van bestemming. Heine heeft al verscheidene keren zorgelijk op zijn horloge zitten turen, maar we zijn keurig op tijd voor de 'Bloeiende Heidetocht' van Wim Veerman. Na inschrijving is er nog even tijd om de zaal rond te kijken en met enkelen een praatje te maken.

Het is al ver na tien uur, bijna tien over zelfs, als Wim het sein van vertrek geeft en de groep zich min of meer formeert tot een ongeregelde bende. Het aantal deelnemers is beperkt tot een povere, doch acceptabele 67 personen. Het weer is goed, hoewel de verwachting er niet om liegt, er is noodweer op komst. Vooralsnog is het afwisselend bewolkt en komt de zon er regelmatig doorheen gluren. De wind, uit oostelijke richting, is net iets meer dan matig. Eerst was ik niet van plan om te gaan lopen, maar Heine had nog een vrije dag tegoed en wil er graag met zijn vader op uit. De voorgeschreven antibiotica na de val van verleden week zit nog in mijn lijf en is nog volop bezig mijn doen en laten te beïnvloeden en bij elke stap voel ik de vermoeidheid toenemen.

Vanaf de startlocatie, een zwembad, is het slechts enkele passen tot de grilligheid van het bos met paadjes vol van boven de grond uitstekende boomwortels en door bladeren bedekte stronkjes. Genoeg om over te struikelen en de nek te breken en na het ongeval heb ik genoeg waarschuwingen om de oren gekregen en de aanmaningen om toch vooral voorzichtig te zijn, waren legio. Omdat een gewaarschuwd mens voor twee telt, pas ik dus dubbel op. Toch wordt er stevig doorgestapt, volgens mijn GPS af en toe zelfs meer dan 6 km/uur. Maar ondanks dat houd ik het met mijn strammer wordende benen goed bij.

Na een kleine zeven kilometer wordt er pauze gehouden. Op een boomstam zittend drinken we de zelf meegebrachte en door Wim aan het begin uitgedeelde pakjes leeg of sabbelen we aan de reep. De temperatuur is inmiddels opgelopen naar een zomerse waarde en omdat de lucht erg vochtig is, is het broeierig warm en menig zweetdruppeltje wordt van de hoofden gewist. Wim heeft het voor het zeggen en neemt het met de afgesproken tijd niet zo nauw, zodat de pauze uitloopt tot een twintigtal minuten. Meteen wordt er flink de pas ingezet, zodat de prachtig bloeiende heide in sneltreinvaart aan ons voorbij gaat. Ik wil graag wat foto's als aandenken voor thuis meenemen en raak enigszins achterop en zie geen kans om de groep op eigen kracht in te halen. Gelukkig is het Wim Freriks die mij bijstaat en gezamenlijk gaan we er achteraan. Een paar dames die de hei aan het bewonderen zijn, zien ons voorbij stuiven, hoewel één hunner kuiten beslist de moeite waard zijn om er achter te blijven. In onze haast vertelt Wim hen nog wat onze bedoeling is en daar schijnen zij vrede mee te hebben, want zij roepen ons een 'vrolijk succes' achterna.

Net vóór we bij de 'grote rust' arriveren sluiten we ons weer aan en is het leed geleden. We zoeken een plekje op het terras om onder het genot van een consumptie tot rust te komen. Enkele wespen hebben het op het broodje van Heine gemunt en daar hij daar niet opgesteld is, verdwijnt hij met zijn spulletjes naar binnen en zet daar zijn lunch voort. Wim geeft ons de indruk dat er tijd zat is en geeft niet eerder dan na drie kwartier het sein om op te staan en de tocht voort te zetten. Niemand heeft er moeite mee en opgewekt volgen we hem op de terugweg over de nog steeds mooie heide. Het is moeilijk om afscheid van dit gebied te moeten nemen, maar helaas toch zal het moeten. Hilversum met zijn hoge gebouwen doemt voor ons op en weldra lopen we door de straten van dit uit zijn kluiten gegroeide dorp. Ik heb deze streek nog gekend in de tijd dat er hier nog koeien liepen en wij op zondagen tijdens fietstochtjes vanuit Amsterdam blij waren dat we weer mensen zagen.

En dan...na wat gemijmer over vroeger staan we ineens voor een hemelhoge trap van het station Hilversum. Ik heb moeite om boven te komen en raak dan ook weer wat achter, maar weer is het Wim die mij de weg wijst en mij door de tunnel, die de rails overspant, leidt. Aan de andere kant ga ik toch liever met de lift naar beneden. Ik ben tot nu toe vrij van accidenten en dat wil ik graag zo houden. Bij de uitgang van het station, tegenover het Media Park, deelt onze leidsman ijsjes uit en nemen de wandelaars plaats op het muurtje dat de spoordijk van het plein scheidt. Het is goed te zien dat de mensen het warm hebben, zweet parelt bij velen van het gelaat en menig zakdoek wordt tevoorschijn gehaald. Na een kwartiertje is het gedaan met de rust en moeten we er weer tegenaan. Liever was ik op de trein gestapt, maar de moed om op te geven ontbreekt mij, dus hobbel ik maar mee. Mijn tempo zakt met mijn moed in mijn schoenen, dus als ik de groep voor mij voor de laatste paar kilometers in het bos zie verdwijnen, zakt hij zo mogelijk nog dieper. Ik vraag Wim of er geen kortere route is, maar Wim schudt zijn hoofd en weet wel een makkelijker, maar geen kortere. En omdat ik verschrikkelijk opzie tegen het voorzichtig zijn en elke stap moet opletten om niet te vallen, kies ik voor de makkelijke route. In plaats van rechtdoor de weg over te steken, slaan wij rechtsaf en volgen het fietspad in de gewenste richting. Er schijnt geen eind aan het rechte stuk asfalt te komen en geregeld moet ik even tegen een boom leunen, maar we komen met elke stap dichterbij. Wim spreekt mij moed in, want die was mij in de schoenen gezakt, en daarmee komen we uiteindelijk terug bij het zwembad en is ook voor mij de tocht voorbij.

Quirinus.

Na enkele weken dan eindelijk weer een SOP wandeling. Velen onder ons hadden niet stil gezeten, al was het dan ook vakantie. Maar de meeste vierdaagse tochten zijn achter de rug. Een mooi begin onder de naam 5e vakantie-tocht. Een wel heel bijzondere, want we komen langs een punt waar drie provincies tegen elkaar aan liggen. Zoals altijd starten we bij het leuke Theehuis annex IJssalon ’La Farola‘ aan het Burg Haitsmaplein, in het centrum van Mijdrecht. Na de wederzijdse begroetingen en inschrijvingen gaan we met 71 opgewekte wandelaars van start. Later voegen zich nog twee wandelaars bij de groep, omdat ze in een file vast zaten. Om precies  tien uur beweegt een lange stoet zich over het plein. Menig ’bewonderaar’ staart ons na, denkend: Daar gaat weer zo’n clubje oudere mensen die ff Mijdrecht onveilig komen maken. Zij zien dat er ook veel jongeren bij wandelen, al is het gros wat ouder. Na een dikke kilometer zitten we in het open landschap; de Sint-Janskerk achter ons latend. Via enkele lange rechte wegen komen we bij de oostzijde van De Hoef en volgen de Kromme Mijdrecht. We lopen door zo`n mooi stukje landschap, bijna niet te beschrijven. Net een jongensboek, met bootjes, ophaalbruggetjes, maar ook mooie statige boerderijen met veel fraai bewerkte windvanen op dak. Een van ons neemt ze allemaal op de kiek en vertelt dat hij er wel 2000 verschillende in zijn bezit heeft. Wat een leuke hobby. Het weer is uitstekend, een beetje drukkend. Het is bewolkt, maar wat zeur ik. De eerste wagenrust dient zich aan ,koek en drank staan gratis verkrijgbaar klaar. Heerlijkheden waar dan ook iedereen gebruik van maakt. Met de  hulp van Chris zijn kleindochter is alles perfect geregeld. Na deze korte onderbreking zet de stoet zich weer in beweging. Bij halte De Hoef, ooit spoorhuisje 55, gaan we over oude spoorbrug de Kromme Mijdrecht over en vervolgen deze aan de overkant; de Westzijde. We genieten van alle bootjes die langs komen en aangemeerd liggen. Soms zijn het ook heel grote, oude exemplaren; een lust om te zien. Bij de Landwinkel ’Lindenhorst’ staat het startpunt van de Kazan Lindenhorst route door het veld aangegeven. We maken er geen gebruik van. Heel leuk is dat koeien en soms ook vele paarden  met ons mee rennen. Voor even verlaten we de Kromme Mijdrecht en buigen af en volgen de Amstel richting Vrouwenakker. Langs de Amstel zien we een markering van drie provincies Noord- en Zuid -Holland en Utrecht. Dan komt plotseling een van de wandelaars te vallen. Gelijk is er een E.H.B.O-er en die verbindt hem. De stoet gaat verder. Nu richting Uithoorn via de Drechtdijk wandelen we onderlangs naar het fort bij ’De Kwakel’ ,dat behoort tot de Stelling van Amsterdam, gelegen bij het dorp De Kwakel. Het is een van de vier forten, die tot de linie behoren. De andere forten zijn: het fort bij Kudelstaart, fort aan de Drecht & fort bij Uithoorn. Bij het eerste fort wandelen we omheen. Er staan prachtige woningen rond de plas waar op veel plekken recreatie mogelijk is. Dan bij het dorpshuis ’De Kwakel’ is de grote rust. We zijn op zo’n 15 kilometer. Hier is het even bijkomen van de inspanningen. Chris heeft het zo geregeld dat we bij de inschrijving al de bestelling konden doen van een broodje kroket, zodat een ieder snel geholpen wordt. Menigeen maakte van deze aangeboden dienst gebruik. Onderling is de sfeer gezellig. Men praat over de genoten vakantie en vierdaagses. Zo worden we bij gepraat. Maar ook op het persoonlijk vlak wordt een en ander besproken. Inmiddels is de E.H B.O.-er met de gevallen wandelaar ook weer onder ons. Wel flink bepleisterd. Zo te zien gaat het. Overmorgen zal hij best wat stijvigheid ondervinden, maar we weten dat het slachtoffer een harde is. Bij deze  beterschap gewenst. Dan worden we verzocht om ons gereed te maken voor het tweede deel. Een dikke 11 km nog te gaan. Na het bedanken voor de goede bediening gaan we langs de ringvaart over het pad ’De Linie en Vuurlijn’. Plotseling stopt de stoet en zien we een kreeft uit het gras komen. Gelijk worden er foto`s genomen. Bij nader onderzoek is het de rode Amerikaanse rivier kreeft. Er schijnen er hier velen van te zijn, maar er is veel regelgeving over wat wel en niet mag met deze dieren. Even later steken we de brug over bij de Koningin Maximalaan. Aan het einde van de weg wandelen we over het busstationsplein.  Na een lange groenstrook, waar ook weer zo’n rivierkreeft opduikt, gaan we onder een fietstunnel door en passeren we het oude station van Uithoorn. Een andreaskruis met stoplichten herinneren aan het verleden. Ook een klein locomotiefje staat er nog in oude glorie. In 1986 reed de laatste trein er. Weer bereiken we de Amstel. Op de hoek staat het restaurant ’Hertog Jan op het water’. Lopend langs diverse kroegjes en winkeltjes klimmen we de Prinses Irenebrug op. Wie gaan deze over en aan de andere kant weer naar beneden via een trap. We verlaten Amstelhoek en wandelen nu aan de overkant van de Amstel met zicht op Uithoorn, totdat we de splitsing krijgen van de Kromme Mijdrecht. Ter hoogte van huisnummer zeven gaan we deze weer volgen. Dan, na zo`n tweehonderd bochten’, verlaten we bij de ’Pondskoekersluis’ de Kromme Mijdrecht. Toevallig kan ik een bootje op de foto vastleggen dat in de sluis ligt. De schutsluis is een rijksmonument en dankt zijn naam aan vroegere de turfschippers. Die betaalden met een pond koek dat ze weer in Mijdrecht kregen op de koekfabriek. Ook nu maken plezierboten (rond de 1800 per jaar) gebruik van deze sluis. Tussen de sluis en de Kerkvaart is de wagenrust. Er liggen wat lange balken waar je op kan zitten, en de kleindochter van Chris heeft er allemaal bananen over gehangen. Natuurlijk was ik te laat voor een foto, maar Peter heeft hem gelukkig wel genomen. Na deze welkome versnapering nog een vier kilometer te gaan. Nu een lang recht stuk. In de verte zie je de kerktoren al staan. Met een klein slingertje door het centrum komen weer bij de ijssalon aan. Menigeen neemt dan ook deze welverdiende lekkernij. Met dank aan Chris en zijn familie en natuurlijk het comité nemen we afscheid van elkaar, na een geslaagde dag…… bedankt.

Hennie Roelofsen

 

 

 

MIJDRECHT   'DE CROMME MIERT'   19 AUGUSTUS 2015  20 KM

Niets vermoedend van wat er mij vandaag te wachten staat, ga ik om acht uur de deur uit en ga Heine ophalen voor een SOP-wandeling in Mijdrecht. Het weer ziet er goed uit en zowel Heine als ik zijn vol goede moed om er een mooie dag van te maken. Het verkeer zit een beetje tegen, maar dat verhindert ons niet om keurig op tijd aanwezig te zijn. We zijn zelfs nog vroeg genoeg om de aanwezigen een persoonlijke groet te brengen en Olijfje nogmaals te feliciteren met haar verjaardag enkele dagen geleden.

Om tien uur, de gebruikelijke tijd voor Soppers, gaan we naar buiten en volgen we Henk, die als baankapitein fungeert. Omdat ik niet zeker van mezelf ben wat betreft het tempo ga ik voor  in groep lopen, zodat ik mij langzaamaan kan laten afzakken om toch niet achterop te raken. Al gauw merk ik dat het vandaag met mijn conditie wel meevalt en dat ik de groep makkelijk kan bijbenen. De omgeving hier is bekend gebied. Menigmaal heb ik hier de streek doorkruist en gisteren nog ben ik hier per auto nog doorheen gereden. En omdat Mijdrecht niet te ver van Amsterdam afligt, kwam ik in vroeger jaren als jongen hier naar toe gefietst. We kletsen wat met elkander en genieten van de omgeving en het mooie weer. De tijd vliegt om en binnen de kortste keren zijn we bij de eerste wagenrust, waar Chris ons staat op te wachten met drinken en koekwerk. Na een kwartiertje verpozing is het tijd om verder te gaan en het tweede traject naar De Kwakel nabij Uithoorn te verkennen. We lopen door dit prachtige gebied langs de Kromme Mijdrecht in noordelijke richting en wijzen elkaar op de authentieke boerderijtjes net achter de dijk gelegen in het ruime poldergebied. We spotten zeldzame vogels tussen het riet lans de oevers en zwaaien naar de langsvarende bootjes. Een enkel vrachtschip heeft moeite om in het ondiepe en bochtige vaarwater op koers te blijven. Langzaam varend met het roer stevig in zijn knuisten zoekt de schipper het midden van het riviertje op om zo de ondieptes te ontlopen.

Lekker voortstappend, zie ik midden op straat een korst brood liggen. Ik denk er goed aan te doen om het brood naar de kant te schoppen en zo de vogeltjes meer overlevingskansen te geven. Het zou zielig zijn als ze overreden zouden worden. Vermoedelijk ben ik in de loop der jaren de trefzekerheid een beetje verloren, want in plaats van het brood raak ik het harde asfalt. Mijn snelheid wordt eensklaps gestokt en ik ga ter aarde in een zweefduik die een wereldkampioene niet misstaan zou hebben. Asfalt is hard en geeft niet mee, dus met een ferme klap land ik met mijn hoofd op de grond. Schuif nog even door. Probeer de val nog enigszins tegen te houden met mijn hand, maar er is geen houden meer aan. Bloed spuit uit de opgelopen wonden en Heine die kort voor mij loopt raakt in paniek en belt in wanhoop naar zijn moeder. In een mum van tijd word ik omringd door helpende handen. Pleisters worden aangebracht en ik, die het liefst gewoon door was gelopen, werd gemaand om te blijven liggen. Pijn had ik niet en ik voelde mij verder ook prima,  maar regels zijn regels en daar verander je, op de straat liggend, niet veel aan. En maar goed ook.

Om kort te gaan, Chris komt aangereden en ik rijd het overgebleven stukje tot de rust in De Kwakel met hem mee. Na overleg tijdens deze pauze kwamen we overeen om voor de zekerheid nog  even langs de huisartsenpost in Uithoorn te gaan. Daar ter plekke ben ik verder verbonden en werd mij antibiotica voorgeschreven. Toen weer met Chris meegereden naar de tweede wagenrust en vandaar heb ik de route lopend vervolgd. Meer nog om ook Heine gerust te stellen dat het best wel mee is gevallen al zag ik er dan wat potsierlijk uit. Niet helemaal fris, maar wel vrolijk zijn we om vijf vóór vier in Mijdrecht terug en na een ieder bedankt te hebben, storten we ons in het drukke avondverkeer om gehavend naar huis te rijden, waar we om etenstijd aankomen.
Quirinus
.

Vandaag de laatste tocht voor de grote vakantie, eigenlijk moet ik zeggen de zomervakantie. Ook zijn al inmiddels overal in het land de vierdaagse`s begonnen,en over enkele weken de vierdaagse Apeldoorn en Nijmegen,althans de bekendste, over de beste en zwaarste zal ik het niet hebben, iedereen die een vierdaagse loopt levert een prestatie Vandaag had Rolf een tocht met het comité uitgezet in Woudenberg. Vanuit het mooie sportpark De Camp met  ruime parkeergelegenheid. Met 96 wandelaars heb je ook behoorlijk wat ruimte nodig, natuurlijk wordt er wel gecarpoold , maar ook kwamen velen alleen met de auto. Eerst een huldiging van Nico, een welverdiend certificaat voor 75 x 25 kilometer wandelingen. Dan gaan we van start, allemaal vrolijke gezichten, hoe kan het ook anders, mooi weer geen baas die opdrachten geeft, alleen maar volgen en genieten. Al snel wandelen we in een open gebied van landerijen met hier en daar een optrekje, langs  camping Eijckelenburg  richting Maarn ook wel Tuindorp genoemd vanwege de lange tuinen die er waren, een klein plaatsje aan de voet van de Heuvelrug het is in 1921 gebouwd voor de arbeiders, die werkzaam waren in de zandafgraving van de Ned  Spoorwegen. Een onder ons die er woonde bevestigde dat er in zijn jeugd bijna geen huizen stonden. Ter hoogte van het vernieuwde spoorhuis gaan we onder de lijn Utrecht- Arnhem  en de A12 door. Op naar het centrum, waar het prachtige voormalig raadhuis staat. een juweeltje, even nemen ik wat kiekjes. Op het grasveld van de Burg Everwijn Langeplein staat een bronzenbeeld  met een spoorwegwerker met de ‘’Zweetlepel’’ in zijn hand ,die ons doet herinneren aan de zandgroeve waar we bijna aankomen, maar eerst hebben we een wagenrust. Gedisciplineerd wacht een ieder op haar of zijn beurt, om koek en drinken te pakken. Na deze korte onderbreking bedanken we Rolf voor de catering en wandelen met wat hoogte verschillen om de zandafgraving. Daarna lopen  we er dwars doorheen, in het midden liggen enorme keien die wel 150.000 jaar oud zijn,  het z.g. zwerfkeieneiland, foto`s tonen aan dat rond 1935 arbeiders de treintjes vol schepten allemaal met de hand, het  spoor is inmiddels  weggehaald. Wel moet er ergens in de struiken nog een bord staan met een S, wat betekende: stoppen van de trein en de tekst opvolgen wat op het onderbord stond, bv. sleutel eruit halen en schakelaar omzetten. Het zand werd allemaal voor de trein trajecten en snelwegen gebruikt. Dan als we het Maarnse gat verlaten moet er nog geklommen worden, een gigantische steile trap, als we boven komen staat menigeen naar lucht te happen en bij te komen, een ogenblik wordt op de laatste gewacht. Nu boven langs genieten van het vergezicht uitkijkend op de A12 waar het verkeer over raast. Bij tunnel de Traai gaan we er onderdoor en door het bos bereiken we het centrum van Austerlitz ,waar bij Dorpshuis ‘’ Trefpunt’’ de middag pauze op ruim 14 kilometer is. Even strekken we de benen en wordt kledij afgedaan er is immers een half uur pauze, ook hier is van alles te koop voor de inwendige mens. Het Utrechtse plaatsje dankt zijn naam aan een Franse overwinning. De Franse Generaal Augusta de Marmont, liet in 1804 door zijn soldaten  De Piramide van Austerlitz bouwen. Als de pauze erop zit gaan we dit bolwerk bezoeken. Na de uitbater bedankt te hebben wandelen we langs de dorpspomp, en de muziektent het dorpje uit, door de bossen richting de Piramide, maar aangekomen bij de drukke N224 wachten we even op elkaar zodat we allemaal tegelijk oversteken, aan de overkant is de speeltuin van Austerlitz met allerlei attracties, even heb ik zin om in de draaimolen te gaan zitten maar helaas de stoet gaat verder. Dan komen we aan bij bovengenoemde hoogste punt van de Utrechtse Heuvelrug 36 meter hoog bovenop staat een stenen obelisk uit 1894, het is een rijksmonument tegen betaling kun je hem beklimmen, maar we hadden al genoeg treden in de benen. Als we er half omheen gewandeld hebben buigen we af en wandelen Landgoed de Treek Henschoten binnen ter hoogte van Pannenkoekenhuis Bergzicht, waar Rolf klaar staat voor de tweede wagenrust, waar ook hier weer koek en drank verkrijgbaar is, en menigeen zoekt een paal of de grond op, om even nog krachten te sparen voor het laatste stukje. Bij een oude schaapskooi steken we de weg over en gaan nu Den Treek binnen, langs een ondergewerkte Duitse bunker een Duits Schijnvliegveld SF 21, wat bedoeld was ter afleiding voor Soesterberg in de oorlogsjaren. Dan ter hoogte van het Henschotermeer gaan we de bossen uit en komen we nog even in een open landschap, al zigzaggend bereiken we het sportpark weer, waar we nog wat drinken en keuvelen over de mooie tocht. We bedanken Rolf en het comité en wensen een ieder fijne vakantie en vierdaagse`s toe wetende dat er veel onder ons mee lopen. 

       Hennie Roelofsen   Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

WOUDENBERG  'UTRECHTSE HEUVELRUGTOCHT'  24 JUNI 2015

Het 'Samen op Pad' nemen we vandaag letterlijk ter harte, dus rijden Heine en ik zonder fileproblemen naar Woudenberg, ergens op de Utrechtse Heuvelrug en staan reeds om vijf over negen temidden van de andere Soppers om de door Rolf uitgezette tocht te gaan lopen. In het komende uur sluiten zich nog velen bij ons aan, zodat we om vijf over tien, nadat eerst Nico in het zonnetje is gezet met 93 wandelaars uit de gastvrije kantine van 't Trefpunt kunnen vertrekken.

Hoewel het weer aanvankelijk bewolkt is en wat rillerig aanvoelt, ziet het er niet naar uit dat we van regen te vrezen zullen krijgen. Voor alle zekerheid houd ik mijn jasje toch maar aan, want je weet maar nooit. Beter blô Jan dan dô Jan. Onze koplopers hebben er van meet af aan zin in, maar omdat ik nog fris ben, kan ik het goed bijbenen. Maar omdat de zon vanachter het wolkendek tevoorschijn komt, ga ik toch lichtelijk zweten, dus zo gauw de gelegenheid zich voordoet, gaat het jasje uit en loop ik in hemdsmouwen verder.

Daar Rolf nog steeds met een hardnekkige blessure kampt, loopt hij zelf niet mee, maar volgt ons met de auto, zodat we na een zevental kilometers door hem met koek en drinken worden onthaald. Ook heeft hij ervoor gezorgd dat er een stoeltje voor mij klaar staat. Deze attenties maken het groepswandelen tot een weldaad en ik geniet er dan ook ten volle van. En omdat gezelligheid geen tijd kent, loopt deze pauze uit tot twintig minuten, doch deze rust komt mij goed van pas, want er staat ons nog wat te wachten. Via een aflopend pad en een tiental treden komen we in een afgraving terecht. Een grote kuil, waar ooit het zand gewonnen werd om de A12 aan te kunnen leggen. Inmiddels is deze kuil in de loop der tijd veranderd in een gloednieuw natuurgebied waar onze groep zich slingerend doorheen worstelt tot aan een trap van 173 treden die ons weer op de 'begane grond' moet brengen. Er wordt mij aangeboden om te trap te mijden en met Rolf in de auto deze klip te omzeilen. Het is mijn eer te na om op dit aanbod in te gaan en manmoedig beklim ik de trap waar ik als een berg tegenop zie. Met luid handgeklap en hoerageroep kom ik puffend en snakkend naar adem boven. Ik heb het gered.

Een stevig parkoers bouwen is Rolf wel toevertrouwd en verscheidene malen hoor ik opmerkingen als 'prachtig' en andere lovende woorden in de richting van de bouwer uiten. Ons landje is heus wel mooi, maar je moet het weten te vinden. Stug volhoudend blijf ik zo'n beetje in de achterhoede hangen. Af en toe een foto schietend om thuis mee te laten genieten, want beelden zeggen vaak meer dan ik kan verwoorden. Menig maal wordt mij aangeraden om mij in de kopgroep te vestigen, daar dat makkelijker zou zijn bij te houden, maar ik ben halsstarrig en behoud mijn staartpositie, zodat ik als laatste man in het dorpshuis te Austerlitz binnenloop om daar tot rust te komen. Heine verzorgt het natje en droogje en ik zit enigszins onderuit gezakt te dromen van een middagdutje.

De geplande middagrust loopt uit tot veertig minuten en dan gaan we aan de laatste tien kilometers beginnen. Ik sukkel weer achteraan en bij elke foto die ik maak, raak ik tien meter achterop en wissel ik van gesprekspartner, want niets leent zich zo goed tot kletsen als wandelen in groepsverband. Vooral andere wandeltochten, reeds gelopen of nog te doen, maar ook vakanties en intieme onthullingen vertrouwen wandelaars elkaar toe. Halverwege staat Rolf ons weer op te wachten en ik zijg weer in het gereedstaande stoeltje neer. Heerlijk kan het leven ondanks het gemiste tukje zijn. Even droom ik weg en waan mij in een paradijs, maar Klaas reikt mij de hand en trekt mij overeind. Het toegestane kwartiertje is al ruimschoots verstreken en er wachten ons nog een vijftal kilometers.

Met het eindpunt in zicht verzamel ik mijn krachten. Is die vermaledijde trap misschien toch teveel voor mij geweest? Ik weet het niet, maar ik raak allengs steeds meer achter, zodat ik op het laatste stuk de auto's van de thuisgangers tegenkom.
Quirinus
.

Met volop zon ga ik op weg naar Rosmalen om, zoals de titel aangeeft, een ommetje te maken. Er wonen 31000 inwoners en het hoort bij ’s-Hertogenbosch. Tijdens de carnaval heet het Zandhazendurp. Ze hebben hetzelfde volkslied als Heerewaarden. Deze oude plaats in Noord-Brabant werd in het jaar 815 al genoemd: het gezegde Rosmalen, ellendig land: ’s winters in het water,’s zomers in het zand. Dit dateert allemaal uit de tijd voordat er een winterdijk is aangelegd.

Bij het zorgcomplex ’Mariaoord’ is de start. Een van onze trouwe medewandelaars Myriam, die daar ook werkt, heeft voor ons de parkeerplaatsen en niet te vergeten de kantine tot drie maal toe keer geregeld. Voorheen behoorde het tot ’De zusters van Liefde uit Gennep’.  ’Mariaoord’ is een landgoed van 54 ha ten oosten van Rosmalen. Ooit heette het de Duinsche Hoeve. Daarop bevond zich een villa, van-daar het vrouwensanatorium ’Maria-Oord’. Er werden tuberculosepatiënten verpleegd. In 1971 is het verpleegtehuis geworden.

Doordat er enkele vierdaagse wandelingen zijn en al wandelaars met vakantie is de opkomst, zoals verwacht, wat minder. Toch zijn er 56 wandelfanaten komen opdagen. Natuurlijk zijn er eerst de wederzijdse begroetingen, de inschrijving, het stempelen en het in ontvangst nemen van de wandelplaatjes. Myriam heeft voor een schitterende beschrijving van de route gezorgd.

Na de huldiging van Hans, die 4 x 24 tochten heeft meegewandeld, gaan we van start over het terrein met prachtige gebouwen dat al midden in de natuur ligt. Opvallend zijn de enorm grote boerderijen, die er goed verzorgd bij liggen. Langs de wijk Sparrenburg komen we bij de zandverstuiving. Dat is gelijk al pittig. Aan het eind staat een groot rond beeld met de betekenis ’VLAKBIJ’. Als we de drukke A59 oversteken en langs de wijk ’Maliskamp’ wandelen komen we bij ’Coudewater’; een voormalige psychiatrisch ziekenhuis/sanatorium. Ook hier vind je weer schitterende gebouwen, o.a. klooster ’Marienwater’, paviljoen ’De Loofhert’ en villa ’De Wetering’. Hier wordt menig plaatje geschoten. Ook staan er mooi beelden. Even verder stappen we landgoed ’De Wamberg’ binnen. Een prachtig poortgebouw doet vermoeden dat er nog wel meer moois te zien is. En ja hoor; een kasteel met een bijzonder uurwerk boven in de nok. Er groeien talrijke verschillende bomen; mammoetboom, rode eiken. Ja, zeer fraaie oude bomen. Maar ook zien we mooie gebouwen, zoals: de portierswoning en het  bewaard gebleven speelhuis ’Eikenlust’. Ook de mooie vijver met rondom de rododendrons en bloeiende waterlelies vallen op. Na dit prachtige rondje door het landgoed nog even genieten van de mooie, kolossale boerderijen. Even lopen we in een open landschap. Gelukkig staat er wat wind, want de temperatuur loop al behoorlijk op, terwijl we het hoogste punt nog niet hebben bereikt. Als we via een ’kruipgat’ onder de snelweg doorwandelen, bereiken we ’Mariaoord’ voor de tweede maal. Nu voor de grote middagpauze. Er is voldoende ruimte in de  kantine met een wel een heel bijzondere plafondlamp. Gemoedelijk worden we geholpen door vriendelijk personeel aan koffie, thee, soep en allerlei etenswaar. Dit alles voor weinig geld. Nadat ik de vriendelijke bediening bedankt heb voor hun gastvrijheid verlaten we de kantine.

Als je de route niet mooi vindt, zou je na de middagpauze naar huis kunnen gaan maar geen mens die daar aan denkt. Dat betekent wel dat we weer in de benen moeten voor het tweede gedeelte. Er is nog zo’n 10 kilometer nog te gaan. Myriam laat ons wederom genieten van Brabantse land waar het leven goed is. Ter hoogte van afrit 50 ’Kruistraat’ gaan we de snelweg over. Dan gaan we de Nulandse bossen door. Op diverse plaatsen zie ik waterputten liggen; 26 welgeteld.  Ze zijn 75 meter tot 125 meter diep. Jaarlijks wordt er 8 miljoen m³ water gezuiverd tot drinkwater. Er wordt zelfs beweerd dat het lekkerste water van Nederland is. Dan naderen we Nuland. We wandelen even een stukje door de woonwijk waar ook de ’Sint Johannes Onthoofdingkerk’ staat. Even verderop zie ik villa ’Maasdonk’, een gerestaureerd klooster dat tegenwoordig een winkel en een bibliotheek met een Kapelzaal, een Tuinzaal en een Kunstenaarskamer heeft. Ook kun je er heerlijk dineren en er worden bruiloften gevierd. Heel mooi zijn ook hier weer de beelden op en aan het gebouw. Via de Kloosterstraat, hoe kan het ook anders, verlaten we Nuland en gaan een soort kerkenpad op. Na wat slingeren door heel aparte hekjes is er even een wagenrust. “Effe legge”, zeg ik tegen mezelf en laat me, nadat ik wat drinken en een koek had gepakt, zakken op de grond. Ondertussen babbel ik met menigeen. Na deze korte, maar wel lekkere ingelaste pauze, komen we bij de  hei en wei van Nuland. Ook hier zie je allerlei vliegdennen en zandverstuivingen.

Als we door het mulle zand geploeterd zijn, gaan we de bossen van Rosmalen weer in. Voor de derde maal komen we bij ’Mariaoord’ aan. Zelf had ik pap in de benen om het zo maar eens te zeggen. Even ga ik nog mee naar binnen om wat te drinken en het comité en Myriam te bedanken. Daarna gaat een ieder voldaan naar huis.

Hennie Roelofsen

 

RONDJE ROSMALEN  17 JUNI 2015

                                                          

Vol verwachting klopt mijn hart als Heine en ik in zuidelijke richting naar het Brabantse land rijden om daar het veel geprezen 'Rondje van Rosmalen' te gaan lopen. Het weer is prima en de verwachtingen liegen er ook niet om. Heine is net als ik in een goede stemming, dus alle ingrediënten voor een gezellig wandeldagje zijn aanwezig. De reis verloopt niet helemaal zoals het zou moeten, want een tomtom heeft zo zijn eigen nukken, maar we zijn mooi op tijd en hebben gelegenheid genoeg om de omgeving van Mariaoord in ogenschouw te nemen. Myriam, de grondlegster van deze tocht staat haar gasten op te wachten en wenst ons bij voorbaat reeds een fijne dag. In de immense zaal ontdek ik meerdere SOP-pers en ik voeg mij bij hen om na eerst naar de gezondheidstoestand geïnformeerd te hebben wat herinneringen aan vorige tochten op te halen.

Tegen tienen gaat Myriam ons door één der talloze uitgangen voor naar buiten en heet ons daar voor de tweede keer welkom. Hans wordt nog even door haar in het zonnetje gezet en memoreert dat hij inmiddels 96 maal bij een SOP-tocht aanwezig is geweest. Enkele minuten later formeert zich de groep en gaan we met 56 personen op pad. Allereerst verkennen we de zuidkant van Rosmalen, waarvan ik mij het plaatsje Maliskamp nog herinner.  Het tempo ligt vrij hoog, hoger dan de afgesproken 5,5 km/uur en ik heb de grootste moeite om de groep bij te houden. Als grote jongen laat ik mij natuurlijk niet kennen en kom naar adem snakkend bij de wagenrust. Vanuit mijn ooghoeken heb ik nog kunnen zien dat we door een prachtig afwisselend gebied lopen, maar van landgoederen of typisch Brabantse boerderijen is mij niets bijgebleven. Het ging mij allemaal te vlug.

Vlak voor mijn ogen zie ik Martin tegen de grond gaan. Hij struikelt over een net boven de grond uitstekend stronkje. En daar een gewaarschuwd mens voor twee telt, let ik de rest van de tocht op en houd mijn blik op de grond gericht. Een val van mij met mijn broze botten zou rampzalig kunnen zijn. Deze houding en het hoge tempo zijn er debet aan dat ik van de omgeving niet veel zie. Jammer, maar het is niet anders.

Mede door de haast die betracht wordt, zijn we veel te vroeg terug bij Mariaoord waar om 13.00 de lunch gepland is, dus wordt er om ons in beweging te houden een extra lusje ingelast. Bij binnenkomst zoek ik een strategisch plekje uit om te zitten en laat Heine voor de thee zorgen. De stoel is heerlijk zacht en wekt bij mij de lust op om een tukje te gaan doen. Helaas zijn er bij de overige wandelaars geen oren voor, want haast, haast, haast is het motto voor vandaag.

Na een halfuur is het gedaan met de rust en verlaten we het pand om nu naar de oostzijde van Rosmalen te trekken. Een bosachtig gebied dat in bezit is van Brabant Water en waar het drinkwater uit de grond wordt gepompt. De route slingert zich over grillige niet al te brede paden en zorgt ervoor dat we als ganzen in een rij lopen. Enigszins duizelig van het draaien komen we in Nuland weer boven water. Bij het zien van het voormalige klooster komen de discussies over paters en nonnen los. Mij herinnert het aan de tijd dat er door deze kloosterlingen les op school gegeven werd. Vooral de paters waren strenge leermeesters.

Doch de tocht gaat verder, hij is nog niet gedaan. Halve draaihekjes houden ons op, want er is slechts plaats voor één tegelijk. En dan over de heide  van Nuland en vervolgens door het droge zand. De zon brandt ons in het gezicht en lekker bruin verbrand lopen we om vijf vóór vier weer bij Mariaoord binnen. Myriam wordt bedankt voor haar leiderschap en dan zeig ik voor een twintigtal minuten neer om bij te komen van het gehol.
Quirinus
.

Achterveld een kleine gemeenschap tegen de 3000 inwoners, het ligt in de Gelderse Vallei provincie Utrecht en grenst aan Gelderland, tot 1969 een zelfstandige gemeente nu valt het onder de gemeente Leusden en Barneveld. Als je er binnen rijd voel je de rust over je heen komen, niet dat drukke en gejaagde,  maar op z`n elfen dertigste zal ik maar zeggen.

Natuurlijk had ik er weer zin aan,de weersvoorspellingen waren immers goed, bij de voetbalclub was het al  druk, een groot deel zat al buiten op het terras en genoot zichtbaar van de zonnestralen.

Eerst even een huldiging, Gerda kreeg een certificaat van 72 tochten, en dat lieten de 96 deelnemers niet over hun kant gaan, luidruchtig werd er geapplaudisseerd voor dit kunst stukje. Dan gaan we Soppen, na een klein stukje harde weg gelijk al op een klompenpad langs de modderbeek, door een weiland we komen in het dorpje De Glind, wat vooral bekend staat om de Rudolphstichting, verschillende jeugd en zorginstelling zijn hier gevestigd, een kerk en school , enkele winkels en je ben er doorheen ook hier heerlijke rust.

 Dan in het open landschap zien we een mooi gerestaureerde schaapskooi, Hans die de wandeling heeft uitgezet heeft ook onderweg nog gezorgd voor koek en drinken, enkele vrienden stonden met hulp van het comité ons gedurende de hele dag diversen keren op te wachten. de route is zeer gevarieerd, soms een stuk fietspad maar ook weiland met smalle paadjes, wat soms het tempo drukt. Niet zo erg vandaag de zon doet al knap zijn best, gelukkig is er een windje. En weer gaan we na wat slingertjes een klompenpad op het Glindhosterpad, in de volksmond het Melissenpad wat hier allemaal te zien is,is bijna niet te beschrijven ,menig gereedschappenzaak van de vorige eeuw zou hier jaloers op zijn. Appie zo heet de aangrenzende bewoner ,van een gedeelte van het pad was vroeger melkrijder,hij heeft zelfs het bord van de melkfabriek waar hij dagelijks kwam op een schuur bevestigt, roomboter fabriek ‘’De Vooruitgang” menige mensen die hier in de omgeving, kunnen dat misschien nog herinneren het hing in Woudenberg bij de spoorwegovergang. Als hobby had hij lassen geleerd, en zie wat voor gereedschap er ook was alles laste hij aan elkaar, een lust voor het oog van cirkelzaag tot worstmachine ,maar ook stroompalen porseleinen potjes , gas afsluiters te veel om op te noemen , ik zou zeggen ga het pad is wandelen er hangt zelfs vrijblijvend een kastje waar je wat geld kan deponeren voor nieuwe elektroden of id. Enkele mensen onder ons maken tevens gebruik van de toiletten die  op het terrein staan. We naderen Barneveld nog even onder de A30 door via een tunnelbak, en ja hoor we wandelen door de bebouwing naar  het centrum natuurlijk alles visueel opnemend, zo zie ik gelijk al een wit gebouw wat een restant is van de waterratmolen “De Heus’’ tegenwoordig zit er een autohandelaar in. Via de wijk Rootselaar West wandelen we naar het centrum met eerst de Catarinakerk dan de drukke winkelstraat door waar menig terrasje al vol zit .Dan komen we bij de Grote of Odolphuskerk een gotische hallenkerk, in 1482 is de legende dat Jan van Schaffelaar tijdens de Hoekse en Kabeljauwstwisten er van afsprong, zijn standbeeld staat dan ook keurig voor de kerk, maar ook op de grond is een afbeelding waar hij terecht is gekomen.

We komen bij de Veluwehal aan, vroeger werd hij gebruikt voor  de handel van eieren en is overdekt, vanuit de wijde omtrek kwamen de boeren hier naartoe met kisten en eieren.  Nu is het een soort evenementenhal zwembad,sporthallen ,bowlingbaan maar ook partycentrum hij is al diversen keren verbouwd vanwege brand,  en hier is  de geplande pauze dus, duiken we het restaurant binnen plek zat natuurlijk ook buiten op het terras ,zelf besluit ik binnen te blijven  al gauw nodigt Hans mij uit om bij het comité plaats te nemen, onder genot van een broodje en een drankje babbelen we alle moeilijke vraagstukken van wat er in het land heerst door met allerlei passende oplossingen te komen.

Dan wordt het sein gegeven nog vijf minuten, na optuigen verlaten we al snel het centrum als we de drukke weg oversteken wandelen we landgoed Schaffelaar binnen, waar op het kasteel staat met de zelfde naam in neo-tuderstijl gebouwd vraag me niet wat dat is, maar het zit bij de eerste 100 van der Nederlandse Unesco-monumenten. Het park is prachtig aangelegd met ruime paden en waterpartijen het park loopt over in het Schaffelaarse bos, met soms hele leuke optrekjes zo aan de rand van het bos ,als we uit het bos komen gaan we direct natuurgebied De Vaarst in, een heide gebied maar ook natte gedeelte`s waarover we via een lange vlonder lopen, ook hier wandelen we weer uit en gaan de bewoonde wereld weer in ,dat betekent ook geen beschutting en die gele ploert doet zijn best even krijg ik een kleine inzinking mijn wandelgenoot Casper bekende het zelfde. Als we langs een soort bedrijventerrein gaan krijgen we nog eenmaal een stukje wandelpark het Oosterbos genaamd.  Als we aankomen bij de rotonde ‘’kip ik heb je ‘’verlaten we Barneveld. Wederom steken we de A30 over maar nu via een brug, en nog eenmaal gaan we een natuurgebied in Erica Noord IVN heeft er een aantal bosuilenkasten en wel 25 mezenkasten opgehangen ,er zijn ook diversen werkgroepen ,waar dan ook weer de omliggende scholen gretig gebruik van maken, ook hier weer puur natuur .Na een stukje Paradijspad (klompenpad) bereiken we toch weer Achterveld  waar alles vanmorgen zo rustig begon met dank aan allen die hier aan mee gewerkt hebbende, nemen we afscheid hopelijk tot volgende week.

Hennie Roelofsen

 

 

 

 

ACHTERVELD BACKFIELDWANDELTOCHT 10 JUNI 2015

Vlot rijden we vandaag, vrij van files of andere verkeersopstoppingen, naar Achterveld om aanwezig te zijn bij de tocht van Hans. Een prettige bijkomstigheid is dat de weersverwachtingen prima wandelcondities aangeven. Om kwart over negen zijn we reeds present op de startplaats en wij zijn niet de enigen en omdat het al gauw lekker weer is, trekken er velen naar buiten op het terras om daar met elkaar te keuvelen. Klaas probeert nog even om paniek te zaaien door te verkondigen dat we pas om tien over tien vertrekken vanwege wandelaars die in de file zijn opgehouden.

Maar als Hans, na zijn welkomstgroet en het uitreiken van een diploma aan één der deelneemsters, aankondigt dat het moment van vertrekken is aangebroken, gaan we ook echt op pad en wijst de klok slechts enkele minuten over tien. Spoedig vormt zich een lange rij achter Hans en met de gematigde pas die we van Hans gewend zijn trekken we de natuur van Achterveld in. Het is niet altijd mogelijk om met meer dan twee personen naast elkaar te lopen en dat geeft mij de gelegenheid om regelmatig van gesprekspartner te wisselen voor een gezellige babbel over de gebruikelijke onderwerpen.

Hoewel het parkoers door velen van ons eerder is belopen, komt het toch nieuw over doordat het seizoen nu anders is. Wat in de winter of najaar nat en blubberig is, ziet er nu fris en fruitig uit. Vooral het jonge vee in de weiden krijgen bewonderde blikken toegeworpen. Het hoge gras voelt nu weldadig aan onder de voeten. Af en toe word ik door Bert ondersteund om over een afscheiding van schrikdraad of andere obstakels geholpen te worden. Zelf ben ik daartoe niet bij machte in de vrees te vallen of te struikelen.

Het pad met de in elkaar geflanste kunstwerken van stukken oud ijzer krijgt vooral van Heine en andere simpele van geest bewondering. De felle kleuren waarin ze zijn geschilderd vallen op tegen de groene achtergrond van deze omgeving. Menige foto wordt hier geschoten om ook thuis er kennis mee te laten maken. Met de ervaring van een goede organisator heeft Hans het parkoers verdeeld in een viertal min of meer gelijke stukken door er rustpunten in aan te brengen om de wandelaar op adem te laten komen en iets te knabbelen en te drinken aan te bieden. En omdat de groep groot is, volgens Heine 97 personen, ontstaan er op knelpunten een soort van file, zodat er gestopt wordt om allen weer te laten aansluiten.

De 'grote rust' wordt gehouden, nadat we de bekende Jan van Schaffelaar aan alle kanten besnuffeld en op de foto genomen hebben, in de bekende Veluwehal te Barneveld, bekend als de plaats van kippen en eieren. Alles hier straalt het uit en haast op elke straathoek worden we erop gewezen om vooral toch veel eieren te eten. Heine heeft zich er al over verbaasd dat er zoveel rijke mensen in deze streek wonen en is nu tot de conclusie gekomen dat er veel op de eieren verdiend moet worden. Na het halve uur dat ons gegund wordt, gaat Hans ons weer voor naar buiten om ons verder op de tocht te begeleiden. Spoedig na vertrek gaan we door een majestueus hek een immens park, behorend bij een soort kasteel, in en komen via allerlei kronkelpaden in een bos terecht. Onder de schaduwrijke bomen is het goed toeven. Getemperd zonlicht en weggevallen wind wat het uitbuiken ten goede komt.

We gaan het park weer uit en voelen de warmte op ons neerslaan als we over de A30 gaan om verderop de boswandeling voort te zetten. Feilloos de weg kennend leidt Hans ons door de mooiste lanen langs de mooiste plekjes om vrij onverwacht bij de laatste wagenrust uit te komen, waar de versnaperingen op ons staan te wachten. Ik maak dankbaar gebruik van de mij als oudste deelnemer aangeboden stoel om voor even de benen te strekken. Hans, eveneens in een stoel neergevlijd, komt al snel overeind en maant ons hem te volgen op de laatste vijf kilometers. En terwijl we begeleid worden door kikkergekwaak en de opkomende vermoeidheid negeren gaat het in rap tempo op de finish af. Kwart vóór vier, volgens Heine op de minuut af, gaan we de gezellige kantine van het sportcomplex binnen om Hans te bedanken voor zijn prima leiderschap en de mooie gevarieerde route door de Achterveldse contreien.

Quirinus.

 

Vandaag was het dan weer zover. Na een akelige blessure, waardoor ik vijf keer verstek moest laten gaan, eindelijk weer met SOP op pad. Wel een tocht  met een randje, want nooit meer kan ik met Jaap carpoolen, die mij altijd kwam ophalen als we richting Huizen gingen.

Als ik aankom zijn er de gebruikelijke handelingen van handen schudden en leuke begroetingen. Eerst ga ik inschrijven. Nico heeft inmiddels al een glaasje fris gehaald voor me. We zijn ruimschoots op tijd. Toch wordt de start, vanwege wat ongelukken op de snelweg, even uitgesteld.

Dan als we denken compleet te zijn, neemt Klaas even het woord en bedankt iedereen voor de kaarten telefoontje`s en bezoeken tijdens zijn ziekte.  Gelukkig is hij weer wonderbaarlijk hersteld.  Hij is tevens samen met zijn vrouw , dochter en klein kinderen de organisator van deze tocht.  Ook Wim neemt het woord en spreekt alle 72 wandelaars toe en overhandigt enkele bijzondere certificaten. Onze voorloper, Henk, krijgt een oorkonde met daarop vermeld: 40 keer 80 kilometer volbracht te hebben. Ik snap niet hoe deze Paashaas, Kerstman en kleine rat dit voor elkaar krijgt. Petje af voor deze alleskunner. Maar ook Fred krijgt een oorkonde voor het volbrengen van 72 stuks SOP-tochten; ook een prestatie. Inmiddels komt er beweging in de groep. Als een lang lint verlaten we het clubgebouw van de korfbal vereniging, waar we Veronica en kinderen bedanken voor de bediening. Toch zullen ze ons de gehele dag achtervolgen met lekkers. Eerst maken een slingertje door de bebouwing met hier en daar wat opvallende gebouwen, zoals de mooie moskee ’An Nasr’ (liggend aan wat waterpartijen met hele mooie sculpturen). Even verder staat er weer een ’The Iron Man’; een prachtig beeld. Wandelend door het stadspark komen we nu bij een soort stuifzand waar allerlei soorten zwammen zijn te vinden volgens de beschrijving. Even wachten we op elkaar als we de drukke randweg oversteken en weer lopen we volop in de natuur ter hoogte van Blaricum; de ‘Groeve Oostermeent ‘ een overgang van Gooise stuwwal naar Eemvallei. Onlangs is besloten dit allemaal om te vormen naar een waterparel, waar kwel en regenwater worden opgevangen en zo een biotoop te vormen. Hoe dat moet, gaat nog allemaal onderzocht worden. Dan verlaten we dit gebied en wandelen we langs de rand van Blaricum ook de grens van Utrecht en Noord-Holland met heel in de verte de Sint Vituskerk. Nu wandelen we parallel aan de A27 en gaan richting Laren via Eemnesserweg. Aangekomen op ’de Brink’ van Laren zien we de mooie Sint- Jansbasiliek. Even sta ik stil en neem wat kiekjes. Ondertussen vertelt Veronica dat ze even met haar collega aan het babbelen was op de plaats waar ze werkt, als ze niet wandelt. Dan gaan we een heel oud stukje Laren in en al gauw zien we de statige korenmolen uit 1773. Een juweeltje om het zo maar eens te noemen. Ernaast ligt een winkeltje waar een etalage is met diverse zakjes met allerlei soorten meel. Toevallig staat de vrachtwagen met zakken meel ook nog op de stoep om het geheel compleet te maken. Het is iets dat allang uit het gewone straatbeeld is verdwenen. Oh en niet te vergeten de hooiberg, die zo midden in de woonwijk is gelegen. Bij sportpark ’De Laarder Engh’ buigen we af naar de Lage Vuurscheweg. Alweer een natuurreservaat ’Zuiderheide’.  Heel opmerkelijk zijn hier de vele grafheuvels. Ze strekken zich uit over de hele ’Zuiderheide’ en de aangrenzende de ’Westerheide’. Deze laatste is  beter bekend als ’De Zeven Bergjes’. Op ’De Zuiderheide’ zijn wat vennetjes te vinden waar vroeger de schapen werden gewassen; vandaar ook de naam ’Laarder Wasmeer’. Ook ligt hier de bekende ’Anna`s Hoeve’ die ooit in de dertiger jaren diende als werkgelegenheidsproject. Na bijna twaalf kilometer bereiken we de grote middagpauze bij ’ Sherpa De Boshoeve’;  een prachtige gerestaureerde boerderij, waar mensen met een beperking aan dagbesteding doen. Ze klaren er klussen, zoals: het kloven van hout, inzamelen van kleding , papier en curiosa. Het is mooi om te zien. In de kantine zijn enkele lieftallige dames, die ons van natje en droogje voorzien tegen een schappelijke prijs.  Even doe ik mijn schoenen uit om mijn voeten wat doorbloeding te geven. Niemand zegt er wat van, dus de sokkengeur valt wel mee.

Natuurlijk ga ik buiten zitten met vele anderen, genietend van een heerlijke rust die als geroepen komt. Een van de wandelaars zie ik de ogen sluiten en zet hem op de kiek. Gelijktijdig schrikt hij wakker.  Maar zoals altijd is het ook nu weer spoedig tijd voor het tweede gedeelte. Nadat een ieder weer is ’opgetuigd’ bedanken we de bediening en vervolgen de route. Henk staat alweer te trappelen. Even nog een kiekje waarop vermeld staat ’De Blokhut’. Tot ziens…. leuk dat je er was. Langs ’De Zuiderheide’ en ’De Wittebergen’ (grote oppervlakten van stuifzand en aangrenzend aan de snelweg A1) vervolgen we de route. Aan de overkant van de A1 ligt hotel  ’De Witte Bergen’ van Van der Valk. Weer wandelen we over en door de zandverstuivingen; nu op ’De Hilversumse heide’. Bij het Geologisch museum en het Sint Janskerkhof gaan we onder een tunnel door en komen op ‘De Westerheide’,met in de verte de zendmast van Hilversum. De heide staat vol met bloeiende bremstruiken waar we tussendoor wandelen. Even is er nog  een wagenrust. Een van de wandelaars is met behulp van Wim even in de auto gezet. Hij voelde zich niet lekker. Achteraf horen we dat het weer goed gaat met hem….. gelukkig. We naderen Crailo, een buurtschap waar net het snijpunt van wegen bij elkaar komt. Het is  ook bekend vanwege de opvang van asielzoekers  Het centrum is inmiddels opgeheven. Nu komen we op de rand van ‘De Tafelbergheide’. Wederom een lustoord om van te smullen…… wat een rust en stilte.  De schapen staan ons rustig na te staren, koeien liggen in de schaduw en herkauwen gewoon door. Niets verandert er aan hun gedrag als we ze passeren. Al pratend naderen we ‘Huizerhoogt’ een buurtschap van Huizen.  Met enkele grote stappen zijn we er doorheen en slingeren we door de woonwijk Huizen weer binnen. Even nog een kiekje schieten van de ’Gooische moordenaar’ de stoomtram, die afgebeeld is op een groot monument. Dan komen we weer aan bij de sporthal  ’De Meent’. Even ga ik de organisatie bedanken en in het bijzonder de familie Bunschoten.  Maar ook de rest van de SOP-medewerkers verdient weer alle lof. Het was weer fijn om erbij te zijn. Hopelijk tot volgende week.

Hennie Roelofsen

Vandaag was het dan weer zover. Na een akelige blessure, waardoor ik vijf keer verstek moest laten, gaan eindelijk weer met SOP op pad. Wel een tocht  met een randje, want nooit meer kan ik met Jaap carpoolen, die mij altijd kwam ophalen als we richting Huizen gingen.

Als ik aankom zijn er de gebruikelijke handelingen van handen schudden en leuke begroetingen. Eerst ga ik inschrijven. Nico heeft inmiddels al een glaasje fris gehaald voor me. We zijn ruimschoots op tijd. Toch wordt de start, vanwege wat ongelukken op de snelweg, even uitgesteld.

Dan als we denken compleet te zijn, neemt Klaas even het woord en bedankt iedereen voor de kaarten telefoontje en bezoeken tijdens zijn ziekte.  Gelukkig is hij weer wonderbaarlijk hersteld.  Hij is tevens samen met zijn vrouw , dochter en klein kinderen de organisator van deze tocht.  Ook Wim neemt het woord en spreekt alle 72 wandelaars toe en overhandigt enkele bijzondere certificaten. Onze voorloper, Henk, krijgt een oorkonde met daarop vermeld: 40 keer 80 kilometer volbracht te hebben. Ik snap niet hoe deze Paashaas, Kerstman en kleine rat dit voor elkaar krijgt. Petje af voor deze alleskunner. Maar ook Fred krijgt een oorkonde voor het volbrengen van 72 stuks SOP-tochten; ook een prestatie. Inmiddels komt er beweging in de groep. Als een lang lint verlaten we het clubgebouw van de korfbal vereniging, waar we Veronica en kinderen bedanken voor de bediening. Toch zullen ze ons de gehele dag achtervolgen met lekkers. Eerst maken een slingertje door de bebouwing met hier en daar wat opvallende gebouwen, zoals de mooie moskee ’An Nasr’ (liggend aan wat waterpartijen met hele mooie sculpturen). Even verder staat er weer een ’The Iron Man’; een prachtig beeld. Wandelend door het stadspark komen we nu bij een soort stuifzand waar allerlei soorten zwammen zijn te vinden volgens de beschrijving. Even wachten we op elkaar als we de drukke randweg oversteken en weer lopen we volop in de natuur ter hoogte van Blaricum; de ‘Groeve Oostermeent ‘ een overgang van Gooise stuwwal naar Eemvallei. Onlangs is besloten dit allemaal om te vormen naar een waterparel, waar kwel en regenwater worden opgevangen en zo een biotoop te vormen. Hoe dat moet, gaat nog allemaal onderzocht worden. Dan verlaten we dit gebied en wandelen we langs de rand van Blaricum ook de grens van Utrecht en Noord-Holland met heel in de verte de Sint Vituskerk. Nu wandelen we parallel aan de A27 en gaan richting Laren via Eemnesserweg. Aangekomen op ’de Brink’ van Laren zien we de mooie Sint- Jansbasiliek. Even sta ik stil en neem wat kiekjes. Ondertussen vertelt Veronica dat ze even met haar collega aan het babbelen was op de plaats waar ze werkt, als ze niet wandelt. Dan gaan we een heel oud stukje Laren in en al gauw zien we de statige korenmolen uit 1773. Een juweeltje om het zo maar eens te noemen. Ernaast ligt een winkeltje waar een etalage is met diverse zakjes met allerlei soorten meel. Toevallig staat de vrachtwagen met zakken meel ook nog op de stoep om het geheel compleet te maken. Het is iets dat allang uit het gewone straatbeeld is verdwenen. Oh en niet te vergeten de hooiberg, die zo midden in de woonwijk is gelegen. Bij sportpark ’De Laarder Engh’ buigen we af naar de Lage Vuurscheweg. Alweer een natuurreservaat ’Zuiderheide’.  Heel opmerkelijk zijn hier de vele grafheuvels. Ze strekken zich uit over de hele ’Zuiderheide’ en de aangrenzende d’Westerheide’. Deze laatste is  beter bekend als ’De Zeven Bergjes’. Op ’De Zuiderheide’ zijn wat vennetjes te vinden waar vroeger de schapen werden gewassen; vandaar ook de naam ’Laarder Wasmeer’. Ook ligt hier de bekende ’Anna`s Hoeve’ die ooit in de dertiger jaren diende als werkgelegenheidsproject. Na bijna twaalf kilometer bereiken we de grote middagpauze bij ’ Sherpa De Boshoeve’;  een prachtige gerestaureerde boerderij, waar mensen met een beperking aan dagbesteding doen. Ze klaren er klussen, zoals: het kloven van hout, inzamelen van kleding , papier en curiosa. Het is mooi om te zien. In de kantine zijn enkele lieftallige dames, die ons van natje en droogje voorzien tegen een schappelijke prijs.  Even doe ik mijn schoenen uit om mijn voeten wat doorbloeding te geven. Niemand zegt er wat van, dus de sokkengeur valt wel mee.

Natuurlijk ga ik buiten zitten met vele anderen, genietend van een heerlijke rust die als geroepen komt. Een van de wandelaars zie ik de ogen sluiten en zet hem op de kiek. Gelijktijdig schrikt hij wakker.  Maar zoals altijd is het ook nu weer spoedig tijd voor het tweede gedeelte. Nadat een ieder weer is ’opgetuigd’ bedanken we de bediening en vervolgen de route. Henk staat alweer te trappelen. Even nog een kiekje waarop vermeld staat ’De Blokhut’. Tot ziens…. leuk dat je er was. Langs ’De Zuiderheide’ en ’De Wittebergen’ (grote oppervlakten van stuifzand en aangrenzend aan de snelweg A1) vervolgen we de route. Aan de overkant van de A1 ligt hotel  ’De Witte Bergen’ van Van der Valk. Weer wandelen we over en door de zandverstuivingen; nu op ’De Hilversumse heide’. Bij het Geologisch museum en het Sint Janskerkhof gaan we onder een tunnel door en komen op ‘De Westerheide’,met in de verte de zendmast van Hilversum. De heide staat vol met bloeiende bremstruiken waar we tussendoor wandelen. Even is er nog  een wagenrust. Een van de wandelaars is met behulp van Wim even in de auto gezet. Hij voelt zich niet lekker. Achteraf horen we dat het weer goed gaat met hem….. gelukkig. We naderen Crailo, een buurtschap waar net het snijpunt van wegen bij elkaar komt. Het is  ook bekend vanwege de opvang van asielzoekers  Het centrum is inmiddels opgeheven. Nu komen we op de rand van ‘De Tafelbergheide’. Wederom een lustoord om van te smullen…… wat een rust en stilte.  De schapen staan ons rustig na te staren, koeien liggen in de schaduw en herkauwen gewoon door. Niets verandert er aan hun gedrag als we ze passeren. Al pratend naderen we ‘Huizerhoogt’ een buurtschap van Huizen.  Met enkele grote stappen zijn we er doorheen en slingeren we door de woonwijk Huizen weer binnen. Even nog een kiekje schieten van de ’Gooische moordenaar’ de stoomtram, die afgebeeld is op een groot monument. Dan komen we weer aan bij de sporthal  ’De Meent’. Even ga ik de organisatie bedanken en in het bijzonder de familie Bunschoten.  Maar ook de rest van de SOP-medewerkers verdient weer alle lof. Het was weer fijn om erbij te zijn. Hopelijk tot volgende 

Hennie.Roelofsen

EEMLANDTOCHT     27 MEI 2015

                     

Zoals afgesproken gaan we vandaag naar Soest en kunnen we ervaren wat Wim voor ons gebrouwen heeft. De reis verloopt voorspoedig, want niettegenstaande dat het druk is, kunnen we flink opschieten en komen op de plaats van bestemming zonder in de fuik van een file te belanden. Het is nog maar amper half tien als we het startlokaal binnenstappen en ons als deelnemers laten registreren. De tijd die ons rest gebruiken we voor een babbel met deze en gene en in bijzonder met mijn vriendin, Olijfje.

Na een korte toespraak van Wim verlaten we de kantine en scharen ons achter hem en Henk in een lange stoet van 81 deelnemers om na het verlaten van het terrein in een grote zandbak terecht te komen. Gelukkig draag ik hoge schoenen en heb ik er geen last van, maar degenen die een lagere soort aan zijn voeten heeft, wordt gelijk al geconfronteerd met een concurrent in de vorm van zand, hetgeen één der deelnemers tot de olijke conclusie brengt dat je zo stevig op je voeten komt te staan.

Vervolgens klauteren we door een soort van bos, waar ik mij afvraag of Wim de weg is kwijtgeraakt, want een pad is niet te bekennen en takken versperren ons de doorgang. Na de krakende takken achter ons gelaten te hebben, belanden we op meer begaanbare paden, sommige onverhard en andere van beton en meer bedoeld om fietsers ook van deze omgeving te laten genieten. Hoewel het weer een zomers karakter heeft en er oerhollands uitziet met stapelwolken en af en toe een glimp van zon, kunnen we er niet omheen dat het goed wandelweer is.

En daarna komen we op de vroegere vliegbasis Soesterberg, een enorm  complex van elkaar kruizende startbanen en munitiedepots half in de grond verzonken. En het op afstand niet als zodanig te herkennen, maar bij het naderen zich ontpoppend als een museum van ongekende grootsheid. Het aanschouwen van de originele vliegtuigen ontlokt Heine tot een opmerking dat hij de dag van zijn leven beleeft. Natuurlijk wil hij hierbij gefotografeerd worden om ermee thuis te kunnen komen  als de held van de dag. De noodzaak van deze vroegere vliegmacht wordt iets verderop benadrukt door ons een stukje uit de Berlijnse muur te tonen om ons erop te wijzen dat er een dreiging bestond.

Na alles van alle kanten bekeken te hebben, lopen we in het rustige tempo dat ons vandaag is toebedacht naar de 'grote rust' in de Sterrenberg, waar de stoelen weliswaar hard, maar de prijzen van een vooroorlogs niveau zijn. Het is de mensen aan te zien dat de tocht van vandaag als uniek en met voldoening wordt ervaren. Als het sein van vertrek wordt gegeven, formeert de groep zich weer en lopen we naar Huis ter Heide, dat zich laat voordoen als één groot park vol bloemenpracht en

 waar de rhodondendron zich uitgebreid laat fotograferen. Maar voordat we zo ver zijn, mag ik niet vergeten te vertellen dat Heine zich heeft laten vereeuwigen naast een grote en van veel glanswerk voorziene slee van Amerikaanse origine. En steeds weer, elke keer dat hij mij ziet, herhaalt hij dat zijn dag niet meer stuk kan.

Via weer een ander stuk van de oude vliegbasis en een slingerende route door een bos bereiken we weer de bewoonde wereld en kunnen we opgelucht ademhalen dat we het zonder bottenbrekerij hebben doorstaan. Het hek bij de atletiekvereniging staat uitnodigend open om ons binnen te laten en dit brengt tevens de wandeling ten einde. Volgens mijn GPS hadden we nog een kilometer verder gemoeten, maar omdat ik geen zin heb om het in mijn eentje te doen, sluit ik mij bij de overigen aan. Mijn medereizigers willen meteen naar huis, dus het afscheid nemen laten we dan maar achterwege. Wel wil ik hier nogmaals benadrukken dat we en ik spreek dan ook voor de andere deelnemers niet alleen verrast, maar buitendien ook genoten hebben van deze dag onder leiding van Wim.
Quirinus
.

SOP 5eEemlandtocht

Op woensdag 27 mei 2015 organiseert Wim Veerman de 5eEemlandtocht. Dankzij ons geweldig Landelijk Wandelprogramma wordt alleen het adres van de parkeerplaats genoemd, niet dat van de startlocatie. Niet getreurd, ik ben er al meer geweest, dus die wel gevonden.

Aangekomen blijkt Wim, vaste waarde Hans Mulder bereid gevonden te hebben om zijn auto weer ten behoeve van de wagenrust ter beschikking te stellen. Deze hoefde maar een 3 kilometer verderop geparkeerd te worden, of ik even voor chauffeur wil spelen. Weer terug naar de auto en achter Hans en Wim aangereden. Je kan zien dat Wim geen auto rijdt, de weg waarover we reden was verboden voor auto’s. Gelukkig was de slagboom op en weer zonder problemen de gewenste locatie bereikt. Terug naar de start en nog even op een stoel zitten.

Iets voor tienen begon Wim met de mededeling dat de tocht wel de 5eEemlandtocht heette, maar dat we de Eem vandaag niet gingen zien. De tocht ging over de Utrechtse Heuvelrug en door Park Vliegveld Soesterberg.  Ook goed, we zullen wel zien wat er op ons afkomt. GPS gestart, wachten op satellieten en op de gebruikelijke positie, helemaal achteraan, gestart. Ik had zowaar een keer de route van de site gedownload en in het apparaat geladen. Van het weekend 24 uur achter elkaar gewandeld en mijn rechtervoet had daar nog wat naweeën van.

Het eerste stuk was niet nieuw, wel erg zanderig. Het stuifzand wordt weer een beetje terug gebracht (bomen weg gehaald) en wij mochten daar overheen ploeteren. Leverde wel mooie plaatjes op. Vervolgens als voetganger een stukje over de weg die ik vanmorgen ook al had gezien. Langs een voormalige militaire locatie, waar ik in het verleden op oefening menig uurtje de wacht heb gehouden. Niets meer van over. De auto van Hans kwam al in zicht, maar eerst werd er een rondje over Landgoed De Paltz. Dit is in 1876 ontworpen landschap is sinds 2014 opengesteld voor het publiek. Je moet wel weten welk hek je moet hebben, een smal toegangshekje aan de zijkant van de poort geeft doorgang. Met een groep van 80 man heb je dan een beetje file. Wel een mooi landschap met veel heuveltjes. Na 7 km eindelijk de wagenrust, met roze koek (ja die uit mijn schooltijd) en frisdrank.

Na de rust liepen we richting Park Vliegveld Soesterberg.  Eerst langs de munitiebunkers, goed voor 1.000 kilo explosieven per vierkante meter, langs de opstelplaatsen voor helikopters en vervolgens naar het Nationaal Militair Museum.  Dit meuseum vervangt het  legermuseum te Delft en het Militaire Luchtvaart Museum te Soesterberg. Het is op 13 december 2014 open gegaan voor het publiek en er zijn al ruim 100.000 bezoekers geweest. Wij liepen om het museum heen. Langs een Fokker Troopship, een Brequet Altantic en een Lockheed Neptune. De laatste 2 zijn maritieme patrouille vliegtuigen. Iets verder, buiten op de plaat staan een F-86 Sabre en een F-102 Delta Dagger. Deze hebben dienst gedaan bij het 32nd Fightersquadron van de Amerikaanse Luchtmacht, welke van 1956 tot en met 1991 mede het Nederlandse Luchtruim hebben bewaakt.

De collectie wordt na verder uitgebreid, als vliegtuigen die bij het depot liggen behandeld zijn om buiten te kunnen staan. Dat kan nog wel even duren.  We liepen op SOP snelheid door (jammer) want door al het fotograferen raakten we behoorlijk achterop. Nog even langs een paar Nike Hercules raketten, die in Duitsland in de NATO-raketgordel hebben gestaan, door naar een commando-bunker van de Duitsers uit de Tweede Wereldoorlog. Iets verderop ligt het monument voor de gevallenen van de Luchtvaartafdeling uit de meidagen 1940. Op dezelfde plek ook het monument voor alle mensen die zijn omgekomen in dienst van Militaire Luchtvaart.  Vliegen doen we in Nederland militair vanaf 1913, de Luchtmacht is pas na de Tweede Wereldoorlog een zelfstandig krijgsmacht onderdeel geworden. Voor die tijd was het een onderdeel van de Landmacht.

Ook nu was de tijd om te kijken weer wat beperkt, maar we waren er om te wandelen! Niet om een museum te bezoeken. Zeker aan te raden, maar dan wel in eigen tijd! We verlieten de basis via de hoofdingang en liepen even later via een nieuwe toegang de startbaan op.  In het verleden mocht je er omheen lopen, een behoorlijke tippel. Ik weet dat ze ,midden jaren negentig, met de Amersfoortse 2 daagse ook over het terrein gingen. Had je geen inschrijfbewijs, jammer, geen toegang. Omlopen was dan het devies. Wij hadden hier geen last van. Via enkele mooie oude auto’s, onder andere een Jaguar E-type ging het naar de rust in de Sterrenberg te Soesterberg. Goed geregeld, hier waren broodjes kroket.

Na de rust door het bos, langs een favoriete rustlocatie van Kokkie, de MacDonalds, de weg over en langs het beroemde witte kerkje van Huis ter Heide. We vervolgde ons weg door het park, met een mooie fontein en kwamen langs een weide met pony’s. De baas was tegen het voeren van zijn dieren en had een aantal leuke spreuken op gehangen. Nieuwsgierig, kijk bij de foto’s. We volgden het hek en ging weer langs de start- en landingsbaan. Uitzicht op het depot, met onder andere een Mig 21, F-100 Super Sabre , F-104G Starfighter en F-86K Sabre bijgenaamd Kaasjager.

We kwamen vervolgens in het shelterpark. Na de Israëlische verrassingsaanval in 1967 waarbij de Egyptische Luchtmacht op de grond werd vernietigd zijn op alle vliegvelden Shelters gebouwd die een bomaanval kunnen weerstaan. Bij één van deze shelter kregen we een kleine versnapering.  Gerrit wilde weten hoe de deuren bewogen, na onderzoek bleek dit door kleine wieltjes.

Het restant van de tocht liepen we door de bossen, onder andere over het beruchte kamelenbultenpad, bekend van de WS78 uit Bilthoven. De track gaf aan dat de voorloper er genoeg van had, we liepen weer anders (korter) of zou het toch onkunde zijn…. De finish werd bereikt en operatie stofwolk (letterlijk) werd in gang gezet.

Hans vroeg we direct zijn auto konden ophalen. Wim adviseerde nog dat hij moest gaan wandelen, maar Hans had een voorkeur voor de auto. Dezelfde route als vanmorgen (inclusief stuk verboden voor auto’s) alleen was nu de slagboom dicht. Mijn auto is niet breed, maar deze doorgang was echt te smal. Moest Hans toch een stukje gaan wandelen. Terug op de finsih nog wat gedronken en op Hans gewacht.

Wim bedankt voor de mooie tocht, Hans bedankt voor de medewerking aan de verzorging. Tot groot genoegen van de heer Klaas Bunschoten ben ik volgende week woensdag niet in Huizen. Hopelijk is Hennie Roelofsen dan wel van de partij.

RONDJE ODIJK”    20 MEI 2015   25 KM

 

Ik moet mezelf ervan overtuigen dat ik er klaar voor ben. Het is immers al twee keer gelukt om het SOP-tempo gedurende vijf en twintig kilometer vast te houden. Doch dit was niet met een groepswandeling en kon ik zelf bepalen waar en hoelang ik wilde rusten. Toch nog met twijfels in mijn hart reis ik af naar Odijk om mij daar te bewijzen. En nadat ik daar Olijfje heb aangehoord, wordt mijn onzekerheid er niet minder op. Zij ziet iets van mijn twijfel in mijn ogen.

Het vertrek, dat is vastgesteld op 10.00 precies, wordt logischer wijze  met tien minuten uitgesteld omdat Henk door pech met zijn auto niet op tijd kan zijn. Maar om tien over tien  geeft Gerard het sein dat we kunnen gaan. Zelf, hij heeft de tocht voor ons uitgestippeld, loopt hij vanwege een blessure niet mee. Door een sanitaire behoefte op het laatste moment moet ik hollen om mij te kunnen aansluiten bij de groep. Henk, onze kopman, zet er van meet af aan flink de pas in alsof hij de verloren tijd wil inhalen, maar omdat ik nog fris ben, houd ik het tempo toch bij. De route leidt ons in de richting van Houten, waar de eerste wagenrust staat gepland. Eer het zo ver is, moeten er nog heel wat lange rechte stukken overbrugd worden. Henk denkt er misschien ook zo over en laat mij hijgen en smachten naar een rustig moment om op adem te komen.

Voor mij uit zie ik Engeltje vrolijk voortstappen. Zij heeft ons voor aanvang van de tocht medegedeeld dat zij met haar Frans de grote stap gaat wagen om in het huwelijk te treden. Graag had ik met haar over deze prachtige gebeurtenis van gedachten willen wisselen, maar ik zie geen kans om bij haar in de buurt te komen. En Olijfje, enkele meters voor mij, is alle interesse in mij schijnbaar verloren. Dus ik moet mijn aandacht aan de omgeving, die ook niet echt boeiend is, wijden. Af en toe schiet ik vluchtig een foto in de hoop dat de sluiter snel genoeg is om het beeld vast te leggen.

Na acht kilometer komen we op onze rustplek, een met puinresten bezaaid terrein, met als enige mogelijkheid om te zitten een betonvlechtwerk gevuld met stenen is. Gelukkig kan ik tegen mijn Engeltje aan zitten, zodat er enige warmte van haar in mij overstraalt die mij doet besluiten hoe dan ook deze wandeling voort te zetten. Na twintig minuten, niet lang genoeg om tot rust te komen, klinkt het snerpende fluitje van onze leidsman en moeten we hem volgen op het volgende traject. We volgen nu een parkoers door een gecultiveerd natuurgebied met afwisselende schelpenpaadjes, veel groen, maar nog steeds met een tempo dat het water tot aan de lippen doet stijgen. De paar druppels water die een dreigende bui over ons uitstort, zijn niet in staat mijn verhitte gemoed af te koelen. En hoewel ik als laatste bij het fortrestaurant binnenkom, is aan mij niet te merken dat mijn gekneusde ribben mij met pijn eraan herinneren dat ik het eigenlijk rustig aan moet doen. Monique regelt een zitplaats voor mij en dankbaar neem ik van Bert een glas thee aan. Er wordt toch nog op mij gelet en voor mij gezorgd.

Precies na een half uur klinkt weer de fluit, die mij doet denken aan slaafse volgzaamheid in het verleden. Getrouw gaan we naar buiten en worden verrast door stralende zonneschijn die weldadig aanvoelt op mijn getobde lijf. We formeren een groep en hup daar gaan we weer de volgende verrassing tegemoet. Kort na ons vertrek komen we langs de oever van een riviertje te lopen waarvan ik, met mijn aardrijkskundige kennis, vermoed dat het de Kromme Rijn is of misschien de Oude Rijn zal zijn. Welke het ook is, zal mij verder een zorg zijn, maar het is prachtig hier. Mooie landhuizen uit een ver verleden met schitterend aangelegde tuinen ontplooien zich voor onze ogen. En het slingerende smalle voetpad geeft ons de gelegenheid om er de nodige aandacht aan te besteden, omdat het noopt tot een iets rustiger tempo. Een nadeel is dat je als eenden achter elkaar aan stiefelt en niet kunt stil staan, daar de volgende wandelaar dan tegen je aan botst. Maar hoe dan ook is dit het mooiste gedeelte van de lange wandelroute.

Ook deze keer is het de sanitaire behoefte die mij achterop doet geraken, zodat ik enigszins verhit op de laatste rustplaats voor het einde en weer als laatste aankom om mijn banaan in ontvangst te nemen. Chris biedt mij zijn plek aan de lange tafel, zodat ik niet hoef te blijven staan. Ik zit naast Ans, die ik vandaag voor het eerst zie en wissel een paar woorden met haar. Als ik mijn banaan binnen heb en de schillen zijn opgeruimd, staat Henk alweer gereed om het signaal voor vertrek te geven. Al met al heb ik toch een kwartiertje op mijn billen kunnen zitten. Geen overbodige luxe, gezien het tempo dat hierna gevolgd wordt. Met de wetenschap dat ik niet in de steek gelaten zal worden, volg ik op afstand de massa en val om half vier over de motorkap van de auto. De puf om nog naar binnen te gaan ontbreekt mij. Ik doe geen stap meer en het duurt wel een kwartier eer ik zo ver ben dat ik de contactsleutel kan omdraaien en de reis naar huis aanvaarden. Gedurende de reis van drie kwartier naar huis denk ik terug aan de ervaringen van de afgelopen dag en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik mijn blessure nog niet te boven ben gekomen en dat ik nog veel zal moeten afzien. Maar de eerste stap is gezet en al ben ik dan niet helemaal tevreden, ben ik blij dat ik mee heb mogen lopen.
Quirinus
.

 

5e Rondje Odijk

 

Zo als de titel al vermeld, Odijk was aan de beurt voor een SOP-tocht.

Gerard de Langen organiseerde voor de laatste maal een tocht.

Na vijf keer hadden we alle hoeken van Odijk wel gezien.

 

Ruim op tijd bij de startlocatie, op een plek zo dicht mogelijk bij de ingang.

Wandelaars hebben een hekel aan lopen van meters die niet kunnen worden bijgeschreven in het wandelboekje. Binnen lagen de inschrijfkaarten al klaar, helaas ontbrak de bemensing van het startbureau nog. Coby en Henk namen deze taak dan maar even waar, zodat we konden inschrijven en uiteraard heel belangrijk een stempel in het wandelboekje in ontvangst nemen.

Klaas gaf er heel luxe 2 plaatsjes bij.

 

Vlak na het inschrijven verscheen een groep mensen, met daarbij de bemensing van het startbureau. Het was gelijk een stuk drukker. De tijd gaat altijd sneller dan je denkt en al vlot moest ik mijn wandelboekje opbergen en de paraplu meenemen. Helaas was het vertrek ook deze keer niet om 10:00 uur. Klok kijken was niet deze keer het probleem, maar een vaste SOPper met autoproblemen. Nu komt deze persoon wel meer aan de late kant, maar meestal wel net voor de juiste starttijd. Om 10:06 uur kwam het geheel in beweging.

 

Bij het vertrek bleek dat organisator Gerard de Langen niet meeliep. Hij was letterlijk van de trap gevallen. Nee, niet die van de kapper, maar een echte. Hij kon maar een paar kilometer lopen en deed nu met Co en echtgenote de verzorging.

 

Eerst liepen een stukje langs de Kromme Rijn, om daarna richting Werkhoven te gaan. Mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje. We gingen door een tunneltje onder de Provinciale Weg en lieten zoals al aangegeven Werkhoven links liggen. Wie dat spijtig vindt, in Werkhoven is op 29 en 30 augustus 2015 de Leientocht, georganiseerd door Peter Lissenberg. Uit eigen ervaring weet ik dat dit een leuke tocht is.

 

Na een aantal lange rechte wegen, met mooi uitzicht op vers gemaaide weilanden, kwamen we aan de rand van Houten. We liepen door wat nieuwbouw en langs prachtige zogenaamde Noorse schippershuizen. Een kleurrijk geheel. We bekeken zowel de voor- als de achterzijde.

Vlak er na was er de eerste wagenrust. Zoals gebruikelijk een koek en een pakje fris. Terwijl we dit aan het consumeren waren werd er op dezelfde plek vakkundig een schaftwagen geplaatst. Er was niet veel ruimte tussen de vrachtauto en de rand van de parkeerplaats, maar het ding werd netjes geparkeerd.

 

Na een fluitje zette de groep zich weer in beweging. Gelukkig liep ik achter aan! Henk ging links af en Aad rechts af. Aad bleek de betere track volger, hij ging volgens Wim de juiste kant op. We liepen verder. De intussen pikzwarte lucht liet het even regenen en dit werd vergezeld van een paar klappen onweer. Het duurde niet lang. De tocht ging naar Nieuwe Wulven. Een nieuw bos in beheer bij Staatsbosbeheer. Het ligt op een heuvelrug in het terrein. Het lag te hoog om onder water te worden gezet en werd daarom afgesloten door Fort bij Vechten. Het terrein mocht niet worden bebouwd, het schootsveld van het fort mocht niet worden belemmerd. Een leuk stukje nieuwe natuur.

 

Vlak erna kwam de grote rust in zicht, Fort bij Vechten. Dit 17 ha grote fort is het een na grootste van de Nieuwe Waterlinie. Het ligt op de plek van een oud Romeins fort, Castellum Fectio. Men is bezig om de plattegrond van het Castellum zichtbaar te maken. Ook liepen we langs een nagebouwde wachttoren uit de Romeinse tijd. Fort bij Vechten wordt omgebouwd tot het Waterlinie Museum. Jammer is dat men de oude omwalling het doorbroken om de toegang te verbreden. In 1989 ben ik tijdens een oefening met de Natres nog op het fort geweest. De toegang was een kleine stenen onderdoorgang in de omwalling. Wat toen nog kon en nu niet meer denkbaar zou zijn, de toegangsweg van het fort liep via de snelweg A12. Met een hoek van 90 graden. Om weg te komen moest eerst een rijbaan worden afgezet. Het gevolg laat zich raden.... File!

 

Na de pauze, met het enige minpunt van deze tocht, geen broodje kroket, liepen we door een tweede nieuw gemaakte doorgang richting Rhijnauwen. De trein (spoorbomen gaan dan dicht) deelde de groep in tweeën. Dit duurde niet lang, we liepen langs Nieuw Amelisweerd, onder het poortgebouw en langs Huize Rhijnauwen. Daar werd de Kromme Rijn weer bereikt. We volgden een stuk het jaagpad en liepen naar de sportvelden. Daar werden we verblijd met een banaan. Een klein stukje jaagpad, met wel een moeilijke onderdoorgang, Odijk werd bereikt.

Een kilometertje door het dorp en het eindpunt was gehaald.

 

Ondanks de afwezigheid van vaste waarden (Hans en een broodje kroket) een leuke tocht.

Gerard bedankt de route en verzorging, comité bedankt voor de uitvoering en wandelaars bedankt voor het gezelschap

 

3e Belmontetocht

 

Vandaag kan er worden gesopt in Wageningen.

De 3e Belmontetocht om precies te zijn.

De eerste twee had ik gemist, dus voor mij nieuw terrein.

De start was op een sportpark, bij voetbalvereniging Wagemingen.

Geheel tegen de verwachting in bleek het clublokaal een flink eind van de parkeerplaats verwijderd. De eerste tegenvaller was te pakken. Nadat de locatie was gevonden, de tweede tegenvaller. We hadden vandaag geen broodje kroket! Wel een behoorlijk minpunt!

De keuze was nu appeltaart of tomatensoep. De laatste maar aangestreept. De inschrijving liep voor mij voorspoedig, voor de organisatie wat minder, om half tien pas 15 deelnemers.

Normaal zitten we dan op de 50, zo werd mij door het hoofd stempelen meegedeeld.

De volgende tegenvaller was dat hij en zijn vrouw niet meewandelden. De driedaagse van Goes stond op het programma. Eerst wandelen en dan pas naar Goes, dat ging niet. Als je bovenstaande leest zou je tot de conclusie kunnen komen dat het wel een erg negatief verhaal gaat worden met heel veel minpunten! Het valt mee, positief: mooi weer, de aanwezigheid van mijn bijna vaste wandelsopmaat Hans, prima kantine (met democratische prijzen) en een leuke groep van ongeveer 60 man/vrouw. Dat laatste maakt de boel wat beheersbaarder voor de organisatie.

Zoals gebruikelijk, werd er na het uitreiken van een diploma voor 24 maal X SOP-tochten, werd er iets te laat gestart. Klok kijken blijft moeilijk. We liepen niet over de parkeerplaats, maar verlieten het sportpark via de achteruitgang. Direct de bossen in, via een aantal smalle paadjes werd uiteindelijk asfalt bereikt. We liepen langs de rand van Wageningen en draaiden door een parkje met kunst. Mooie bloeiende bomen. Aan het einde van het parkje gingen we rechtsaf richting centrum Wageningen. Voor we daar kwamen, werd koers richting uiterwaarden gezet. Als dat maar goed zou komen. De laatste keer met Casper door de uiterwaarden bij Amerongen stond nu niet als een groot genoegen in mijn geheugen. Wel om de vele modder die we daar te verwerken kregen. Nu hadden we mooi weer en een lekker droge ondergrond. Voor niets zorgen gemaakt!

Na de uiterwaarden werden we getrakteerd op een mooie klim richting Belmonte. De tuinen waaraan deze tocht zijn naam dankt. Na de inspanning om boven te komen werden we verrast op bloemen pracht. De rhododendron (een pracht woord voor het dictee...) stond in bloei. Daar is een hele collectie van aanwezig, in allerhande kleuren. De collectie is opgebouwd in twee tijdvakken, het eerste deel in 1950, het tweede deel in 2003. Overuren voor de camera en de fotograaf. De tocht vervolgde zijn weg langs de kam, om langzaam af te dalen naar rivierniveau. Op een parkeerplaatsje stond de auto met daarin de gebruikelijke limonade en koeken. Van de laatste waren er teveel, waarover later meer.

Henk Dikken was achter een hek gaan staan... Ja wel, we moesten daar over heen en weer een stukje uiterwaarden lopen. Net als het vorige stuk, prima te doen, lekker harde grond. Vervolgens liepen we door de winkelstraat van Renkum. Een paar dames, welke aan het trainen zijn voor de Vierdaagse (van Nijmegen), vonden een gelegenheid waar ze gebruik mochten maken van het toilet. De grote rust was pas op 18 kilometeren de limonade was waarschijnlijk al doorgezakt. Slotloper Wim bleef wachten om ze verder de weg te wijzen.

Wij liepen verder, al hoewel een andere dame wilde eigenlijk ook wel naar het toilet, maar hield dapper vol tot de grote rust. Wel maakte ze een foto van een benzinestation om naar haar vriend te sturen met de vraag waar ben ik? Zijn ouders wonen hier vlakbij. We gingen weer richting een uiterwaard. Deze kende ik, hier hadden we al gelopen tijdens de tweedaagse van Wolfheze. Nu liepen we in tegengestelde richting. Renkum werd weer bereikt. Daar het bos, afzakken naar de beek. We liepen een stukje bekend van WS78 uit Ede. Ook nu was de modder keurig opgedroogd.

De grote rust was op dezelfde plek als bij WS78 de soep- en koffiepost. Hans haalde de tomatensoep en ik regelde een plekje op de bank. Niet goed genoeg naar zijn zin, hij pakte een krukje... De soep was lekker al hoewel de verstrekte lepel van hout wel iets meer vorm had mogen hebben. Elke nadeel heeft zijn voordeel, je doet wel lekker lang met een bordje soep. Ik ging 2 cola halen, maar dankzij de lepel, viste ik achter het net. Paul H. kocht de laatste cola, zodat wij het met witte cola, ook wel 7 Up genoemd, genoegen moesten nemen.

De klok tikte verder en mede kopman Bert Faro gaf aan dat we over vijf minuten door zouden gaan. Pech, ik had me net geinstalleerd in een prima schommelstoel. Helaas, geen ontkomen aan. Eerst richting beek, een stukje volgend, waarbij opviel dat er wel veel bomen waren afgeknapt of om gevallen. Een brugje over en via een ruime bocht weer terug langs de rust. Nu ja, langs, er zat een behoorlijk stuk drassig grasland tussen. We liepen over een plankier (ook bekend van WS78), nu zonder vorst, terug naar de eerder gelopen bosrand. Alleen liepen we nu onderlangs terwijl wij de eerste keer op niveau liepen.

We slingerden nog wat door de bossen en gingen net voor de inrichting, bij twee leeuwen rechtsaf. Hier kwamen de overgebleven koeken uit diverse rugzakken te voorschijnen. Casper had pas in september weer een tocht en de koeken bleven niet zolang goed. Correct, mijn koek had een houdbaarheidsdatum van 19-05-2015. September ging deze koek inderdaad niet halen. De koek smaakte er niet minder om. Daarna liepen we het bos weer in. Onverwachts was daar de achteruitgang van het sportpark weer en ook deze SOP-tocht was weer gedaan.

Volgens mijn GPS iets korter dan normaal, waarschijnlijk compensatie voor de verre afstand die we naar de parkeerplaats moesten lopen.

Na het nuttigen van een cola, ja de reguliere variant, richting eten bij Hans.

Gelukkig is onze normale verslaggever en fotograaf hopelijk in Huizen weer hersteld.

Ik ben er dan niet, kan hij direct weer aan de slag.

Organisatie bedankt voor het mooie weer, mooie route, versnaperingen en drank.

 


Paleis Het Loo Wandeling

Na een weekje geleden richting Twente moest de auto vandaag weer die richting op worden gestuurd.  Gelukkig niet zo ver, in Apeldoorn organiseert Wim Veerman een wandeling rondom Paleis Het Loo.

Omdat ik een weekje een wandelpad in Duitsland had gedaan, zag ik op dinsdag de door Aad de Bie toegestuurde route. Veel gedraai door de tuinen, als ik dat maar wat ging vinden. Woensdag toch maar op pad gegaan. De start was bij een voetbalvereniging opgericht in 1882. Robus et Velocitas  (Kracht en Snelheid) is de oudste voetbalclub uit Gelderland. Ze spelen in 3B na vorig jaar gedegradeerd te zijn uit 2. Nu gaan ze waarschijnlijk weer naar 2. De kantine was wel een hele klim naar boven, met als toegang een schuifdeur. Een hoop wandelaars hadden daar wat problemen mee.

Rustig begonnen met een cola en met Gerrit een gesprek gehad over de tocht in Daaro. Ik was van mening dat de meeste mensen uit Hiero kwamen, Gerrit dacht meer van Daaro. Zoek hij nog uit. Corrie was ook weer hersteld van haar blessure, ging dus ook een stukje wandelen.  Het liep lekker vol, zo vol dat de wandelboekplaatjes op waren, terwijl er nog mensen binnen kwamen. De familie Bunschoten zorgde voor een flinke verlaging van de gemiddelde leeftijd. De jonge dames hadden vakantie en kwamen opa en oma begeleiden.

Na een korte toespraak van Wim en het wederom uitreiken van een oorkonde ging we van start. Paleis het Loo was vandaag het doelwit. Gebouwd in 1686 was het tot 1975 de zomerresidentie van de Oranjes. Prins Margriet verliet in 1975 als laatste bewoner het paleis. Vervolgens volgde een ingrijpende restauratie waarbij het paleis in de 17eeeuw staat werd terug gebracht. Nu is het een museum, met een tentoonstelling over Sisi.

Na een kort stukje door de straten richting paleis was het even wachten, het hek moest voor ons worden opgedaan. Wim voerde ons langs Kasteel Het Oude Loo, de dierenbegraafplaats (paarden en honden) en de schietbaan. Daarna kwamen we bij de vijvers.  Wim deelde hier een versnapering uit.  We waren bij de mannenkleedgebouwtje. In het water grote karpers. In het vervolg liepen we langs een vijver met volgens kenners forellen. In het land zagen we ganzen met jongen.

Verderop in de tuinen liepen we langs de gedenkzuil Jong Nederland. Deze zuil is als huwelijks geschenk van Nederlandse HBS-en aan Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik. Amersfoort was in die tijd dus niet een plaats met HBS. (Corrie vroeg zich af waarom het wapen van Amersfoort niet op de zuil aanwezig was). Via nog meer tuin werd uit eindelijk de Koninklijke Stallen bereikt. Hier was op 12 kilometer de grote rust. Mooie locatie, wel druk daar de op dat moment los barstende regenbui. We hadden extra lang pauze om ook de tentoonstelling in de stallen te bekijken.

De tentoonstelling bestaat uit vervoersmiddelen van de Oranjes. De auto welke Prinses Beatrix en  Prins Claus als huwelijksgeschenk kregen aangeboden. Een grote Fiat coupe. De koets waarmee voormalig Koningin Wilhelmina is begraven, de Fords welke zijn gebruikt door Koningin Beatrix enzovoort. Ook een pauw kwam bedelen om wat eten. Joost voerde het beest wat brood.  De pauw hadden we al wat eerder in de boom zien zitten.

Net nadat Wim verder wilde werden we weer vergast op een flinke bui. Nu was het landgoed aan het westen van het paleis aan de beurt. Eerst langs de damherten, daarna slingerend door het bos. We kwamen langs voormalig fort Wiesel (aangelegd in 1854-1855) en vervolgens langs een wildobservatiepunt. Hier mochten de liefhebbers een trap op om daar te wild waar te nemen.  Achter de schutting waren inderdaad reeën of damherten te zien. Dat de beesten er niet vandoor gingen met al dat lawaai verbaast me nog steeds. Daarna werd de wagenrust opgezocht. Overigens constateerde Nico dat we wel erg vaak van de track afweken. Geen probleem, zolang Wim de weg maar wist kwam dat we goed.

Net voor de wagenrust werden we weer bezocht door een flinke regenbui. Ook deze duurde niet lang. Hier stond de auto van Hans en kregen we een Mars, Snicker of Twix, met een pakje drinken. Hans zou hierna direct naar zijn werk gaan en verkneukelde zich dat wij in de regen zouden lopen terwijl hij in de auto zou zitten.

We liepen via een lange laan richting uitgang. Ook nu viel er weer een forse regenbui, welke Hans dus mistte.  Via wat andere straten werd de voetbalclub weer bereikt. Al met al een mooie tocht die zeker voor herhaling vatbaar is, alleen wel graag zonder de regen!

Wim, bedankt voor de tocht, Hans bedankt voor de verzorging. Overigens nog een rectificatie voor mijn verhaal over Daarle,  Cockie is onjuist, dit moet zijn Kokkie, waarvan akte.

1e Watertorentocht Daarle

Op woensdag 29 april 2015 was er een SOP vanuit Daarle. Eerst maar eens gekeken waar dat wel niet lag. Erg uit het midden van land, je moet daarvoor naar Twente. Ook wel Daaro genaamd.

Om de reiskosten nog binnen de perken te houden afgesproken met Hans, Cockie en Corrie om samen te reizen. Corrie liet het afweten, ze had na de Kennedymars van Emmeloord een blessure aan de knie. Zelf mijn mededeling dat pijn fijn is kon haar er niet van overtuigen toch mee te doen. Min één naar Daarle afgereisd. De reis was al een hele belevenis. Eerst waren er reeën in het land, daarna de GPS gevolgd, want Daarle is dermate klein dat het pas na de tweede rotonde van de rondweg van Wierden op de wegwijzers verschijnt.

Het startpunt, een café, was vlot gevonden. Dat hadden al meer mensen gedaan, het was al een beetje druk. Aan de start kon je opgeven of je soep of een broodje kroket wilde. Beide aangestreept. Alleen is het dan wel handig als de persoon die dat door zou bellen het briefje niet vergeet. 

Om 10:00 uur, na het uitreiken van een oorkonde aan Gerrit Oskam (heb ik gemist, was al buiten) met 81 personen op pad. Er waren er niet zoveel van Daaro als wel een behoorlijk aantal van Hiero. Terwijl we al even aan de wandel waren werden er 2 personen na gebracht. Deze dachten dat het om een normale wandeltocht ging, niet om een groepswandeling.

Het eerste stuk via wat onverhard en later rustige wegen naar Hoge Hexel. Bij de plaatselijke schaapskooi werden we door de zus en zwager van Gerrit vergast op verse koffie of thee vergezeld van kruidkoek gebakken door Della. De kruidkoek is overigens zeer aan te bevelen, alleen daarvoor ga ik de volgende keer weer terug.  Het is trouwens ook wel handig een kopje onder de koffietap te zetten als je de tap opendoet. Vanaf de tafel drinkt dat een stuk lastiger.  Nadat de dames bijna allemaal de toilet met een bezoek hadden vereerd werd er weer doorgelopen.

We gingen een rondje in de buurt van Hoge Hexel doen. Via het waterwingebied (water voor de watertoren verderop?), om de es, weer terug naar het Kulturhus voor de grote pauze. Daar kwamen we de gevolgen van het vergeten briefje tegen. Geen kroket meer, terwijl je wel hebt besteld! Even geduld en we kregen een prima kroket geserveerd. Ook nu tikte de klok braaf door, we mochten aan het laatste stuk beginnen.

Hoge Hexel werd nu via de andere zijde verlaten en we gingen op weg naar de watertoren waaraan de tocht zijn naam te danken heeft. Via een landelijk gebied kregen we uit eindelijk zicht op de watertoren. Vlak bij de toren werden we weer verrast met kruidkoek (deze keer de gember variant) en bowl. Dat laatste is wel zeer gevaarlijk van wege de overvloedig aanwezig zijnde vitaminen. Dat ben ik helemaal niet gewend!

De watertoren ligt vlak bij Daarle, maar met zicht op het plaatsnaambord werd er rechts af gegaan i.p.v. links af naar de finish. We hadden nog niet genoeg kilometers. Iets verder was er even iets verwarring over de te volgen route, maar Della nam de groep mee over de juiste weg. GPS track volgen is soms moeilijk. Iets verder kwamen we langs een wei vol paarden. Eén van de paarden was niet tevreden over het gedrag van een veulen, deze kreeg een beet  en snelde naar moeder. Iets verder kwam na de kinderboerderij, met lama’s eindelijk Daarle weer in het zicht. Via een nieuw stuk en een speelplein met kinderen kwam de finish in zicht. Overigens zijn de kinderen niet op de hoogte dat er naast voetbal ook zo iets als wandelen bestaat. Zendingswerk voor Della is aan de orde.

Na een drankje en bezoek aan de toilet weer terug richting Amersfoort. Geen files of zo iets, dus Cockie op tijd op de trein gezet en Hans thuis voor de deur er uit gegooid.

Ondanks de redelijk verre reis voor 25 kilometer wandelen was het een leuke dag, wel slecht voor de lijn!  Gerrit en Della (en uiteraard zus en zwager) bedankt voor de mooie tocht en goede verzorging. Hans en Cockie bedankt voor het gezelschap.

 

Bertus van Ginkel

Op een wat ongebruikelijke dag, de dinsdag beginnen we in Wolfheze aan de eerste dag van de tweedaagse. Natuurlijk is, zoals gebruikelijk, de inschrijving en start bij café restaurant ’De Tijd’.    Zoals altijd ben ik ruim voldoende op tijd aanwezig, bij ’De Tijd’. Het is al gezellig druk. eerst maar een glaasje fris bestellen. Het belooft warm te worden, dus vocht is een belangrijke factor vandaag. Na wat heen en weer gebabbel wordt het tijd om naar buiten te gaan. Even wordt Klaas in het zonnetje gezet en wordt een bloemetje overhandigd. Hij zal vandaag weer mee wandelen zover het gaat.  Dan nog een overhandiging van een oorkonde voor 24 tochten aan Deliana en we gaan van start. Al snel verlaten we het prachtige dorpje. We nemen de parallelweg. Als we afbuigen, lopen we tegen ’De Boschoeve’ aan; een kwekerij met een theeschenkerij, een tuinwinkel, een pluktuin en een stel modeltuinen. Eigenlijk te veel om op te noemen. We wandelen richting Renkum/Heelsum langs een immens groot golf terrein. Voor de kenners onder ons …drie lussen van negen hols. Op de vlakte staat een behoorlijke bries, maar lekker in de rug.  Het zal steeds wat warmer worden volgens de weermannen. We naderen Heelsum een dorp in de gemeente Renkum bekend om zijn papier- industrie. In 1738 stonden er  acht papiermolens.  Bekende papiermakers waren Pannekoek en Schut. In 1895 brandde de laatste molen af en werd een nieuwe, machinale verwerkingsmogelijkheid gebouwd door Schut. Die bestaat nog steeds en maakt hoogwaardig papier voor kunstenaars. Natuurlijk is Renkum ook bekend door zijn Airbornwandeltocht. Een jaarlijks terugkerend evenement, dat duizenden mensen trekt. Ook het droppen van parachutisten op de heide trekt altijd veel publiek. Dan naderen we de uiterwaarden langs de Neder-Rijn. Steeds zie je dat er meer natuurgebieden ontwikkeld worden voor de wandelaar. We gaan de Jufferswaard door waar aan het einde de eerste wagenrust in zicht komt. Gedisciplineerd wacht iedereen zijn beurt af, als Co en Henk koek en drank uitdelen. Een ieder zoekt even een plekje in de luwte om bij te komen. Na deze korte onderbreking vervolgen we de weg. We zijn niet zo heel ver van de middagpauze verwijderd. We verlaten de uiterwaarden en steken de N225 over. Dan naderen we Heelsum met zijn prachtige kerkje. In 1517 was de eerste steenlegging. Pas in 1519 kwam de dakbedekking erop. Het ligt helemaal op een berg… zo mooi. Het heeft ook een bijzondere geschiedenis. Er staan diverse beschrijvingen van bekende plaatsgenoten, ook graven van de notabelen zijn te bewonderen. Nabij de kerk, die uitvoerig op de kiek gezet wordt vanwege zijn prachtige ligging, is vlakbij in het zalen complex Reoboth de middagpauze. De bediening loopt gesmeerd. Zo te zien, is de uitbater van alle markten thuis van het inschenken tot het overhandigen van kaartmateriaal om de kerk te bezichtigen. Deze duizendpoot is neem ik aan ook koster van de kerk, maar ook heeft hij met meerdere verenigingen te maken, zoals de fanfare en de sjoelvereniging. Dan, als iedereen genoten heeft van zijn hapje en sapje, komt de stoet weer in beweging. Nu gaan we door het buurtschap Kievitsdel. Nadat we wat prachtige boerderijen gepasseerd zijn, komen we bij een natuurgebied waar ook de Wolfhezerbeek zich bevindt. Die loopt daar al slingerend en soms uitmondend in poeltjes en hoogteverschillen overbruggend. Het is heel zuiver water. Dan passeren weer stukken heide afgewisseld met wat ruigere stukken. We komen over een aantal bruggetjes… langs Hotel de Bilderberg.  Een stuk van het ’Klompenmolenpad’ leidt ons uiteindelijk naar pannenkoekenhuis ’De Tijd’in Wolfheze. Na een mooie tocht nemen we voor één nacht afscheid, want morgen volgt de tweede dag .

Dag 2……… Uitgerust en wel verschijnen we aan de start. Sommigen kunnen maar een dag deelnemen, zodat ik weer andere wandelaars tref. De teller stond gisteren op 76 liefhebbers, maar vandaag gaan we richting 100. De teller blijft steken op 97 wandelfanaten. Ik zie de penningmeester gniffelen. Vandaag ook weer twee huldigingen een certificaat voor Joost voor 120 wandelingen en Hans kreeg er een voor vieren twintig keer 25 km.  Ik zelf neem voor de 100-ste keer deel. Dan gaan we van start. Van te voren wordt aangekondigd dat het een zware toch wordt met veel klimmen. Ook zal de temperatuur nog enkele graden hoger komen dan gisteren. Kom maar op, denk ik. Via het terrein van een stichting van GGZ, met prachtige gebouwen in oude stijl waaronder een watertoren, een kerk en vele paviljoens (veel inwoners verdienen hier hun geld), komen we in een gebied met vele sprengkoppen en poeltjes. Wandelend door bossen en lanen komen we uiteindelijk in Doorwerth. Het ligt dichtbij op een stuwwal langs de Rijn. Net als we het dorp uit zijn, is er een korte wagenrust met een koek. De zon doet al aardig zijn best en het klimmen moet nog beginnen. En ja hoor, daar komt hij de Boersberg met een stalen uitzichttoren waar menigeen opklimt natuurlijk. Ook ik al rammelt het ding tijdens het naar boven klimmen, het is wel de moeite waard.  Tot ver in de Betuwe kun je kijken. Ook richting  Nijmegen en het Reichswald. Dan na al dit wonderschone komen we na wat slingertjes aan bij Kasteel Doorwerth waar de middagpauze zich aandient. Een betere plek had niemand kunnen bedenken.  Lekker zitten we in het zonnetje buiten op de binnenplaats. Ook hier wordt menig kiekje geschoten. In 1260 bestond het al, maar is door brand verwoest en in 20 jaar weer hersteld. Het is een waterburcht. De bekende Erik Hazelhoff Roelzema schreef hier in het restaurant zijn bekende boek ’Soldaat van Oranje’. Ook ziet men er regelmatig terugkerend spookverschijnselen. Er dwaalt een geest in de vorm van een meisje rond, die ooit er is verhongerd. Dan is het weer tijd om te gaan. Als een ieder weer is opgestaan, volgt het tweede gedeelte van de tocht. Met in de verte het sluizencomplex Driel verlaten we het kasteel, nadat we de catering hebben bedankt. Spoedig beginnen de klim- en daalpartijen. Niet een, maar te veel om op te noemen. Soms zie je een helling met zicht naar beneden vanaf de stuwwal. Nu wandelen we op Landgoed ’Duno’ een landschapspark met een prieeltje, theekoepel, rosarium, kassen maar ook rotspartijen. Via de mooiste weg van Doorwerth, de Italiaanseweg, komen ter hoogte van Heveadorp aan. Dit dorp herinnert ons aan de rubberindustrie. Alleen de arbeidershuizen staan er nog. Verder is er veel nieuwbouw. Telkens zijn er mooie vergezichten over de Rijn. We arriveren bij de Westerbouwing, in 1760 al genoemd als huis en schuur. Het ligt op een berg met boomgaarden. Het is nu een uitgaansgelegenheid. Tevens was het in de oorlog een strategisch punt. We schieten er een aantal kiekjes. Mijn maatje ziet een vogeltje dat dood op een bank ligt. Ik maak een kiekje. Het is het vrouwtje van de zwartkopmees. Die zie je niet iedere dag. Als we verder gaan, zijn we de groep kwijt. Natuurlijk gaan we net de verkeerde kant op. De groep is onderlangs gegaan en wij  lopen, dankzij onze GPS  boven. Als we op het kerkpad nabij Oosterbeek komen, zien we de anderen weer. Na een korte tempoversnelling komen we weer bij de groep. Natuurlijk worden bij de kerk die uit tufsteen is gebouwd weer wat foto’s genomen. Dat doe ik ook van de mooie acacia die er staat. Op weg naar het centrum lopen we weer een stukje van het parkoers van de Airbornmars. Licht stijgend komen we in het centrum met z’n prachtige, historische gebouwen o.a. de St. Bernulphuskerk. Ervoor staat een prachtige beeld. Iets verder is de tweede wagenrust. Die is na alle inspanning niet overbodig. Het is warm. Na deze korte onderbreking, we klimmen nog steeds,  slingeren we door een oude arbeiderswijk. Dan komen we weer bij het groen en gaan weer bos en gedeeltes open landschap in. Wederom komen we langs een van de vele Airbornmonumenten.  Bij een ervan neem ik even de tijd om stil te staan. Hier worden 79 gevallenen van het  Air Despatch Squadron herdacht, die sneuvelden tijdens de slag van Arnhem. Met in de verte de begraafplaats wandelen we langs het Missionarissen-Sint Jozefhuis en de Johannahoeve.  Hier wonen rustende missionarissen van Mill Hill, Franciscaanse Missiezusters van de St.Jozef, een aantal Trappistinnen en enkele pastoors. Nog een dikke kilometer te gaan. We wandelen onder de A50 door en komen we aan bij het tunneltje van de spoorlijn Arnhem-Utrecht. Het is heel bijzonder om te zien, gelegen tegen een mooie achtergrond. Het tunneltje is veel in de boeken beschreven. Het is een bouwsel waar je met gebogen hoofd doorheen moet. Na de luchtlandingen van de Engelsen bij Wolfheze moesten ze de lange en zwaar bevochten weg naar Oosterbeek en Arnhem innemen. Al snel werd er echter door de Duitsers veel terrein teruggewonnen. Alle belangrijke overgangen van de spoorbaan werden bewaakt. De Engelsen vonden deze tunnel en kwamen erachter dat, als ze de ruiten van hun jeeps neerklapten, de antennes verwijderden en alles binnenboord hielden, ze voorzichtig door de tunnel konden rijden.  Nu hebben na twee dagen wandelen bij ons een aantal wandelaars geen zin meer om het hoofd naar beneden te buigen. Die vervolgen de route tot de spoorwegovergang in Wolfheze. De grootste groep buigt het hoofd, zakt door de knieën en neemt de hindernis soepel. Nog een vijfhonderd meter te gaan. We komen na een zware, maar prachtige tocht aan bij ’De Tijd’. Ook nu kunnen we weer terug zien op een schitterende tweedaagse. Comité, ontzettend bedankt. Daarna nemen we afscheid. Een paar deelnemers blijven nog even napraten en de rest gaat vlot naar huis.

Hennie Roelofsen  

 

Subcategorieƫn

Copyright © 2018 Samen Op Pad . Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.